De Schooltandarts
Link naar dit artikel Op vrijdag 21 oktober 2005 geschreven door Rick67
Hoewel ik er zelf geen jeugdtrauma van heb opgelopen (later kreeg ik namelijk een wereldtandarts) zijn er hordes lezers die een knoop in hun maag krijgen bij het zien van deze gast-log.
In mijn geval, de jaren zeventig (van m’n zesde tot m’n twaalfde), moest ik altijd naar de schooltandarts. Bij het oprijden van dat witte busje op het schoolplein, begonnen veel klasgenootjes onrustig op hun stoelen te schuiven.
Vervolgens kwam er een kille dame het klaslokaal in met een stapeltje formulieren en dan las ze onze namen voor. Ik had altijd de vurige hoop dat ze mij - om wat voor reden dan ook - niet zou noemen, dat ik gewoon mocht blijven zitten om de rekenles te volgen. Ik kruiste m’n vingers en sloot m’n ogen, prevelde schietgebedjes. Maar ik moest altijd mee.
Tijdens de behandeling kreeg je standaard een soort gebitje in met een laagje fluor. Je tanden stonden dan helemaal een paar minuten in dit goedje. Dat busje voelde als een gevangenis, daar kon geen cadeautje (tandenborsteltje met tandpasta) tegenop.
Eén voorval staat mij nog helder voor de geest (na 30 jaar!!). Een meisje stribbelde zo tegen bij het meegaan dat ze aan haar lange haren het busje werd ingesleept (echt traumatisch, ook voor de toeschouwers). Het was op het schoolplein dan ook het gesprek van de dag.
Feed
Trefwoord(en): fluor, gebit, gevangenis, jeugdtrauma, schoolplein, tandarts, tandenborstel, tandpasta
De bibbers!! Herinner me nog goed het opschrift "Nederlandse Schooltandartsenkring" en dat vertaalde al gauw in schooltandartsenkreng. Nooit kreeg je verdoving (hier in NZ lekker automatisch wel, of je moet het al niet willen) en werden er wel eens per ongeluk gaten in kinderoortjes geboord als de patient tegenstribbelde. Heb er wel eens serieus over gedacht de stroom af te sluiten, want enorme kabels lagen er over ons schoolplein vanuit de krengbus naar het schoolgebouw en die kon je toch losmaken…? Nooit uitgevoerd. De bibliobus was meer geliefd!
Een loszittende melktand werd er bij mij zonder pardon uitgewipt. Daar ben ik nu eigenlijk nog steeds niet overheen.
Hij kwam nooit met de bus, maar de lerarenkammer werd voor enkele dagen heringericht.
Je zat gewoon gewoon ernaast te wachten terwijl de vorige werd geholpen. Mijn achternaam begint met een M, en omdat het alfabetisch ging was het zelfde miesje altijd (zes jaar lang) voor mij. Een keer schoot de boor in haar wang tijdens tegenstribbelen. Een scene die lijkt op de beruchte scene uit "Marathon Man"
Laatst nog aan mijn moeder gevraagd waarom ik er heen moest ze zei : "Je maakte zo'n heisa dat ik er niet bij wilde zijn als je naar een tandarts ging, hier hoefde dat niet." De schat ….
Later een geweldige normale (!) tandarts gekregen en het is allemaal goed gekomen.
Kregen we als cadeautje geen kleine tube tandpasta die later uit de handel is genomen omdat het lekkere smaakje door suiker werd veroorzaakt, of is dat een Broodje Aap verhaal ?
Ik was altijd een klein beetje jaloers op de kinderen die daar naar toe gingen. Ze kregen extra aandacht.
Met terugwerkende kracht heb ik medelijden!
Ik ging 2 x per jaar naar de "gewone"tandarts, dus hoefde niet onder behandeling bij de smoelensmid, zoals ze bij ons heette. Voor de vorm moetst ik altijd wel even ernaartoe en op de stoel zitten (mond open, kijken, mond dicht) en was altijd doodsbang dat er toch iets zou gebeuren. En ik was al zo bang voor onze "eigen" tandarts.
