Draaitafels
Link naar dit artikel Op zondag 31 juli 2005 geschreven door Frank Faber
Lang voordat er sprake was van de CD-speler bestonden er al draaitafels en mijn eerste eigen exemplaar schafte ik aan in 1982 toen ik op mezelf woonde.
Je had twee snelheden; 33 toeren en 45 toeren per minuut. Mijn vader had er zelfs een die ook 16 en 78 toeren per minuut kon draaien. Het was natuurlijk dikke pret om een LP op 45 toeren te draaien, dan hoorde je je favoriete artiest met een raar hoog stemmetje zingen. Gek genoeg raakte je er aan gewend als een plaat op een bepaald punt een kras had. Als dan diezelfde plaat op de radio kwam zat je a.h.w. te wachten op de tik die dan natuurlijk uitbleef. Vlak voordat ik mijn eerste CD-speler kocht bezat ik zo’n 100 LP’s.
Tegenwoordig bezit ik bijna 5x zoveel CD’s en heb slechts nog een handjevol LP’s over. In de beginperiode heb ik bijna alles wat ik op LP had vervangen door CD’s; een dure aangelegenheid. De afbeelding toont niet de draaitafel die ik trouwens nog steeds in bezit heb, maar een willekeurig exemplaar.
Ik realiseer me dat er nu een generatie bestaat die niet is opgegroeid met het fenoneem draaitafel, ongetwijfeld een klassiek stuk jeugdsentiment wat bijna in de vergetelheid dreigt te raken!
Tja die krassen hoorde je ool al niet terug op de nieuwe cd's.
onze eerste "draaitafel"was een donker rode in koffermodel.
De luidspreker zat er ook in.Volgens mij was hij al 3e of 4e hands want nieuw was het zeker niet en de plaatjes ook niet.Maar er kwam geluid uit dat was de hoofdzaak.
Later kocht mijn broer ook een "echte draaitafel" met alles erop en eraan.En veel later heb ik nog geprobeerd om oude LP's over te zetten op de PC en die weer op een cd-tje te branden maar ik was al te veel gewend aan perfect klinkende muziek en nu staat de draaitafel stof te verzamelen op zolder zielig he.
Tegenwoordig kun je alleen heel goedkope of superdure draaitafels kopen, maar voor de komst van de cd-speler was er natuurlijk veel meer keuze.
Je kon van de geavanceerdere modellen de snelheid zelf bijstellen. Ik had een kartonnetje met allemaal blokjes erop om erop te leggen. Als de snelheid van de draaitafel goed was, kon je dat zien doordat de blokjes stil leken te blijven staan.
In mijn studentenhuis was een open haard waarvan de schoorsteen was dichtgemaakt. In plaats van vuur kon daar de stereo staan, veilig voor schokken. Mijn draaitafel was toen het nieuwste van het nieuwste: tangentiaal. De verkoper prees mij enthousiast de 'tangiale' technics draaitafel aan. Handig was dat hij minder gauw bleef hangen op krassen, zodat ik platen kon draaien die op de vorige al lang niet meer om aan te horen waren.
Wij hebben nog heel veel lp's en het plan ze over te zetten bestaat natuurlijk, maar eigenlijk kunnen we net zo goed platen draaien en dat doen we nou net niet.
Mijn eerste serieuze draaitafel die ik (zo'n 30 jaar geleden) kocht was een Technics SL-1411, en die doet het hier nog prima. Je had indertijd overigens een verschil tussen direct (servomotor) aangedreven tafels, en die die nog met een snaar aangestuurd werden. Sommigen hadden een stroboscoop om de snelheid perfect te kunnen regelen, andere weer niet etc. Daarnaast bleef het altijd een zoektocht naar een goed element cq. naald, en de juiste afstelling daarvan. Het vinyl wordt hier helaas niet zo heel veel meer gedraaid. Vaak uit luiheid (een cd zet je nu eenmaal makkelijker op), maar ook omdat de (ruime) verzameling aan kwetsbare lp's niet verder beschadigd wordt.
Maar eh, Frank, een toerental van 75 lijkt me er toch een van 3 toeren te weinig.
Dat is geen jeugdsentiment voor mij, dat is nog dagelijkse realiteit! In de woonkamer staat de moderne stereo enzo, maar hier naast de computer heb ik mijn pick-up staan en in de kast naast me zijn vele planken gevuld met mijn elpees en singletjes. Heb er toevallig vorige week nog een logje over geschreven. Okay, de muziek is natuurlijk wel jeugdsentiment, want vooral eighties, maar ik zou ze echt nooit wegdoen of niet meer draaien. Wat dat betreft ben ik voorgoed in de tachtiger jaren blijven steken ben ik bang!
P.S. Mijn eerste eigen pick-up kreeg ik van mijn oma en opa toen ik elf of twaalf was en de pick-up die vroeger bij ons in de huiskamer stond was een heel meubel op poten met een deksel (en als je een plaat had opgezet en het deksel te hard liet vallen kreeg je krassen op je plaat…)
Frank: was het niet 78 toeren? (Of was dat weer nieuwerwets:))
De generatie van nu groeit weer op met een draaitafel als mix-tafel.
En voor de rest: mijn LP's (en e-p's) liggen op zolder….
