Opnaaibare kniestukken
Link naar dit artikel Op zondag 18 september 2005 geschreven door Rick67
Als kind heb ik (gelukkig) niet veel trauma’s opgelopen maar één heeft mij voor altijd beïnvloed en wel de opnaaibare kniestukken.
Op mijn spijkerbroeken (toen nog geen jeans geheten) en mijn ribbroeken werd op de versleten knieën (die ik als buitenspeeljongen dus vaak had 
groene of oranje plastic stukken genaaid, in mijn geval in de vorm van plastic groene appeltjes (alleen aan de vorm zag je dat een appel was, de kleur was egaal appelgroen (!).
Nu weer helemaal in maar gelukkig dertig jaar uit geweest. Een geluk bij een ongeluk, mijn broek was niet zo erg als menig meisjesbroek (zie plaatje). Ik heb nu nog een hekel aan die moderne kledingstukken met opgenaaide verfraaïng.
Met welke opnaaistukken werd jij opgezadeld?
47 reacties op “Opnaaibare kniestukken”
Laat een reactie achter
op...
: Ik hoop ooit deze...
In combi met elleboogstukken was je helemaal de klos op school…die appeltjes: zeeer herkenbaar, we hadden die zelfs op de klompjes…ook zo'n hit in die periode
dankzij de bay city rollers werden alle broeken waar ik uitgegroeid was qua lengte voorzien van een verlengstuk in de vorm van een geruit stofje aan de pijp.ieuuuuuwwww
De beroede groene appeltjes. Gelukkig was ik te jong om er een trauma van te krijgen.
Kniestukjes heb ik niet gehad (gelukkig) . Soms zie, of zag je oudere mannen met van die bruine ribfluelen colberts met elleboogstukken.
Ik wilde alleen maar de bekende merken, dus wrangler, lee en lois (lois lois lois……voor girls and boys) Maar die broeken waren best prijzig. Dus die droeg je dan ook letterlijk tot op de draad af. En als er dan ergens een gat in kwam, dan losten we dat creatief op door er "hippe" afbeeldingen op te naaien. Zo was het beroemde Stones logo…de mond….heel populair, en liep je nog steeds niet voor gek. Ook had ik een collectie butterflies, die ook heel goed een versleten plek konden verdoezelen. Dus voor mij was het niet echt een probleem
O ja, appeltjes, sterretjes, rondjes. Als kind had ik sowieso altijd gaten in mijn knieën, dus het kwam goed uit dat dat in de mode was. Mijn moeder was vast ook blij met die mode om brede stukken band onderaan de pijpen te naaien. Ik groeide toen als kool en had anders allang nieuwe broeken nodig gehad.
Toen ik iets ouder was kwamen er zelf opgenaaide handjes van spijkerstof op mijn billen. Heel pikant was dat toen. Ja ja.
Met rode hartjes, groene appels, oranje peren en restanten lapje stof, heel erg was dat.
N applique heet dat officieel (mijn moeder was costumiere). Ik herinner me de appeltjes en sterren nog goed. Ik heb er zelf nooit onder moet lijden. Maar zo'n trui met van die suede stukken, dat was pas echt voor sufferds! Vreemd genoeg heb ik nu een heel mooi wollen jasje, met -inderdaad- suede stukken!
Gelukkig is het tijdperk van 'stukken en lappen' op je spijkerbroek denk ik na mijn tijd geweest!Ik kan het mij niet herinneren.
Ik weet wel dat vroeger de gaten ('knollen') in mijn stuk gevallen marjo's werden gestopt. Vreselijk vond ik dat: je marjo zag er gelijk niet zo mooi meer uit
Ik had een peertje.
Ja in mijn jonge jaren ook plastic opnaaistukken in allerlei vormen en kleuren, later stukken van oude Jeans en andere stoffen helemaal hip toen dus geen problemen mee gehad nooit.
Bing back those days , i love the smell of brussel sprouts.
Ook toevallig…had Rian net enkele dagen geleden gemaild over dit onderwerp…appels en peren op kapotte broeken. Voor mij geen trauma, want ik was te klein om het lelijk te vinden. Anders was het echter met de rage van wiite strepen langs de naad van je spijkerbroek…voor ons te duur dus kregen wij een home-made witte streeplangs onze spijkerbroek gepunnikt/gehaakt?. Dat was wel genant
Ik had ook appeltjes, groene en gele.
gele plastic hartjes op een donkerblauwe maillot, veel erger kon het niet en echt lekker zat het ook niet. Ook veel knielappen op broeken gehad, je had later ook van die opstrijkbare,maar dit lieten na verloop van tijd los
mijn allereerste oplap broek was een superstrakke roestbruine ribbroek, hij was zooo gaaf dat ik er werk van maakte om er nog een gat in te krijgen,. lap over lap en ik vond dat ik dus wel een trendsetter was he.haha ! Ja lappiesbroek , ik ging er wel voor.(mijn arme moeder moest er dus elke keer keer weer een wel uitge dachte lap opzette) Geen appel ofzo dus.dat was eerste klas werk ik wilde kleurcoordinatie! ja ,ik was wel wel en moeilijke puber geloof ik!
wat voor mij een mindere tijd was……. eind jaren 70 kreeg je van die glimmende broeken, superstrak en glibberig van stof brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr vreselijk.
