Dagboek
Link naar dit artikel Op zondag 12 juni 2005 geschreven door Sentiment
Toen ik een jaar of 12 was kreeg ik mijn eerste dagboek. Ik kon er mijn grote geheimen in kwijt want het kon immers op slot. Dat slotje stelde op zich niet veel voor, maar het had wel iets dat je er geheimen in kwijt kon. Meestal ging het over dingen die je op school meegemaakt had of je ‘verliefdheid’.
Mijn dagboek is nooit volschreven in tegenstelling tot dat van Anne Frank die op 12 juni 1942, voor haar 13e verjaardag, haar eerste dagboek kreeg. Er zouden er nog velen volgen want wie kent immers niet de gebundelde dagboeken van ‘Het achterhuis van Anne Frank‘.
21 reacties op “Dagboek”
Laat een reactie achter
Ik had niet zo’n mooie als op deze foto hoor! Maar wel met slotje. En dan kwaad op zusje en/of broertje als ze op zoek gingen naar dat ding. Mijn dochter heeft er heel veel (ieder jaar krijgt ze er wel weer één), maar doet er niets mee. Misschien dat dat nog komt. Misschien ook niet. Ze is tenslotte ook een heel ander meisje dan ik vroeger was.
Nee, vroeger geen dagboek voor mij. Maar nu wel. Sinds ik vader ben houd ik een dagboek bij. Erg leuk want ik heb zo goed als altijd een antwoord op de vraag: “Wanneer was dat nou ook al weer?” of “Wanneer waren we daar ook al weer?”
Vreemd is dat de meeste dagboeken stiekem ’s nachts worden geschreven.
ik had zoveel dagboeken, van Holly Hobbie en co…
Maar die slotjes waren niets waard, kon je zo openkrijgen met een haarspeld of veiligheidsspeld…..
Ik heb er al drie volgeschreven!
Ik ben pas een dagboek gaan bijhouden toen ik al ruim over de “Holly Hobby”-leeftijd was, zon’jaar of 40. Ik had vroeger wel een dagboekje(ook met zo’n gammel slotje) met een zachte rode plastic omslag en in gele reliëfopdruk “dagboek”erop. Veel stond er nooit in…
Ik heb de mijne (stuk of vijf, zes) allemaal nog. Af en toe kijk ik ze weer door en lig dan in een deuk om de dingen die ik als tienjarige schreef.
Mijn laatste dagboek ben ik begonnen in 1986 of zo, en heb er in de jaren daarna zo nu en dan weer in geschreven. Het is nooit vol gekomen en dat zal ook wel niet meer gebeuren. De tijd ontbreekt me.
Ik wilde en kreeg er eentje toen ik 10 was, en schreef bijna een jaar lang. Het was een blauwe met in een plastic venstertje een jongetje en meisje in jaren 70 stijl met bellbottom broeken aan, wat niet meer hip was, maar wat ik zelf heel erg mooi vond.
Toen ik 13 was begon ik weer, naar aanleiding van het lezen van het dagboek van Anne Frank, en toen was het blauwe boekje zo vol en stapte ik over op gewone schriften, en dat hield ik vol tot mijn 20e denk ik, alhoewel ik na min 17e-18e minder vaak schreef.
Mijn eerste heb ik nog steeds; die kreeg ik in 1981 voor m’n 11e verjaardag van m’n oma; wel flink uit gescheurd, maar ok… Sinds die tijd ben ik een - bij tijd en wijlen - fanatieke dagboekschrijfster. De periode van 1983 - 1988 heb ik vernietigd voordat ik op vakantie ging met een vriendin. Ik was namelijk bang dat wanneer ik zou verongelukken (ja, hoe verzin je het), mijn ouders die dagboeken zouden vinden (bij het opruimen van mijn kamer) en ik was niet al te aardig over hen … iets met puberteit haha… Tegenwoordig houd ik dus een ” dagboek ” via een weblog bij. Ik ben behoorlijk openhartig, maar de meest persoonlijke dingen - vooral als ze over andere mensen gaan - schrijf ik daar dan weer niet neer, omdat iedereen het kan lezen; die schrijf ik dan maar weer in mijn papieren dagboek…
Da’s erg, ik zag ‘t fotootje en dacht ‘Dat zijn de dagboeken van Anne Frank’
Ik ben vanaf m’n 10e dagboekschrijfster geweest, maar de laaste paar jaar een heel stuk minder fanatiek. Zit nu aan de 36 dagboeken in 21 jaar.. toch mooi.
ik had zo’n schoolschriftje (vies groen) dat dienst deed als dagboek.
Ja, dagboeken, daar werk ik mijn hele leven al mee.
Ik ben nu 45 en toen ik 9 jaar was kreeg ik mijn 1e met sinterklaas.
Inmiddels ben ik aan nummer 18 toe. Ik schrijf niet dagelijks maar wel komt alles ter sprake. Mijn eerste vriendjes, de eerste keer,
huwelijk, 2 geboortes, de kids enz. Elk dagboek heeft een naam met betekenis zoals donny (osmond) Dennis (van de beach Boys) Kitty (idd van Anne frank) Maxima (duidelijk denk ik) Fergie (toen was Andrew met Sarah Ferguson) Diana (duidelijk) en michelle (het jaar 1988 ek michels, hoe kom je erop) Anne (gekregen van mijn petekind Anne) enz. en desiree (gekocht de avond voor ik beviel van mijn dochter Eline (15 jaar geleden, geschenk betekent het dus en dat was Eline). Inmiddels heb ik alle dagboeken gescand via computer op dvd. Extra archief dus
Van mn 12de t/m m’n 19de staat allemaal uitgebreid beschreven! (1982-1989) Echt genant, maar vooral erg waardevol om letterlijk mn gedachtes van toen gereflecteerd te zien. Ik was hardrocker (Slayer enzo), dus ik was vooral bezig met shockeren en eruit gezet waorden enzo….Echt lache om dat terug te lezen! En tussendoor Tsjernobyl, Herald Of Free Enterprise, Space shuttle, Theo Koomen dood (in dezelfde week als Marvin Gaye en Jack Middelburg)…Ja, erg gaaf dat ik dat gedaan heb….