Helaas heb ik zelf nooit een draaitafel gehad, wel zo'n rode plastic kofferspelertje in de 70's. Thuis mocht ik er in de jaren zeventig en tachtig niet aankomen (bang voor krassen en naald). Ik moest het in die tijd doen met bandjes. Medio jaren tachtig kocht ik een cd speler. Nog met één laser die ook regelmatig oversloeg op stofjes hahaha dus een beetje hetzelfde als een kras.
Lang wilde ik weer eens plaatjes draaien… maar mijn pickup was versleten en de naald kapot. Twee jaar terug kwam ik een het bezit van een JVC Pickup een apparaat dat anders naar de storthoop ging….. mooi ding leek me wel wat maar de naald was stuk… Je kunt nog steeds naalden kopen voor een pickup.. bleek uit een speurtocht op het internet… Rotorik kocht de naald bij hen. Hij werd netjes in een doosje en erg zorgvuldig afgeleverd over de post… Mooi tocuh, zo kon ik nog wat platen overzetten op cd, en die pickup klinkt best goed..
mijn eerste draaitafel (nou ja) was een antieke grote radiokast met bovenin een klep die je omhoog deed en daar zat een draaitafel. Met een lampje in de klep. Dat lampje bleef ooit een nacht branden met de klep dicht. Het resultaat was een gat in een lp van zangeres zonder naam. Later had ik die kast op mijn kamer, als ik platen wou draaien moest ik een half uur van te voren de tafel al aanzetten om hem op het goede toerental te krijgen. Als ik te hard danste ging hij terug in toerental.
Later had ik betere…
Bovengetekende (want de naam staat immers niet onder) zou zijn naam geen eer aandoen, als hij geen draaitafels in huis had staan. Maar ik kan jullie geruststellen, er staan zelfs drie van die dingen bedrijfsklaar in de studio… En alsof ht niks is vermeld ik hier ook nog even de sentimentele winkelwaarde van maar liefst 1599 keiharde guldens, per exemplaar. Maar dan heb je ook wel wat.
Deze draaitafels (Technics SL1200 MKII) hebben inmiddels een bijzondere reputatie opgebouwd als het meest gebruikte en onverwoestbare stuk gereedschap van de professionele DJ. Je kunt er zelfs op gaan staan, en je kunt vrolijk meedraaien als was het een mini-kermis-attractie.
En terwijl de normale draaitafel zo goed als helemaal naar het land der sentimenten is verwezen, is deze SL1200 nog springlevend en het vinyl lang lang niet van de markt verdwenen. Ik zou daarom willen toevoegen dat de jeugd niet 'weer', maar nog steeds opgroeit met draaitafel en vinyl. Alleen zijn beide nog meer een soort statussymbool geworden voor de dance-industrie. Hoewel daar ook de digitale revolutie inmiddels ver is doorgedrongen…
Tja, het is misschien een beetje gek om op je eigen log te reageren, maar in dit geval moet dat maar; natuurlijk jullie hebben volkomen gelijk, het moet 78 toeren zijn, maar zojuist heb ik gezien dat het al verbeterd is.
Omdat mijn vader op 1 september 80 jaar wordt en een heleboel LP's met klassieke muziek heeft heb ik hem aangeboden als verjaarscadeau al zijn LP's over te zetten op CD. Een hele klus, dus mijn oude draaitafel gaat voorlopig niet met pensioen.(en ik tot diep in de nacht… gaaap!)
Wat ik het meeste mis zijn mooie hoezen : cd hoesjes kijk ik niet eens naar.
Hans Schiffers heeft hier een leuke weblog over : http://www.hansschiffers.web-log.nl
Ja, hij is de AVRO deejay.
Ik heb op zolder nog een bak met LP's en singles staan, vroeger draaide ik die grijs en ook ik had een heleboel later gekocht in cd's.
Ik heb onlangs speciaal een radio met platenspeler meubel gekocht met 2 in gebouwde boxen helemaal geweldig dat kraken dat is pure nostalgie uit de pre-geremasterde opname.
Bring back those days and the pickup , i love the smell of brussel sprouts and the sound of cracking records ( LP's or singles ).
Inderdaad, dit was voor mij tot voor kort een klassiek stuk jeugdsentiment (klassiek in twee betekenissen, gezien mijn voorkeur voor die muziek) maar vorig jaar heb ik al mijn LP's (675 stuks) de deur uit gedaan plus mijn tangentiaal Bang Olufsen, eind jaren '70 gekocht. Een pracht apparaat. En ik was toch bezig met opruimen, dus mijn Technics cassettedeck werd ook weggegooid. Maar wat hebben we een plezier gehad van die klassieke LP's! Ik heb eind jaren '70 nog drie jaar bij Van Leest gewerkt op de klassieke afdeling (voor de Eindhovenaren onder de loggers: de Hermanus Boexstraat) en daar hadden ze toen nog een HiFi-afdeling. Mijn BW-luidsprekers heb ik daar gekocht en na dertig jaar doen ze 't nog uitstekend.
Nog even: Ik ben 't eens met Bertus dat die cd-boekjes vaak niks voorstellen. Dat was wel even anders in het LP-tijdperk, met die prachtige boekwerken en grote foto's.
En diegenen die hun LP's op zolder hebben staan, is dat nou uit pure nostalgie of draaien jullie ze nog wel eens ? Ikzelf merkte namelijk dat ik veel vaker een CD opzette dan een LP, dus waarom dan nog alles bewaard ?