Nee, hier heb ik gen persoonlijke herinneringen aan; ik heb altijd bij een "echte" tandarts gezeten. Mijn zoon zat tot voor een paar jaar geleden bij de schooltandarts dat wel. Toen wij tien jaar geleden gingen verhuizen van een flat naar de eengezinswoning waar we nu zitten, bleek dat er aan de overkant van ons huis eeen tandarstsenpraktijk was, dus besloten mijn vrouw en ik ons daar in te schrijven en onze oude tandarts vaarwel te zeggen, want een tandarts zo dichtbij huis is toch wel erg makkelijk. Omdat onze zoon toen zoals gezegd nog bij de schooltandarts zat, vonden we het niet noodzakelijk hem ook bij die nieuwe tandarts in te schrijven en daar hebben we nu spijt van, want wat wil het geval, een paar jaar geleden vroegen we aan onze tandarts of onze zoon ook bij hem ingeschreven kon worden. Want ik heb een vooruitziende blik en die schooltandarts wordt eens verleden tijd en het is niet bepaald makkelijk je in te schrijven bij een tandarts vanwege het nijpende tekort. Maar mijn tandarts zei toen doodleuk dat hij vol zat en geen nieuwe patiënten meer aannnam. Dus ondanks het feit dat we uit één gezin komen wordt Vincent niet aangenomen. Is dat niet vreemd? Het gevolg is dat hij nu bij een andere tandarts een paar straten verder zit. Leve de efficiëntie!
haha , we stonden tijdens de "fluor"met zijn 60-en boven een 3 meter lange gootsteen en allemaal met zo'n veel te groot gebitje in waar dat vieze gele goedje in zat en een papieren doekje (merk schuurpapier ) onder onze kin en dan maar vanuit je ooghoeken gluren wie het eerst begon te kokhalzen, inmiddels klepper ik , maar ik heb bij mijn zoons altijd het accent op de stoel gelegd (wauw hadden we maar zo een thuis) en dat werkte, eentje heeft nu een abbonement bij de orthodontist en heeft een constructie in zijn mond hand waar menig metaalbedrijf jaloers op zou worden de ziekenfonds vergoed het maar deels en als ik mijn jongste zie lachen springen me bijna de tranen in de portomonnee want die kan er achteraan vrees ik, mijn pleeg gaat voor het eerst sinds jaren vanmiddag naar de tandarts, maar die heeft gelukkig een rechte rij tanden(nee, ik heb hem niet nagekeken zoals je op de paardemarkt doet hoot), gelukkig blijken tandartsen steeds meer te worden overgenomen door echte mensen!
Bij ons in het zuiden kwam er ook een bus: alereerst kwam de tandartsassistente in de klas, met een of ander reuzengebit bij zich, vertellen hoe je wel en hoe je niet moest poetsen ( door wat tanden uit het reuzen gebit te halen, wilde ze dan duidelijk maken hoe je gebit er zonder te poetsen uit zou zien ), en daarna moest (vrijwel ) iedereen voor de klas komen, op een stoeltje gaan zitten, en zij keek dan of je wel of niet "de bus" in moest. Ik schrijfnadrukkelijk vrijwel iedereen, omdat er 1tje was, die niet naar voren hoefde te komen: IKKE. Bij mijn naam aangekomen zei zij steevast: jij moet toch de bus in ( per keer had ik gemiddeld zo'n 8 vullingen nodig ). Dat was pas balen. Ik ben zelfs een keertje weggelopen, en heb me op de zolder van school verstopt ( samen met een Spaans meisje uit onze klas: Fatima Sattah ).
Na heel veel jaren trauma's heb ik uiteindelijk op 16(!)jarige leeftijd al mijn bijtertjes laten vervangen door een gebit, en eerlijk is eerlijk, gezien de pijn die ik vroeger gehad heb, was dat 1 van de mooiste dagen uit mijn leven.
tandeloze groetjes van Ollie
het was hier vannacht zo koud dat mijn gebitje op het nachtkastje gelegen vanmorgen nog klapperde hahaha
Ook ik had/heb een 'gewone' tandarts en ben nooit bij de schooltandarts geweest. Wel had ik toen ik een jaar of 9 was een beugel, 1tje met een plaatje waar 2 draadjes aan vast zaten, ik moest dan 1 x per week naar de tandarts om bij te laten stellen, hij draaide er dan een paar keer aan en ik kon weer gaan. Kassa volgens mij! maar goed heb nu wel een paar mooie rechte tanden. Mijn dochter loopt nu met een buitenboordbeugel (na schooltijd en 's nachts!) en als ze alles gewisseld heeft (ja ze is laat) krijgt ze ook die constructie zoals Ria benoemd en ze kijkt er naar uit! ik was vroeger 1 van de weinigen die een beugel droeg, tegenwoordig is het doodnormaal!
