Moeder als kapster
Link naar dit artikel Op maandag 4 juli 2005 geschreven door Sentiment
Als kind zijnde knipte mijn moeder regelmatig mijn pony. Dat bespaarde natuurlijk al heel wat bezoekjes aan de kapper uit. Ze begon met mijn pony te kammen en knipte er vervolgens een paar millimeter af, waarna ze opnieuw de pony kamde en daar de haartjes die nog uitstaken weer afknipte.
Ik denk dat ik niet hoef te vertellen dat na tien keer mijn pony gekamd te hebben, er niet veel meer overbleef om nog te knippen! Als kleine ukkie had je daar nog niet zoveel besef van maar toen ik wat groter werd des te meer! Wekenlang liep ik dan weer voor schut en net als het weer een beetje op normale lengte was begon het drama weer van voor af aan!
Hadden jullie ook een moeder die zelf voor kapster speelde?
72 reacties op “Moeder als kapster”
Laat een reactie achter
nee maar wel voor dokter!!
Dankzij de buuv' die ons naar de echte dokter stuurde is mn polsje nu weer recht, tekent ook n stuk makkelijk!
Ja! Ik had zo'n vader! De bewijzen (foto) zijn er nog van. Eeuwig scheve pony's….
Ja, nou! Ze knipte de hele familie met zo'n driehoekige kam-met-scheermesje-erin.Bij mij ging dat nog wel, wat ik had heel lang haar en maakte het niet zoveel uit als er wat meer af ging. Bij mijn vader heeft ze echt een keer een "hap"uit zijn haar gehaald. Hij heeft weeeeeken met een kale plek op zijn slaap gelopen…
Jawel! Er zijn veel jeugdfoto's van mij met scheve pony.
Ik hebhet later ook zelf nog wel eens geprobeerd, het resultaat was niet veel beter…
Ha! Gelukkig ben ik gezegend met 3 forse kruinen in mijn pony waardoor zelfs de kapster vroeger al moeite had met er iets toonbaars van te maken. Mijn moeder keek dus wel link uit….
nou ik heb wel een broer van 3 jaar ouder die eens met veel plezier mijn haar knipte (tot een iets minder groot plezier van mijn moeder)
Wij gingen vroeger altijd met de hele familie ineens op zaterdagochtend naar de kapper in de buurt. Maar die man knipte het precies zoals mijn moeder het wilde. Dus, veel verschil zal het niet hebben gemaakt
Een vriend van me, die overigens nog bij z'n moeder woont, heeft een hoogbejaarde kapper van over de 90 die nog steeds bij die mensen langskomt om te knippen. Nee, ik verzin het niet, het is echt waar. Ik denk dat als die kapper komt te overlijden, mijn vriend en zijn moeder hun haar dan maar laten groeien en gezien de leeftijd van die kapper zal dat niet zo lang meer duren!
Ja mijn haren werden ook door mijn moeder geknipt, tot ik naar de middelbare school ging en ik niet meer wilde dat ze er aan kwam. Mijn broertje moest aan de tondeuse geloven. Dat was nog erger!!!
Mijn moeder kocht op een gegeven moment de K-Tell Huiskapper. En toch houd ik nog steeds van haar.
Ook ik was gezegend (!) met een aantal kruinen, maar mijn moeder knipte het toch zelf (met hilarische schoolfoto's als gevolg). Later werd ik meegetrokken naar een kapper die nog knipte in een echte kappersjas. Brullen natuurlijk (enge man)!
.
Daar werden mijn oren trouwens nog nog netjes met een soort vloepapier afgedekt (en zo flapperig zijn ze niet
Ik zou het echt niet weten….ik kan me van mijn kinderjaren NIETS herinneren van bezoekjes aan de kapper, dus waarschijnlijk knipte
ONS MAM inderdaad zelf….
Af en te deed ze het, als mijn pony te lang werd, maar de rest er nog wel mee door kon. En laat ze nou net altijd knippen als er iets spannends op tv was !!!! Dus iedere keer ging mijn hoofd richting bewegend oog….met het bekende resultaat…;)
Ik moest altijd bij de buurvrouw aan de overkant gaan vragen om de scherpe schaar, nou dan wist ik wel weer hoe laat het was. Op mijn vierde heb ik zelf ook eens lopen knippen, uiteraard níet voor de spiegel. Overigens kwam ik wel bij de kapper als de rest ook een knipbeurt nodig had, maar mijn pony deed mijn moeder zelf!