@Paul60, nooit je oude LP's wegdoen! Ik weet dat er mensen zijn die grof geld geven voor oude LP's. Nu weet ik niet of dat ook geldt voor LP's met klassieke muziek, maar ik weet wel dat ik spijt heb van mijn grote opruimwoede. Het is natuurlijk wel zo, hoe groter je behuisd bent hoe meer je gaat bewaren en ik woon in een eengezinswoning met vijf kamers dus had ik achteraf gezien ruimte genoeg om mijn LP's te bewaren. Maar je hebt over dat laatste wel gelijk; je zet makkelijker een CD op dan een LP!
@Frank Faber: Dat grove geld zit helaas niet in de klassieke muziek. Ik heb advertenties gezet op het internet en ook zelf gereageerd op advertenties. Maar de belangstelling voor LP's met klassieke muziek gaat tot ongeveer de jaren '60. Daarna is het niet meer interessant, en mijn LP's waren allemaal gekocht in de jaren '70 en '80. Ik heb tot nu toe geen spijt van mijn opruimwoede (en ik kreeg er natuurlijk wel een heleboel ruimte voor terug, want ik kan je verzekeren dat bijna 700 LP's ruimte vreten).
Ik ben radio dj en heb in het verleden altijd met de draaitafel gewerkt, tegenwoordig komt alles vanaf de harddisk. ook de jingels.
er is totaasl geen sfeer in de studio tegenwoordig, pickups en jinglemachines hadden iets magies.
was dan vroeger toch alles beter.
Ik heb nog lp's en ook een pick-up en soms draai ik er nog wat van…inderdaad jeugdsentiment…Maar wat ik als kind pas echt leuk vond was de pick-up van mn ouders..een simpel ding qua vormgeving met drie toetsen naast de draaitafel. Het ding sloten ze aan op een versterkertje en met een druk op de knop ging de 'arm (?)' vanzelf omhoog en naar het begin van de plaat om er dan zachtjes op neer te dalen….
Al onze LP's en singletjes hebben we zo'n 10 jaar geleden in één klap opgeruimd. We hebben ze aan een lokaal radiostation gegeven en die mensen (vrijwilligers allemaal en verder heel weinig inkomsten natuurlijk) waren er dolblij mee voor de verzoekplatenprogramma's.
Leuk logje trouwens, Frank.
Vooral die tik in sommige veelgedraaide LP's mis ik nog wel eens, hahaha
Toen ik de reacties van Bertus en Paul60 las over de lp-hoezen, moest ik denken aan de hoes v/d Alice Cooper lp "School's Out", deze kon je nl helemaal uitvouwen en dan had je een complete ouderwetse schoolbank, ja je had soms erg originele lp-hoezen!
Mijn broer en ik kregen op een gegeven moment de radio annex platenspeler van mijn ouders, een soort grote Braun uit de jaren vijftig. Wit, met een doorzichtig deksel en alle toeren, natuurlijk. De pick-uparm was met een pleistertje weer geplakt en liet nog wel eens los. Mooi ding, denk ik, nu, voor jaren'50 afficionado's. Mijn wederhelft staat in Haarlem nog wel eens kwijlend voor een zaak die bijzonder futuristisch ogende platenspelers verkoopt. (waarbij ik dan altijd het gevoel heb, dan ik afgrijselijk genept wordt….)
Ben blij dat ik er van af ben. Alles verkocht, draaitafel en LP's. De paar honderd LP's heb ik in één keer kunnen verkopen. Onhandig en kwetsbaar. Groot en lomp. De platen bleven nooit lang goed, altijd tikken, krassen of hij sloeg een stukje over. Of de naald was kapot. De cd's spelers zijn toch een stuk klantvriendelijker. Alleen de LP hoezen waren mooier.
ik heb mijn thorens nog steeds,evenals een paar honderd singles
en lp,s.voor de kenners onder ons het is een thorens td166
immiddels al zo, 35 jaar oud. en inderdaad het platen draaien mag zich weer op een toenemende belangstelling verheugen.
Mijn eerste platenspeler was een rode Philips helemaal van plastic. Ook herken ik nog die hele kleintjes van Lenco. Met kleine boxen, echt een elpee stak er bekant voor de helft uit. Geweldig !
ik heb diverse draaitafels versleten, mijn laatste twee waren van technics, die kostten 1200 gulden per stuk toen, maar dan had ik ook wat, een uiterst stabiel draaiend plateau en een zeer nauwkeurige pitchcontrol
hoezo "vergetelheid"??? Vinyl is in en hip…
Mijn ouders hadden een pick-up waar je meerdere platen tegelijk op kon leggen, in het midden zat een ijzeren pin waar je een stuk of 5 (misschien wel meer) platen op kon leggen. Als het plaatje dan afgelopen was zwenkte de arm netjes terug naar de zijkant, viel de volgende plaat naar beneden en begon de pick-up weer te spelen. Naderhand heb ik gehoord dat het erg slecht was voor de platen, maar aangezien mijn moeder vooral dol was op 'Decap' orgel muziek vond ik dat niet erg
Als je nog het geluk hebt een draaitafel te bezitten is het een geruststellend idee dat er in Den Haag aan de Prinsegracht een zaak is, Stuut en Bruin, die nog een ruime sortering naalden (diamant of saffier) en snaren verkoopt. Als je een nieuwe snaar nodig hebt, verdient het aanbeveling het oude exemplaar mee te nemen, zij weten dan exact welke je nodig hebt. Natuurlijk is voorzichtigheid geboden als je een nieuwe snaar bevestigt want het zijn kwetsbare onderdelen.
