Reacties op: De Witte Floxus http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/ De leukste website van Nederland. Fri, 29 Aug 2008 06:48:03 +0000 http://wordpress.org/?v=2.0.11 door: jo pinxt http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-201455 Mon, 18 Aug 2008 12:34:44 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-201455 Beste Crowtje en dutchfranca62, Lopend in de Vogezen met onze stokken komen Marijke en ik moe maar voldaan bij de berghut aan. De zon schijnt en we genieten achter ons drankje van de witte bloemenpracht van de flox naast ons. Moeder, denk ik, jij verliest mij nooit uit het oog, maar ik jou ook niet. Toch even aan de bloemen ruiken en het verlies vanuit mijn jeugd opnieuw ervaren. Heimwee gevoel. Beste Crowtje en dutchfranca62,

Lopend in de Vogezen met onze stokken komen Marijke en ik moe maar voldaan bij de berghut aan.

De zon schijnt en we genieten achter ons drankje van de witte bloemenpracht van de flox naast ons.
Moeder, denk ik, jij verliest mij nooit uit het oog, maar ik jou ook niet.
Toch even aan de bloemen ruiken en het verlies vanuit mijn jeugd opnieuw ervaren.

Heimwee gevoel.

]]> door: dutchfranca62 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-155332 Thu, 29 May 2008 17:39:03 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-155332 In onze tuin heb ik o.a. witte floxus en als ik ze water geef of naar ze kijk, denk ik toch steeds aan jou Jo. In onze tuin heb ik o.a. witte floxus en als ik ze water geef of naar ze kijk, denk ik toch steeds aan jou Jo.

]]> door: TheCrow68 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-155266 Thu, 29 May 2008 08:37:27 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-155266 Beste Jo, Al heb ik mijn ouders tot mijn 38e en 39e levensjaar mogen behouden (ze overleden in 2006 en 2007, toevallig als ik dit schrijf is het precies 2 jaar geleden dat mijn vader overleed), ik heb je verhaal met ingehouden adem en opborrelende emoties gelezen. Indrukwekkend hoe je dit omschrijft en hoe je middels je manier van schrijven het klaarspeelt dat ik een beeld krijg van de gebeurtenissen. Erg knap! Ik ben zelf Limburger en woon in dezelfde regio als jij. Het ziekenhuis van Sittard is me niet onbekend. In elk geval: chapeau voor de manier van schrijven! En dat je dit met ons wil delen, erg knap. We zullen ze nooit vergeten en altijd missen! Vele groeten, Crowtje Beste Jo,

Al heb ik mijn ouders tot mijn 38e en 39e levensjaar mogen behouden (ze overleden in 2006 en 2007, toevallig als ik dit schrijf is het precies 2 jaar geleden dat mijn vader overleed), ik heb je verhaal met ingehouden adem en opborrelende emoties gelezen. Indrukwekkend hoe je dit omschrijft en hoe je middels je manier van schrijven het klaarspeelt dat ik een beeld krijg van de gebeurtenissen. Erg knap!
Ik ben zelf Limburger en woon in dezelfde regio als jij. Het ziekenhuis van Sittard is me niet onbekend.

In elk geval: chapeau voor de manier van schrijven! En dat je dit met ons wil delen, erg knap.

We zullen ze nooit vergeten en altijd missen!