@Els, ik heb gebruld van het lachen om jouw omschrijving. Hoe treffend! Mijn moeder knipte ook alleen mijn pony. Iedereen schrijft steeds over een scheef eindresultaat, maar die van mij was altijd kaarsrecht. In het voortraject knipte ze echter wel altijd scheef en dat deed ze met opzet. Ik wilde namelijk geen korte pony, terwijl mam dat juist wel wilde. Dus zei ze steeds: ojee, ik heb scheef geknipt, nou moet er toch weer wat vanaf. En vervolgens liep ik ook weer weken met zo'n bloot voorhoofd, argh.
Komt weer een herinnering boven ,prachtig
Ik was 6 en had een paardestaart tot onder op mijn rug.
Alleen mijn vriendinnen,hadden allemaal kort haar
Ik zeuren,maar mijn haar mocht er niet af.
Bij ons in Goes waren de kappers s,maandags gesloten,dus na lang zeuren,zei ma ga dan vanmiddag maar!
Ik s,maandagsmiddags met 2 vriendinnen naar de dameskapper.
Maar alles dicht,de een na de ander
Matty wist raad. Er waren 2 herenkappers open.
In 5 minuten was het bekeken.alles in een paar knippen eraf.
Ik vergeet nooit het gezicht van mijn moeder,toen ik thuiskwam.
En pa was ook niet blij,.
eerlijk gezegd had ik s,avonds zelf ook spijt,maar gedane zaken nemen geen keer.
Vraag me af of het ooit betaald is,ik ging zonder geld daarnaar toe.
Absoluut!
Sterker nog; nu ben ik zelf een moeder die voor kapster speelt, zelfs voor de groten in mijn kudde!
Nee, mijn moeder deed dat eigenlijk nooit
Een onverwerkt jeugdtrauma komt boven.
Mijn moeder had een knipcursus gevolgd, en zat te springen om modellen. Ik zag de bui al hangen maar liet mij braaf aan haar hand naar de slachtbank leiden.
Eenmaal daar aangekomen begon ze te knippen.
Knip. Knip. Knip.
Toen het klaar was bleek dat de ene kant wat langer was.
Knip knip.
Daarna bleek dat de andere kant weer langer was.
Knip. Knip.
Na een half uur had ik geen haar meer over.
Ik ben woedend de stoel uitgestoven, dreigde met rechtzaken en wilde haar per direct uit de ouderlijke macht zetten.
Mijn moeder lag helemaal dubbelgevouwen van het lachen over de stoel.
Toen mijn haar weer de lengte van 3 cm had, probeerde ze me om te kopen. Voor 100 gulden nam ik weer plaats op de Stoel des Doods. Het zou gelijk de laatste keer zijn geweest.
Sinds die tijd neem ik geen risico meer. En heb ik mijn haar ook laten groeien. Geen page-kopjes meer voor mij.
Ik reken met liefde heel veel centjes bij mijn veel te dure kapper af.
Toch maar weer eens contact opnemen met het Riagg.
Ja de K-tell thuisknipper nou ja het was een mesje of zo in een kam en daar moest je mee kammen en dan knipte het je haar of zo .
Ik weet niet meer precies hoe het werkte maar wel dat we er thuis ook een hadden na een bezoekje van mijn moeder aan de Haagse Damesbeurs , zij vast bij voornemens om eens flink op de kapperskosten te bezuinigen besloot dat zij voortaan het gehele gezin eens in de 6 weken te grazen zou nemen.
In totaal hebbe vaderen 2 zoontjes het 1x toegestaan maar een herhaling heeft er nooit echt ingezeten, sorry mam.
Bring back those days, i love the smell of brussel sprouts
De eerlijkheid gebiedt me er wel bij te vermelden dat ik hetzelfde geintje eens bij mijn dochter heb geflikt.
Haar lange blonde krullen wilde ik omtoveren in een boblijntje.
Dat boblijntje kwam er ook wel.
Tot halverwege haar hoofd. Kuch.
Conclusie: Ik ben net zo handvast als mijn moeder.
Nee maar mijn moeder scheerde altijd de nek van mijn vader uit.
Daar keek ik altijd vol verbazing toe: nek uitscheren? Dat doet toch pijn! En mijn vader zat daar maar: stoer en dapper en lachte om mijn verbazing.
Ik had en een moeder die voor kapster speelde, en later zelf ook nog 13 jaar als beroep uitgeoefend!
Groet MIEP
Mijn moeder knipte nooit mijn haar. Nee wij moesten naar de herenkapper, de dameskapper was duurder. Mijn zusje en ik hadden dus altijd kort haar met een uitgeschoren nek.