Ik heb heel veel draaitafels gehad want ik verzamelde oude buizenradios en versterkers. Ik heb zelfs een oud noten fineer grammofoon kastje met glazen "rolluik" met TrioTrack pick-up er achter gehad. Twee lampjes er in met blikken schelpjes er voor maaktte het helemaal af. Geen idee waar het allemaal gebleven is. Ik had wel 35 oude buizenradios. Later heb ik vaak de Dual o.d. platenspeler voor mensen gerepareerd. Vooral het mechanische "arm op en neer" en "arm op plaat - arm van plaat" systeem ging op den duur vaak stuk.
mijn eerste was een philips met de deksel die tevens speaker was,
en als je een gummetje op de naald legde tikte die niet zo heel erg.
een paar jaar geleden kocht ik een pick-up op de rommelmarkt, naaldje gekocht die duurder was dan het hele geval en ik zong mijn abba elpees compleet met tik mee(giechel).
mijn zoontje toen 5 keek errug verrast dat je die dingen aan twee
kanten kon draaien. de hoesjes met songteksten binnenin waren vermaard als pubermeisje.
o, ja nog interassanter was de akai platespeler van mijn 8 jaar oudere broer die ac/dc en status quo stoer vond, hij was er nooit achter gekomen dat ik steeds zijn kamer op sneakte tot ik een singletje van boney m op de verwarming had laten smelten, die klonk trouwens echt leuk.
Ik heb al mijn LP's en vinylsingels nog..Sterker nog: als de verzamelbeurs er is in Utrecht, koop ik soms nog wel vinyl. Mijn eerste pick-up was er een met in de deksel de speaker. LP's kon je er niet op draaien…die was te groot. Zo een als ik had, staat in het Omroep museum in Hilversum…. Hij was dus geld waard geweest…..
mijn eerste was ereen in een koffertje, en mijn tweede was zelf gespaard! van mijn eerste kappersbaantje een vrij grote platte lichtbeige met een draaitafel en een cassette en radio met donkerbruin deksel, helaas met de landsverhuizing naar amerika niet meer in leven!:( nu heb ik een hele grote vintage van de jaren dertig . het is heel groot en lomp maar heel gaaf om alle uode plaatjes te luisteren (rickie en slingertje, biotex,ja zuster nee zuster,en alle muziek van de jaren 70 en 80! haha gewoon heerlijk om naar te luisteren Om even weer nederlands te horen met de kras op de plek waar je hem weet!
Als ik nu een oude plaat hoor op de radio dan hoor ik in gedachten de kras weer waar hij was : leuk.
Heb best wel veel cd's maar vond ze eigenlijk altijd minder leuk. Raar he ?
Ben trouwens onderwijzer en kinderen moet ik geregeld uitleggen wat een elpee en een singletje is.
Kent iemand die waanzinnig mooie hoes van : War of the Worlds van Jeff Waynne met dat mooie boekje erbij ?
Draai nooit meer platen maar heb ze hier staan, naastr me op mijn werkkamer en kijk er nog geregeld naar. Diepe zucht ….,
@Bertus Ja nou! Prachtige tekening van dat vervoemiddel-op-poten van de aliens. Nog steeds als ik de (Duitse) meisjesnaam Ulla hoor, moet ik aan die muziek denken…….Weet je het nog?
@Bertus, die heb ik eerst op cassettebandje gehad en als je dan een formuliertje invulde (wat erbij zat) en opstuurde, dan kreeg je dat prachtige prentenboek op LP formaat gratis toegestuurd. Nu heb ik War of the Worlds op CD en daar zit datzelfde boekje bij van natuurlijk een veel kleiner formaat. Inderdaad de LP's hadden veel mooiere (lees grotere) hoezen, ik mis ze!
Grammofoons en vinyl. Voor mij is er niets beters en leukers denkbaar. Maar ja, als voorzitter van het Nederlands Grammofoon Genootschap kan ik ook niet anders. Ik bezit (ongeveer natuurlijk) 1800 LP's, 1600 singles, 450 schellak 78t platen, 60 stuks 25 cm LP's ( de zg. Minigroove mini LP's uit 1956/1964)en o ja, 350 CD's (omdat het soms moet). Alles wordt afgespeeld op High-end buizenapparatuur. Verder bezit ik ca 55 stuks 50/60's grammofoons (Kijk voor véél meer grammofoons op de site. Echt de moeite waard voor liefhebbers van platenspelers en vinyl) voor het draaien van het oude vinyl en schellak.
Die kleine lettertjes in die kl….cd doosjes zijn haast niet te lezen. Neen, dan de fraaie, grote LP (uitklap)hoezen. En krassen? Moet je maar goed op je vinyl passen. Als je soms zag hoe mensen daar mee om gingen….! CD's zijn ook niet heilig. En klinken vaak ook nog naar niets. Klinken zoals ze eruit zien: KIL en STERIEL. Om over de prijzen nog maar te zwijgen.
Zonder draaitafels, geen DJs.. De CD-DJs van tegenwoordig laten het apparaat mixen, ipv de DJ die mixed.
Het vertrouwde en [soms] frustrerende gekraak, doet vertrouwder aan mijn oren klinken, als het constante ge-herhaal van een CDtje die niet verder uitgelezen kan worden door de cd-speler. Weten jullie nog 'een CD kan NOOIT overslaan' … yeah right
ViNYL CD .. CD is alleen makkelijker op te bergen..
