De Bakelieten Telefoon
Link naar dit artikel Op maandag 21 februari 2005 geschreven door Jeugd en Sentiment
De eerste telefoon bij ons thuis was de zware, bakelieten telefoon met draaischijf. En wat spannend om als kind de telefoon op te mogen nemen!
Eind jaren 60 worden de bakelieten toestellen vervangen door lichtere plastic modellen in de kleur grijs of lichtbeige, nog steeds met draaischijf. Pas rond de tachtiger jaren komen de telefoons met druktoetsen op de markt, al duurt het nog even voordat je het hekje (#) en het sterretje (*) kan gebruiken.
Het kwam wel eens voor dat er een dringend telefoontje voor de buren was, die zelf nog geen telefoon hadden. Die moest je dan snel halen. De buren hadden dan natuurlijk geen privacy meer, omdat heel het gezin zat mee te luisteren, als ze pech hadden.
Categorie(ën:) Nostalgische voorwerpen and Persoonlijke verhalen |
|
Plaats op NUjij |
Laat een reactie achter »
48 reacties op “De Bakelieten Telefoon”
Laat een reactie achter
el...
Bij mijn oma in Amsterdam hing de zwarte zware telefoon nog aan de muur in de gang, wij hadden thuis al zolang ik me herinner een grijze T 65, het standaard ptt toestel na 1965 tot de jaren 80. Onze buren hadden ook geen telefoon en moesten wel eens bellen, dan betaalde ze een kwartje en belde dan een kwartier naar Limburg. Daar trapte mijn moeder na een tijdje niet meer in, een kwartje per minuut ging ze toen rekenen, buurvrouw ging toen in de telefooncel bellen (telefooncel, leuk onderwerp voor jeugdsentiment) want ze dacht, omdat die nog op dubbeltjes werkte, dat die goedkoper was.
O yeah!! Ik heb er hier nog een stuk of wat staan, eentje zelfs met een hele huiscentrale erop, mooie koperen knopjes erbij.
Maar ik ben dan ook een vreselijke verzamelaar van allerlei oude dingen, waaronder bakeliet.
De bakelieten telefoons hebben toch niet die aparte geur als je erover wrijft als de 'rode' bakelieten spulletjes die ik bezit.
Bij ons hing hij ook in de gang, wat wel voordelig was natuurlijk, in de winter was het daar steenkoud dus waren het maar korte gesprekken.
Wij waren ook een hele tijd het "slachtoffer" van diverse buren die moesten bellen. Ik weet ook nog dat ons telefoonnummer 289 was.
mijn oma had er ook zo eentje. Nu hangt ie op de slaapkamer bij mijn ouders thuis als 2e telefoon ;o)
Wat verzinnen jullie toch altijd weer leuke dingen, Jeugd/ Sentiment!! Mijn grootmoeders hebben inderdaad nog lang van die zware telefoons gehad. je nam ze "chiquer"op , zou ik haast zeggen. Bij mijn ene oma was ook nog een schakelknop naar boven, zodat mijn grootvader ook boven kon telefoneren.
Het ratelen van de draaischijf is ook één van de geluiden die "niet meer bestaan".
Die hebben wij járen gehad. Wat een jeugdsentiment. Mijn ouders hebben hem pas vervangen in de jaren 80. We gingen van zo'n zwaar, zwart ding in een keer over naar zo'n grijze met drukknopjes. Ik heb dat zwarte ding altijd "voor schut" gevonden. Bij vriendjes en vriendinnetjes hadden ze al veel langer zo'n grijze, al dan niet met drukknopjes. Nu zou ik willen dat mijn ouders die zwarte nog hadden!! Betekent zeker dat ik oud ben/word??!!
Bij ons hing ie in de woonkamer aan de muur. 'k Weet nog dat ons nummer 2712 was! (moet daar nog iedere keer aan denken waneer ik toevalligerwijs bij de kassa dat als bedrag moet betalen..;) )
Aan de voorkant van het toestel kon je een handgeschreven kaartje achter zo'n plasticje schuiven waarop je je nummer kon zien. En dan dat prachtige harde belgeluid…! Echt jeugdsentiment!
