Het olifantje Babar
Link naar dit artikel Op dinsdag 30 augustus 2005 geschreven door Sentiment
Jean de Brunhoff werd in 1899 in Parijs geboren. Hij begon het olifantje Babar te tekenen n.a.v. de verhalen die zijn vrouw Cecile aan hun zoontjes vertelde. Het gaat over een klein olifantje die geen ouders meer heeft en koning van het bos wordt.
De kinderen vragen Jean om er plaatjes bij te tekenen en zo ontstaat het olifantje Babar. ‘L’Histoire de Babar, le petit éléphant’ heet het eerste boekje (uitgegeven in 1931, in Frankrijk).
In Nederland komt het eerste boekje in 1947 uit onder de naam ‘De geschiedenis van het olifantje Babar‘. Het boekje had zoveel succes dat er meerdere delen volgden.
Jean tekende in totaal 7 boekjes over Babar. Hij stierf in 1937 aan tuberculose. Zijn oudste zoon Laurent ging na zijn dood met de serie Babar verder, en heeft ongeveer 30 delen op zijn naam staan. Nog steeds bestaat Babar en zijn de boekjes in ongeveer zeventien talen uitgegeven. Je ziet hem ook op de meest uiteenlopende voorwerpen zoals kinderservies of behang.
17 reacties op “Het olifantje Babar”
Laat een reactie achter
op...
: Ik hoop ooit deze...
Babar was mijn tweede boek. Ik kreeg mijn eerste leesboekje van een mevrouw waar mijn moeder werkte en barbar kreeg ik later van haar.Het was veel tekst kan ik mij herinneren, die las ik dus niet, ik keek naar de leuke plaatjes.
Of de duvel ermee speelt: ook hier komt de klassieke muziek om de hoek kijken (ik doe het echt niet expres!). Francis Poulenc heeft deze verhalen "op muziek"gezet à la Peter en de Wolf (verhaaltje-muziekje). Daar ken ik het ook van, eigenljk niet van de boekjes.
Leuk! Nooit geweten dat dat al zo oud was. Babar werd veel voorgelezen bij ons. Ik vond die naam altijd zo chique. Toch wat anders dan Dombo, toch! Werd Babar later ook niet op tv uitgezonden?
@ludmilla: ik doe het ook niet express hoor
@Ari: ja het is nog een korte tijd uitgezonden op TV in Nederland, in het buitenland is Babar nog steeds een groot succes, en uiteraard bestaan er ook video's en DVD's van.
Onze jongste dochter (inmiddels 14) had in haar babykamer behang en gordijnen van Babar. Uiteraard kreeg ze meteen na haar geboorte een Babarknuffel. Die is echt overal mee naartoe geweest en heeft nog steeds een ereplaatsje op haar kamer. We hebben haar ook voorgelezen uit de boekjes van Babar. Erg leuk, nog steeds!
Ik wist niet dat het al zo oud was!
Das leuk
D boekjes ken ik niet eens, wel de tekenfilm-serie, die er destijds van is gemaakt…
Ik wist ook niet dat het al zo ver terug ging. Mijn zoon had ook Babar gordijnen.
Ja, en net als met de sprookjes-LP's is dit ook geen jeugdsentiment voor mij. Sterker nog, Ludmilla, de muziek van Poulenc voor dit "sprookje" is onbekend terrein, maar de boekjes heb ik (net als Emily) wel voorgelezen toen onze zoon de leeftijd had, zo'n tien jaar geleden.
Hoe kan het nou dat ik dit niet ken
heb babar leren kennen toen mijn dochters een jaar of vier waren. Een vriend kwam met een boek op een verjaardag. Hij vertelde me dat het al een oud verhaal was. heb er in mijn jeugd totaal overheen gekeken.
@Paul60, geeft niks hoor, jongen,ken ik nu eindelijk eens een muziekstuk dat jij NIET kent. (Unicum!).
Ja, Babar ken ik sinds de geboorte van mijn dochter wel, maar uit mijn eigen jeugd kan ik het me niet herinneren. Grappig dat Babar al zo oud is, vind het wel een modern vormgegeven beessie.
Ik vind en vond Babar verschrikkelijk! Te erg! Veel te zacht en te zoet. Ik heb n paar jaar op een Rudolf Steiner school gezeten en daardoor alleen al een allergie voor dat soort weke aquatinten gekregen. Mijn kids krijgen nooit en te nimmer n Babar onder ogen.
@Coen: als ik het goed begrijp valt Babar voor jou onder jeugdtrauma?
ik heb nog een aantal babar boeken te koop
maar ook, een verjaardagskalender
en een ontbijtbordje dus heeft er iemand interesse mail me dan gerust