Dus neem je vinyl op en zet 't op een CDtje, zodat je vinyl bespaart blijft van slijtage
Er is een boek verkrijgbaar bij Bol.com; Engelstalig (en Frans en Duits) en dat heet 1000 Record Covers en is geschreven door Michael Ochs en bevat afbeeldingen van platenhoezen van de jaren 50 tot eind jaren 90 van de vorige eeuw en het kost slechts 9,99. Het verbaast mij dat het nog steeds verkrijgbaar is; ik heb het eind jaren 90 aangeschaft en betaalde er destijds (in guldens nog) ƒ 55,95 voor.
Het isbn nummer is 3-8228-8595-9 ik weet alleen niet of dat nog steeds geldt. Want de uitgave die nu verkrijgbaar is heeft een andere voorkant en is wellicht bijgewerkt.
uren naar turen, prachtig die oude platenspelers
als kind kijken hoe het plaatje ronddraaid was vooral mooi als
er een plaat op lag die een beetje golvend is, LPs kunnen namelijk
niet zo goed tegen warmte/zon……lol
wat later had mn pa ook zn halve spiegelbol, lampje erop,
gordijnen dicht en thuis was het net een discotheek…..prachtig!!!
Het blijkt dat de website bij mijn artikel van gister over vinyl en grammofoons niet werkt.
Nog een keer dan maar.
http://www.grammofoon.com
Ik heb het nog even gecheckt en het isbn-nummer van 1000 Record Covers is nu 3822840858
Vanwege het feit dat de omslag anders is dan zo'n acht jaar geleden en dat tevens het isbn-nummer anders is, groeit bij mij het vermoeden dat het een herziene/bijgewerkte editie is. Of is dat een verkeerde conclusie?
@Max Ramali: Nou, nou, zo zwart-wit zou ik het niet willen stellen wat betreft het klinken van de cd's. Ik luister voornamelijk naar klassieke muziek en ik heb op het ogenblik ruim 1400 cd's dus enige ervaring met het cd-medium heb ik wel. Ik heb opnamen van symfonieorkesten die klinken als een klok. Vooral de platenmerken Decca, Chandos en Hyperion blinken uit. Wat een fantastische weergave!
Ik ben het wel met je eens als het over de kleine lettertjes in de cd-boekjes en de prijzen gaat.
Allemachtig, wat maakt dit log een boel bij iedereen los! Ik moest glimlachen bij de reactie van Sentiment, over de pickup met het ijzeren staafje waar 5 elpees op konden. Mijn vader gebruikt dat nog steeds, maar heeft sinds een jaar of 9 ook de cd-speler ontdekt. Dus zijn klassieke collectie wordt steeds verder op cd uitgebreid. Zelf heb ik al mijn platen en singles nog, maar kan ze al zo'n 15 jaar niet meer draaien. De pickup ging kapot, toen maar direct een cd-speler gekocht en nooit meer naar de platen omgekeken. Maar wegdoen? Nee, no way!
Dat waren nog eens tijden. Wij hebben er hier zelfs nog een op zolder staan die bij onze huidige (toch ook al weer oude) installatie hoort. Wij kochten deze net op het randje van het cd-tijdperk en aangezien we nog zoveel lp's hadden moest er een pick-up bij. Wat ik mooi vind is dat als ik een nummer op radio hoor wat ik heb grijsgedraaid op mijn pick-up ik weer krasjes hoor die daar bij hoorde. Maar ook bij ons staan nog behoorlijk veel lp's op zolder. Wat moet je er mee!! Maar weg doen? Zeker niet.
Je merkt bij dit log een zeer groot verschil tussen de dertigers en de veertigers. De eerste groep is van het (prille) CD tijdperk en de laatste echt nog van de (einde) pickup tijd. Zo zie je maar, niet alles is voor ons hier hetzelfde.
Heb dit jaar nog zo'n koddig platenspelertje gekocht bij de Media Markt. Wat niet alles is eenvoudig terug te vinden op CD.
Er staat hier nog een oude pick-up op zolder en ik heb nog een paar LP's in huis. Van Madness en de Bee Gees.
Mijn vader heeft een kamertje helemaal ingericht voor z'n LP's, singeltjes en 78 toeren. Duizenden heeft hij er. Er staat zelfs een jukebox in de kamer. Tja, jeugdsentiment…….
Oh wat is dit leuk om te lezen!!!
Mijn vader had een soort SRV-wagen (gewoon een overdekte bak met een klein motortje voorop) en verkocht van alles, ook bv waspoeder een zeep enz. Nou waren er toen (geen idee over hoeveel jaar ik spreek) vaak acties bij zeep en daar waren ook wel eens plaatjes bij, van die gekleurde (soms transparante) singeltjes met leidjes enzo. Die waren ook niet van hard plastic, maar een beetje soepel. ik mocht ze nooit op mijn vaders pick-up draaien, want dan ging de naald stuk of bot, dus kreeg ik voor mijn verjaardag een oude pick-up in een rood koffertje (met aan de zijkant grijs) Er was ook een plaatje van 3 zusjes (van iets van afwas of zeep ofzo) en die woonden in een huis samen? Weet iemand hoe ze heette??? In mijn herinnering was het zo leuk.
