Reacties op: Jeugdtrauma

door: cindyboy2

Sat, 31 May 2008 15:00:38 +0000

Wat mijn jeugdtrauma zou kunnen zijn denk ik, is hetvolgende. Elk jaar gingen we in de zomer voor een hele maand naar zee. (ik was toen tussen de 4 en de 12 jaar) Niks mis mee, tot er op een bepaalde dag in het jaar dat ik 6 jaar was, in de villa naast ons een stel kwam met vier kinderen. ook niets mis mee, en de villa aan de andere kant daar waren drie kinderen zo iets ouder dan ik toen was. De tweede dag van de vakantie dan waren die kinderen, links en rechts van ons heel de tijd gewoon naakt. Ik vroeg of ik ook ‘in mijn blootje mocht lopen’. Maar dàt mocht niet, ik mocht wel gaan spelen bij de buren, en tegen die ouders werd gezegd dat ik niet bloot mocht zijn.
Het werd wel iets verzacht, doordat ik als jongen wel tijdens het spelen daar een jurk van die meisjes aanmocht doen.

door: Sasje

Thu, 10 Jan 2008 06:11:44 +0000

Er zullen vast wel meer dingen zijn, maar deze kwam zo gauw in me naar boven. Vanaf dat ik een jaar of 5 was, werd ik standaard ziek rond kerst. En dan ook echt ziek. Ik kon hele dagen bezig zijn met overgeven, en moest daar vervolgens ook weer door overgeven. Ziek en moe werd ik ervan. En als het dan ook nog eens gesneeuwd had, zat jij op de bank met een bak kots in plaats van dat je sneeuwballengevechten aan het houden was. Tot op de dag van vandaag slik ik mijn kots door, ik haat het om het naar buiten te laten komen (alleen die geur al… BLEGH!). Was op een gegeven moment wel lief. Ik weer ziek, had mijn vader een emmer volgegooit met sneeuw en meegenomen naar de keuken zodat ik er toch een beetje mee kon spelen.

door: Rozemarijn

Sat, 15 Sep 2007 14:50:23 +0000

Grompie: ben je mal joh!
Het heeft bijna een therapeutische uitwerking om daar weer even mee geconfronteerd te worden “Effe lekker in groep gegooid”.Waar JS al wel niet toe dient he….hahaha

Maar dit even terzijde: ten tijde van dat “grapje” was ik echt panisch, als ik zou merken dat iemand dit zou flikken bij een ander, gooi ik zó mijn pascifistische principes overboord …

door: Grompie

Sat, 15 Sep 2007 11:25:44 +0000

@Rozemarijn: sorry voor dat opgeroepen trauma, dat was niet de bedoeling. Ik heb zo’n onderwatermoment ook een keer gehad doordat degene met wie ik was gaan zwemmen om mijn nek ging hangen. Ik heb hem toen uitgefoeterd en het is daarna niet meer gebeurd. Mensen moeten zich eens realiseren hoe beangstigend zo’n moment kan zijn! Water is leuk maar ook gevaarlijk en daar kunnen mensen niet vroeg genoeg bewust van gemaakt worden

door: Sandra67

Fri, 14 Sep 2007 18:46:22 +0000

@ Rozemarijn, oh ja dat trauma van koppie onder gaan, ik begrijp het helemaal. Dat was altijd een sport van o.a mijn oudere zussen als we zwommen bij het openluchtzwembad. Ik werd daar panisch van. Dan werd je vanaf de kant in het water gegooit en vervolgens ondergetrokken

Doodsbang was ik daarvoor. Totdat ik eens in paniek per ongeluk het bovenstukje van mijn zus naar beneden trok toen ze me in het water wilde gooien….ineens liet ze me toen los om haar bikini weer snel recht te trekken. Een superuitvinding …..vanaf toen nooit meer in het water gegooit en ondergetrokken

door: Rozemarijn

Fri, 14 Sep 2007 14:54:26 +0000

Oh, Grompie….Daar haal je bij mij ineens een trauma naar boven!
Ik ben namelijk ooit eens in het zwembad onder water getrokken door een stel knullen , ik was 13, 14: die kant op…heel onverwacht, en heel lang….Ik dacht dat ik stikte en probeerde me los te trappen en te worstelen, maar dat lukte niet zo…Helemaal over de zeik en jankend ben ik naar de badmeester gegaan, maar ik wist niet eens wie de daders waren, die hadden natuurlijk allang de benen genomen, dus ik voelde me ook nog eens voor schut staan bij die badmeester…
Ik heb nu nog steeds een heftige angst om kopje onder te gaan en zwem dus eigenlijk nooit meer…

door: Grompie

Fri, 14 Sep 2007 12:54:19 +0000

@Ellen: ik ben ook geen held met duiken in het zwembad. Ik heb dat duiken geleerd door op de rand van het bad te gaan zitten en dan met de armen naar voren in het water te vallen. Daarbij kwam ik een keer plat op het water terecht en daarna durfde ik niet meer zo te duiken. Ook staand vanaf een duikplank dook ik niet. De enige manier waarop ik het nu nog durf is vanaf een vlot. Daarvan leg ik er dan twee op elkaar voor de stevigheid en vervolgens kan ik er staand vanaf duiken. Ik hou best van zwemmen overigens maar duiken is een discipline die ik dus geen warm hart toedraag