Mijn haren waren pas langer toen ik de communie deed, maar daarna werden ze dus weer korter geknipt.
Toen ik ongeveer 10 jaar was ben ik ze laten groeien, en ben daarna geregeld naar de kappergeweest. Maar een recht pony knippen kan gemakkelijk met een stukje plakband, knip je nooit scheef, mits je hem ook rect geplakt hebt.
ja.
en dan je haarlijn die over je oor liep.
Absurd.
Neens… maar we hadden wel een thuiskapster die er - naar mijn bescheiden mening - niets van kon… " knip haar maar een rattenkoppie" hoor ik m'n moeder nog steeds brullen… Nou ja, dat stond garant om als jongetje versleten te kunnen worden natuurlijk… Ooit had ik lang haar, maar omdat ik steeds " au " riep als m'n moeder het ging kammen (van een borstel had ze nog nooit gehoord), moest het eraf…
Ik moet vreselijk lachen om al die thuiskappersverhalen…Zelf heb ik net als Joke heel lang haar gehad (enorme paardenstaart) tot op de billen met zonder pony. Ook ik zeuren en zeuren…maar het mocht er niet af. Ik ging zelfs zover om het bovenaan mijn verlanglijstjes te zetten, kun je nagaan. En een werk dat het was om dat haar te wassen, te drogen en dan uit te kammen. Dat is heel erg, hoor….. Uiteindelijk toen ik 14 jaar werd, ging moeder overstag en mocht ik het schouderlang laten knippen. Ik vloog haast de lucht in zo licht voelde alles aan. Dat geluksgevoel van toen heb ik nooit meer gehad na een kappersbezoek
Gelukkig leefde mijn moeder zich niet uit op mijn haren. Tot mijn 10e jaar moest ik kort haar. Waarom? Omdat ik volgens mijn moeder van dat 'flussige' haar had, wat niet geschikt was om lang te laten groeien.
( Vanaf mijn 10e jaar mocht ik eindelijk mijn haar laten groeien! Het haar van mijn dochter knip ik beslist niet zelf en….. ze heeft/mocht het ook lang laten groeien! 
)
ja, mijn moeder was ook zo iemand… foto's durf ik niet eens te laten zien …
jaaaa…! Maar omdat het een keertje fout ging, heeft ze daarna m'n pony regelmatig in 'n kek driehoek-kartelrandje geknipt…
zucht..
nou wij werden ook door de herenkapper geknipt,goed kort dan zat het tenminste altijd NETJES,de jongenskop daar gelaten.En als er dan een feest gevierd werd een jubilea ofzo dan gingen we naar diezelfde kapper toe ,alleen dan moest de krultang erin! Heb menig zere oorschelp gehad omdat ze verbrand waren van die verdomde krultang ,maar ja wie mooi wil zijn moest pijn leiden toch? dat werd tenminste gezegd
of was het leiden met een lange ij
mijn moeder knipte ons ook altijd en ik moet er "gelukkig" bij zeggen. ik was en ben nog steeds huiverig voor de kapper. Was altijd bang dat die het niet zo zou knippen als ik graag wilde. ik weet het niet zeker maar ben misschien hooguit één keer naar de echte kapper geweest als kind. ik moet ook wel zeggen dat ik ook altijd lang haar had, maar wel met een pony. dat was het ergste bij het knippen, als mijn moeder met die punt van de schaar over mijn voorhoofd "sneed". later liet ik me zonder problemen door vriendinnen van mijn moeder en van mijzelf knippen, knipte het zelf (in mijn softe punk tijd, hoe plukkeriger het zat hoe beter…) en liet het zelfs door mijn vriendje/partner knippen. heb allerlei modellen gehad door de jaren heen, maar nu is het weer lang, zonder pony. op mijn 21ste denk ik, voor het eerst weer naar een echte kapper geweest uit liefde voor dat zelfde vriendje, maar ik moet zeggen, ik voelde me erg opgelaten met het resultaat… meestal knip ik er nog altijd zelf een stukkie af. misschien kom ik nu 1 x per 5 jaar bij een kapper. mijn kinderen knip ik ook meestal zelf. mijn partner met de tondeuse, maar die doet het eigenlijk inmiddels altijd zelf. alleen bij de oren en in de nek moet ik dan even helpen.
ook ik werd altijd door mijn vader geknipt.kont op het aanrecht,en als je er weer af kwam was de pony altijd scheef.
sinds vijf jaar heb ik nu mijn eigen kapsalon.nu knip ik mijn vader.
de eerste paar keren heb ik hem wel teruggepakt.ik heb hem naar zijn werk gestuurd met een scheef kapsel.hahaha.
