Kinderpostzegels
Link naar dit artikel Op zaterdag 1 oktober 2005 geschreven door Sentiment
Vanaf 1949 worden er al kinderpostzegels en prentbriefkaarten verkocht aan de deuren door leerlingen van de hoogste klassen van de basisschool.
Wat was het altijd rennen vanuit school als je de zegels ging verkopen. Je belde aan bij het eerste het beste huis waar nog géén deurzegel op de deur zat. Als er open gedaan werd vroeg je met je liefste stem: ‘Dag mevrouw wilt u kinderpostzegels kopen?’en een gevoel van triomf als ze; ‘Ja‘ zei. Je liet haar kiezen aan de hand van de envelop die je bij had waar alle afbeeldingen opstonden. Vervolgens noteerde je naam, adres en de bestelling. Een gratis deurzegel voor op de deur, want die was toch wel belangrijk om niet de hele middag heen en weer naar de voordeur te lopen om open te doen voor kinderen die óók wilden verkopen.
Een aantal weken later mocht je dan je bestelling gaan afleveren. Destijds was het nog contant betalen dus liep je soms met een dikke envelop vol met geld over straat.
Bij ons in de klas was het een wedstrijdje om te kijken wie de meeste zegels kon verkopen, 1974 was mijn topjaar en had ik drie vellen vol. Mijn moeder vond het maar niets dat ik met zoveel geld over straat liep.
Vond jij het leuk om zoveel mogelijk kinderpostzegels te verkopen?
49 reacties op “Kinderpostzegels”
Laat een reactie achter
Om ze te verkopen was altijd een beetje moeilijk in ons kleine dorp (Wildervanksterdallen, ca. 120 inwoners), omdat alle ouders ze al van hun eigen kinderen kochten. Wel kan ik me nog mooie series herinneren met de Bruna plaatjes bijv. Ze hadden altijd betrekking op het kinderleven.
bruna heeft ze dit jaar weer gemaakt, ik gaf mijn buurmeisje vandaag al tips, de ondernemers van het winkelcentrum, het torenflat, ben indezlfde buurt opgegroeid als waar ik nu weer woon vandaar, mijn moeder vond het idd maar niks dat geleur langs de deuren zei ze dan.
zelf houd ik er ook niet van in deze soms enge tijden(kijk nog teveel misdaadprogramma's denk ik)en benadruk wel dat ze met een stel gaan, maareh ergens was je ook wel trots want je voelde je toch wel groot met zo'n map en met geld omgaan een hele verantwoordelijkheid vond ik het.
ja, ik vond het erg leuk om ze te verkopen. Ik geloof in de vierde en vijfde klas. Ik heb het twee keer gedaan en de tweede keer had ik geloof ik 4 of 5 vellen, 35 adressen (hoeveel gingen er op een vel, 8 of 10?)
@Eline ik dacht dat er 10 adressen op 1 vel gingen, maar ik weet het niet zeker, maar zeker niet minder!
Ik kan het me nog goed herinneren hoor, was leuk om te doen.
Afgelopen week heeft mijn dochter geleurd met de kinderpostzegels en ze vond het ook erg leuk om te doen. Als ik me niet vergis gaan er 15 adressen op een map. Zal het es navragen.
Ja wij hebben het ook een jaar gedaan volgens mij was dat weggelegt alleen voor de kinderen van de 5de klas want anders waren er te veel kinderen.
Mijn broer spaarde altijd wat dwangmatig de blokjes met originele envelop én rebus. Ik was daar veel makkelijker in. Als er een filatelist onder de lezers is, hoor ik het graag. Ben ik een vermogen mis gelopen..?
Spaar eigenlijk niet meer maar de kinder -en kerstzegels zal ik altijd blijven kopen en bewaren. Het heeft ook wel iets: met een slecht werkende pen tegen een deurpost proberen te glad papier in te vullen, vaak met winderig weer…
Omdat ik vaak met de bus van de dierenbescherming liep, op 4-10, had ik, geen zin in lange tochten… Verder dan vijf adressen ben ik niet gekomen.
By the way: Je liep toch maar één jaar..? Ben je een paar keer blijven zitten, Senti??!
Mij intrigeerde altijd dat er op de postzegels stond : 25+15 cent. Die 15 cent extra was dan voor het goede doel.
Soms zaten er ook sluitzegels bij en die mocht altijd hebben van mijn ouders. Mijn ouders waren namelijk mijn grootste afnemers : mijn moeder zei "Je doet gewoon mee maar je hoeft in dit rotweer niet langs de deuren, ik koop ze wel."
Inleveren was dan weer genant want maar twee adressen : mijn eigen en die van mijn tante twee dueren verder.
Sluitzegels?? Die moesten op de deur!