@Moniek ik denk dat je de plaatjes van Biotex bedoeld, met Loeki, Rieki en Wieki? kijk maar eens hier —klik
Kocht mijn eerste platenspeler ergens in de zestiger jaren samen met mijn jongere broer. Een blauwe Philistone op batterijen met ingebouwd luidsprekertje. Was eigenlijk meer een zachtsprekertje. Speelden ons eerste plaatje (iets van de Kinks geloof ik) in de greppel naast de weg naar huis.
heel erge oude sentimenten,maar toch kan ik er veel van.http://www.78toeren.nl/
Ik sta er nog maar nauwelijks bij stil dat dit al jeugdsentiment is. Maar inderdaad, mijn zoontje van 4 vroeg laatst wat dat voor ding was op onze slaapkamer. Ik heb het hem uitgelegd en een oude lp te voorschijn gehaald om te laten horen. Sindsdien moet ik regelmatig diezelfde lp opzetten (nee, een andere mag niet) en dan gaan we samen dansen.
Die 45 toeren voor de lp's was ook erg grappig ja. En wat dacht je van de naald die om de haverklap vervangen moest worden. En heel vroeger had je nog niet eens een 'lift' voor de naald, dan moest je die handmatig voorzichtig op de lp of single zetten. Toen de naaldlift z'n intrede had gedaan speelden m'n zussen en ik vaak een spelletje: de eerste tonen van een singeltje laten horen en dan zo snel mogelijk de lift omhoog, en de anderen moesten dan raden welk singeltje het was. Vaak kozen we dan voor de achterkant, want die was minder bekend en dus moeilijker te raden
.
Mijn nichtje had een LENCO platenspeler (draaitafel met versterker aan boord) in het oranje, de boxjes waren van die veredelde tupperware doosjes maar gaven wel geluid. Zelf ben ik maar door gaan sparen (die Lenco kostte toen ook zo'n 80 gulden) voor een betere versie toen ik die van haar gehoord had….. Ik weet het merk niet meer maar het zal wel japans of chinees zijn geweest. De aankoopprijs weet ik nog wel (in 1974): 149 guldens! ik heb wat bloemstukjes rondgebracht op mijn fietsje en heb andere klusjes gedaan om die bij elkaar te sparen!
Het aantal platen (7", 12", LP's) die ik had is teveel om op te noemen. De koffer met mijn verschrikkelijk grote 'single' (7") collectie in 1980 gestolen uit mijn toenmalige wagen. Ook de mooie aluminium flightcase is toen verdwenen. Helaas zaten daar ook de zeer speciale "MAXI-SINGELE'S" (12" exemplaren of dicosingle's) ook gestolen. Ik had o.a. een bloedrode 12" van Kiss: "I was made for lovin' you", de Maxi van "M": "Popmuzik" die je in het midden op moest zetten (speelde af naar de buitenrand ipv andersom) en de een speciale single van de "Police" in de vorm van een politiepenning.
Totaal zaten er in die koffer zo'n 40 speciale 12" discosingles waar nu menigeen een moord voor zou doen. Het aantal singletjes schat ik even op 200, het waren er vast en zeker meer. De flightcase moest namelijk met een steekwagen naar binnengebracht worden als we ergens een optreden hadden met de DRIVE-IN-SHOW. Toen (eind jaren 70 en begin jaren 80) een verschijnsel die normaal was. Draaien op feesten en partijen voor 'weinig' -leuke hobby, en hobbies mogen geld kosten…-
Vandaag de dag wordt de muziek via het internet op een laptop gezet en die op een versterker aangesloten. Hopla, iedereen zijn eigen discotheek…….!!
Goh! Zullen die oude tijden nog eens terug komen? -ik popel-
Wat ik wél leuk -maar af en toe ook verdrietig- vind is dat die muziek nu geheel vern**kt wordt omdat een of andere artiest niet zelf de moeite neemt om muziek te bedenken en maar een 'oud' nummer bewerkt en verrapt…
Even wat fotolinks om het geheel wat dichterbij te brengen!
Een plaatje van die Lenco-platenspeler ook wel PICK-UP genoemd, staat hier:
http://62.131.62.16/Collectie/.....Lenco1.jpg
Ik bedenk ineens dat die 12" van Styx met laserpatroon op de plaat er ook inzat en die roze 12" van de Rolling Stones met Miss You en the Police met Don't stand so close to me/De Do Do Do De Da Da Da…. (foto: http://eil.com/newGallery/The-.....-28682.jpg) en ook de politiester-discosingle van de Police: Message in a bottle (foto: http://eil.com/Gallery/9680b.jpg)
Wat een ellende eigenlijk dat verdwijnen van die flightcase…………….
Die police-single in de vorm van een politie-penning was "Roxanne" Een foto staat hier:
http://eil.com/newGallery/The-.....e-5872.jpg.
Nu blijft alleen de vraag rijzen: Zal die uit mijn verzameling komen?????
Toendertijd heb ik zo'n 25 tot 30 gulden betaald voor die speciale uitvoeringen, de verzekering heeft wel zo'n 1000 gulden terugbetaald maar mijn mooie verzameling platen was ik kwijt.
De platenspelers voor de discotheek tóén waren van Dual en later van Lenco en Pioneer.
