Jeugdtrauma
Link naar dit artikel Op donderdag 16 juni 2005 geschreven door Sentiment
In de zomer van 1966 gingen we op vakantie naar Renesse (Zeeland). Ik was 3 jaar oud (bijna 4). Een oom had een caravan staan op camping ‘Schouwen’ waar we 2 weken mochten logeren. Op een dag besloot mijn moeder dat ik maar topless (dat woord bestond toen volgens mij nog niet eens) moest lopen om mooi bij te bruinen.
Zoals je ziet op de foto was ik daar niet blij mee! Sterker nog ik heb er een jeugdtrauma aan overgehouden. Ik vond het vreselijk daar zonder bovenstukje te lopen en huilde tranen met tuiten! Overigens heb ik in mijn verdere leven nooit meer ergens, in het openbaar, topless in de zon gezeten of gelegen!
En nu ben ik dus benieuwd naar jouw jeugdtrauma!
82 reacties op “Jeugdtrauma”
Laat een reactie achter
Há...
Bloemrijk,...
Als ik je huilende gezicht op de foto zie bedenk ik me meteen dat er ook zo’n foto van mij bestaat, alleen genomen in een ander jaargetijde. In de winter kreeg ik altijd wantjes aan die door de mouwen van mijn jas met een touwtje aan elkaar zaten, dit zodat ik ze niet kon verliezen. Maarja met die wantjes aan kon ik niet zo goed sneeuwballen maken dus gingen de wantjes uit en bungelden werkloos uit mijn jas. Na een sneeuwballenregen tussen mijn zus en mij voelde ik dan mijn handen: nat, rood, ijskoud. Dat vond ik een naar gevoel! Dus dat werd brullen en voor mijn opa de gelegenheid om dit op foto vast te leggen….
Nu we toch de trauma’s hebben aangeboord: 1 keer per jaar gingen moeder, zus en ik naar de grote stad (Rotterdam) om kleding te kopen. Veilig aan het handje in de drukte. Maar in die drukte is ook zoveel te zien en zo gebeurde het een keer dat ik ineens heel alleen in die krioelende menigte stond: mamma kwijt. Mamma had altijd gezegd ‘Als je me kwijt raakt, blijf staan waar je staat!’ en daar stond ik dus met een trillend lipje… Na een paar minuten (die toen véél langer leken!) was ze er ineens weer en tilde me op met de woorden: ‘Waar was je nou ineens?’ Dat vroeg ik me toen ook af…
Tjeempie, Sentimtenten, da’s toch wel vroeg om al met een bovenstukje te lopen? Tenminste, in mijn ervaring. Mijn eerste zwempak/bikini was toen ik 6 was ofzo. Agossie, ik heb wel met je te doen.
Maar goed, mijn trauma. Ik heb als 5-jarige 3 weken in het ziekenhuis gelegen en werd ’s morgens vroeg wakker gemaakt voor antibiotica met cerise-smaak en daarna kwam er een hardhandige verpleegster met een warm bord brinta o.i.d. en dat moest zo snel mogelijk naar binnen gepropt worden (ze had nog meer te doen). Ik lustte het niet, maar kreeg niet de kans om iets te zeggen, dus kokhalzend doorslikken was het enige. Daarnaast moest er elke dag een of ander eng goedje in mijn oor gegoten worden, iets wat vreselijk pijn deed. “Als je nou flink bent, zal ik je uit het nieuwe boek dat je gekregen hebt, voorlezen”zei ze. Ik moest natuurlijk wel wat piepen van de pijn en vervolgens ging ze in het kamertje naast me (ik lag in quarantaine in een soort glazen hok) mijn boek zitten voorlezen aan het patiëntje naast me “want die was wél flink geweest”. Ik hààt pap, cerise en verpleegsters nog steeds.
…overigens dit was in 62/63….
Een paar herkenbare jeugdtrauma’s hier ;o)
Mijn ouders gingen elk jaar een week skiëen en toen kwamen opa en oma oppassen. Ik weet nog dat we van oma toen het regende met plastic zakjes over onze schoenen naar school moesten lopen… zo gauw we de voordeur dichtsloegen gingen die zakjes er natuurlijk onmiddellijk af, maar wel pas na groot vermaak van de buurmeisjes die met ons mee naar school liepen en ons wél nog even zo belachelijk zagen. Een ander trauma was in een zelfde scenario, en oma maakte brinta voor ons, en had per ongeluk een fles (slag)room ipv fles melk genomen…man man man ik ben er dagen ziek van geweest en brinta heb ik ook wel daardoor afgezworen…. ook al heb ik het erna nog jaren door mijn strot moeten duwen…
@ludmilla: och het waren ‘degelijke’ tijden toen, misschien was mijn moeder ook wel vooruitstrevender dan ik, maar het gaat verder goed met me hoor!
Uit logeren, genieten van chips maar ‘’ach, eet ook het laatste beetje, worst, chips en pinda’s op'’. ’s Avonds misselijk, badend in het zweet wakker worden en plots je bed onderkotsen. ‘’Ik moest het van m’n tante en oom opeten, dus nu moeten zij het nu ook maar weten'’ toch maar wakker maken.
En was ik nu wel of niet getuige, op vakantie Ameland, bij de dood van 12 paarden tijdens reddingsboot (voortgetrokken door paarden dus) oefening???
@Sentiment, gelukkig, pak van mijn hart.
Ik bleef in 1977 eten bij mijn beste vriendje (en zijn moeder). Eerst (in een groot bord) koninginnesoep. Toen….tot mijn walgelijke schrik, werden de aardappels en de witte bonen in tomatensaus in HETZELFDE bord opgeschept als waar de soep in had gezeten! Ik was dat niet gewend en was daar echt vies van! Met ontzettende tegenzin m’n bord 80% kunnen leegeten, en toen de vraag:”Toetje?” Ja, daar was ik wel aan toe en hop! Voordat ik het in de gaten kreeg werd er een dikke slok Yoghurt ook in dat zelfde bord gegoten!!!!BLWWLLAARRGH!!! De vermicelli vd soep en de tomatensaus kwamen er nog onderuit. Sindsdien eet ik niet graag bij anderen…Ik blijf echt veel liever thuis eten… Ik was 7 jaar…
Tijdens een kinderfeestje in 1976 werd je geblindoekt en dan moest je smaken raden. Op je knieen voor een stoel, met daarop schaaltjes met allerhande sausjes etc erin…Na een hapje zout, suiker ketchup en Maggi, kreeg ik iets in mn mond waar ik nu nog van kokhals als ik t alleen maar ruik….MOSTERD! Een lepel mosterd vol in de mond!!!Ik ging dus over mijn nek en ik bleef maar kokken…uren later nog steeds. de smaak zat tot diep in mn neus…ik ben uit pure ellende pindakaas gaan eten om de smaak kwijt te raken, maar ik heb er nog dagen last van gehad en eigenlijk heel mn leven lang, want mosterd is echt mijn achilleshiel.