Ik vond het ieder jaar weer een crime! Onze school ging op woensdag altijd een half uur later uit dan andere scholen en zodoende scoorde ik buitengewoon weinig.
Ik vond het leuk om ze te verkopen; al weken tevoren vroeg ik aan buren, kennissen en familie of ze bij mij kinderpostzegels wilden kopen. Dus ik had altijd wel wat enveloppen vol. En ik hoefde niet te rennen uit school om maar de eerste te zijn die overal aanbelde. Idd geen goed idee om al die kiddies met zo'n pak geld over straat te sturen, maar misschien kon dat toen nog wel…
Ik mocht van mijn ouders onder geen beding bij onbekende mensen naar binnen gaan, dat weet ik nog wel.
@erres: het was bij ons idd ook één jaar, in de 5e volgens mij.
Geweldig vond ik het. Wij liepen volgens mij vanaf de 4e klas. Ik moest minstens 3 enveloppen 'halen' en dat lukte. Voordeel van een klein dorp met slechts 1 schooltje, ieder had z'n eigen stekkie!
en snapt nu waarom hij vroeger zo vaak te horen kreeg dat er al gekocht was, hij keek dus niet eerst op de deurpost of er al een plakkertje zat … .
Mijn man ontdekte deze week pas waar de zegels voor dienen
Brrr… als ik er weer aan terug denk. Ik had altijd een verschrikkelijke hekel aan het verkopen van kinderpostzegels. Ik vond het maar niks om langs alle deuren te lopen en te gaan leuren met velletjes papier. Ik was altijd zo slim om mijn hele familie af te lopen. Papa, mama, zus, oma, opa… Dan nog een tantje links of rechts en dan was ik er weer voor een jaar vanaf. Geinig dat ik anno nu nog steeds een hekel heb aan welke verkoper aan de deur dan ook… zat er al vroeg in
Ik vond het heel leuk om te doen, maar er komt nu niemand meer hier aan de deur, er zijn ouders die het verbieden, het leuren. Maar laat ze eens wat doen voor een ander, heb er eens echt iets voor over, of ben ik nou heel ouderwets ?
Ik vond het altijd vreselijk, niet alleen dat verkopen van kinderpostzegels, want dat was maar in 1 jaar, maar ook loten voor de gymvereniging etc. Op de een of andere manier durfde ik het niet goed, ik won ook nooit die competities van : wie verkoopt de meeste velletjes/loten. Het gekke is dat ik tegenwoordig wel altijd kinderpostzegels koop (mits ze aan de deur komen, vorig jaar niemand gezien, dit jaar gelukkig weer wel) en tevens de buurkinderen sponsor met sponsorlopen, loten van de turn/voetbalvereniging etc. Wellicht compensatiegedrag, omdat ik het zelf altijd zo vreselijk vond als mensen nee zeiden…
@ Suzie: of kinderen echt (toen en nu) bezig zijn met 'wat doen voor een ander' betwijfel ik. Tenminste in het geval van het kinderpostzegels verkopen. De meesten vinden en vonden het wel spannend om langs de deuren te gaan. Mijn ouders hadden er een gloeiende hekel aan, vonden het colportage. Zijzelf namen het een en ander en wat familieleden die op bezoek waren en klaar was ik. Doodverlegen als ik toen was kon ik het niet zo erg vinden dat ik niet mocht. Gelukkig hoeven de kinderen nu niet met al dat geld over straat en wordt het geld via een machtiging afgeschreven. Maar eigenlijk zou ik wel wat ludiekere manieren willen zien om geld in te zamelen. Iets met sport of zo. Kinderen hebben toch al zo weinig lichaamsbeweging en ik zie wel wat in sportieve prestaties om geld te verdienen.
@Erres: nee nooit blijven zitten en ik ga nu ook twijfelen of ik 2 jaar heb verkocht of maar 1 jaar. Aangezien mijn dochter zowel in de 5e en 6e (nu groep 7 en
mocht verkopen ging ik ervan uit dat ik ook 2 jaar langs de deuren mocht. Tja het is ook al zolang geleden 
schooljaar 1980/1981 is t jaar dat ik 'm moest lopen, in de 5de klas inderdaad. 1 jaar dus… achja, snel je familie af en daarna de ouders van je vriendjes, maarja, die kochten t al van hun eigen kind natuurlijk. Je verkocht toch ook 'prentbriefkaarten?' tocj?
Ja, ik vond t leuk. Maar 1 dag, daarna was t veelal 'neen'.
Ik heb het twee jaar gedaan 1978 en 1979. Liep al weken tevoren te lobbyen (mijn oma hielp daar een handje in mee) dus ik had altijd wel aardig wat opgebracht. Onze wijk werd bestormd met kinderen want op veel deuren hingen briefjes met: 'Wij hebben al kinderpostzegels' of 'Voor kinderpostzegels NIET AANBELLEN'. Voor de lol hielp ik anderen met aanbellen (die meer verlegen waren). Blijkbaar een karaktertrek want ik altijd gewerkt in commerciële beroepen of met klanten en vind het nog net zo leuk. Ook hier leek het wel of het altijd mooi weer was (?).