Volgens mij moet je mijn zus zijn Sentiment!!! Ik had precies zulke ponys, heel kort en meestal ook scheef ja! Mijn moeder knipte dat inderdaad altijd zelf, bij ons allevier. We plagen mijn moeder er nu nog vaak mee: de foto´s zijn soms niet om aan te zien: vier meiden, lange haren en superkorte en scheve ponys! Maar ook zoals op de foto van jou: ook bij korte kapsels werd de pony na een paar weken even "bijgeknipt"! Jeugsentiment en jeugdtrauma bijna!!!
Ik vond dat vreselijk, zo erg dat m'n vader een keer m'n pony knipte, maar dat was nog erger, het zat echt scheef, toen heeft m'n moeder 't maar zo recht mogelijk geknipt, maar er was bijna geen pony meer over. Wat heb ik me toen geschaamd, ik was toen een jaar of 12, had dus al goed in de gaten dat ik voor schut liep. Gelukkig mocht ik vanaf die tijd eens in de zoveel tijd naar de kapper en nu 'knip ik zelf de pony en dat is toch redelijk recht al zeg i 't zelf en ga een paar keer per jaar naar de kapper.
Nee, ik liet me knippen door de moeder van Claudine. En dat kwam goed uit want ik was verliefd op Claudine. Ha, ha, ha!
ieeeeuw de krultang, daar hebben we een jeugdtrauma, wou ik mijn puisterige voorhoofdje bedekken met pony, draaide moeders die krultang erin en …. schroeide gewoon bikkelhard mijn acne weg.
dat deed zeer!
Ik heb toen ik 4 was een keer zelf mijn haar geknipt, zag er toen ook ongeveer zo uit. Mijn moeder heeft het toen proberen bij te knippen, maar die was er net zo goed ik als ik met mijn 4 jaar, dus die foto's liggen ergens weggemoffeld…
(te)Korte pony's waren zeker in toen, want bij mij zag het er ook zo uit;-)
Ja,verschrikkelijk,mijn moeder knipte ook altijd mijn haar,en niet alleen mijn pony.Gevolg:een soort pispotkapsel,inclusief te korte pony,vreselijk!Als ik nu die foto's nog zie…….
Inderdaad! Mijn moeder nam mij en mijn zusjes zelf onder handen. Ik heb heel veel foto's zoals hierboven. Foto's vlak voor de knippartij met leuk lang haar… en vervolgens zo'n geribbeld veel te kort borsteltje. Mijn moeder had op een gegeven moment een knip-tip uit de Margriet die ze toepaste met dramatische gevolgen. Dat plakte ze met plakband je pony vast op je voorhoofd. Dan kon je langs het band recht afknippen. Alleen, omdat daarna je haar naar boven schoot, was je pony nog korter als daarvoor. Echt vreselijk.
Knippen deed en doet mijn vader, keurig recht incl uitscheren van mijn nek
was: de zondag - soms pas ochtends - voor de kerk EERST met de krultang pijpekrullen maken (verbrande oren) maar regelmatig begon het feest al op zaterdag avond: haren wassen (priksop in mijn ogen), uitkammen van de klitten (waar komen die toch steeds vandaan ?), vervolgens UUUURRRRENNNNNN stlizitten om ministrengetjes haar te laten vlechten, die werden samengevlochten tot dikkere waar het elastiekje omheen paste en dan de volgende ochtend loshalen en uitkammen - uren werk voor een klein uurtje golfjes in mijn haar
wat wel een trauma
hahahahaha ik ben dus ook een van die moeders die dat zelf doet.
En was dit van huis uit zo gewend er kwam nooit geen kapper aan te pas. Mocht ik met 17 jaar een keer naar een echte kapper , hartstikke duur, en ik verontwaardigd want die truus had niet geknipt zoals ik dat wilde . dus voortaan deed mn moeder het weer, die deed het wel zoals ik dat wilde, ze deed ons allemaal zus vader oom opa enz.
Ik heb die gewoonte overgenomen en knip mijn man , zelfs dochter van 19 en zoon van 17 , ze zijn tot op heden tevreden. dat heeft me na al die jaren toch een aardig kapitaal uitgespaard.
Het is me nooit echt gruwelijk mis gegaan gelukkig.
Voor mezelf komt mn vriendin langs , die is kapster.
Vera
Mijn moeder knipte niet zelf, wel heb ik tijdens kappertje spelen mijn zus een keer geknipt.