Bring back those days, i love the smell of brussel sprouts.
Ik hade alleen gaten in mijn knieën (veel rokjes gedragen), maar op de middelbar3en school was het erg in om appliquees op je spijkerbroek te hebben. Kon ik mijn goedkope non-merk spijkerbroek een beetje mee opfluffen…..
ja! De bekende appeltjes en peertjes op de knieen genaaid. Ik was een kind dus ik vond dat niet lelijk. Ook mn sokken werden nog gestopt vroeger.
En je diploma die op je zwembroekje genaaid moest worden dan!
Later, in 1986 werd ik 'hardrocker'. Toen mocht ik het zelf doen, al die opnaaiemblemen van ruige bands met schedels en pentagrammen op mn spijkerjackje naaien met de hand! Dat was een taboe voor hardrockers hoor! Want t ziet er niet uit; zo'n ruige puber met lang haar en spikes en alles, die dan met naald en draad een embleempje op zn jasje naait. Of nog erger; OMA of MAMA die t voor hem doet! Nee, als een giraffe bij een drinkplaats, zoooo kwetsbaar! NO PICTURES PLEASE!
ik had opgestopte kniëen op mijn wollen majots, en elleboogstukken. Voor zover ik weet, ben ik van knielappen gespaard gebleven.
Helaas geen hartjes op appeltjes maar saaie stukken stof.
Nu idd weer terug in, dus wel leuk.
Ik heb uit geheel vrije beweging mijn spijkerjack altijd (sinds ik metalfan ben) vol opnaaiembleems gehad met bands als Iron Maiden, Metallica en Slayer
Mijn moeder borduurde bloemen op de achterzak van mijn spijkerbroek… en verlengde idd te korte broeken met vrolijk gekleurde zomen. Ik kan me niets herinneren van appeltjes ofzo. Ik had automerkemblemen op mijn spijkerjack. Stoer vond ik dat!
Ik weet nog dat ik een spijkerbroek had en op een dag kwam ik thuis met een gat in mijn knie.
Ik dacht die broek is op dus geen punt, hij was toch te kort.
maar twee dagen later lag hij weer in de kast, wat denk je?
Een knal gele ananas op m'n knie en twee stroken rood met witte blokjes aan m'n pijpen, overblijfsels van de gordijnen die bij ons in de keuken hingen!
Op school was ik de bink van de klas met die broek, maar ik nam niemand mee naar huis dat geloof jij wel natuurlijk!!
Ik denk dat Brigitte Kaandorp veel heeft gedaan voor de emancipatie van het woord 'fluffen'. Sinds zij het in haar show gebruikte, zien wij overal opgeflufte zaken - niet alleen pornomeisjes.
Dus…. ik flufte mijn padvinderij uniform op met insignes in de tijd dat Rick zijn hard rock outfit in orde maakte
@Els Jaaaa!! Daar komt het vandaan, realiseer ik me nu!
Die appeletjes… vreselijk. Ik was toen een jaar of 8 en ik moest er ook aan geloven. Door het buitenspelen, wat toen nog heel normaal was, sleten mijn broken in een enorm tempo! Appeltje erop en weer verder wandellen…
Ik kan me van die opzetstukken alleen maar appeltjes herinneren. Maar daar liep iedereen mee. Erger vond ik inderdaad dat sokken en maillots gestopt werden. Mam probeerde het altijd zo netjes mogelijk in de kleur te doen, maar het resultaat was vreselijk, bobbelig. Het zag er niet meer uit.
Mijn moeder was gelukkig niet zo met naald en draad. Kapotte kledingstukken werden vervangen. Toen het echt helemaal "in" was heb ik eens met die vreselijke appeltjes gelopen.
Tja, de appeltjes…..peertjes en aardbeien. Je had ook handjes en dan werden die heel leuk op de achterkant ter hoogte van je billen genaaid, vond moeders zo leuk. En inderdaad als je broek te kort werd maar verder nog niet versleten dan werd er een charmant randje (liefst met een bloemetje of ander motiefje) aangezet, dan kon je weer even mee vooruit! En op je ellebogen van die aardige suede stukken, het liefst op een wollen trui want daar sleten de ellenbooggedeelten zo snel van! Ik herinner me vooral de opwindende kleuren, donkergroen en bruin!!!!
mijn ellebogen…dát vond ik het ergst……..elleboogstukken!!! mijn moeder deed ALLES met naald en draad….:(
Mijn moeder had de opstrijkbare spijkerstof ontdekt. Dat knipte ze dan in de vorm van een gat en streek ze op de kapotte spijkerbroeken. Verschrikkelijk! Die appeltjes enzo ken ik ook……helaas…..