Als ik soms op een feestje een bitterbal van een schaal pak, let ik niet altijd even goed op en als er ook maar een ietsiepietsie mosterd aan zit, dan ren ik direct kokhalzend naar de plee!
Echt vreselijk! En ik heet Steven Koster en op school hoorde ik vanaf toen regelmatig:”Ste-ven-kos-ter, broek-vol-mosterd!”
Ach…schitterende tijd…:)
Jeugdtrauma’s, ik heb er, denk ik vele, en daar ben ik niet voor behandeld, om met Wim de Bie alias Frank van Putten te spreken, maar ter zake nu, ik zal een voorbeeld noemen. Ik was denk ik een jaar of zeven en had, zoals zoveel kinderen, zwemles. Ongelukkig genoeg van een hele strenge badmeester en ik moest en zou van hem kopje onder gaan, wat ik per se niet wilde. Alle andere kinderen waren allang gaan douchen of omkleden en ik was als enige overgebleven in het zwembad onder toeziend oog van die strenge badmeester. Wie er uiteindelijk zijn zin gekregen heeft weet ik echt niet meer, die badmeester of ik maar het heeft me nog lang geheugd en wonder boven wonder; ik ben geslaagd voor het A B diploma. Nu kom ik nog steeds niet graag in een zwembad, maar dat heeft een andere reden; ik vind zwembaden buitengewoon smerig; al die kinderen die maar ongemerkt plassen in het water, bah!
Het is weliswaar een jeugdherinnering, maar niet eentje waar je met plezier aan terugdenkt!
Heimachines ……… toen ik een jaar of 4 werd er gebouwd in de buurt. En die herriedingen waren zo erg voor mij dat mijn moeder, als we met de bus van Overschie naar Rotterdam gingen eerder uitstapte omdat ik anders een enorme scene trapte in bus 33. En dat terwijl ik een obsessie had voor hijskranen. Daar kon ik uren naar kijken. Helaas gaan heimachines en hijskranen toch vaak samen.
Orrzaak van dit trauma weet ik niet …. oh, ja, ik kan er nu wel mee omgaan.
Ah gos wel aan erg aandoenelijke foto.
Ik was 5 en ik dacht dat het luik in de keukenvloer dicht was, stapte naar voren en viel zo 3 meter naar beneden. Mijn moeder schrok zich wezenloos want ze zag me erin vallen. Ik loop dus echt nooit over dichte luiken e/o putdeksels.
Ach ja jeugdtrauma’s, wie heeft ze niet? Toen mijn moeder van mijn broertje moest bevallen moesten wij tussen de middag bij kennissen gaan eten. Biefstuk was op dat moment mijn lievelingseten. En wat lag daar op het bord van de heer des huizen: een groot stuk biefstuk!! Ik wilde natuurlijk heel veel. Ik hoor het die vrouw nog zeggen: “je eet wel alles op he”. Ik prop gelijk een groot stuk in mijn mond. Gatver wat was dat goor. Lever!! Ik moest het natuurlijk helemaal opeten. Dat was gelijk de laatste keer dat ik lever op heb. Ik word al niet goed bij de gedachte! Brr.
Achgossie, kassian! Zoveel kinderleed…
En lopen we allemaal nog steeds voor onder behandeling bij een zieleknijper hahahahahahahaha wat een geneuzel zeg .
Bring back those days, i love the smell of brussel sprouts
Nou ik heb 1 1/2 dag lopen piekeren, maar ik kan me eigenlijk
niks herinneren….wel vervelende dingen meegemaakt zoals iedereen, maar geen blijvende schade…
…Ik loop altijd topless over het strand
IK heb helaas geen strand, dus kan ik er ook niet topless over lopen, maar dat terzijde…
Wat is nou eigenlijk een jeugdtrauma… Voor zover mij bekend heb ik geen trauma’s aan mijn jeugd overgehouden. Wel zie ik hele herkenbare zaken uit eerdere reacties (bijv: wanten aan een koord om ze niet te verliezen).
Mijn ouders hebben mij 1 zomerseizoen een keer weggestopt in een zogeheten ‘koloniehuis’ (op Schiermonnikoog was het geloof ik), waar men probeerde mij na iedere warme maaltijd diverse soorten pap te laten eten: havermoutpap, karnemelksepap, rijstepap… Wat zijn dat toch voor walgelijke mensen, die je iets op proberen te dringen, waar je compleet van over je nek gaat?
Mijn oplosing was even briljant als simpel (ondaks het feit dat men mij uren op sloot met zo’n bord drek voor me): Ik na een hap, en spuugde dat zo hard als ik kon in hun gezicht!!!
Ik zal nooit in mijn leven een nagerecht eten waar het woord pap achter is gezet (en griesmeel lust ik ooik niet) Maar denk wel met veel plezier terug aan het suugmoment… Mijn wraak was zoet(te pap)
PS: Ik koop later vandaag een ander keyboard, want sommige letters willen nu echt niet meer
Oei, in zo’n koloniehuis heb ik vroeger ook een week of zes gezeten, in Egmond aan Zee. Ik kan me ook nog die smerige pap herinneren, lammetjespap werd dat genoemd. Dat was echt wel zo ongelofelijk walgelijk… Een soort witte brij van overgekookte melk waar plukken wol in dreven.
Ook kan ik me nog die vieze geur herinneren als je haar werd gewassen, dat werd met een soort desinfecteermiddel gedaan. Tegen de luizen ofzo.
Ik heb het mijn ouders nooit echt vergeven dat ze me naar dat strafkamp hebben gestuurd. En ik zal ook nooit op vakantie gaan naar Egmond aan Zee! : )
Nog eentje; het was schooljaar ‘71-’72, ik was 11 en zat in klas (gelukkig nog geen groep) 5 van de basisschool. Dat jaar hadden we les van de dirigent van kinderkoor de Leidse Sleuteltjes (wie kent die nog?) en ik was vrij langzaam dus een rekenboek achter op de andere leerlingen. Alle kinderen mochten zingen onder begeleiding van orgelspel terwijl ik moest rekenen. Tot overmaat van ramp werden er grapjes ten koste van mij door die onderwijzer gemaakt over mijn traagheid. Nu durf ik rustig adem te halen want genoemde onderwijzer ligt bij mijn zekere weten veilig onder de grond. Over de doden niets dan goeds! Ja ja!