Beiden zaten wij toen nog op de kleuterschool en mijn zus (1 jaar ouder) deed alsof zij mij knipte, maar ik…… ik knipte echt.
Geen gezicht uiteraard en voor altijd vereeuwigd want mijn moeder heeft toen geprobeerd het nog enigzins recht te knippen maar dat lukte niet echt. Het mooie komt nu….
Mijn zus had nemand verteld dat de volgende ochtend de schoolfotograaf zou komen.
Dit is dus één van onze mooiste foto's!
ik heb tranen met tuiten zitten gieren hier om al die verhalen die me zo bekend in de oren klinken!
Overigens viel me op, dat niemand aan zn ouwe klassenfotoos heeft gedacht…..dan zie je toch wel veel dezelfde vreemde scheve pony's op hoor
Ik vermoed trouwens dat ik door mn moeder geknipt werd omdat ik altijd bij de kapper zat te brullen want mn haar was van mij en mocht er niet af. Om 1 of andere rare reden mocht wel de manlijke kapper mijn haren eraf halen, maar zijn vrouw niet? Waarom weet ik niet meer, ben er later toch heel wat jaren naar toe gegaan en mocht zij mij ook gewoon knippen, dus hoe dat nou komt dat ik toen ik heel klein was niet bij haar durfde……?????
Mijn moeder knipte mij regelmatig en ik vond het maar niks die dave bery kapsels ik was toen een jaar of 16 toen ik in de bouw ging werken als timmerman was dat met dat lange haar wel warm en mijn maten zijde van jo je moet stekeljes nemen. Dus zo gezegt zo gedaan,ik stiekem naar de kapper en mijn hooft laten milimeteren. Ik heb mijn moeder nooit zo kwaad gezien.
O wat kan ik me het trauma nog goed herinneren. Mijn moeder had ook zo'n kam met een mesje erin gekocht. Hele happen haar vielen er op de grond. Het was geen gezicht! Ik was nog nooit zo kwaad geweest. Mijn oudere zus zou het in het vervolg wel doen. Ze begon dapper mijn pony te knippen, o jee, toch een beetje scheef nou dan aan de andere kant nog maar een stukje eraf, tot dat je raadt het al, ik ook geen pony meer over had. Het gekke was dat ik er op school nooit mee gepest ben. (waarschijnlijk had iedereen zo'n knipgrage moeder) Achteraf gezien een heerlijke tijd.
Ik herinner me nog, dat mijn moeder altijd ons haar knipte, en ze had ook zo`n uitdun schaar. Maar 1 keer stuurde ze mij met mijn 1 jaar oudere zus en 2 jaar jongere broer naar de kapper met 10 gulden. Met als gevolg dat alleen mijn broertje geknipt kon worden (hij was gelijk aan de beurt) omdat 10 gulden toerijkend was voor maar 1 persoon. Dus mijn zus en ik gingen weer naar huis waar ons haar weer door mijn moeder geknipt werd. Met scheve poni gingen wij weer door het leven. Als ik er nu aan terug denk moet ik toch wel lachen.
Ik had een broetje en twee zusjes. TOen we een jaar of tien waren hadden we nog steeds lang haar,vlechten of een paardenstaart. Ons broertje ging iedere maand met mijn vader naar zijn kapper en kwam dan hyperkort opgeschoren terug. Na jaren zeuren om kort haar zei moeder, Nou ga dan zaterdag maar met je broer en je vader mee en laat jullie haar dan ook maar knippen. We kopnden haast niet wachten. Bij de kapper werd eerrst mijn vader geknipt en toen onze broeg. Daarna was het onze beurt. Ik ghing op de stoel die hooog werd op-gepompt en de kapper zei tegen mijn vader en : wat gaan we er aan doen. Nou kmmijn vrouw heeft gezegd dat ze kort moeste en wist dat we naar heen herenkapper gingen dus knip ze alledire maar lekker een jongenskop. Vadser ging de krant wi8ttgen lezen en alras zoemde de tondeuse door onze lange haren en in no tim gingen we met z'n alle, hyperkortgeschoren naar huis
Ook mijn zusje en ik hebben ons haar bij een herenkapper laten afknippen toen we een jaar of tien waren. We gingen er later vaak naar toe en kwamen alttijd hyperkort, met een door de tondeuze uitgeschoren nek thuis. Ik ben nu veertig maar ga nog steeds, ik heb heel makkelijk vallend haar, naar een herenkapper om geknipt te worden. Nog steeds wordt de tondeuse niet gespaard. Ik ben best tevreden met mijn korte koppie iedere zes weken.