Groetjes,
Astrid.
Hoe meer lappen, hoe beter. Als er dan enkele lappen op het zitvlak zaten er er nog een gat in kwam moest ik alle lapjes eraf halen om er een grote op te laten zetten. Mijn moeder hield dan de broek tegen het licht en vond het de moeite niet meer om de broek te repareren. Ik nam dus zelf een lapje en naald n draad mee naar boven om met de hand een lap op de broek t zetten. Drie keer raden hoe lang diebleef zitten.
De shetlandwollen truien waren erg populair maar niet sterk, dus daar kwamen dan de elleboogstukken op.
Wat ik wel weer leuk vond was als op een gegeven moment een scheur in je spijkerbroek kwam dat je er dan geen stofje opnaaide, maar er aan de binnenkant eeen lap van een boerenzakdoek achternaaide. Je bleef de scheur gewoon zien, maar daardoorheen die rode/witte lap. Hoe meer van die scheuren hoe mooier natuurlijk
Appeltjes en zo heb ik gelukkig nooit op mijn broeke gehad als kind. Wel stoerel lappen spijkerstof en leren lappen op mijn kont als puber (eerst door moeder gedaan, maar later zelf achter de naaimachine gekropen).
Dat doe ik nu (op de leeftijd van 47 jaar) nog steeds. Een oude Levi's oplappen met leer en spijkerstof en dan met trots dragen onder een tweed colbert. Momenteel draag ik een Levi's 501 die ik voor 50 eurocent op het Waterlooplein gekocht heb en daar 15 stukken spijkerstof op heb genaaid. Feels so cool!!!!
nee, ik heb dat zelf niet meegemaakt die opgelapte spijkerbroeken, wel dat ze omgezoomd werden door mijn moeder omdat ze altijd te lang waren, ik ben nu ook niet groot 1 meter 55 dus het is nog steeds lastig of ik moet naar Vet enzo, die duurdere zaken daar hebben ze het wel in mijn lengte…..helaas, het is niet anders, en van de zomer had je halflange broeken die ik lekker als lange broek kon gebruiken
Ik ken ze nog met peertjes en appeltjes ik vond dat vroeger kei leuk maar mijn moeder werkte er niet aan meee vond het armoedig staan
ik vond het maar niks hoor die knie stukken,
heb er ook nooit mee gelopen
ik had vroegen een mooi spikerbroek;ik was aan het spelen en toen viel ik ik dagt dat mij moeder de broek weg had gedan had maar een week later lag de broek in de kast en wat dagt je een paar mooi kniestukken er op ze waren oraje
ik had vroegen ook kniestukken op mij broeken ,wel een betje opvalend ik had een blauwe broek met rode kniestukken en een spijkkerbroek met groenekniestukknen erop maar ik vond het niet erg ik vond best wel mooi ik hed nu nog een broek met kniestukken er op die nog die ik drag een bruine met zwate kniestukken er op
ik heb geen vijne tijt met de kniestuken ,ik vond het er niet uit zien. maar helaas ik kwam er niet aan want broeken stijten en ja en moeders vind het dan zoder om het dan al weg te gooien de mije ook want se zag dat mijn kniene door mij broek kwam en naaide er een paar kniestukken er op gele ik vond het niet mooi maar mij moeder vond dat ik nog best dat ik er nog een jaartje aan kon doen toen dee je wat je moeder en dat deet ik toen ook.
Johan en Vincent,
Zouden jullie misschien wat beter Nederlands hier kunnen schrijven? Het is nauwelijks te begrijpen waar jullie het over hebben, laat staan dat er leuk op gereageerd kan worden…
Nou, wat had ik een hekel aan die dingen.
Gat in je broek (maakt niet uit waar) en der moest zo’n stopzinnig stukkie op, het liefst in een schreeuwende kleur, in de vorm van appeltje, peertje of een ander fruitig ding.
Liep straal voor joker met zo’n ding.
Ik heb voorzover ik weet nooit opnaaistukken op de knieën van mijn broeken gehad. Wel herinner ik me de opnaaistukken op de ellebogen van truien.
mijn moeder maakte van lange broeken waarvan de knie kapot was ook wel korte broeken gebeurde dat meer? ik had een hekel eraan
Wie heeft nog van die appeltjes en peertjes liggen? Ik wil ze kopen!!!
Je zag in de jaren zestig ook van die leren opnaai knielappen op jongensbroeken, niks appeltjes of gezellige kleurtjes.
Oja, die opnaai knielappen had je ook in een elleboog variant.
Had op bijna alle broeken kniestukken!
Viel altijd en als ik dan thuiskwam zei mijn moeder dat wanneer mijn knie kapot was, dat niet erg was, maar de broek was veeeel erger.