@Frank ik had hetzelfde probleem maar dan omdat ik verhuisde naar een andere woonplaats, 7 jaar op en neer gereden, maar pasgeleden toch maar eens gebeld naar dezelfde tandarts die me 3 jaar geleden niet wilde aannemen, en wat blijkt! heel veel mensen gaan niet meer naar de tandarts omdat ze een groot gedeelte tegenwoordig zelf moeten betalen en dat kost de tandarts patiënten dus neemt hij ze weer aan! probeer het maar eens zou ik zeggen.
@ Rick,bedankt voor de log !het zat me nogal hoog geloof ik !
Breek me de bek niet open over de schooltandarts. Heel wat tranen zijn er gevloeid omdat er behandelt werd zonder verdoving en als je dan toch huilde was je een aanstelster en kon je in de hoek van de tandartswagen gaan staan.Ik kan de naam Alberts niet meer horen,zo heten n.l. de tandarts die praktijk had in de wagen.
Een klasgenootje was net voordat ze het trapje op moest, naar huis gevlugd,die zetten het op een hollen.
Dan zat jezelf met je tandartskaart in je hand te wachten in zo'n klein hokje en hoorde je de tandarts tekeer gaan,denk dat hij niet zo'n leuk beroep had!!!!!
Ga nu fijn met mijn dochters zo naar de tandarts,daar hangt in ieder geval een veel betere sfeer.
Echt leuk zal de tandarts wel nooit worden
Mijn broer en ik hoefden daar gelukkig nooit heen omdat we een gewone tandarts hadden, en als ik de verhalen zo lees hebben we daarmee reuze geboft. In elk geval hebben we al onze tanden nog
Het gekke was dat ik wel altijd bang was dat ik er toch heen moest, want mijn moeder had nooit uitgelegd hoe het zat en van de school werd ik ook niks wijzer. Dus elk jaar was ik ook weer opgelucht dat ik de dans wéér was ontsprongen als door een soort miraculeus toeval.
Bij ons was het trouwens een groene bus herinner ik me.
Godzijdank hoefde ik daar ook nooit naar toe omdat ook wij een gewone tandarts hadden.
Ik hoorde wel altijd gruwelverhalen over de schooltandarts. Naar nu blijkt dus kennelijk niet ten onrechte.
Lisette
Een schooltandarts hadden wij niet, in elk geval niet dat ik me kan heugen. Mijn angst voor de tandarts daarentegen herinner ik me als de dag van gisteren.
Luc, waar blijft je relaas? Vertel dan ook eens over die Indo sadiste, want volgens mij hadden we dezelfde schooltandarts.
We missen LUC!
Wat een herkenning…al die verhalen van de schooltandarts, ik kan er nu wel om lachen. Destijds niet. Vooral die behandelingen zonder verdoving. Een klasgenootje van mijn broertje had tegen mijn broertje gezegd "ik zag je zus nog in de bus huilen" (bus stond pal voor school…grote ramen erin..maw iedereen zag je op de slachtbank zitten). En dat terwijl ik nooit huil…de tranen sprongen je gewoon spontaan uit de ogen!
Het tandartstrauma ben ik nu wel te boven, ga met plezier naar de tandarts, echt waar. Probeer er altijd iets gezelligs van te maken als mijn kinderen ook meegaan. En Ria, haha, heb ook altijd de orginele opmerking "die stoel wil ik thuis ook wel" bij de hand.
Ik heb trouwens wel een dokterstrauma….vooral door school, omkleden in het magazijn en dan in je onderbroek over de gang naar de koffiekamer waar de schoolarts stond te wachten. Deze keek dan in je onderbroek terwijl je op je handpalm moest blazen.
Als je pech had dan zat er ook nog een leraar in de koffiekamer, supergenant!
Herinner me ineens ook de gespannen sfeer in de bus. Een klasgenootje wilde de spanning een beetje doorbreken door vol trots te vertellen over hoe blij hij was met de tandenborstel die hij de vorige keer gekregen had. Iedereen was blij dat hij over iets leuks begon te praten met de beul bij de stoel.Toen maakte hij echter een foutje..hij zei ,en ik gebruik die tandenborste lnog steeds. Toen werd hij toch uitgescholden…die borstel had al lang vervangen moeten zijn! Pijnlijk, iedereen maar weer overgegaan op zwijgen!