Nee, om de een of andere mij onbekende reden heb ik hier nooit aan meegedaan. Mijn zoon trouwens ook niet. Ligt dat aan de school of zo? Wel komen nu de kinderen van andere scholen bij ons aan de deur om ze te verkopen. Ik vind het soms wel eens irritant als ze voor kinderzegels of een collecte of wat dan ook aan de deur komen, want het komt altijd ongelegen; net als je zit te eten of iets interessants op TV kijkt. Maar toch geef ik dan wel.
@$teven idd verkocht je naast postzegels ook prentbriefkaarten. Dat is nog steeds zo!
Ik herinner me dat je op school (rond 1979) werd beloond met een cadeautje als je een bepaald aantal/ of voor een bepaald bedrag aan postzegels had verkocht?
We kregen dan z'on mooie zilverkleurige meerkleurenpen met van die schuifjes aan de zijkant om de kleur te wisselen. Herkend iemand dit?
Of was dit bij een andere actie???? Mijn geheugen laat me een beetje in de steek.
Nooit hoeven doen godzijgedank.
Bring back those days, i love the smell of brussel sprouts
vond het ronduit verschrikkelijk.
heb mijn kinderen alrtojd de keus gelaten of ze gingen lopen met zegel s of loten. Van mij hoefden ze neit.
Maar de school waar zij op zaten deden gelukkig niet mee. Ik koop alleen van kinderen die ik kon, of ook mag.
Ik heb het altijd heel leuk gevonden. Had echter het idee dat niet iedere school daaraan mee deed. Nu worden de kids eerder "los"gelaten zodat iedereen evenveel kansen heeft op goede verkoop. Mijn zoon vond het vreselijk, mijn dochter was dit jaar voor het eerst aan de beurt maar vindt het heel erg leuk.
Ik had er ook geen hekel aan…Had destijds wel mijn 'hele vel' verkocht…Afgelopen woensdag (28 sept) stonden ze ook alweer aan de deur.Kan je toch niet weigeren he.
Een pesthekel had ik eraan! had dan ook maar 3-4 namen op mijn lijst.
Gelukkig hoefde het maar 2 jaar. Alleen het 2e jaar was mijn jongere zus ook op pad. Natuurlijk had zij er wel een hoop
En nu leur ik met collectebussen voor KWF en de nierstichting.
Dat vind ik dan weer niet erg
Bij ons was 't de sport om als eerste de kleuterjuffen te vragen.
En dan de straten door. Mijn vader wilde altijd pas als laatste kopen 'doe eerst je best maar, 
Mijn nichtje zit nu in groep 8 en haar school doet niet aan kinderpostzegels. Vind ik zoooo raar en eigenlijk ook erg jammer voor haar…
Ik had er een hekel aan, maar gelukkig had mijn moeder een hoop vriendinnen zonder kinderen en dan mocht ik daaraan verkopen. Bovendien nog aan mijn ouders en mijn tante en dan stopte ik er gewoon mee.
Ook aan simavi had ik een hekel, eerst lieten ze je een film zien met vreselijke beelden van uitgehongerde kinderen en zweren enz. daarna werd je zo'n beetje gechanteerd om te gaan collecteren, alsof het van jou alleen afhing of die kinderen dood gingen of bleven leven.
Ik deed wel mee als er iets werd gevraagd zonder dwang. Lucifers verkopen voor het ziekenhuis, bejaarden bezoeken die alleen waren, de klaprooscollecte enz. Maar zodra er dwang werd uitgeoefend werd ik dwars. Daar heb ik nog een handje van, ik hou niet van morele chantage. Mijn kinderen hebben altijd veel voor anderen gedaan, maar gewoon uit vrije wil en soms helemaal op eigen initiatief.
Zelf doe ik nog steeds vrijwilligerswerk, maar met "moeten" moeten ze echt niet aankomen.
Vreselijk dat leuren met kinderpostzegels. En dan die enorme concurrentie in de klas met wie er het meeste verkocht had. Ik vond het echt niets.
En toch heeft het wel iets. Toen ik nog op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen werkte (kinderen met een verstandelijke handicap), moesten de oudste leerlingen ook de hort op met kinderpostzegels. En dan is het eigenlijk heel waardevol. Het oefenen van sociale vaardigheden: eerst binnen de school en later daarbuiten. Zonder enige concurrentie. Voor de een was het een overwinning als hij 3 mensen had aangesproken, voor de ander was het het geluk dat oma nu echt eens luisterde. Tja hoe anders kun je dingen beleven.