Frank Faber bijna foutloos maar geen basisschool maar lagere school. ja leidse sleuteltjes en de damrakkertjes , les poppies en die deutsche sängerknaben, wie kent ze niet toch helemaal toppie.
Bring back those days, i love the smell of brussel sprouts
Ha yesterdayman, dat moet Wiener Sängerknaben zijn hoor. Of bedoel je de Sängerknaben uit Bad Tölz?
Jeugdtrauma’s? Nou, eigenlijk niet. Wel een zeer vervelende onderwijzer gehad in de zesde klas lagere school, waar ik nog wel eens aan terugdenk, “als ik zwaar getafeld heb”, zoals Sonneveld zei. En ’s winters kregen we voor het slapen gaan een lepel levertraan, en dat was zo verschrikkelijk goor dat ik daar ook nog wel eens aan denk.
@Paul 60, AAAARGH!! Levertraan! Idd in de winter na het eten, voor het slapen gaan en dan een schuimpje om de smaak een beetje weg te halen.
De Leidse Sleuteltjes, Kinderkoor Jacob Hamel, Sweet Sixteen (”Ja, dat is Peeeter”) …..*Zucht*
ik was 10 jaar en het oudste kind op zwemles en oma kocht voor mijn verjaardag in maart en zwemvest een oranje geval die oma puur uit bezorgdheidsoverwegingen had bedacht als verjaarskado,
ik ben in een maand tijd gepromoveerd naar het diepe en in mei
mocht ik afzwemmen een grotere stimulans bestond er niet.
oma lachte later en zei dat ze dat ding dan toch niet voor niets had gekocht toen ik bekende dat ik het een verschrikkelijk ding vond.eigenlijk wel leuk nu!
steven1970: goh die smaakjes raden, was ik al helemaal weer vergeten, maar heb ik ook lang moeten doen op verjaardagsfeestjes….
Wat naar zeg, van die bijnaam ….
jeugdtrauma is alleen mijn achternaam geloof ik…ja okay en sowieso mij opvoeding maar das een heel ander verhaal….
eeeh ik heet vroegop
Wollen maillots!
Als je dan een jurkje of rokje droeg, moest er een maillot onder. En dan had je alleen nog maar die krengen van wol.
Getverderrie, wat jeukte dat. Nee, erger nog. Het deed gewoon pijn.
Gelukkig mocht ik op een gegeven moment een echte panty aan. Met kniekousen erover. En dat ging gelukkig goed.
Ik kan nog steeds geen wol verdragen, ook niet een klein beetje.
En van panties hou ik ook niet meer. Wat een vieze dingen zijn dat zeg!
—(¯`v´¯)KARIN(¯`v´¯)—
@Karin. En daar zat dan van dat strakke elastiek in. Na een tijdje had je bovenlichaam een geheel eigen bleodsomloop gekregen (Neerlands Hoop).
Hanna: ,,achja, t klinkt erger dan dat t was. Ik ben eigenlijk nooit gepest was altijd wel populair. erg hè, om dat zo te zeggen over jezelf. Maar Mosterd…..ja, da’s echt m’n achilleshiel. En NOG!!!
Ik hoef t maar te ruiken en mn maag keert zich om!
nou ik heb er veel maar ik noem maar even snel maar 1 het was vrijdag en ik hab ruzie met mijn vader ik was 7 uur weggeweest en lopen huilen toen ging ik naar huis en mijn moedre helemaal bezorgt stond op mij tewachten ze schrok zeg dood toen ze mij zag heel mijn mond scheef naar het ziekenhuis 7x onderzocht en toen zware medicijnen maar ik ben erover heen gegroeit o ja ik had de ziekte van bell
Toen ik ongeveer 3 jaar was ging mijn moeder met mij winkelen op het dorp. Door de winkelstraat lopend, ging plotseling de sirene van de brandweer. Het was toen sport om met de brandweerwagen zoveel mogelijk rondjes rond het dorp te rijden z.g. op zoek naar de brand. Mijn oom was ook bij de brandweer. De brand was in een keuken van een soort herberg. Moeder moest en zou kijken. Vond mij maar gek omdat ik verstart stond van angst voor het lawaai en het onbekende. Nadat de (schoorsteen)brand geblust was, trok ze me mee de straat over en ging binnen kijken. Er was niet veel te zien. Helaas ben ik jarenlang bang geweest voor sirene’s en branden. Was al lang getrouwd en zat nog te rillen bij het horen van een sirene. Als dit geen jeugdtrauma is…
Mijn jeugdtrauma heet eierkoeken. Wij hadden de bakker aan de deur zoals gebruikelijk was vroeger want er kwam ook een melkboer, groetenbroer, visboer, schillenboer enz. Maar de bakker nam iedere week een eierkoek voor ons mee. Nu hadden wij het thuis niet breed en je mocht een gegeven paard niet in de bek kijken dus die eierkoek moest ik altijd helemaal opeten. Mijn man en kinderen zijn er gek op maar als ik alleen al die vage amoniaklucht ruik die naar buiten walmt als je het zakje openmaakt WALGELIJK.
Niet alleen de maillots die zo strak zaten,wat dacht je van die stomme broeken met elastiek onder je voeten ? zo gauw die wat te klein werden liep je heel de dag je broek op te hijsen of het kruis hing op je knieen
@grutje Oja!!! Die ski-broek-achtige dingen. Ook zoiets vreselijks! Te verkrijgen in de boeiende kleuren donkergroen en grijs. Maar om dat probleem op te lossen (dat afzakken) had je gelukkig wel weer bretellen. De kindertjes uit begin jaren 60 hadden nog niet echt last van overgewicht en te veel snoepen, dus die broeken (de mijne althans) zakten altijd af.
@Steven, ik heb net zoiets. Op mijn negende at ik een gevulde koek voor de TV, mijn zus paste op (ouders waren een avondje uit) en at een kokosmacroon. toevallig zagen we een enge oorlogsfilm, waarin een verrader door wel 6 mannen gewurgd werd. sinds die tijd lust ik geen gevulde koeken meer, van het idee alleen al word ik misselijk, dat geldt voor alle producten waarin spijs zit. Laatst sprak ik mijn zus en wat is het geval: zij lust sinds die tijd ook geen kokosmacronen meer….
een ander jeugdtrauma: ’s ochtendsvroeg, voor het begin van de (kleuter)school naar zwemles, in het buitenbad. Dat is geen pretje, zo vroeg in de koude ochtend. gelukkig komt dit trauma ook met een prettige herinnernig: mijn vader droogde me daarna altijd heel hard af, zodat mijn rug helemaal tintelde, en ik het lekker warm kreeg.
mijn hele jeugd is een trauma
nee hoor… enige is dat ik kerst als een trauna zie… verplicht in mijn moeders rok (hippiegeval en dat in de jaren ‘80) en ik moest die dag de hond uitlaten… Ik liep echt voor paal…
Maillots ja, die kriebelden verschrikkelijk, en bovendien zakten ze af zodat je de hele dag liep te hijsen. Zo’n skibroek met elastiek heb ik ook gehad. Wie bedenkt zoiets?
