De Keuken
Link naar dit artikel Op dinsdag 14 juni 2005 geschreven door Sentiment
Bij de tentoonstelling van KNUS kwam ik deze keuken tegen.
Hij leek ontzettend veel op de keuken die wij vroeger hadden.
Het granieten aanrechtblad (zelfde materiaal als het lavet), met de dambordtegeltjes in de spoelbak.
En dan natuurlijk als ultiem herkenningspunt het gordijntje in het midden van het aanrecht!
Links had je dan de besteklade, aan de rechtse kant zat een houten uittrekblad waar het brood op gesneden werd.
Ook wij hadden witte emaillen pannen met een groen randje, en een oranje emaillen emmer.
Is deze foto voor jullie ook zo herkenbaar?
41 reacties op “De Keuken”
Laat een reactie achter
op...
: Ik hoop ooit deze...
Ik heb die emmer en een paar van die schalen nog steeds. De emmer is weliswaar niet oranje, maar wit met een groene rand. Volgens mij van Brabantia…. Allemaal van oma gekregen destijds..
Mijn oma had ook zo’n gordijntje aan het aanrecht, kastjes identiek. Zéér herkenbaar ;o)
Wat een herkenning zo’n keuken! Boven het aanrecht hingen soms nog kastjes maar ook vaak een houten rekje waar de pannen opgezet konden worden. De pannen hadden wij in het groen met een goud randje, waren hetzelfde als het petroleumstel (waar het vlees zo lekker op stond te sudderen in de roomboter!). En in die tijd had ook bijna iedereen zo’n lepelrek (schuimspaan, vork, jus en soeplepel en pannekoekenspatel) van het merk Gero in de keuken hangen.
@Joke61 en dat dat was dan ook zo groenig, dat lepelrekje. Althans bij ons. Wat mij ook opvalt bij dit zeeeeer herkenbare gordijntje is dat het ook altijd van stof met eenzelfde soort patroontje is gemaakt. In ons keukentje (mini-mini-mini) stond dan er tegenover een klein vrieskistje (geen ijskast, die hadden we niet) en een muurkast van bruin met een crème-kleurige deur. En een kokosmat op de vloer, natuurljk!
@ Joke61: jaaaa, dat petroleumstelletje, ook groen …. stond in de linkerhoek, en maar sudderen … rook zo lekker ;o)
ik zou m gelijk installeren zo’n keuken. Echt te gek…..
Mijn vader heeft nog steeds zo’n gordijntje hangen! Boven het aanrecht hangen (aan weerskanten van de geiser) 2 kastjes. Mijn vader heeft aan de andere kant van de keuken nog meer kastjes gehangen en soort van barblad gemaakt. je kan er je kont niet keren, maar het is echt jeugdsentiment. En wat dacht je van die leuke stickers die je op de tegeltjes kon plakken!!
Huh, ik heb helemaal niet vernomen dat je bij mij in de keuken bent geweest…
Het enige herkenbare op de foto is (als ik gauw kijk) het Bolletje beschuitblik, en het onverwoestbare (tevens loodzware) gasfornuis/oven. Onze aanrecht was van graniet (met inderdaad de dambordtegeltjes in de spoelbak) en de oven van het merk Junker + Ruh, meen ik te herinneren. Uiteraard stond er ook de ronde wasmachine met daarboven de wringer, lag er de eeuwige kokosmat en hing er een koekoeksklok èn Vaillant geiser. Een ijskast stond er (nog) niet. Levensmiddelen werden in de zomer koel gehouden in resp. de balkonkast (die op het noorden stond) en in de kelder, volgens mij. Dat gordijntje in het midden ken ik wel, maar heeft bij ons thuis gelukkig nooit gehangen.
zeker herkenbaar
ik heb er nog een op de kop kunnen tikken
en die hebben we in m,n schuurtje gehangen alles erop en eraan tot de getegelde gootsteenbak toe
leuk he
Ja… vooral dat houten uittrekblad…. daar heb ik heel veel uurtjes aan gezeten… omdat ik mijn bord niet leeg at…. vooral die met sperciebonen…bah!
Duzz… dat blad en die sperciebonen ben ik nog (nooit) vergeten……!!
Ja zeker weten dit is een feest van herkenning beige kastdeurtjes met groene sponningen, een granieten aanrecht met een was bak met zwart en witte tegeltjes als een schaakbord en dan boven het aanrechtblok een groengeverfd rek van hout voor het opbergen van pannen super super super dit is werkelijk genieten thanx.
Bring back those days, i love the smell of brussel sprouts.
Ja, en vooral dat gordijntje aan zo’n wit plastic koord…
ik herinner mij ook de rood met groen keukentafel en stoelen met rieten zitting, het had een soort van plaatsnaam, zoals
volendamse tafel?