Wat een geweldige verhalen weer zeg, zo herkenbaar sommige dingen! Ludmilla noemde als eerste het drie-hoek-dingetje met mesjes erin. Mijn Mam heeft em nog en gebruikt het apparaatje nog steeds voor onze kapsels. Een lichtblauwe heeft ze. Het korte kapmanteltje was ook lichtblauw. Met roze bloemetjes. Van een soort voile-achtige, zijde-achtig polyester, doorschijnend. Ik speelde er mee en droeg het als rokje/schortje. Het had een ruche en dat vond ik zo mooi. Mijn haar was tig keer langer dan het kapmanteltje, haha. Op de rommelmarkt had ze er pasgeleden nog zo een 3-hoekje gescoord: ongebruikt! Mijn Mam knipte mijn Pap en mij ook, ze permanente zelfs haar eigen haar (en later het mijne… ghighi) en ze kon het hartstikke goed. Wat dachten jullie van deze vondst van haar: een plakbandje op mijn pony om hem goed recht te krijgen, fantastisch toch?! Ik had haar tot bijna op mijn kont en de allereerste keer dat ik naar een 'echte' kapper ging, vertikte hij het om alles eraf te knippen. Ik wilde graag een kort koppie. Volgens mij was ik toen een jaar of 9.. Afijn, hij weigerde het kort af te knippen [had het volgens mij ook over mijn haar voor pruik gebruiken.. weenie meer precies]. Ik geloof dat hij het zelfs niet eens tot op de helft wilde afknippen. Boos dat we waren! Heeft Mam het laatste stuk gewoon ook zelf weer er af geknipt. Floep, deraf! Blij! Jaja, blij met een page-kopje, hahaha!
Mijn vader knipte thuis het haar van alle kinderen en de kam met mesje komt me bekend voor. Toen ik naar de lagere school ging, moest ik altijd met mijn 3 broers om de zoveel tiijd naar de plaatselijke herenkapper en werd er een rattekop geknipt. Dus wij liepen er alle 4 gelijk bij. Ik kan me niet herinneren of ik dat erg vond of niet. Wel wilde ik graag lang haar hebben, maar dat was teveel werk vond mijn moeder. Dat gekam 's ochtends en ik schijn nogal kleinzerig te zijn geweest.
Woensdag was vroeger de kappersmiddag voor kinderen. Mijn broertje moest iedere maand maar mijn zusje en ik wilden iedere keer ons haar laten groeien. Als het na drie of vier maanden weer een beetje lang was zei moeder, nou ik vind het wel genoeg, jullie moeten je maar weer laten knippen. Moeder belde de kapper, een herenkapper om de hoek en zei tegen de kapper dat we allemaal geknipt moesten worden. Ze zei niet tegens ons dat ze tegen de kapper had gezegd : Knip ze allemaal maar een lekkere jongenskop. Toen we bij de kapper kwamen moesten we wachten. Ert aren wel tien kinderen voor ons. Ook twee meisjes werden de vlechten afgeknipt en een ander meisje kreeg een opgeschoren koppie nadat eer haar lange pardenstaart was afgeknipt en nonchalant in een hoek was gegooid. Eerst werd ons broertje gekortwiekt en daarna mocht ik op de stoel. Ik wilde de kapper vetrtellen dat ik het niet zo kort wilde maar de kapper zei, Ja dat weet ik. Dat heeft je moeder verteld aan de telefoon. Hij kamde mijn haar uit en nam nu meteen de tondeuse en voor ik iets kon zeggen had ie me al een jongenskop geknipt. Oren vrij, opgeschoren nek. Echt vreselijk vond ik dat. Mijn zusje huilde bijna maar ontkwam er ook noet aan om met een opgeschoren koppie de deur uit te gaan. Ik heb me latert altijd verbaas hoe zo'n herenkapper, zonder met zijn ogen te knipperen en zonder scrupules zo maar in één keer meisjes de vlechten de paardenstaart of de lange haren afknipte. Maar ja. het is zijn vak!