Nog meer kledingleed: als kind haatte ik rokken en jurken en ’s zomers liep ik het liefst in korte broek (hot pants!). Maar daarin mocht ik niet naar school want dat was niet NETJES genoeg. Alsof die ultrakorte minirokjes waaronde je zo je onderbroek kon zien wel netjes waren. GRMBL!
Ander leed: wij moesten op tijd naar bed, ook ’s zomers. En ALLE andere kinderen mochten dan nog buiten spelen, dat wist ik zeker. Dan lag ik in mijn bed en kon ze horen lachen en praten.
Zwemles: Om 6 uur ’s morgens in het ijskoude buitenbad. Moesten we over onze watervrees (had ik die dan?) heenkomen. Handjes geven aan de andere kinderen en een soort dansje. Tot aan je kruis in het water en dan steeds even onder. Ik was altijd helemaal blauw als mijn moeder me afdroogde en ik me weer mocht aankleden. Gelukkig hebben mijn ouders me al gauw naar een binnenbad laten gaan waar verwarmd water was. Hartstikke lief, want daarvoor moest mijn vader een heel eind met de auto om me te brengen. Koud water krijgen ze me nog steeds niet in.
Gym op school: dat was leuk, tot ze cijfers gingen geven en ik een hark bleek te zijn. Dat leuke ringzwaaien? Een 5. Nou, daar was de lol wel af. Zelfs mijn koprol deugde niet.
Vakantieleed (heel erg!). Bij ons op school zaten allemaal kinderen van KLM-ouders die goedkoop konden vliegen. Begin jaren ‘70 was dat, toen reizen naar het buitenland nog bepaald niet voor iedereen was weggelegd. Klasgenoten hielden spreekbeurten over Karachi of Zuid-Afrika, want daar waren ze dan geweest. Wij gingen naar Texel. Of Drente. Of Zeeland. Ik haatte mijn ouders omdat wij ook niet eens naar het buitenland gingen. Op m’n 13e staken we een keer de grens over naar Belgie, naar de grotten van Remouchamps. He he, buitenland!
Het ergste was natuurlijk toen ik geen pony kreeg voor m’n verjaardag. En ook al geen zeilboot. Nee, ik heb het zwaar gehad
Klein traumaatje: Ik was vijf en mijn amandelen werden geknipt (gepeld heeft het geloof ik tegenwoordig). Dat ging volgens mij begin jaren tachtig nog en gros, op het zaaltje waar ik lag was nog minimaal één bekende van mij ook aanwezig. Ik werd onder narcose gebracht door middel van een kap met gas, het laatste wat ik dacht voor ik onder zeil ging was dat het vies was, die smaak. De nacht voor de operatie pikte het meisje in het bed naast me mijn haarborstel en wilde die niet teruggeven, ruzie, nachtzuster erbij en die nam de borstel mee, zo geméén!
Toen ik éénmaal weer bij was kregen we ijs! Hoera, maar niet heus. Ik was 5, hoorde bij de ‘groten’ en kreeg vanille-ijs in een bakje. De ‘kleintjes’ kregen waterijs. Ik wilde ook waterijs omdat ik dat lekkerder vond, maar dat mocht niet! Dat vind ik tot op de dag van vandaag onrechtvaardig!
Dat we naar de schoolarts moesten en die vrouw in je onderbroekie ging voelen.
Bertus heidmachines daar heb ik geen last van maar er komen gelijk weer veel herinneringen boven bij het lezen van bus 33 en overschie. die bus heeft heel vaak over ons “busje” heen gereden als we bussie trap deden.
mijn jeugd trauma eigenlijk doodgewoon flaporen:( ik had lang haar en moest dus altijd een staart in nou voor mijn idee staken die krengen meters uit dus aan het eind van de straat hup stiek eruit. ik heb me dan ook toen ik oud genoeg was (lang leve de plastische chirurg) laten opereren. Ik heb mijn haar nooit meer lang gehad en altijd achter mijn oren gedragen.
Tja, de foto spreekt voor zichzelf. Het moment kan ik niet meer herinneren maar als ik daar geen jeugdtrauma van heb ovegehouden. Ik zal mijn ouders er op aan spreken.
Trauma: We woonden langs een drukke weg maar hadden wel een grote tuin, mijn broer en zus waren 5-6 jaar ouder dan ik, mijn vader had toen maar bedacht, dat het te gevaarlijk was zo bij de drukke weg, Dus hij had een heel diep gat in de grond gegraven en daar konden we dan “veilig” in spelen.! We waren zwart als de grond natuurlijk en mijn moeder vond dat niet zo geslaagd! dus gat weer dicht(gelukkig)! Tot jaren bang van in het donker in een kleine ruimte te wezen gehad! Jaha hij bedoelde het goed hoor.!! haha.
inderdaad, al die verschillende gangen van het zelfde bord eten. dat vond ik ook niet echt lekker. thuis hadden we (gelukkig) niet vaak toetjes, maar als we bij de familie op bezoek waren op het platteland (mijn vader komt van de boer maar wilde zelf absoluut geen boer worden, dus ging in amsterdam bij de marechaussee en later bij de politie) kregen we toe van die zelfgekookte pudding van eigen verse melk natuurlijk. bruine, rose, gele. echt van die enorme vormen had mijn tante daar voor. ze hadden ook een erg grote familie. dan dus die pudding op datzelfde bord… en het trauma zit hem dan vooral in het dikke vel wat die pudding gevormd had. gatverdamme wat vond ik dat vies. het gekke is dat mijn zus (10 jaar ouder) gek is op het vel van de pudding.
ook vetklonten in de volle melk vond ik vreselijk. waarschijnlijk werd de melk toen nog niet gehomogeniseerd, want nu kom ik ze nooit meer tegen. het is al wel uit de pakken tijd, want je kon ze wel makkelijk schudden, maar mijn vader vond dat zo’n onzin, altijd geruzie….