Ja ook hier weer een ocriet (het koperen putje) dat je moest reinigen met vim. en kleine tegeltjes die om de haverklep omhoog sprongen. hygiënischer dan een roestvrijstalen bak? echt niet!! en die deurtjes met de bacelieten knoppen, die als je ze had geschilderd na 3 weken al weer kaal waren.dat typische geluid als je het deurtje dichtknalt.
Thuis hadden wij niet zo’n soort keuken maar wel heb ik eens een huis gehuurd waar er net zo’n keuken in zat. Echt vreselijk ouderwets in 1990.
@driver, die klank van dat deurtje als je het open-en dichtdoet!! Ik hoor het (na 34 jaar!) Ineens weer. Een combinatie van “klanggg” en “klik”.
goh wat leuk dat aanrecht ik heb precies zo.n zelfde in mijn vakantiehuisje.
Maar tegenwoordig zijn ze erg in trek dus ik laat hem er nog maar inzitten
Ja dat keukentje kan ik mijn nog goed herineren
toen ik nog vrijgezel was kocht ik een flatje met zo,n keuken
dat is ongeveer 20 jaar geleden ik heb het toen helmaal in de orginele kleuren geschilderd Practhig dat wad voor mij de jaren 60 thuis een tweedehands peterolie stel erbij (wat werkte )
en het was helemaal compleet zelfs de logos van bruinzeel heb ik weten te bemachtiigen.
zo iets hadden wij ook, toen ik 5 jaar was, was ik een dag thuis ziek van school,toen werd hij er uit geslooptweet nog wel de graniete aanrecht weet niet meer of er een godijntje voor zat,wel weet ik nog de 2 aparte kranen (warm en koud ) die met een rode plastieke y shape slangetje verbonden werden toen was het een mengkraan.
Ja, m’n oudtante had zo’n soort keuken.
Toen wij ons eerste huurhuis kregen (1988) zat er een zeer eenvoudig keukenblokje in. Mijn vriend maakte er zelf wat kastjes bij en een extra stuk aanrecht. Dit werd ook afgesloten met een gordijntje (aaargh). Gelukkig ziet het er nu wel wat anders uit.
Later kreeg ik van mijn moeder nog een aantal oude schaaltjes/pannetjes. Ze waren geemailleerd, zwart en er zaten van die schattige gekleurde stipjes op in rood, wit, groen, geel en blauw. Er zat een soort geribbelde deksel op. Die kent vast een van jullie ook nog wel.
de pannen, het gordijntje…heel herkenbaar.
We hadden zelfs een tijdje zo’n blauwe kan waarin de zakken melk konden worden geplaatst.
Ter aanvulling; aan de andere kant van het aanrecht blok hing vaak (in ieder geval bij mijn oma’s, mijn tantes en bij mijn moeder) een rek waaraan de theedoek (glazendoek), de handdoek en andere vergeten “doeken” werden opgehangen. Het rekje had ook een rail/stangetje waaraan een gordijntje hing met een stichtelijke spreuk; al is de leugen nog zo snel…. of iets over de dagen van de week en welke deugden daarbij hoorde! Het gordijntje werd wekelijks met het wisselen/wassen van de doeken vervangen voor een andere. Wij hadden een heel arsenaal gordijntjes, door moeders zelf gemaakt en geborduurd. Tja toen stond huisvlijt nog hoog in het vaandel. Ik mis eigenlijk de zelf gebreide of gehaakte pannenlappen!!!!!
Goed nieuws voor alle liefhebbers van deze keuken , ik heb vandaag uit betrouwbare bron vernomen en met eigen ogen het waarheids gehalte van deze bron mogen controleren.
De firma Bruynzeel keukenfarikant pur san maakt deze keuken maar dan met alle luxe van deze tijd er keurig onzichtbaar in verwerkt helemaal geweldig; op het oog een ouderwetse keuken zoals hier getoond maar wel met alle heden daagse luxe.
They brought back this kitchen and i loving it
yep, standaard bruynzeel van de woningbouw waren ze en de onze deed het tot 1980 ongeveer, elke zaterdag zette mijn moeder
het hele aanrecht in de bleekwater en stonk het hele huis ernaar,
zo erg dat je er misselijk van werd.ook werd dan dat tuttige bloemetjes gordijntje gewassen.
Dit was ook onze keuken! Mijn zus is naar de tentoonstelling KNUS geweest en had de keuken al op foto gezet om even wat jeugdsentimenten op te halen.
In de winter ging ik ook in die gootsteen in bad, dan was de badkamer te koud waarschijnlijk? Hoewel ik me wel zo´n enorme warmtelamp herinner boven de spiegel in de badkamer, die gloeide dan vuurrood maar het was een gevaarlijk ding want ik mocht hem nooit eens aandoen. Flauw hoor.