Bij mijn oma hing naast de telefoon in de (inderdaad koude!) gang een kaart met telefoonnummers; de eerste 0 (nul) stond daar als K geschreven. (zoals K5437) Herkend iemand dat missschien??
Voor zover mijn herinnering teruggaat, hadden wij al vrij vroeg zo'n 'moderne' grijze telefoon met draaischijf, die op een tafeltje in de hal stond. Ook zo'n trend van vroeger: de telefoon was bij veel huishoudens in de hal/gang te vinden, terwijl iedereen nu toch een toestel in de woonkamer/keuken/studeerkamer/slaapkamer heeft.
Bij mijn beste vriendin van de lagere school hing nog wel zo'n prachtig zwart bakelieten toestel, met een mooie koperen bel aan de zijkant. Je had wel echt een hoorn in je handen, zeg! Ergens in de jaren '90 was ik er nog een keer, toen hing ie er nog. Ik hoop dat ze 'm nog hebben, schitterend vind ik dat.
Een tante van mij had nog zo'n telefoon, daar hebben wij uren mee gespeeld, toen ze een nieuwe had.
Ik heb er nog altijd eentje aan de muur, die werkt gewoon nog. Onverslijtbaar, zo'n ding. Handig ook als de stroom uitvalt. Want dan werkt mijn draadloze niet echt meer. En het geluid van die oude telefoon verveelt of irriteert nooit. Terwijl die moderne deuntjes dat wel doen. Mij althans.
Waar is de tijd gebleven dat een telefoon nog gewoon rinkelde als hij overging? Daarom is het een verademing als je op TV naar een oude serie of film kijkt en daarin gaat de telefoon over, zo vertrouwd! Ja wij hadden vroeger in mijn ouderlijk huis ook zo'n zwart bakolieten monument. Die hing in het halletje aan de muur en was nog een overblijfsel van de vorige bewoners.
typisch. wij hadden ook een zwart wandexemplaar aan de muur in de gang. Maar slechts 1 iemand refereert naar 't gevoel van het draaien van die draaischijf; Ik vond dat zóóó'n smeuiig gevoel! Ik kon daar niet vanaf blijven, hoe lekker smooth die draaischijf draaide. En als je 'm dan met kracht ook weer terugdraaide (snapje?) dan kreeg ik kei op m'n flikker van ons mam! Maar dat haast sappige gevoel van die draaischijf…..Ongekend!
Nou, ik geniet daar nog heerlijk van. Zijn prachtige gerinkel en ja, als ik langs loop 'moet' ik ook even draaien.
voor de fijnproevers onder ons op telecomgebied
http://www.oudetelefoons.123.nl
Hij hing bij ons in de gang
wij hadden eerst zo'n saaie grijze met draaischijf en ons nummer stond niet voorop het kaartje want zei me pa op fluistertoon wij hebben een geheim nummer hahahahaha, later rond 1975 kregen we een hele moderne knalgroene maar of tie nou druk of draai was…?
Ja, die zwarte schijftoestellen. Oer en oer degelijk! Door op de haak te tikken (bv kort 1-2-3 voor de 3) kon je trouwens ook een nummer kiezen, maar dat ging niet altijd goed bij de 8 en de 9!
En die bel: inderdaad, die verveelde niet, in tegenstelling tot die moderne deuntjes
Die telefoon was ook heel bijzonder en mocht (moest) door iedereen gezien worden.
Wij hadden een luxe uitvoering met daarbij een soort van los oortoestel. Werd nooit gebruikt maar hing er 'achter'.
En de telefoon over laten gaan zonder op te nemen was in die tijd onbestaanbaar.
Bij ons op het dorp hadden er maar 5 mensen telefoon: De burgermeester had nr 1, de notaris nr 2, de dokter nr 3, de dominee nr 4 en de bankdirecteur….maar die had een geheim nummer
Nee hoor, ik weet nog dat wij zelf telefoon kregen, wat een luxe was dat!!! Een grijze, jawel en hij hing in de gang. Maar wel met een extra lang snoer zodat je om het hoekje vd deur op de bankleuning kon zitten, er was een plek waar dat snoer bijna door was doordat de deur natuurlijk dicht moest als mijn zus en ik met onze Jannen aan het bellen waren.