door: judith63

Fri, 14 Sep 2007 12:19:52 +0000

Ik weet het nog zooooo goed! Ik was heel klein en zat in de wandelwagen en mijn moeder ging met mij in de stad een winkel binnen waar ik direct begon te gillen
En dat deed ik elke keer weer als we daar weer binnen kwamen…….Ik weet nog steeds niet waarom ik dat nou altijd deed!!!! En mijn moeder ook niet maar ze vond het wel altijd lastig dan, maar toch ging ze weer daar naar binnen en tenslotte ben jij niet de baas maar moeders natuurlijk he? Oh ja, het was bij de HEMA!!!!!

door: Thea van Honk

Fri, 14 Sep 2007 11:58:16 +0000

Nu we het over jeugdtrauma’s hebben, het is al heel lang geleden, ik zat nog op de lagere school, in Middelburg. Tegenover de school was een bouwval. Een huis dat moest worden afgebroken of waar iets gebeurd was, er was gebroken glas in de raamsponningen en er lag overal binnen rotzooi en stukken hout en zo.Nou was het zo, toen op een dag met het speelkwartier, toen lag er ineens allemaal bloed op het schoolplein, een heleboel, geen druppels, maar gewoon een plasje. Ik vroeg wat er gebeurd was en toen zeiden ze dat er een jongetje was uit de lagere klas, die in dat huis geweest was en toen hij had zijn vinger er afgesneden, die lag in dat huis, op de vloer, bij al die rotzooi. Andere nieuwsgierigen wilden gelijk gaan kijken en renden naar de overkant en verdrongen zich voor het raam. Ik bleef achterwege want ik was overal bang voor, maar snachts droomde ik dat er een gigantische vinger op de vloer lag en daar heb ik jarenlang nachtmerries van gehad, hoewel ik het nooit gezien heb en ook nooit geen jongetje heb gezien met zijn handje in het verband of zo. Nog hoor ik die rotjochies :”Kijk, daar lig zun vinger.”Telkens als ik in Middelburg kwam, ook al als ouder iemand, dan was ik bij onze school en dan keek ik altijd gelijk naar dat huis aan de overkant, dat inmiddels helemaal verbouwd was en gewoon een woning met glas in de ramen en een mooie deur en gordijntjes en zo. Maar toch zag ik nog altijd daar dwars doorheen die troep, en, die vinger, die ik gelukkig nooit in het echt heb gezien, maar wel in mijn nachtmerries. Ik heb het nooit verteld aan mijn ouders of mijn zus. Ook was er een keer ergens anders op school een meisje , in de 5de klas. Ze heette Linda en ze holde door de gang omdat ze nog vlug iets moest doen. Ze had tvslofjes aan, met van die gladde zooltjes, en ze viel, bij de deur van de wc. Op de een of andere manier haalde ze haar arm open tot op het bot, en ik was daar getuige van. Eerst snapte ik het niet maar toen riep een vriendinnetje:”Oh, Linda, je arm.”en welde er ineens bloed op uit een diepe wond. Ze werd naar de concierge gebracht en ik holde als een gek naar buiten, zonder jas, hoewel het ijskoud was, en daar kwam de ziekenwagen bij school. Na speelkwartier durfde ik niet langs de wc want ik zag het ook steeds weer voor me. Later is het gelukkig goed afgelopen maar het moest wel gehecht worden. Maar dat zijn mijn traumas. Alles wat met bloed en ongelukken te maken heeft. Als volwassene had ik dat ook nog steeds en ik droom vaak van gillende sirenes en dan kijk ik uit het raam en dan zie ik overal zwaailichten en er gillen mensen en er kreunen mensen en er was een man die zijn been was er afgerukt en het werd afgebonden met zijn overhemd. Zulke enge dingen droom ik dan, maar misschien krijg je teveel binnen via de televisie, van oorlogsbeelden en zo, en aardbevingen of orkanen. Die ziekenwagendroom heb ik gelukkig al een tijdje niet gehad. Ik hoop dat hij wegblijf ook, net zoals die droom van dat huis in Middelburg. Ik droom liever fijn.Een vriend van me zat op yoga en daar zei de leraar, voor hij ging slapen zei hij altijd een versje.Oh, heilige Pausen van Rome, bespaar me de angstige dromen, en als ik toch dromen moet laat het dan mooi zijn en goed. “

door: Grompie

Fri, 14 Sep 2007 06:23:48 +0000

Ik had als kind een enorme angst voor onweer, zo erg dat ik de ogen dicht deed om de bliksem niet te hoeven zien. Bij onweer ’s nachts eruit of bij moeder in bed. Tegenwoordig is de angst een stuk minder maar ervan af ben ik niet.
Vlak na mijn geboorte is het hele gezin op de foto gezet en daarbij bleek dat ik angst voor de fotograaf had. Gevolg een huilende baby op de foto.