Meer info over Pickups heb ik gevonden op deze website:
http://home.planet.nl/~mhamm/R.....PickUp.htm
Meer over apparatuur uit 'de oudheid':
http://home.planet.nl/~mhamm/index.htm
WAAR BLIJFT DE TIJD????? *snik*
Tegenwoordig is er met het net aan de mafste plaatjes te komen. Voor wel erg veel Euros jammer genoeg. De meest exotische die ik kon verzinnen: Cashmere met "Love's What I Want" en The Mo met "Fred Astaire" stonden zonder markeren op de prijslijst.
in 1984 was ik 14 en wat was toen de hype?-inderdaad, scratchen.
daar heeft de pick up een flinke opdonder van gehad, want hij was meteen 10 jaar ouder leek wel. Tja, ik had een demonstratie bij Ivo Niehe gezien. zelfs ooit een dubbeltje eropgeplakt boven de naald zodat ie minder snel oversloeg bij scratchen, maar daardoor maakte ie de groeven stukje dieper op de plaatjes.
Zo'n pin innut midden hadden wij ook, leuk om daar aan terug te denken. en ik liet altijd dat dopje (voor middenin voor singels met een groot gat)op t randje rollen van de draaischijf. na lang proberen bleef ie precies zo rollen in t zelfde tempo, zodat ie t mooi bleef doen.
Ahum, dat laatste lijkt misschien wat vaag, maar als ik t voordoe snap je in ieder geval zeker wat ik bedoel… Ja, lekker bezig in je eigen wereldje op je eigen kamertje…..Fijn man.
ik was altijd en eeuwig dat h##rige dopje kwijt, en dan had je als optie zonne plastic driehoekje die je er dan in moest drukken, wat een gemier was dat!!!
Ik heb vroehger al mijn singletjes verkocht, ik had geld nodig. o o wat een spijt heb ik daarvan
Mijn lp's heb ik allemaal bewaard en sinds 12 dochters van mij het huis uit zijn heb ik een kamertje waar de pickup staat waaar ik me lekker kan terugtrekken en plaatje draaien. Ik vind het veel warmer klinken als Cd's dat is zo steriel
Mijn 1e Lp was van ZZ en de Maskers. en die is dus niet verkrijgbaar op CD lp is overigens van goede kwaliteit
Mijn zoon van 12 heeft een draaitafel, mmm pickup noemde wij dat of is dat wat anders, en een boel platen. Mede hierdoor houdt hij ook van heel verschillende muziek, regelmatig klinken uit zijn kamer dan ook de nummers van elvis, simon en garfunkel ed. hee ik ondekte laatst ook een lp van een kinderkoor maar dat is een heel andere topic. We moeten toch maar weer eens een rommelmarkt afstruinen want daar vind je nog wel eens lp of singels alleen dat ding voor in het midden van een singel die ontbreekt. En nog niet ergens kunnen vinden
Tja, jeugdsentiment kan het het niet noemen als je in 1983 geboren bent.
Ik kan me alleen nog vaag herrinneren dat we eens lp’s van sesamtraat en de bluffers hebben geleend bi jde bibliotheek.
zelf heb ik nu sinds een jaar of 6 platenspelers.
En een van mijn 1e lp’s heb ik uit een container gehaald, o.a. de blauwe dubbelaar van de beatles en een dubbel album van de the moddy blues.
ondertussen al op vele rommelmarkten mooie lp’s en singels gekocht.
ik kom nog iedere weer bij de kringloopwinkel en zo groeit mijn collectie gestaag.
mijn favorite periode is de jaren 70 en 80.
ik denk dan vooral aan Supertramp, Alan Parsons Project, fleetwood mac, Genesis, Eagles e.d.
echt geweldig.
Mijn ouders hadden ook een grote collectie platen vroeger, totdat het aquarium het begaf en alle platen nat waren.8O
hoezen waren kapot, lp’s hebben ze nog kunnen verkopen.
mijn collectie is ondertussen al groter dan die van mijn ouders was
De laatste tijd ben ik ook bezig met me te orrienteren op cassettes, maar dat is een ander verhaal
Ook mijn ouders hebben nog een draaitafel en hij staat zelfs ook nog in de huiskamer, mijn vader heeft nog zoveel elpees van A t/m Z en zeker in deze tijd van Sinterklaas worden de ouderwetse sinterklaaselpees gedraaid of sprookjes voor de kleinkinderen….leuk al die oude singletjes ook bijvoorbeeld van Benny Neijman, Ben Cramer, The Shorts, Conny en de Rekels en noem maar op allemaal, hij heeft werkelijk alles, leuk hoor! Oh ja, en ook het singletje van Henk Elsink met Johanna, wie kent het ook nog?????
In een huisje op de heide zat een grijze oude vrouw
heel stilletjes te schreien aan wat het lot haar zengen bral ehhhhh….aan wat het lot haar brouwen zeng ehhhhhhhh……wat het lot haar brengen zal
Haar dochter had haar verlaten en woonde in een hier van plezui ehhhhhhhh….pluis van seplier ehhhhhhhh…huis van plezier
En aan het einde nog:
Hoe heet dat rotding nou ook alweer?
heesje weltevrui
vruisje weltehee
sneetje smurrebreut (haha)
Hoe heet dat rotding ook alweer???