Vele groeten,

Crowtje

]]> door: jo pinxt http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-84840 Fri, 21 Sep 2007 11:37:32 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-84840 Beste Ria, Soms kijk ik weer terug op mijn geschreven verhaal. Ik denk ook dat dit goed is, immers ik heb die periode een plek kunnen na zoveel jaren. Lees ik mijn eigen verhaal terug dan komt het kind van toen weer boven en voel ik de emoties en de pijn. Dit laat ik ook toe. Het kind van toen zit immers nog altijd in me en dat is goed. Ook ik heb door mijn werk met ernstig meervoudig verstandelijk gehandicapte kinderen met regelmaat op jonge leeftijd de dood onder ogen moeten zien. Hoe gek het ook klinkt, de dood van mijn moeder heeft mij inspiratie gegeven om veelal jonge ouders in hun verdriet te ondersteunen en tijdens de afscheidsdient een warm persoonlijk beeld van hun zoon of dochter neer te zetten. De eerlijkheid gebied ook te schrijven dat dit ook een stukje verwerking voor me zelf was. Jouw moeder werd,95 jaar, natuurlijk een leeftijd om jaloers op te zijn mits de band positief was. Uit jouw schrijven proef ik dat dat zo was. Het verwerken zal ongetwijfeld als volwassene anders verlopen. Verstandelijk kun je het meestal beter plaatsen. Echter verdriet blijft verdriet of je klein bent of groot. Er is een verschil. Jij hebt veel meer live herinneringen aan je moeder. Koester die en probeer daarvan de genieten. groeten, Jo :positief: Beste Ria,

Soms kijk ik weer terug op mijn geschreven verhaal. Ik denk ook dat dit goed is, immers ik heb die periode een plek kunnen na zoveel jaren.
Lees ik mijn eigen verhaal terug dan komt het kind van toen weer boven en voel ik de emoties en de pijn. Dit laat ik ook toe. Het kind van toen zit immers nog altijd in me en dat is goed. Ook ik heb door mijn werk met ernstig meervoudig verstandelijk gehandicapte kinderen met regelmaat op jonge leeftijd de dood onder ogen moeten zien. Hoe gek het ook klinkt, de dood van mijn moeder heeft mij inspiratie gegeven om veelal jonge ouders in hun verdriet te ondersteunen en tijdens de afscheidsdient een warm persoonlijk beeld van hun zoon of dochter neer te zetten. De eerlijkheid gebied ook te schrijven dat dit ook een stukje verwerking voor me zelf was.
Jouw moeder werd,95 jaar, natuurlijk een leeftijd om jaloers op te zijn mits de band positief was. Uit jouw schrijven proef ik dat dat zo was. Het verwerken zal ongetwijfeld als volwassene anders verlopen. Verstandelijk kun je het meestal beter plaatsen. Echter verdriet blijft verdriet of je klein bent of groot. Er is een verschil. Jij hebt veel meer live herinneringen aan je moeder. Koester die en probeer daarvan de genieten.

groeten, Jo positief

]]> door: riakroon http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-74491 Mon, 23 Jul 2007 15:34:51 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-74491 Ik heb met ontroering je verhaal gelezen... Moedig.... inderdaad, heel veel emoties heb je verwoord. Ik ben lang geleden werkzaam geweest in de gezinsverzorging, heb daar enkele malen in de nabijheid van kinderen gewerkt, die ook hun moeder waren verloren op jonge leeftijd. Ik herinner mij nog goed het verdriet van deze kinderen. Mijn moeder is kort geleden overleden op 95 jarige leeftijd, zij heeft er ten opzichte van jouw moeder, 45 jaar "bij gekregen ". Ik hoop dat je dit drama uit je jeugd een plek hebt kunnen geven, en kunt glimlachen bij mooie en fijne herinneringen aan haar! Dat wens ik je toe ! Hartelijke groet, Ria Ik heb met ontroering je verhaal gelezen…
Moedig…. inderdaad, heel veel emoties heb je verwoord.
Ik ben lang geleden werkzaam geweest in de gezinsverzorging, heb daar enkele malen in de nabijheid van kinderen gewerkt, die ook hun moeder waren verloren op jonge leeftijd.
Ik herinner mij nog goed het verdriet van deze kinderen.
Mijn moeder is kort geleden overleden op 95 jarige leeftijd, zij heeft er ten opzichte van jouw moeder, 45 jaar “bij gekregen “.
Ik hoop dat je dit drama uit je jeugd een plek hebt kunnen geven, en kunt glimlachen bij mooie en fijne herinneringen aan haar!
Dat wens ik je toe !
Hartelijke groet,
Ria