en inderdaad de zwemles. op de kleuterschool gingen we al naar zwemles. dat was ergens in een piepklein oefenbad voor mijn gevoel ergens in een kelder (w.s. van een sportschooltje ofzo) het was er altijd steenkoud. gelukkig was ik niet de enige die het altijd op een brullen zette als we weer naar zwemles moesten. op een gegeven moment zijn er een aantal moeders mee geweest om eens te kijken en toen was het afgelopen met het kleuterzwemmen. pas in de 4de klas begonnen ze er weer mee, maar ook dat was geen pretje. mijn A had ik zo gehaald, maar ik was vreselijk bang om te duiken. om het te leren moesten we op onze kniën op de rand gaan zitten en je er dan in laten vallen. maar ja, als je bang bent laat je je lekker verkrampt vallen dus zat ik onder de blauwe plekken op mijn bovenbenen. een ander meisje ook. omdat ik thuis zo bleef klagen had mijn moeder dan afgesproken dat ik dat niet meer hoefde en ging een keer mee kijken. na afloop kwamen alle kinderen alweer terug in de kleedkamer, behalve ik. de zwemjuf wilde persé dat ik die 7 (?) meter onder water zou zwemmen, dan maar zonder duiken. en ik bleef als versteend staan. ze begon tegen me te schreeuwen dat ze niet tegen een muur stond te praten enzo. uiteindelijk ben ik er in gesprongen en dwars naar de andere kant gezwommen, richting douches. en zij maar schreeuwen dat ik terug moest komen. mijn moeder werd ongerust, snapte er niets van. ik hoefde nooit meer naar zwemles en heb pas leren duiken toen ik 20 was. durf en kan het nog steeds niet goed.
Ja dat weet ik ook nog, Melk met van die vetstukjes erin, gatverdegatver, In die plastic literzakken waar je een speciale kan voor had. bij het inschenken dreven er dan van die iets gelige vetstukkjes op je melk. jezus wat een ramp!!!!!
En iedere gang uit hetzelfde bord weet ik ook nog wel. ik kon mijn verbazing niet op toen ik bij andere mensen at en die keerde hun bord om om het toeje uit te eten.pfff wat een weirdo’s vond ik dat
Over melk gesproken; wat dacht je van WARME melk? Brrr het idee alleen al. Als je ’s nachts niet goed kon slapen was er altijd wel iemand die adviseerde om warme melk te drinken (of lauwe melk). Terwijl KOUDE melk veel lekkerder is. Of niet soms? De mensen die vroeger geen koelkast hadden waren toch eigenlijk stakkers. Maar ze wisten waarschijnlijk niet beter.
warme melk oooo riebels krijg ik daar van. helemaal door dat vieze vel wat er opdreef. toen ik voor de eerste keer bij mijn schoonouders thuis kwam kreeg ik koffie met bleghhh warme melk hoewel ik een vreselijk koffie mens ben heb ik dat dus niet opgedronken. ennee wat dacht je van pap brrrr met van die vieze klonten. op de kleuterschool gingen we altijd een weekje op kamp naar baarn en moesten pap eten jaaaren later kan ik nog geen pap ruiken en heb dat denk ik aan mijn kids doorgegeven want geen van twee heeft ooit maar een bord pap gegeten, of zou dat komen doordat ik altijd een doek voor mijn mond en neus bond om de geur niet te ruiken?
Twee jeugdtrauma’s
Ik at vroeger heel slecht en op een dag had mijn moeder iets nieuws bedacht (vast uit een of ander opvoedboek), steeds opnieuw opdienen tot het op is.
Dus toen ik ’s avonds mijn andijvie niet op had kreeg ik dat de volgende dag weer…hetzelfde bord…koud….de volgende dag weer…gadver. Ik heb nooit meer gekookte andijvie gegeten.
Tweede trauma is dat mijn moeder me betrapte op mijn allereerste winkeldiefstal in een winkel met paardenspullen. Ze kwam erachter toen we thuis kwamen en ik moest direct terug om het terug te geven en excuses aan te bieden. Zeer effectief! Ik heb nooit meer iets gepikt en het schaaamrood staat weer op mijn kaken als ik er alleen al aan denk.
Ik heb een trauma overgehouden aan de “husqvarna-kleding” die mijn moeder zelf maakte op dat vervloekte naaimachien en de zelfgebreide truien die kriebelden. Ik wordt dinsdag 44 en het komt wekelijks wel eens ter sprake.
Een ander traumaatje is dreft zeepsop. Toen mijn broertje en ik een keer bij oma waren mochten we me een bellenblaaspijp bellen blazen met dreft zeepsop en in plaats van blazen deed ik ….. en er kwam die vieze dreft in mijn mond ajakkes, als ik er nog aan denk word ik weer misselijk
Gr. Jan
Onweer, daar heb ik nog jaren een trauma van gehad. Mijn moeder was als de dood voor onweer en wij werden asl kleine kinderen altijd uit bed gehaald en zaten dan met onze jassen en schoenen aan, aan de tafel te wachten tot er wat gebeurde. Alle blinkende spullen (messen,scharen, spiegels) moesten uit het zicht en je mocht zeker niet voor de raam kijken. En (katholiek als we waren) natuurlijk het rozenhoedje bidden. Tussendoor tellen hoeveel tijd er tussen bliksem en donder zaten. Gelukkig ben ik daar overheen gegroeid en slaap ik zelfs door tijdens een onweersbui.
Wat dacht je van Wollen zelfgebreide borstrokken, van die zelfgebreide hemden ,de kriebeldingen vervl. heb ik ze
Levertraan en om de rotsmaak weg te werken kreeg je een glaasje ranja na, ik lust nog geen haring want daar proef ik die traan nog in terug.
Maillot met het kruis aan de knieen om dat te voorkomen kreeg je er een soort panty broekje in dezelfde kleur overheen
En zelfgemaakte custard pudding met klonten erin bllleeeeeeeeeee
De eerste broeken van die smalle pijpjes met elastiek onder de voeten, de jongens droegen corderoy en dat mocht ik toen ook wat was ik blij , een spijkerpak maar dan van corderoy.bruin met zo’n kort jasje erbij helemaal tegek.
En zo zijn er nog wel een paar jeugdtrauma’s te noemen
Kun je nagaan nu loopt de jeugd met blote buik truitjes zonder hemd. maar ja de temperaturen zijn nu ook beter swinters. die extreme winters van vroeger zijn er ook niet meer.