Ha ha, ik begon toen ik een jaar of tien was een meergeneratie-dagboek. Ik schreef de eerste bladzijde. Mijn kind zou de tweede schrijven, kleinkind de derde etc. Ik ben nu 40, geen kinderen en dat dagboek is kwijt. Toch een leuk idee.
Reguliere dagboeken ging ik pas in mijn middelbare schooltijd schrijven, vol puberleed. Of ik wel de goede kleren had en dat die ene leuke jongen wat tegen me gezeg had. Allemachtig, wat een tijd. Blij dat dat voorbij is, maar jammer dat ik nooit meer zo verschrikkelijk verliefd kan zijn als op m’n 16e.
Ja, ik hield ook een dagboek bij. Leuk om terug te lezen. Lekker belangrijk allemaal, hihi
Ja ja, ik heb al mijn dagboeken nog en dat vind ik toch zo leuk, ik kijk er vaak in en soms lig ik weer in een deuk en denk ik: goh, dat ik dat durfde te schrijven zeg…..
Ik was altijd gek van opstellen maken en verhaaltjes schrijven dat blijkt ook wel! Elke dag vertelde ik wat voor weer het was en ook hoeveel graden…..ja, die Anne Frank heeft het toen ook goed gedaan hoor en dat voor een jong meisje in de puberteit 
Diverse dagboeken heb ik (gehad). De laatste paar heb ik -noodgedwongen- weggegooid (versnipperd). Reden: een vriend heeft erin zitten lezen en daar kwam ik achter; vriend + dagboeken dus de deur uit.
De ‘onschuldige’ dagboeken heb ik gelukkig nog wel, waarin ik verliefd was op ‘Jean Loup’ en ‘Cowboy’ uit De Schat van het Kasteel zonder Naam, en waarin ik de kinderen Lucy-Ann, Philip, Dinah en Jack natekende, van de boeken … van Avontuur van Enid Blyton. Maar ook de 1ste verliefdheden kwamen er in voor.
Ik had in mijn puberjaren een klein dagboek. Ik kijk het (tot nu toe) nooit meer in, hoogstens bij een verhuizing. De laatste is vertien jaar geleden. Maar het is goed om te weten dat het ergens in mijn kast staat.
Ook recent bij vlagen dagboeken bijgehouden om na een dag alles een plaats te geven en te schrijven met een kroontjespen en inkt naar keuze. (vaak een sepiakleur) Daarvoor gebruikte ik ordners met geperforeerde a-viertjes waar ik soms een afbeelding uit een symbolenboek op copieërde.
Ik ben begonnen op mijn 11e in een dagboek. Nu ben ik 13. Ik schrijf er nog steeds in. Ik doe het nu wel veel serieuzer als op mijn 11e. Toen beschreef ik gewoon wat ik had gedaan op een dag. Maar nu schrijf ik echt over mijn gevoelens, en wat er in me omgaat. Ik heb wel het gevoel dat iemand hem leest. Een goede verstopplek heb ik ook niet gekozen. En ik weet nou eenmaal geen andere. Mijn moeder komt best wel vaak op mijn kamer om te poetsen en dergelijke. Dus dat is een groot risico. Ik heb een keer het vakantiehuis van onze vakantie nagetekend, en erbij gezet wat het allemaal was. Toen heb ik een keer (ja ik weet dat het niet mag) in het dagboek van mijn zusje een stukje gelezen. Ze had ook het vakantiehuis getekend! Ik wist niet wat ik moest doen. Moest ik het aan haar vragen? Nee, want dan zou ze weten dat ik een stukje gelezen had. Maar, tegelijkertijd heeft zij de mijne misschien ook wel gelezen. Nu schrijf ik er dingen in, maar soms denk ik er bij na. Moet ik dat nou wel opschrijven? Stel dat iemand dit leest? Ik schrijf bijna elke dag in mijn dagboek, soms wil ik zo veel vertellen, dat ik alles maar inkort, ik wil heel snel schrijven en dan krijg ik snel een lamme hand. Ik heb ook wel eens iets uitgeprint en dan opgeplakt in mijn dagboek. Maar daar stop ik maar mee. Ik vind het zo nep.
@Anouk: als je echt niet wilt dat er iemand in je dagboek leest kan je het ook op de computer doen in Word, dat kun je nl met een wachtwoord beveiligen (moet je wel een moeilijk wachtwoord kiezen natuurlijk) daar kan je dan wel je diepste gevoelens in opschrijven zonder dat anderen het kunnen lezen.
Ik heb een paar dagen een dagboek bijgehouden, ergens in oktober 1981, toen ik 11 was. Er staan (heel voorspelbaar) natuurlijk vooral lagereschoolervaringen in. Dat ik er na zo korte tijd alweer mee ophield geeft wel aan dat het voor mij toen niet erg serieus was. Daarna heb ik nooit meer een dagboek bijgehouden tot ik onlangs om persoonlijke redenen weer ben gaan schrijven.