Ik had lang haar tot mijn twaalfde. Mijn moeder die nooit naar de kapper ging en lang haar had knipte af en toe de puntjes eraf. Ik wilde eigenlijk al lang kort haar maar mijn moeder vond het zonde om mijn lange haar te laten knippen. Eindelijk gaf ze toe en mocht het kort. Ze kon dat zelf wel afknippen. Goed, ik op de keukenstoel, handdoek om en moeder begon te knippen. Rondom halverwege mijn nek. Ik vond het heel spannend. Toen ze klaar was vond ze to dat het niet zo netjes zat en knipte er nog maar een stuk af. Weer scheef. Ik protesteerde en ze zei, nou ga dan morgen maar met je vader naar zijn kapper en laat het maar goed knippen. De volgende dag ging ik met mijn vader naar een herenkapper in de buurt waar mijn vader geknipt werd. Ik zat rond te kijken en toen mijn vader klaar was zei hij tegen de kapper. Kun je mijn dochter ook knippen. Mijn vrouw heeft het een beetje verpest. Kom maar zitten. De sotel werd opgepompt en de kapper zei tegen m'n vader wat denkt U ervan hoe zullen we het knippen. Mijn vrouw heeft niets gezegd maar ik zou zeggen maak er maar lekker kort koppie van. Daty was aan geen dovemansoren gezegd en even later voelde ik de koude tonduese in mijn nek en na tien minuten ging ik met een soort jongenskop met mijn vader naar huis. Ik wilde kort haar nou, ik had kort haar en hoe!
Ik heb een paar jaar geleden nog mn zoon (2e klas havo) met de tondeuse mishandeld. Hij heeft er nog een trauma van….3 weken lang was hij 's morgens in de weer om met een wenkbrauwpotlood haren op de kale plek te toveren
Heb m dan ook nooit meer mogen knippen….gek he
Rita,
Wij, mijn zusje en ik hadden allebei lang haar, soms in een vlecht, soms in een paardenstaart. Een zomer gingen we bij een tante logeren in een klein dorp. Na een paar dagen stelde Tante voor dat we ons haar zouden knippen. Thuis praten we er nooit over maar we wilden eigenlijk wel kort haar. Tante besloot dat ze zelf best die vlechten kon afknippen en met een scherpe schaar knipte ze bij ons beiden de vlecht af tot halverwege onze nek. Maar… ze wist eigenlijk niet zo goed hoe ze het verder in model moest knippen. De volgende dag gingen we naar een herenkapper, de enige in het dorp en vroeg tante of de kapper het haar van ons kon fatsoeneren. Nou, dat het een herenkapper was hebben we geweten. Na een halfuur met schaar en electrische tondeuse te zijn bewerkt gingen we met een soort opgeknipte jongenskop de deur uit. We waren blij met ons korte koppie maar je kunt je het gezicht van onze moeder voorstellen toen we na drie weken thuiskwamen!
We hebben ook thuis noig jaren een jongenskop gehad en gingen steeds naar een herenkapper die goed, goedkoop en snel knipte.
Nee hoor, mijn moeder knipte mijn haar nooit, zou het zeker eng vinden om te doen en ook is zij niet echt handig in staartjes maken voor meisjes enzo, ik weer wel, ik vind het heerlijk om te doen! Helaas zijn mijn meisjes nu ver in de puberteit en je denkt toch niet dat moeders dan nog met hun haren mag bemoeien????ECHT NIET…..
ops:
Ja, die scheve pony’s kan ik mij bij mijn twee broers nog wel herinneren! Daar zijn nog foto’s van! ;D Waar wij geknipt werden weet ik niet meer maar volgens mij ging ikzelf als klein jongetje dan met mijn vader mee, meestal op Zaterdag want dan was hij vrij. Later knipte ik soms mijn vrouw en een enkele keer ook mijn twee dochters en nichtje (zonder klachten overigens).Nu leer ik alsnog op bescheiden wijze zelf voor (thuis)kapper!
Afgelopen week bij RTL Boulevard nog gehoord dat iedereen met een scheve pony in goed gezelschap verkeert: de koningin knipt zelf de pony van haar kleinkind
. Reactie van hoe-heet-ie-ook-weer: o, dan zet ze zeker haar kroon scheef op het kleintje haar hoofdje en dan knippen 
Gelukkig niet! Wel hadden wij een kapper aan huis die op een avond mijn vader’s haar knipte! Dan was het altijd…oh jee mijnheer Schooneveld komt vanavond…en het kwam nooit uit eerlijk gezegd!
Mijn nicht knipte ons haar, zij was kapster. En een keer kon ik niet stil zitten en toen knipte ze in mijn oor.
Regelmatig kregen de kinderen van de buren een knipbeurt door moeder. De jongens werden geschoren met de tondeuse op het korste standje tot bijna een kaalkopje. De oudste van de meisjes werd met de schaar rondom kort gewiekt. Bij de tweede werd het op schouderhoogte geknipt met een rechte pony tot de helft van het voorhoofd. Bij de jongste was het gelijkaardig, maar de pony werd soms helemaal tot boven weg geknipt (voorhoofd volledig bloot). In het begin was het schrikken als ik de kinderen zag na hun knipbeurt. Gelukkig went alles en behoort het tot het verleden.