Vera
Als ik weer eens nieuwe schoenen mocht hebben dan vond ik dat hartstikke leuk altijd. Ik kreeg niet de goedkoopste en zeker de mooiste…dat vond ik zelf in ieder geval..En dan vroeg de verkoopster aan mijn moeder:’ Mag ze ze aanhouden?” en dan zei mn moeder altijd..” Nee” grrrrrrrrrr Eerst bewaren voor netjes….pfffff Dus daar gingen mn geweldige schoenen weer de doos in…
Ik was rond een jaar of 10 en werd snachts misselijk wakker en voelde dat ik moest kitsen. Dus ik wilde snel naar beneden rennen naar de wc. Maar ik kwam tot bovenaan de trap en toen vloog het eruit … over heeel de trap heen. Moeder had de regel dat je het zelf moest opdoen dus ik ging met een doekje en emmertje aan de slag. Maar ik kon er niet tegen dus als ik de ene tree had schoongemaakt lag de andere alweer vol. Uiteindelijk kreeg ze medelijden met me en heeft het toen voor me opgepoetst. Sindsdien trond er een emmer boven op de overloop (hehehe)
@joke het lijkt of ik naar verhalen van mijn moeder zit te luisteren zij heeft gelukkig haar angst niet op mij over gebracht maar mijn twee zussen hebben nog steeds angst voor onweer. bij mijn moeder thuis gebeurde, buiten het rozenkransje want ze waren niet katholiek, precies hetzelfde. je ziet dat het generaties ver door kan lopen zo een trauma
Onvervalste jeugdtrauma´s waren : op het menu : lof, knolraap, spruitjes, andijvie, lever, pens. Verder bezoeken aan de tandarts, vooral dat wachten in de wachtkamer, terwijl je onophoudelijk dat snerpende, hoge boortje door de muur heen hoorde piepen. Of dat de tandarts, terwijl hij zijn halve instrumentarium in je mond had gestoken voor de gezelligheid een praatje met je begon te maken, zodat je het spaans benuawd kreeg en alleen wat ongenuanceerde oergeluiden kon uitstoten. Gelukkig heb ik nu een mooie vrouw als tandarts met een decolleté complet, zodat als ze begint te behandelen ik gelijk geen hand meer voor ogen zie. Amandelen knippen (wat stonk dat lachgas) was ook zo iets naars.
Mijn jeugdtrauma is ongetwijfeld het aquarium met guppies en neon-tetra’s wat ik voor mijn verjaardag kreeg toen ik 5 jaar werd.Er zat een verwarmingselement op ,en aangezien het op een nacht ging vriezen heb ik de thermostaat op z’n hoogst gezet.De volgende ochtend ging ik kijken hoe het met de visjes was, maar ik miste er een paar. Toen ik het voelde glibberen onder m’n blote voeten ontdekte ik dat er een paar visjes uit waren gesprongen en
die zaten geplet onder m’n voetzolen. Sindsdien ben ik als de dood voor kleine vissen !!
Trauma 2: Ooit zakte ik als 8-jarige in het drijfzand weg.Met veel moeite konden een paar vriendinnen me er uit trekken. Mijn schoenen , muntschoenen, nieuw en erg in toen (1964), bleven
achter in het zand. Nooit meer vergeet ik de paniek van het wegzakken, hoe meer ik vocht hoe dieper ik zonk!
Trauma 3: Ik was 15 en had een wikkelrok aan op de fiets. Plotseling hoorde ik een scheurend geluid, mijn rok was tussen de spaken gekomen en aan flarden gescheurd. In mijn slipje moest ik verder naar huis (2km nog).De rok was aan repen gescheurd,ik heb me nooit meer zó opgelaten gevoeld!
Neem rood haar, sproeten, heel weinig vriendjes die met je willen spelen en ga stotteren. Succes verzekerd. Gelukkig is het verbeterd, ben nu kalend.
ik heb als kind ook altijd een ’sirene-angst’ gehad.Een keer was er praktisch voor ons huis een ongeluk gebeurd..het was een komen en gaan van sirenes..ik werd er zo misselijk van dat ik met een bak op schoot op de bank zat..(kijken naar dat ongeluk?…NO WAY!!)
ook op onweer had ik het niet zo..
Ik weet nog toen ik zo’n 6 jaar oud was er een keer een enorme flits, met direkt daarna een enorme donderknal was..ik schrok en raakte in paniek…papa en mama waren nergens te bekennen!
Nu vind ik ‘light thunder’ erg mooi om naar te kijken/luisteren.
Ook de sirene-angst ken ik niet meer..
tenennagels knippen!!ze ging dan met zo`n puntschaartje er in wroeten om te knippen dus ik ging ze zelf maar er af scheuren tegen de tijd dat ze kwam controleren.
Trauma is een groot woord, maar in mijn jeugd was het heel gewoon 1x per week in het lavetbakje te gaan. De andere dagen werd er ’s ochtends gewassen met koud water. Vooral mijn vader was daar zeer enthousiast mee in de weer, benadrukte dat het zo lekker en fris en dus gezond was. Ik deelde zijn enthousiasme niet en ga altijd kort maar dagelijks onder de douche. Of mijn moeder tijdens het kamperen, om die vervelende neefjes klein te krijgen spoot ze een heftige dosis Flido in de slaapkabine. En wij snapten maar niet waarom we iedere avond alles eronder kotsten!
de enige trauma aan mn jeugd is volgens mij de paniek als er ergens brand uitbreekt.
Een huis iets verderop bij ons in de buurt stond toen ik n jaar of 8 was, en t een strenge winter was, in de hens.
Op de bovenste verdieping van ons huis, met mn vader voor t raam gaan staan, want t was toch wel spannend zoiets, maar jeetje wat was ik daarna bang voor brand! nog steeds trouwens…en ik ga echt niet meer kijken!!!
Ik heb jarenlang daardoor met licht aangeslapen, en als t licht uitging omdat mn ouders dachten dat ik sliep, raakte ik compleet over mn toeren. Heeft zeker een jaar of 5 geduurd voor ik daar overheen was, en nu? Nu kan ik niet slapen als er ergens een lichtje brand.
ik had meeters op mijn bovenlip en als mijn moeder er doordringend naar keek dan nam ik de vlucht naar buiten.
ze had de neiging om ze dan uit te drukken en om dat te kunnen
bewerkstelligen moest ze me eerst met haar 130 kg vloeren en dan die nagels in mijn bovenlip.dat was pas eng.
Het bontmutsje van (bont/teddy)materiaal met van die flappen aan de zijkant die onder mijn kin werden vastgestrikt…
aarrgghhh…
Stel je voor dat ik het koud zou krijgen!!
Ik had een witte, mijn buurmeisje een donkergroene
Nog een; de eerste maandag van de maand als het luchtalarm afging (lees: sirenes) als twee- of driejarig jochie was ik daar als de dood voor; het liefst kroop ik dan helemaal in mijn moeder. En ik heb gelukkig niet eens een oorlog meegemaakt, laat staan bombardementen.
pas deze site gevonden, vandaar beetje late reactie.
mijn jeugdrtrauma, wat jaren geduurd heeft ( nog niet helemaal weg trouwens) is angst voor spinnen. Dat komt door een niet zo creatieve juf op de kleuterschool. Juffrouw Husse! Spinnen plakken, tekenen, alles wat we knutselden had met spinnen te maken! Inmiddels zo’n 40 jaar geleden, maar vergeten zal ik haar nooit!!