Later, toen de grijze toestellen kwamen kon je ook van die gekleurde hoesjes kopen om er overheen te doen (oranje, groen, geel bv, óf van dat tuttige groene ribstof afgezet met een gouden biesje voor de wat klassiekere interieurs) dat was toen hélemaal te wauw!
Hier hebben ze ook last van jeugdsentiment
Mijn vader werke als voorman in de Glas Onderneming Gouda. Soms ging ik op het weekeinde met hem mee en dan mocht ik in de lege fabriek tegen hem praten, via zo'n telefoon naar waar hij stond in een andere afdeling. (1950?) Toen ik in 1967 naar een One-teacher-school gestuurd werd, in het verre zuid-westen van Nieuw Zuid Wales. Was daar nog zo'n telefoon (centrale) in één van de drie huizen die in dat gehuchtje stonden. Daar LUISTERDE de eigenares van dat soort winkeltje hoogstwaarscheinlijk mee (geheim) als ze je verbond naar Sydney.
Ik heb een paar jaar terug er een op de kop kunnen tikken, het leuke was de reaktie van mijn kinderen: hoe werkt dat in hemelsnaam ?? Ach…wij moesten wennen aan de druktoetsen zullen we maar zeggen…
Ik heb een zwarte bakelieten met draaischijf op mij bureau staan. Op de onderkant staat het jaar van fabricage: 1957. Hij doet het prima zolang KPN geen gekke digitale dingen doet met het net. De draaischijf is langzaam vergeleken met de moderne drukknopjes. Ook kan je niet naar bedrijven bellen die een keuzemenu hebben want dat reageert er niet op. Lang gesprekken zijn mogelijk mits je niet tegen de relatief zware hoorn opziet: 500 gram?
Maar het rinkelgeluid verveelt nooit !
Ik heb nog een WITTE bakelieten telefoon. Daar heb ik nog niemand over gehoord. Was geloof ik een extra luxe uitvoering. Vroeger ooit bij de telefoondienst gewerkt en zo aan het telefoonnumer 600600 gekomen. Dat was wel heeeel lang draaien. Na de grijze T65 kwamen halverwege de jaren 70 de groene, rode, blauwe en witte versie met draaischijf. En wat later, omdat dat toen heel erg in de mode was, ook de oranje en bruine telefoon. Die verkochten we aan de lopende band.
Toendertijd betaalde je naast je abonnement ook nog huur voor het toestel.
Dat losse oorstuk van Darius was een meeluisterapparaat. Kon je met zijn tweeën horen wat er aan de andere kant werd gezegd. Ook waren er telefoonhoorns met een wieltje, waarmee je het geluid harder/zachter kon zetten.
Vroeger moest je minimaal 21jaar zijn om een telefoonaansluiting te mogen aanvragen. Nu verkopen ze mobieltjes speciaal voor 5-jarigen!
Weten jullie hoe KPN aan die groene huiskleur is gekomen?
Rond 1975 vond het Staatsbedrijf der PTT het tijd voor een aparte kleur voor de Telefoondienst naast het rood van de Post. Het moest een groene kleur zijn,die door verkiezing is bepaald door de medewerkers. Je kon kiezen uit drie verschillende soorten groen: mosgroen, donkergroen en lichtgroen. Dat laatste is het geworden, vooral omdat in die tijd felle kleuren in de mode waren.
In mijn ouderlijk huis hadden we maar liefst drie bakkelieten zwarte telefoons (een op elke verdieping) van een type dat ik nooit ergens anders heb gezien. Een 'normale' draaischijf maar aan de onderkant een rij onmogelijk kleine vierkante knopjes: die met de witte stip links voor de huistelefoon, uiterst rechts met rode stip voor een buitenlijn. Daar tussen gelijkvormige knopjes met nummer om het toestel op de verdieping met resp. nummer te kunnen laten overgaan. Rond 1980 heeft de PTT ze weggehaald en vervangen voor grijze 'kantoortoestellen' die hetzelfde konden. Erg jammer.