]]> door: Jo Pinxt http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-39104 Sat, 23 Sep 2006 13:23:11 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-39104 Roefel, Moedig je verhaal te schrijven en hoe je hier uiteindelijk mee bent omgegaan. Natuurlijk is er nog een weg te gaan, maar ik ben er vanovertuigt dat dit je lukt. Laat nog eens van je horen groeten Jo Pinxt Roefel,

Moedig je verhaal te schrijven en hoe je hier uiteindelijk mee bent omgegaan. Natuurlijk is er nog een weg te gaan, maar ik ben er vanovertuigt dat dit je lukt. Laat nog eens van je horen
groeten
Jo Pinxt

]]> door: Jo Pinxt http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-39103 Sat, 23 Sep 2006 13:19:06 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-39103 Marjo Dank je wel. Ik heb prive gemaild. Liefs Jo Marjo

Dank je wel. Ik heb prive gemaild.
Liefs Jo

]]> door: roefel http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-17381 Sat, 12 Aug 2006 13:33:19 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-17381 :oops: wat ondoordacht. Heb mijn verhaal geplaats zonder aan Jo te vertellen hoe prachtig hij zijn gevoelens verwoord heeft. oops wat ondoordacht. Heb mijn verhaal geplaats zonder aan Jo te vertellen hoe prachtig hij zijn gevoelens verwoord heeft.

