Eric Clapton
Link naar dit artikel Op vrijdag 13 mei 2005 geschreven door Sentiment
Eric Clapton werd geboren op 30 maart, 1945 te Surrey, Engeland. Zijn moeder, Patricia Molly Clapton, was pas 16 jaar toen ze het leven schonk aan Eric. Zijn vader een 24-jarige Canadese militair (Edward Walter Fryer) die in Engeland was gelegerd, keerde al voor de geboorte van Eric terug naar zijn echtgenote in Canada. Omdat zijn moeder erg jong was werd Eric opgevoed door zijn grootouders. Tot zijn 9e jaar werd hem verteld dat zijn grootouders zijn ouders waren, en zijn echte moeder zijn zus.
Eind jaren ‘50 komt Clapton voor het eerst met Rock ‘n Roll in aanraking als hij een optreden van Jerry Lee Lewis ziet.
In 1963 richt Clapton zijn eerste groep op, de bluesband ‘The Roosters‘. Na ‘Casey Jones and The Engineers‘ komt hij terecht bij ‘The Yardbirds‘. Deze band werd na een tijdje bekend als de groep met de drie grootste Britse gitaristen van de jaren 60 te weten: Eric Clapton, Jimmy Page en Jeff Beck. Deze band verlaat hij in 1965. Als hij in 1966 deel uit maakt van ‘John Mayall’s Bluesbrakers‘, komt zijn talent pas echt tot ontplooiing. De LP ‘Bluesbreakers with Eric Clapton’ is dan ook één van zijn klassiekers.
Samen met bassist Jack Bruce en drummer Ginger Baker richt Clapton eind 1966 de groep ‘Cream‘ op. Met deze groep wordt hij pas echt erkend als de beste rockgitarist. De karakters van de bandleden botsen echter te heftig waardoor de band na 2 jaar opgeheven wordt. Begin 1969 richt Clapton de superband ‘Blind Faith‘ op, met Steve Winwood, Rick Grech en Ginger Baker. Maar na een tournee langs 24 steden en het enige album ‘Blind Faith’ valt ook deze band uit elkaar.
Clapton zit echter niet stil en treed een tijdje als gastmuzikant op bij ‘Delaney & Bonnie’, die het vooroptreden van Blind Faith hadden verzorgd. Dit resulteerde rond juni 1970 in de band ‘Derek and the Domino’s‘. Echter de druk van zijn carrière, zijn onbeantwoorde liefde voor Patti Boyd en zijn verslaving aan heroïne maakten dat hij voor een paar jaar van het toneel verdween. Met behulp van ‘Pete Townshend’ (The Who), geraakt hij van zijn verslaving af en begint weer platen op te nemen.
In 1974 behaalt hij in Nederland de 5e plaats in de top40 met het nummer: ‘I shot the sheriff‘ en blijft daar negen weken instaan.
Klik hier om stukje van: “I shot the sheriff” te horen.
Klik op filmpje om “Cocaine” te zien.
19 reacties op “Eric Clapton”
Laat een reactie achter
erike: Boerenmeisjes...
heb...
“Before you accuse me” staat hoog op mn playlist!
“Clapton is God”. De woorden stonden op vele muren in de sixties en seventies.
En tuurlijk was Clapton Go(e)d. Vooral zijn eerste werk. Overigens is ie later nog met ‘zijn onbeantwoorde liefde’ Patti Boyd getrouwd. Het was de vrouw van boezemvriend George Harrison die hem voor Clapton later heeft verlaten, en het streelt Harrison nog steeds dat hij daarna toch altijd goed bevriend is gebleven met EC. Bovendien heeft die aanvankelijk onbeantwoorde liefde voor Boyd nog een magistraal album opgeleverd: Layla (and other assorted love songs). Het titelnummer was zelfs een regelrechte liefdesverklaring aan Patti Boyd. 
Ps: een miniem schoonheidsfoutje; het waren The Yardbirds.
@Alex: ok bedankt! aangepast inmiddels
Wereldgozer… mijn favoriet is nog altijd ‘Let it Grow’ uit 1974 van het album ‘461 Ocean Boulevard’… Eigenlijk is dat hele album gewoon super
Vooral het nummer Tears in Heaven is erg mooi, het is in feite een eerbetoon aan zijn zoontje die vroegtijdig om het leven kwam na een val uit een raam. Verder heeft Clapton natuurlijk grote hits gemaakt die stuk voor stuk juweeltjes zijn (weet even geen goed voorbeeld). Ook zingt hij vaak repertoire van J.J. Cale, denk aan Cocaine! Hm, bij mijn weten is er over J.J. Cale nog geen log. Ideetje?
Nee, helaas, dit zegt me niks. Geen jeugdsentiment.
Hele gave zanger.
Ik vind juist zijn oude werk mooi; met Tears in heaven heb ik niets (al heeft het dan nog zo’n treurige achtergrond). Was ‘Forever man’ ook van Clapton? Dat vond ik overigens wel een lekker nummer. Goh, meneer Clapton is ongemerkt toch al een oude man geworden!
heb ooit eens mijn herdertje naar een hit van mister slowhand vernoemd namelijk layla.
wonderfull tonight heeft nog niemand genoemd.
bij deze.
@Ruth.Ja, ‘forever man’ is ook van hem; was wel een wat later nummer, jaren ‘80, meen ik. Kent iemand hier de blues ‘Crossroads’? Magistraal!! Daar geeft hij steeds van te voren aan de bandleden aan naar welke toonsoort ze toe moeten en dat zo perfect in het ritme van het stuk. After Midnight, Cocaine, let it grow,……de lijst is eindeloos. De gitaarsolo in het nummer Layla, is een soort ‘gitaarduel’ met Duane Allman.
Voor de echte Cream-fans: HIER kun je enkele nummers beluisteren die Cream begin deze maand speelde op hun reunie in The Royal Alberthall.
Dus Ludmilla: óók Crossroads werd gespeeld!
….thanks! Ik kom er net achter - door het mailtje van Gerard en Anneke- dat ik 2 stukken door elkaar haal!! Crossroads is een prachtig nummer, maar niet wat ik bedoelde. Die modulaties zitten in ‘Ramblin’ on my mind’!!! (o,o,o)
Clapton rules!!
Super!!
super en ik krijg nog altijd koude rillingen bij het nr. years in heaven
*BOW* Ik ben een groot fan en heb de nodige albums waarvan het boek Crossroads 2 wel mijn grootste trots is. Ik probeer vaak een favoriet nummer te verzinnen maar er zijn er zoveel die iedere keer weer een geweldige impact op me hebben als ik ze hoor.
Als ik dan toch 1 titel zou moeten noemen dan wordt het Badge…..of de lange versie van Little Wing wat ik overigens ook een top nummer van Hendrikx vind geheel anders uitgevoerd maar minstens zo lekker.
Hoeveel en welke cd’s heeft Clapton?
I love him!!
Eric Clapton, goede gitarist, helaas al lang over zijn hoogtepunt heen (vind ik). Zijn beste periode vind ik Mayall, Cream en Derek & The Dominos…vooral dat ene album van Mayall is een klassieker. Ik noem alleen Hideaway van dat album maar ter illustratie
Een erg veelzijdig gitarist. mijn favoriete nummer van EC is “have you ever loved a woman” van het album “Layla and other assorted lovesongs”. De meest gevoelige gitaarsolo die ik ooit gehoord heb en hij druk Allman, die begint met soleren, bijna van de plaat.
De unpluged uitvoering van Layla vind ik niks. De liefde voor Boyd was duidelijk over. En het origineel is zo goed. De wanhoop en overgave komt uit al zijn porien.