bij mijn opa hangt ie ook aand e muur inde keuken
echt leuk
verder heb ik hem nog nergens zien hangen
wij hadden inderdaad dezelfde als op de foto. ja, die draaischijf zou ik graag terug hebben…alleen al om eindelijk weer eens een nummer te kunnen "draaien". dat zal er ook wel altijd in blijven…. en dat van dat bellen door het indrukken van de haak/knop….vaak gedaan om zomaar te kijken wie je aan de lijn kreeg. (zullen mijn ouders niet echt blij mee zijn geweest.) ja, nog zoiets…aan de lijn….nu is het vaker "door de lucht". die van ons stond trouwens gewoon naast de bank bij de kachel, mijn moeder kon echt uren met haar zussen en moeder in eindhoven bellen. was altijd nog goedkoper als er heen gaan. later hebben ze als 2de telefoon inderdaad ook zo'n witte bakkeliete telefoon gehad.
Ik heb vandaag weer zo'n echte bakkelieten bij ons thuis aangesloten, het geluid van de dubbele bel doet me meteen weer denken aan het toestel van mijn helaas overleden opa, echt sentiment!! Alleen de luidspreker van de hoorn (een zwart plaatje met twee magneten eronder) is heel erg zacht. Misschien weet iemand hoe dit harder kan zodat ik hem weer volledig kan gaan gebruiken!! Mail me als je een oplossing weet. Alvast bedankt.
De eerste telefoon die bij ons thuis werd aangelegd was begin jaren 70, zo'n grijze, wat heeft de PTT daar toch aan verdiend door al de jaren heen hahaha
Ik heb een werkend exemplaar thuis staan.
Toch stukken leuker dan een mobieltje.
Wij hadden thuis jaren zo'n grijze met draaischijf. Mijn ma had daar een foei-lelijke hoes overheen geschoven. Zo was onze telefoon nog lelijker dan ie al was. Gek eigenlijk dat toen iedereen dezelfde telefoon had… en in de gang.
Ja, telefoons hingen vroeger op de meest oncomfortabele plekken. omdat je in de beginjaren van de telefoon geacht werd de telefoon zo kort mogelijk te gebruiken; dus alleen voor het doen van mededelingen e.d. Urenlang beppen werd niet gewaardeerd; de lijnen moesten zo veel mogeljjk vrij blijven. Idioot als je bedenkt dat je tegenwoordig gepusht wordt zo lang mogelijk te bellen…
Jaaaaaaaaa, wij hadden ook zo’n zwarte telefoon, die hing aan de muur bij ons, ik heb wel eens de telefoon opgenomen toen natuurlijk maar omdat deze zo hoog hing en ik zo klein was kon ik hem net pakken en viel de hoorn uiteraard naar beneden wel eens en bleef hij van schrik slingeren aan dat gekrulde snoer
ops: 
ops: rotding was het voor mij hoor! Geef mij het mobieltje van nu maar hoor….alleen ja, af en toe ben ik die nu ook wel eens kwijt en dat had je met die zwarte telefoon dus niet 
heb een zwart bakeliette telefoon uit 1955 in keuken hangen, kan hem niet gebruiken om te bellen naar draaien van cijfers boven 4 komt bezet toon, heeft iemand een oplossing hiervoor of werken deze telefoons niet meer op het moderne net?
In de zestiger jaren hadden wij ook geen telefoon. Ik weet nog hoe mijn moeder naar de overburen ging om daar de huisarts te bellen of naar de stad te bellen. Dat deed ze dan ’s morgens.
Toen m’n vader promotie maakte, hij werd afdelings-chef, drong het bedrijf er op aan, dat m’n vader bij de PTT een telefoon zou aanvragen. Dat was begin jaren 60. Door gebrek aan centrale-capaciteit zou het zeker 6 maanden duren, voor er een lijn vrijkwam. Door bemiddeling van het bedrijf werd dat 2 weken!
Op de bewuste dag kwamen 2 monteurs, de straat ging open, er werd een draad ergens afgetakt en in huis gevoerd, tweede etage. Een zwarte telefoon werd in de gang gemonteerd, daar stoorde die het minste. Vanaf het punt, waar de leiding het huis binnenkwam (toevallig mijn kamer) werd via een verbibdingsdoos een binnenleiding aangelegd. In de middag ging 1 monteur naar de centrale om de verbinding te activeren en we hadden telefoon.