Geweldig dat gordijntje. Hadden wij ook, wie niet zou je bijna zeggen. Leuke weblog heb je, ik wil je graag linken, is dat goed?
In mijn ouderlijk huis hadden wij zo’n keuken met broodplank die diende als extra tafeltje. Ook in ons huis zat zo’n keuken met nog 2 bovenkastjes en ook hier diende de broodplank als extra tafeltje. De keuken is omgetoverd tot een geheel eigentijdse ruimte en het oude keukenblok is lang geleden naar de vuilnisbelt verhuisd
Zo’n keukentje staat nog in het Openluchtmuseum in Arnhem in het jaren 70 huis… (of jaren 60, kan ook…)
Hahaha! Mijn schoonmoeder woont al 50 jaar in hetzelfde flatje met…. Nog het originele keukentje, compleet met gordijnte en het originele lavet!
En in dezelfde stof van het gordijntje had je ook “valletjes”.
Die hadden wij thuis (eigenlijk de hele straat) om de planken waar de pannen op stonden.
En ook altijd een doek over de kopjes en schoteltjes op het dienblad, stond theedoek opgeborduurd!
Overal lagen kleedjes, op de koelkast, keukentafeltje, op het deksel van het gasfornuis.
En op de vloer een keukenloper en een kokosmatje bij de balkondeur.
Woon in een huis dat is gebouwd in 1967. Daar staat ook zo’n keuken in. Ben er nog steeds blij mee.
Alsof ik een foto van onze eigen keuken zie. Als de snijbonennmolen hier op werd gezet, werden er emmers vol bonen doorgedraaid.
Het gordijntje - haha jah
Ehhhhhhhhhh….mijn ouders leven nog steeds met zo’n keuken, ze zitten hun tijd wel uit ermee denk ik…granieten aanrechtblad (grijs), dambord gootsteen en vooral dat gordijntje he? twee kastjes eronder en twee lades, het staat wel helemaal geweldig nog hoor! Goh, ik heb vroeger vaak op dat aanrecht gezeten om gewassen te worden en om met mijn voetjes in een bak water te zitten en een handdoek onder mijn billen want het aanrecht is koud ja! Uitzicht op de tuin die 2000 meter groot is…..ja, mooie tijden en de weegschaal hing achter mij aan de muur, een rode maar die is weg en je keek tegen de bussen aan van de beschuit koffie enzo en wat nog leuker was…..de schommel kon ook in de keuken hangen voor als het slecht weer was
moeders eten koken en mijn broer en ik om de beurt lekker schommelen en vooral niet te hoog want dan kreeg ik kwaaie gezichten 
Ook ik ben op Knus geweest, tot twee keer toe, 1 keer aan het begin van de tentoonstelling en de tweede keer op het einde, maar toen was het zo druk dat het gewoon niet leuk was en toen gingen we ook met een groep. De eerste keer was ik alleen. Ik heb ook hele mooie herinneringen aan Knus, de schoolbank waar ze digitale foto’s van je maakten, en die je kon overmailen naar de eigen site, dat was kicken. En dan die interieurs. De eerste televisie, de eerste brommer die papa had( een mobyletje) de keuken, ook, inderdaad, net als de keuken en het interieur uit Toen was geluk heel gewoon. Daar zag ik ook het eerste oventje dat wij hadden en waar we als kind zijnde met onze neusjes voorzaten om te zien of de cake al opgekomen was. En dan de kolenkachel, uiteraard. En de gebruiksvoorwerpen. Een waar paradijs. Binnenkort begint de tentoonstelling Wauw, dat is een opvolger, maar ik denk niet dat die echt zo gezellig is als Knus. En dan kon je naderhand uitrusten terwijl ze stukjes polygoonjournaal draaiden. Misschien koop ik voor mijn verjaardag wel de DVD van mijn geboortejaar ( 1947) De mensen moesten vroeger wel hard werken, maar dan was er ook veel meer charme. Ik vond het wel wat hebben en wilde dat ik terug kon naar de jaren 50. Het summum voor mij was een theelichtje, verzilverd, op leeuwenpootjes en met een bol buikje en rode ruitjes er voor, dat stond zo gezelllig als er een waxinelichtje in zat. Net Kerstmis. Kent iemand nog die theelichtjes, zoals ik ze beschrijf?Dus waar de theepot op kwam te staan? We zijn het helaas kwijt geraakt maar ik zou ik weet niet wat doen of geven om er weer eentje in mijn bezit te hebben. Ik ben al diverse antiqairs afgeweest maar dát hebben ze niet, hoewel ze heel goed weten wat ik bedoel. In TWG was het ook een keer te zien en ik brulde het uit tegen mijn moeder die mee zat te kijken:”Joh, ons theelichtje. Wow. “en dan zei ze altijd:”Jij met je theelichtje. Dat is toch niet zo ongewoon?”Maar voor mij wel. Het is een deel van mijn jeugd.