Jeugdtrauma’s zat.
De ergste is een klassieker. De dag voor kerst en ik was 6 jaar. Er werd gebeld en ik deed open. Stond er een man van de markt met een Vlaamse reus in zijn armen. Mijn moeder had die met een lootje op de markt gewonnen. Hij zette het zware beest op de grond en ik ging er mee spelen. Ik hoorde mijn moeder zeggen dat ze er zo niks aan had. De man zei dat hij het wel zou regelen en later terug zou komen. Ik vond dat heel logisch. Het konijn moest immers een hok hebben. Ik moest voor mijn moeder even naar de kruidenier. Toen ik terug was vroeg ik of het konijn er al was. “Ja hoor”zei mijn moeder. “Het konijn is op balkon”. Ik dacht dat daar het hok was neergezet. Toen ik het balkon op liep lag daar het geslachte konijn op een krant uit te dampen. IK heb uren lang gehuild en geschreeuwd en nooit meer konijn gegeten. Ik heb nu 2 konijnen in een hok in de huiskamer en ze mogen de hele dag rondlopen
Nog 2 andere jeugdtrauma’s.
In mijn tijd had je nog flesjes melk op school. De hals zat verstopt door de dikke roombolletjes want de melk werd nog niet gehomogeniseerd. Bovendien werd de melk in de klas in kratten bewaard tot de pauze. De melk was dus ook nog eens lauw. Ik word nog misselijk als ik er aan denk. Mijn kinderen hebben nooit schoolmelk hoeven drinken. Melk kregen ze thuis genoeg en goed gekoeld.
Een ander jeugdtrauma was het pakket dat mijn oma tegen de kerst stuurde. Ze had voor de hele winter ondergoed gebreid. Het elastiek in de pijpen veel te strak en ik werd ook nog eens gek van de jeuk. Verder was mijn oma een lieverd maar die pakketten….
Schoolzwemmen! brrrr wat was ik bang. Eerst met de bus naar de stad (Het Zuiderbad in Amsterdam) en als we buiten stonden rook ik het chloorlucht al. Er was een meester van een andere school die pijp rookte met zo’n caramel luchtje. Op zich wel lekker maar in een zwembad… Snel de trap op naar boven. Na het verkleden in piepkleine hokjes stonden we langs de kant van het bad. Ik zag úm al snel: dé haak.En dat diepe water. Dan moesten we springen, ik nam liever het trapje. Was hardstikke bang. Mocht in het ondiepe spelen onder de fontein. Veel les heb ik niet gehad. Ik was zo ontzettend bang. Mijn ouders deden mij die zomer op les in het buitenbad van ons dorp. ’s Morgens om 7 uur (dus voor schooltijd) omkleden in het schapenhok (met z’n allen) en bibber bibber het bad in. En wat denk je? Na 6 lessen mocht ik afzwemmen voor mijn A diploma! Voor B heb ik één les gehad, ik dook met mijn neus langs de grond en was voor eeuwig bang. Maar goed ik kon zwemmen. Ik ben er nog niet dol op maar kan zwemmen. Nu ga ik met mijn leerlingen naar schoolzwemmen. De tijden zijn veranderd, meer badmeesters- en juffen (en hele lieve) en alles gaat op een andere manier. Nog altijd kijk ik goed als de kinderen leren duiken. Het ziet er makkelijk uit. Ik zou het best kunnen, denk ik. Maar ik durf niet. En mijn collega vertelde laatst dat zij ook niet durft te duiken. Ik ben dus niet de enige. En jullie?
@Frank Faber, heb je meegezongen op de lp van de leidse sleuteltjes met die beroemde sinterklaasliedjes? Iedereen heeft die lp geloof ik. En had je een man met baard als begeleider?
Ik had nog nooit gereageerd op deze log,maar naar aanleiding van de log van 13 mei 2006 weet ik mij jeugdtrauma weer;die onleesbare rot boeken voor het eind examen.
Ik had als kind een enorme angst voor onweer, zo erg dat ik de ogen dicht deed om de bliksem niet te hoeven zien. Bij onweer ’s nachts eruit of bij moeder in bed. Tegenwoordig is de angst een stuk minder maar ervan af ben ik niet.
Vlak na mijn geboorte is het hele gezin op de foto gezet en daarbij bleek dat ik angst voor de fotograaf had. Gevolg een huilende baby op de foto.
Nu we het over jeugdtrauma’s hebben, het is al heel lang geleden, ik zat nog op de lagere school, in Middelburg. Tegenover de school was een bouwval. Een huis dat moest worden afgebroken of waar iets gebeurd was, er was gebroken glas in de raamsponningen en er lag overal binnen rotzooi en stukken hout en zo.Nou was het zo, toen op een dag met het speelkwartier, toen lag er ineens allemaal bloed op het schoolplein, een heleboel, geen druppels, maar gewoon een plasje. Ik vroeg wat er gebeurd was en toen zeiden ze dat er een jongetje was uit de lagere klas, die in dat huis geweest was en toen hij had zijn vinger er afgesneden, die lag in dat huis, op de vloer, bij al die rotzooi. Andere nieuwsgierigen wilden gelijk gaan kijken en renden naar de overkant en verdrongen zich voor het raam. Ik bleef achterwege want ik was overal bang voor, maar snachts droomde ik dat er een gigantische vinger op de vloer lag en daar heb ik jarenlang nachtmerries van gehad, hoewel ik het nooit gezien heb en ook nooit geen jongetje heb gezien met zijn handje in het verband of zo. Nog hoor ik die rotjochies :”Kijk, daar lig zun vinger.”Telkens als ik in Middelburg kwam, ook al als ouder iemand, dan was ik bij onze school en dan keek ik altijd gelijk naar dat huis aan de overkant, dat inmiddels helemaal verbouwd was en gewoon een woning met glas in de ramen en een mooie deur en gordijntjes en zo. Maar toch zag ik nog altijd daar dwars doorheen die troep, en, die vinger, die ik gelukkig nooit in het echt heb gezien, maar wel in mijn nachtmerries. Ik heb het nooit verteld aan mijn ouders of mijn zus. Ook was er een keer ergens anders op school een meisje , in de 5de klas. Ze heette Linda en ze holde door de gang omdat ze nog vlug iets moest doen. Ze had tvslofjes aan, met van die gladde zooltjes, en ze viel, bij de deur van de wc. Op de een of andere manier haalde ze haar arm open tot op het bot, en ik was daar getuige van. Eerst snapte ik het niet maar toen riep een vriendinnetje:”Oh, Linda, je arm.”en welde er ineens bloed op uit een diepe wond. Ze werd naar de concierge gebracht en ik holde als een gek naar buiten, zonder jas, hoewel het ijskoud was, en daar kwam de ziekenwagen bij school. Na speelkwartier durfde ik niet langs de wc want ik zag het ook steeds weer voor me. Later is het gelukkig goed afgelopen maar het moest wel gehecht worden. Maar dat zijn mijn traumas. Alles wat met bloed en ongelukken te maken heeft. Als volwassene had ik dat ook nog steeds en ik droom vaak van gillende sirenes en dan kijk ik uit het raam en dan zie ik overal zwaailichten en er gillen mensen en er kreunen mensen en er was een man die zijn been was er afgerukt en het werd afgebonden met zijn overhemd. Zulke enge dingen droom ik dan, maar misschien krijg je teveel binnen via de televisie, van oorlogsbeelden en zo, en aardbevingen of orkanen. Die ziekenwagendroom heb ik gelukkig al een tijdje niet gehad. Ik hoop dat hij wegblijf ook, net zoals die droom van dat huis in Middelburg. Ik droom liever fijn.Een vriend van me zat op yoga en daar zei de leraar, voor hij ging slapen zei hij altijd een versje.Oh, heilige Pausen van Rome, bespaar me de angstige dromen, en als ik toch dromen moet laat het dan mooi zijn en goed. “
Ik weet het nog zooooo goed! Ik was heel klein en zat in de wandelwagen en mijn moeder ging met mij in de stad een winkel binnen waar ik direct begon te gillen
Oh ja, het was bij de HEMA!!!!!