Alleen, wie moesten we bellen? Niemand van de familie of kennissen had telefoon. Het heeft toch enkele jaren geduurd voordat de telefoon bij de meeste van onze familie en kennissen aanwezig was, ook door de beperkte capaciteit van de centrales.
Omdat ik nieuwsgierig was naar de gesprekken, die m’n zusters vorden, maakte ik een aftakking in de verbindingsdoos in mijn kamer. Dat deed ik heel geniepig met erg dun koperdraad van een transformator. De draden verstopte ik achter de plint zodat ze totaal onzichtbaar waren. Jaren later kwamen er onverklaarbare belsignalen uit de telefoon. De PTT stuurde een monteur maar kon niets vinden, de centrale werd doorgemeten, weer niets. Het euvel bleef echter bestaan. Na 5 tot 6 vergeefse pogingen ging de monteur alle leidingen demonteren en alles stuk voor stuk doormeten. Toen hij bij de koppeldoos kwam en de draden verwijderde, kwamen de haardunne draden van mij boven water. “Heeft u soms een zoontje ?” vroeg hij. Door het stofzuigen waren de draden gaan bewegen en door het afslijten van de isolatie maakten ze soms contact en ging de telefoon over. Ik heb het wel geweten!
Omdat onze eerste telefoon alleen voor noodzakelijke gesprekken gebruikt mocht worden, heb ik nu nog steeds de neiging om elk telefoongesprek kort en zakelijk te houden. Bij deze m’n excuses aan iedereen, die ik aan de telefoon heb gehad of ga krijgen.
ik heb er nog een
Vanilla, gelukkig dan maar, die raak je nooit kwijt en blijft dus gewoon op zijn plek staan
Oh ja, mensen worden steeds luier want vroeger moest je naar de telefoon hollen en dan hield ie soms ook wel eens op……was wel balen dan hoor en tegenwoordig heb je een nummermelder dus kun je diegene direct terug bellen!
we hebben hem ook nog een tijd je in gebruik gehad, maar de hoorn lag wel zwaar in de hand en als je heel lang belt , vermoeiend hoor.
hij staat er nu voor de sier in de kamer
Ach, dat heeft ook wel iets natuurlijk he voor de sier in de woonkamer….wat zeg je nou? Vermoeiend in de hand? Kun je nagaan, tegenwoordig bellen ze veel te lang
uren bellen he ,,
ik weet niet anders dan dat ie in de gang hing.
hij hangt er nog steeds.
mijn kinderen proberen altijd, als ze bij oma logeren, om even naar huis te bellen.
de draaischijf maakt zo’n mooi geluid zeggen de kinderen dan.
1x moest het snoer vervangen worden, en de monteur probeerde mijn ouders een ‘modern’
toestel aan te smeren.
mijn moeder was heel resoluut: “je haalt nu een zwart snoer, zet die eraan, en dan moet je héél snel wegwezen.”
wij hadden er thuis ook een.
hang er nog steeds.
mijn kinderen proberen altijd even naar huis te bellen
(als ze bij oma logeren)
‘die schijf maakt zo’n mooi geluid’
Ik woon in België. Hier hadden ze ongeveer dezelfde modelletjes. Heb er net één overgekocht. Staat mooi te wezen op mijn bureau, maar wel aangesloten. Het is een grijs-beige (of wit) toestel van de RTT (Rijksdienst voor Telefoon en Telegraaf), nu Belgacom.
Ik hou wel van het draaien van de nummers. Het maakt zo’n mooi geluid.
De bel heb ik wel afgezet (tot het zoemgeluid). Als dan ’s avonds de telefoon maakt is het anders veel te luid.
Ben nu op zoek naar een geschikt tafeltje om hem in de gang te kunnen zetten.
Weet er trouwens iemand waarvoor dat witte knopje rechts onderaan dient? Of staat dat er alleen in België op.
@michke: Nee ook ik weet dat het op toestellen in Nederland zat, ik heb me toen laten vertellen dat het was om door te verbinden (als je een huiscentrale had)