Zeker weten. Eerst naar de opa's en oma's en dan naar m'n tante. Daarna 'de buurt'.. Je hoorde er wel bij als je zegels mocht verkopen. Maar nu ik ouder ben zie ik het toch wel wat anders.De competitie is wel erg groot. Of dat nu zo leuk is????
Ik kan me niet herinneren dat ik die verkocht heb. Maar ik heb vroeger wel jaren achtereen voor de Kankerbestrijding met een collectebus gelopen, van huis naar huis.
Sandra 67: die balpennen waren wel echt te gek, die dikke met al die schuifjes!!!! Er zat zelfs geel bij! (ik weet verder nix over de actie waar jij t over hebt…)
Ik was er ook niet zo happig op om dat te doen. Was er veel te verlegen voor. Ik heb het 2 jaar gedaan en dat was wel zat.
Hahaha…due balpennen herinner ik me ook nog wel…die zilveren met rood-zwart-blauw-groen geloof ik, 4 kleuren…(wow daar is iemand héél rijk mee geworden volgens mij) en dan die ehm…heette ie niet 100 kleuren pen….zo'n vette, transparant middenstuk zodat je al de gekleurde vullingen kon zien zitten….pfffff wat schreef dat ding beroerd….haha….maar iedereen moest hem hebben….stelletje kuddedieren.
(elke keer als ik dit forum lees/scan…hoor ik mezelf veelvuldig zuchten…hmmm…hoezo nostalgie)
@Wout66/ Sandra67. Als iemand weet hoe die pennen officieel heetten , maak ik er een logje over. Ik speelde daar vroeger ook meer (100 kleuren pen).
@Rick 67
)
Mijn geheugen beleefd weer een opleving nadat ik het berichtje van Wout66 gelezen heb. De pennen heten gewoon vierkleurenpennnen (erg orgineel
@Sandra, ja ik ook namelijk, als jij (of iemand anders) een afbeelding (jpg) kan vinden, hou ik me aanbevolen (zie emailadres). Ik kan via Google helaas niet veel vinden. Zou wel een leuke log zijn.
Ik heb ook 2 jaar achterelkaar de deuren afgelopen met de postzegels, was erg leuk.
Helaas ook geen plaatje bij alta vista gevonden….heeft dan niemand die pen gefotografeerd ;(
@Sandra67: jawel maar je moet wel in het Engels zoeken bij voorkeur op Google. Ik geef de url natuurlijk niet want binnenkort hier een log over
@Sentiment, valsspeelster dat je er bent. Op deze log worden geen ideeën meer besproken want voor je het weet maakt Sentiment er een logje over
Loop ik weken lang te zoeken….
Er waren twee pennen, he, die achthoekige stalen met vier gekleurde schuifjes en die grote met doorzichtige onderkant waarin je al die (veel meer dan vier) vullingen kon zien zitten. Ben benieuwd, hoor.
@Rick67: haha ja ik vind het geweldig dat de bezoekers en zij die reageren me iedere keer weer inspiratie bezorgen
Ik hoor het ze nog zeggen:Ik heb het mijn neefje , buurjongen of buurmeisje al beloofd. En die hadden ze niet eens. In totaal twee setjes verkocht (pa en ma).
Ik was geen goede verkoper van die postzegels. Wij zaten op een openbare school, en de gristelijke en katholieke in de buurt lieten de kinderen resp. een heel en een half uur voor ons vrij. Het was dan ook nutteloos om je druk te maken over de verkoop. Overal zaten al van die hatelijke deurzegeltjes als ik uit school naar huis liep.
Aan het eind van de campagne moesten we dan met de hele klas naar een of ander theater, waar de meest succesvolle verkopers werden geëerd. Niemand van onze school zat daar ooit bij. Verspilde moeite dus, en het scheelde een Woensdagmiddag.
Heb aardig wat risico’s genomen met die kinderpostzegels lopen. Kan me nog herinneren dat ik één keer gewoon bij een vrouw naar binnen ben gegaan. Toen ik al binnenstond realiseerde ik me dat dit misschien niet zo’n heel verstandige actie was geweest van me. En als ik het me goed herinner moesten we ook altijd gewoon met de opbrengst over straat. Kan me het eigenlijk haast niet voorstellen. Trouwens nog dikke ruzie gehad toen met m’n beste vriendin omdat ze mij niet uitkoos om mee “postzegels te lopen” maar een ander klasgenootje. Laaiend was ik. Overigens zijn we nu nog steeds vriendinnen.
Wat een leuke herinnering was, dat die mappen zo lekker dik waren en dan zo lekker aanvoelden. Dit vond ik een van de leukste dingen van de basisschool destijds en nog elk jaar doen we mee.