En dat deed ik elke keer weer als we daar weer binnen kwamen…….Ik weet nog steeds niet waarom ik dat nou altijd deed!!!! En mijn moeder ook niet maar ze vond het wel altijd lastig dan, maar toch ging ze weer daar naar binnen en tenslotte ben jij niet de baas maar moeders natuurlijk he?
@Ellen: ik ben ook geen held met duiken in het zwembad. Ik heb dat duiken geleerd door op de rand van het bad te gaan zitten en dan met de armen naar voren in het water te vallen. Daarbij kwam ik een keer plat op het water terecht en daarna durfde ik niet meer zo te duiken. Ook staand vanaf een duikplank dook ik niet. De enige manier waarop ik het nu nog durf is vanaf een vlot. Daarvan leg ik er dan twee op elkaar voor de stevigheid en vervolgens kan ik er staand vanaf duiken. Ik hou best van zwemmen overigens maar duiken is een discipline die ik dus geen warm hart toedraag
Oh, Grompie….Daar haal je bij mij ineens een trauma naar boven!
Ik ben namelijk ooit eens in het zwembad onder water getrokken door een stel knullen , ik was 13, 14: die kant op…heel onverwacht, en heel lang….Ik dacht dat ik stikte en probeerde me los te trappen en te worstelen, maar dat lukte niet zo…Helemaal over de zeik en jankend ben ik naar de badmeester gegaan, maar ik wist niet eens wie de daders waren, die hadden natuurlijk allang de benen genomen, dus ik voelde me ook nog eens voor schut staan bij die badmeester…
Ik heb nu nog steeds een heftige angst om kopje onder te gaan en zwem dus eigenlijk nooit meer…
@ Rozemarijn, oh ja dat trauma van koppie onder gaan, ik begrijp het helemaal. Dat was altijd een sport van o.a mijn oudere zussen als we zwommen bij het openluchtzwembad. Ik werd daar panisch van. Dan werd je vanaf de kant in het water gegooit en vervolgens ondergetrokken
Doodsbang was ik daarvoor. Totdat ik eens in paniek per ongeluk het bovenstukje van mijn zus naar beneden trok toen ze me in het water wilde gooien….ineens liet ze me toen los om haar bikini weer snel recht te trekken. Een superuitvinding …..vanaf toen nooit meer in het water gegooit en ondergetrokken
@Rozemarijn: sorry voor dat opgeroepen trauma, dat was niet de bedoeling. Ik heb zo’n onderwatermoment ook een keer gehad doordat degene met wie ik was gaan zwemmen om mijn nek ging hangen. Ik heb hem toen uitgefoeterd en het is daarna niet meer gebeurd. Mensen moeten zich eens realiseren hoe beangstigend zo’n moment kan zijn! Water is leuk maar ook gevaarlijk en daar kunnen mensen niet vroeg genoeg bewust van gemaakt worden
Grompie:
ben je mal joh!
“Effe lekker in groep gegooid”.Waar JS al wel niet toe dient he….hahaha 
Het heeft bijna een therapeutische uitwerking om daar weer even mee geconfronteerd te worden
Maar dit even terzijde: ten tijde van dat “grapje” was ik echt panisch, als ik zou merken dat iemand dit zou flikken bij een ander, gooi ik zó mijn pascifistische principes overboord
…
Er zullen vast wel meer dingen zijn, maar deze kwam zo gauw in me naar boven. Vanaf dat ik een jaar of 5 was, werd ik standaard ziek rond kerst. En dan ook echt ziek. Ik kon hele dagen bezig zijn met overgeven, en moest daar vervolgens ook weer door overgeven. Ziek en moe werd ik ervan. En als het dan ook nog eens gesneeuwd had, zat jij op de bank met een bak kots in plaats van dat je sneeuwballengevechten aan het houden was. Tot op de dag van vandaag slik ik mijn kots door, ik haat het om het naar buiten te laten komen (alleen die geur al… BLEGH!). Was op een gegeven moment wel lief. Ik weer ziek, had mijn vader een emmer volgegooit met sneeuw en meegenomen naar de keuken zodat ik er toch een beetje mee kon spelen.
Wat mijn jeugdtrauma zou kunnen zijn denk ik, is hetvolgende. Elk jaar gingen we in de zomer voor een hele maand naar zee. (ik was toen tussen de 4 en de 12 jaar) Niks mis mee, tot er op een bepaalde dag in het jaar dat ik 6 jaar was, in de villa naast ons een stel kwam met vier kinderen. ook niets mis mee, en de villa aan de andere kant daar waren drie kinderen zo iets ouder dan ik toen was. De tweede dag van de vakantie dan waren die kinderen, links en rechts van ons heel de tijd gewoon naakt. Ik vroeg of ik ook ‘in mijn blootje mocht lopen’. Maar dàt mocht niet, ik mocht wel gaan spelen bij de buren, en tegen die ouders werd gezegd dat ik niet bloot mocht zijn.
Het werd wel iets verzacht, doordat ik als jongen wel tijdens het spelen daar een jurk van die meisjes aanmocht doen.