OOOOOOO, huisje weltevree haha
Mijn eerste draaitafel was een stapelaar (de kenners weten wel wat ik daarmee bedoel) met zelfgefabriceerde ombouw. Ik kreeg deze in 1972 van mijn oom en daar ben ik hem tot op de dag van vandaag nog steeds heel erg dankbaar voor. Inmiddels heb ik wel al een hele rits pick-ups versleten (Dual, Thorens, Technics, Akai, B&O, Philips, Revox, etc.), maar die eerste is bepalend geweest voor de rest van mijn leven en die heb ik daarom nog steeds. In de jaren 80 had je ook nog een tijdje verticale tangentiale draaitafels. Tangentiaal en rechtopstaand dus. Zag er destijds erg spectaculair uit. De Technics SLV 5 was er zo eentje. De SL 1200 was een perfecte voor DJen en scratchen. Een van mijn laatste platenspelers was een programmeerbare met een uitschuifbare lade: je kon net als bij de cd speler de liedjes die je wilde horen inprogrammeren en daarna moest je ook de lade met de plaat erin dichtdoen, waarna je favoriete liedjes achter elkaar werden afgespeeld. Het grote voordeel van deze platenspeler was bovendien dat je er ook nog andere apparatuur bovenop kon zetten. Ook heb ik goede herinneringen aan een klein draagbaar mono platenspelertje met ingebouwde buizenversterker. Na het aanmaken moest die wel eerst een halfuur opwarmen voordat je een plaat kon draaien
Voor onderweg heb ik nu een klein Philips stereo platenspelertje op batterijen. Past in je rugzak en is ook handig waneer je onderweg in een auto een plaatje wilt draaien. Zelfs in de trein (niet de Randstadrail;-) met een koptelefoon kan het. En dan die verbaasde gezichten van al die mensen met hun mp3 spelertjes! Wel ook al veel verzoeken van jongeren gehad die vragen of ze even hun pas aangeschafte hiphop of house plaat op mijn portable mogen luisteren.
Heb er zelf nog eentje staan en nog een Philips ook, die ik nog wel es gebruik om een oude grammofoonplaat te digitaliseren. Meestal betreft het oud radiomateriaal, om van te genieten
Mijn eerste pickupje was een Lenco, daarna een Aristona, dacht ik. Ik heb nog wel elpees maar het merendeel is allemaal verdwenen en vervangen door cd’s.
judith haha leuk zeg henk elszink dat ken ik nog wel en mijn vader heeft ook genoeg elpees van jaren geleden en hij draaid nog elpees
@Judith: nou en of, Johanna is een klassieker! Dat verwisselen van (mede)klinkers heet een Spoonerism. Elsink heeft ook een conference gemaakt over de tandarts (niet aan te raden als je angst voor de tandarts hebt) en eentje over een man die vastzit in de lift. Bij die laatste conference speelt hij in zijn eentje alle personages…hilarisch.
ja zeg de tandarts ook zo goeie conference
In 1963 kocht ik m’n eerste pick-up, een inbouw model van Philips. Het kostte toen 64,00 gulden en dat was vrij veel voor m’n zakgeld budget. Er werd een vrij scharrig kastje omheen getimmerd. Ik had toen nog geen enkel plaatje en ook geen versterker. Van een vriendje kreeg ik een oude buizen radio met grammofoon ingang, toevallig ook van Philips. Vervolgens kocht ik m’n eerste plaatje, een EP (extended play voor de CD-generatie) van de Dutch Swing College Band, in een vroege versie van stereo. Maar met één radio krijg je geen stereo. Dus in m’n kennissenkring gezocht naar een tweede kanaal gezocht. Een vriendinnetje van m’n zus deed een radiootje weg en dat was precies hetzelfde model als ik al had, alleen een andere kleur.
Dus het signaal van de draaitafel werd in tweeën gesplitst en er was stereo. Het gaf een geweldige indruk van diepte. Het was een geheel nieuwe luister-ervaring. Alleen het eerste plaatje had een kunstmatig klinkende stereo, alleen links en alleen rechts en geen geluid in het midden. Maar ja, de techniek moest nog groeien.
Geleidelijk aan groeide de platencollectie. Op een gegeven moment kreeg ik een Dual draaitafel en werd het toch wel simpele Philips pick-upje afgedankt. De kwaliteit ging met een sprong vooruit. De Dual heb ik nog steeds, voor m’n 78 toeren platen.
Toen ik ruimer in de slappe was kwam te zitten, heb ik ook de geluidsinstallatie verbeterd. Er kwam een Thorens 125 met een Stanton EEE681 element. Met een Quad 33/303 versterker. Een stel Kef luidsprekers in zelf gemaakte boxen maakte het geheel af. Helaas heeft door langdurige opslag in een vochtige ruimte de Thorens de geest gegeven en gebruik ik nu een Akai draaitafel. Deze Akai van goede kwaliteit kocht ik voor € 7,50 in de Kringloop, element vervangen, afstellen en afstoffen en ik had weer een klasse draaitafel. Maar met de overige componenten geniet ik nog steeds van een strak stukje muziek.
wij hadden bij de veronica drive in show (in de oudste set) 2 lenco draaitafels zitten, man dat spul was niet kapot te krijgen, alleen de naalddruk liet te wensen over, tijdens de shows werd er gesprongen en gedanst op het podium waardoor de arm regelmatig doorsloeg, om dit te voorkomen legden we een kwartje op het element, hierdoor krulde het vinyl op tot achter de naald. na 4/5x draaien kon je weer een nieuwe single gaan aanvragen. de lenco’s zijn later vervangen door de technics 1200 serie. tsja dat waren nog n’s tijden.
gr.erikje