Enkele weken terug was ik in Hoorn, het museum van de twintigste eeuw. Een must voor sentimentjes. En, ik had hierboven ook geschreven over het theelichtje waar ik in feite al jaren naar op zoek was. En, wat denk je, in een vitrine over theelichtjes, daar vond ik het. Achter glas. En toch, toch moest ik er over nadenken, dat het er zó uitzag. In mijn gedachten had ik het heel anders in mijn geest dan zoals ik het nu zag, hoewel het wel degelijk ons theelichtje was, maar dat is ook al een dikke 59 jaar geleden toen ik het voor het laatst gezien heb. Je kunt zoiets uiteraard niet kopen, maar ik heb er wel gelijk een foto van gemaakt met mijn digitale camera, en hij staat er prima op. Heb ik tenminste weer een pláátje van “ons”theelichtje.
“Is deze foto voor jullie ook zo herkenbaar?”
Jazeker, maar niet uit nostalgie(ik ben nog maar 27). Ik heb zo’n keuken in mn woning. Zonder gordijntje en men gootsteen is van staal.Hij is na meer dan 40 jaar(het gebouw werd in de jaren 60 gebouwd en ik neem aan dat de keuken nog origineel is) in goede staat(in tegenstelling tot sommige nieuwe keukens).
Wij verhuisden in 1952 naar een huis in Bezuidenhout, Den Haag. In de oorlog was er nog al wat houtwerk van het huis in de kachel verdwenen (hongerwinter) en door de krapte na de oorlog provisorisch hersteld. De keuken had een rode plaat als aanrecht (waarschijnlijk iets als Eternit), een lange links, dan een witte geglazuurde gootsteen en dan rechts weer een stukje van de rode plaat. Deze platen zaten met messing schroeven vast. Rechts stond het afdruiprek van wit geplastificeerd draad, waarschijnlijk Brabantia. Er was een plaats voor een oven gereserveerd tegenover het aanrecht, maar daar stond een tafeltje met twee petroleum-stelletjes, eerst groene maar later beige-kleurige van het merk Haller. Dit was voor het sudderen van het draadjesvlees, stoofpeertjes of om even iets warm te houden.
Op een gegeven moment vond onze huisbaas dat de keuken moderner moest en kwam er een granito aanrechtblad met een gootsteen met kleine tegeltjes, grijs granito en zwarte en witte tegeltjes. Het aanrecht werd de ene dag gestort en de andere dag heeft iemand de hele dag staan polijsten om er een spiegelglad oppervlak van te maken. Verder werd er een gasoven aangeschaft. Boven het aanrecht was een plank over de hele breedte van het aanrecht waar de pannen op stonden. Daronder waren haakjes voor de grotere keuken gereedschappen zoals een zeef (met inzetstuk voor appelmoes), een vergiet, een rasp en wat grote lepels. Er was ook een handdoeken rekje, bestaande uit drie horizontale stangen en scharnierend aan het bevestigingspunt aan de muur. In de keuken stond ook een wasmachine, een langzaamwasser met daarnaast een centrifuge (AEG). Toen we iets later een koelkast (ook AEG) kochten, was er geen plaats meer vrij, zodat het onderste deel van de zogenaamde glazenkast in de keuken werd vrij gemaakt. M’n vader had echter geen rekening gehouden met het feit dat de koelkast circulatie langs de achterkant nodig had om te functioneren. Daarom werd er een platte koker van hout gemaakt, die van onder tot boven op de achterkant van de glazenkast werd gemaakt, als een soort schoorsteen. Werkte perfect.
Totdat het gasfornuis er kwam, werd er op een gascomfoor gekookt. Toen er van stadsgas op aardgas werd overgeschakeld, werd het comfoor afgedankt en kwam het gasfornuis (Etna) ervoor in de plaats. Dat was een 5-pits uitvoering, met een warmhoud pitje in het midden om o.a. koffie te zetten en warm te houden. Het oven-gedeelte werkte ook op gas. Het aansteken was een belevenis op zich zelf. Je kon er moeilijk met een lucifer bij, dus je liet het gas even lopen en dan ging je snel met een brandende lucifer richting brander. Dan hoorde je een flinke ploef en als je niet snel genoeg terug trok, waren de haren van je hand weg geschroeid. En dat is geen prettige lucht.
Schitterend, zo’n granieten aanrecht, dambordtegeltjes, gordijntje: jazeker, heel herkenbaar en prachtig!
Herkenbaar, die foto…