??:
ik had lang haar en mijn zusje ook en we moesten het laten knippen omdat het haar vaak ging klitten en met het uit kammen deed het zeer. maar het haar moest er af, we gingen naar een heren kapper, nou je kunt wel nagaan hoe wij er uit zaggen . we leken wel jongens zo kort
Mijn zusje en ik hadden allebij lang haar, tot halverwege onze rug. Toen we een keer met vakantie waren vond moeder dat we maar eens kort haar moesten. Er was alleen maar een herenkapper in het dorp waar we waren. Wij er naar toe. Kunt U de meisjes knippen? Vroeg moeder. Ja natuurlijk, willen ze kort? Ja lekker kort zei moeder. Ik ga even een paar boodschappen doen. Nou de kapper maakte korte metten en in no time was ons haar van halflang radicaal afgeknipt en hadden we een kort,met de tondeuse opgeknipt jongenskoppie. Moeder was blij toen ze terug kwam en liet zich zelf ook kort knippen niet zo kort als wij, maar toch….
wat vreselijk zeg ,
en het duurde zo ontzettend lang voor dat je weer een normale lengte had
Als ik het zo lees was ik dus niet de enige met een pony die tot de wortel werd afgeknipten nog scheef ook, en altijd als de schoolfotograaf kwam. Je moest netjes op de foto. Vreselijk. Ik ben nu 55 jaar, dit vergeet ik nooit. Ik heb het er nog wel eens over met mijn moeder. Volgens mij heeft ze nog steeds niet door wat voor verschrikking het was.
Mijn dochter gaat gewoon naar de kapper, ook als alleen haar pony geknipt moet. Die ellende wil ik haar graag besparen.
Ik heb ooit een knipcursus gedaan en toen heb ik ooit geleerd om mijn eigen pony te knippen en dat doe ik nog steeds dus het kost mij geen cent ook nog! Een paar maanden geleden nog naar de kapper geweest en voor mijn gevoel betaalde ik dus veel teveel en had het gevoel dat er bijna niets af was, had het gevoel dat ze het er gewoon niet af durfden te halen dus voortaan doe ik het lekker weer zelf en het is na een paar keer oefenen heel eenvoudig en iedereen vindt het hartstikke goed dat ik het zelf doe! Mijn kinderen knipte ik ook, midden in de woonkamer voor de t.v. nu niet meer, nee nu hebben ze allebei lang haar en zijn intussen pubers en experimenteren ermee met staarten, knotjes enz. ik mag er absoluut niet meer aankomen nee
Dus ik was nu zelf moeder als kapster 
En Judith, herhaalt de geschiedenis zich, gaat het over van generatie op generatie????
- snap ik denk ik nu de techniek. 
Ik doe de pony van m’n dochtertje ook hoor en heb nu -na 3 keer scheef te hebben geknipt….ja ook zo’n vreselijke moeder ben ik
Maar verder mag de dorpskapster het hier doen; die het overigens heel goed doet voor een redelijke prijs. Kijk en we blijven ‘Ollanders’.
Ach Dutchfranca, een vreselijke moeder ben je absoluut niet hoor maar ik zal je een tip geven:
)
Nou, misschien word je nu wel een leuke moeder 
Eerst het haar wassen natuurlijk en gewoon het haar kammen zoals normaal totdat de klitten eruit zijn natuurlijk (en dat was nogal wat vroeger met die meiden met hun gepiep
Kijk haar recht aan en doe de lange haren aan de zijkanten opzij met speldjes ofzo en knip de pony (moet nog wel nat zijn) van het midden uit eerst naar links en dan vanuit het midden naar rechts dus niet van links naar rechts of rechts naar links (ingewikkeld he?)
Die pony die ik zelf altijd knip bij mijzelf zie ik overdag niet want ik doe er mousse in en dan strijk ik het naar achteren een beetje omhoog dus ik heb geen kleuterkoppie ofzo
Bedankt voor de kniptip Judith! Ik knipte er altijd zo speels met wat ‘happen’ uit; zo a la Edward Scissorhands
Maar met jouw tip word ik idd vast nu wel een leuke maman!
Mijn vrouw moet zo nodig mijn haar knippen. Liefst een korte rechte pony want dat staat zo netjes……
Heb je geen trauma dan krijg je het wel.