]]> door: roefel http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-17380 Sat, 12 Aug 2006 13:31:12 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-17380 Mijn moeder is overleden toen ikzelf 21 was en zij 47. Ik zat in een fase van mijn leven wat bestond uit rock 'n roll, weed en drank; een niet door mij verbroken relatie dus gebroken hart; leven voor het plezier en wat je allemaal meer doet op die leeftijd. De voorgaande zomer was ik met mijn vriendin(die mij een paar weken later het gebroken hart bezorgde) naar London geweest en bij thuiskomst was alleen mijn vader in huis. Hij wist niet waar mijn moeder en broertje waren. 3 dagen heb ik gezocht en geinformeerd waar ze konden zijn. Op de 4e dag vertelde mijn oma dat mijn moeder en broertje in een huis van stichting Onderdak zat. Als ik het adres niet aan mijn vader vertelde mocht ik er op visite gaan. Ze was daar terechtgekomen na een vreselijke vechtpartij tussen mijn vader enerzijds en moeder en broertje anderzijds tijdens mijn verblijf in London. Bij de mensen van Onderdak kwamen moeder en broer tot rust. Mijn moeder heeft daar een 1/2 jaar gewoond. Ik was ondertussen bij mijn vader weggegaan en woonde in het huis van een vriend. Mijn vriend ging met zijn marineboot naar Noorwegen en dus zat ik alleen. Verkering uit, liefdesverdriet verdrinken in bier en hash, pa en moe in scheiding, wat een leven. Op een zaterdagochtend ging de telefoon, mijn vader. Of ik maar direct naar oma's huis wou komen. Oke dat doe ik. Halverwege ben ik omgekeerd en heb teruggebeld. Ik wou niet komen voordat verteld werd wat ik daar moest doen. Toen zei mijn vader:"je moeder is overleden". "Shit", was mijn korte antwoord. Als een speer naar oma's huis. De hele familie was daar al. Moeder was getroffen door een hersenbloeding en door mijn broertje aangetroffen, half liggend naast haar bed. Tot op heden wil hij hier niet over praten, terwijl ik graag wil weten over het hoe en wat. Bij mijn oma vandaan heb ik het meisje waar ik zo'n verdriet om had gebeld om te vragen of ze me bij wou staan. Ze was echter aan het logeren in A'dam. Haar moeder heeft haar daar gebeld en ze is gekomen en is een hele week bij mij geweest. Dat was voor mij een hele steun. Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal hier wou vertellen en ben er nu aan toe gekomen. Mede door het feit dat ik kortgeleden voor het eerst sinds ruim 20 jaar weer contact heb gehad met mijn moeders enige broer(mijn oom dus) heb ik het aangedurft dit met jullie te delen. Dat contact met die oom was zo leuk, dat er voor mij een soort taboe rond de dood van mijn moeder werd opgeheven. Mijn moeder is overleden toen ikzelf 21 was en zij 47. Ik zat in een fase van mijn leven wat bestond uit rock ‘n roll, weed en drank; een niet door mij verbroken relatie dus gebroken hart; leven voor het plezier en wat je allemaal meer doet op die leeftijd.
De voorgaande zomer was ik met mijn vriendin(die mij een paar weken later het gebroken hart bezorgde) naar London geweest en bij thuiskomst was alleen mijn vader in huis. Hij wist niet waar mijn moeder en broertje waren. 3 dagen heb ik gezocht en geinformeerd waar ze konden zijn. Op de 4e dag vertelde mijn oma dat mijn moeder en broertje in een huis van stichting Onderdak zat. Als ik het adres niet aan mijn vader vertelde mocht ik er op visite gaan. Ze was daar terechtgekomen na een vreselijke vechtpartij tussen mijn vader enerzijds en moeder en broertje anderzijds tijdens mijn verblijf in London.
Bij de mensen van Onderdak kwamen moeder en broer tot rust. Mijn moeder heeft daar een 1/2 jaar gewoond. Ik was ondertussen bij mijn vader weggegaan en woonde in het huis van een vriend. Mijn vriend ging met zijn marineboot naar Noorwegen en dus zat ik alleen. Verkering uit, liefdesverdriet verdrinken in bier en hash, pa en moe in scheiding, wat een leven.
Op een zaterdagochtend ging de telefoon, mijn vader. Of ik maar direct naar oma’s huis wou komen. Oke dat doe ik. Halverwege ben ik omgekeerd en heb teruggebeld. Ik wou niet komen voordat verteld werd wat ik daar moest doen. Toen zei mijn vader:”je moeder is overleden”. “Shit”, was mijn korte antwoord. Als een speer naar oma’s huis. De hele familie was daar al. Moeder was getroffen door een hersenbloeding en door mijn broertje aangetroffen, half liggend naast haar bed. Tot op heden wil hij hier niet over praten, terwijl ik graag wil weten over het hoe en wat. Bij mijn oma vandaan heb ik het meisje waar ik zo’n verdriet om had gebeld om te vragen of ze me bij wou staan. Ze was echter aan het logeren in A’dam. Haar moeder heeft haar daar gebeld en ze is gekomen en is een hele week bij mij geweest. Dat was voor mij een hele steun.
Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal hier wou vertellen en ben er nu aan toe gekomen. Mede door het feit dat ik kortgeleden voor het eerst sinds ruim 20 jaar weer contact heb gehad met mijn moeders enige broer(mijn oom dus) heb ik het aangedurft dit met jullie te delen. Dat contact met die oom was zo leuk, dat er voor mij een soort taboe rond de dood van mijn moeder werd opgeheven.

]]> door: marjo http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-11163 Sat, 12 Aug 2006 08:25:22 +0000 http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/09/de-witte-floxus/#comment-11163 hallo lieve jo, Ik zat met tranen in mijn ogen jouw beleving te lezen..... 10 kinderen..... ik heb ze op één na allemaal mogen leren kennen. Ik kende hetzelfde verhaal, maar dan van het kind dat 4 jaar was, je weet wel... Jo.... je bent een geweldig mens en altijd in mijn herinnering-hart aanwezig. hallo lieve jo,

Ik zat met tranen in mijn ogen jouw beleving te lezen…..
10 kinderen….. ik heb ze op één na allemaal mogen leren kennen.
Ik kende hetzelfde verhaal, maar dan van het kind dat 4 jaar was, je weet wel…
Jo…. je bent een geweldig mens en altijd in mijn herinnering-hart aanwezig.

]]>