En of ik me dat herinner.
Vooral die keer dat ik zeven gaatjes had.
Het was ongeveer kwart voor twaalf en je wist precies wie na wie moest dus ik dacht om twaalf uur gaat de school uit voor pauze.
Ze kunnen mij nooit lang meer in die bus houden.
En ja hoor werd ik toch nog even geroepen.
Bij dat lelijke wijf met die grote tanden.Iedereen die in het westland naar de schooltandart moest weet denk ik precies wie ik bedoel.Ik werd even bekeken en moest na de pauze terug komen voor ZEVEN gaatjes.
Nou je begrijp natuurlijk ook wel dat ik me ziek melde.
Maar ja de volgende dag moest ik toch naar school van me moeder.
En hebben ze me gelijk opgeroepen.
Wat een klere wijf was dat zeg.
Heerlijk! De sChooltandarts, 1 van mijn warmste herinneringen aan de basisschool! Als de schooltandatrs kwam was t altijd feest!
Voor mij.
Ik hoefde namelijk niet, samen met nog 1 jongen en 1 meisje. En wat mochten wij dan doen, terwijl de rest op de slachbank (in een soort SRV uitvoering) lag???- LOCO!!!
Loco spelen was te gek en speciaal. En ja, dat deden wij alleen dus als des chool tandarts kwam.
Prachtig. En daar kwamen ze weer hoor, aan t eind vd middag als makke lammetjes het klaslokaal weer in met hun oranje minitubetje Elmex in t linker- of rechterknuistje, terwijl de geuren en kleuren van zoëven je om de oren vlogen. En ik? Ik ruimde dan net zo'n beetje m'n Loco op, dat met dodelijke blikken door de rest werd gadegeslagen….
Heerlijk ,die schooltandarts.
Er kwam bij ons op school geen tandarts. En fluor kreeg ik pas toen ik aan m'n beugel begon..
Nee, nooit naar de schooltandarts geweest, wel twee keer per jaar naar een "gewone", samen met mijn moeder en mijn zus. "Wijd open maar, wijd open maar…"
Gelukkig, nooit mee te maken gehad!!
Maar wat was dat toch, vroeger, hoe kon het gebeuren dat deze
sadisten hun gang konden gaan en hun neigingen konden botvieren op schoolkinderen? (lees ook de gruwelverhalen bij "schoolzwemmen") Waar waren onze ouders? Morgen ga ik het mijn moeder alsnog vragen!
@Lia, laat je het ons ook weten. Kan ik het alsnog inbrengen in mijn sessies met mijn psycholoog
Misschien de oplossing om de jeugd weer waarden en vooral normen bij te brengen..?
Zouden deze mensen durven te vertellen welk beroep ze hebben gehad?!
Haha, na één ker hoefde ik niet meer.Ik had nl. de hele school bij elkaar gegilt en mijn moeder zag het dus niet meer zitten!Verder ging ik toen gewoon braaf mee met ons hele gezin…
volgens mij hoefde ik nooit, omdat ik al elk half jaar met m'n moeder naar de tandarts ging.
Oh bah ja, die gast heeft me voor ik 12 was vol met lood gepompt.
Heb min moeder gesmeekt of ik niet meer naar de schooltandarts hoefde toen we een nieuwe kregen die kiezen trok(!), Maar mij ook nog heel erg voor de geest staat dat er nooit iemand was zónder gaatjes, altijd 2 of 3, Brrrrrrrrr. Heb trouwens daarna nooit meer een gaatje gehad. Alles moet nu allen vervangen gaan worden, dus van de boren zijn we nog niet af, hahaha!
Weer een gedeeld trauma! Bestaat het eigenlijk nog "de schooltandarts". Ik hoop met heel mijn hart van niet.
en dan bleek later dat ik allergisch was voor nikkel,de vullingen vielen er bij mij spontaan binnen een dag of twee weer doodleuk uit, late heb ik hetzelfde euvel ervaren na een gebroken sleutelbeen wat werd gezet met metalen pinnen, de tandarts werd er voor mij niet leuker op na jaren belandde ik weer eens op de stoel ik was mijn angst voorbij maar wel veel te laat alleen een kunstgebitje kon mij redden wat mij overigens wel stralende witte tanden opleverd (had altijd een gelig vooruitstekend geval in mijn mond hangen).en als mijn kids in de stoel plaatsnemen zoals vanmiddag sta ik met kleffe handjes toe te kijken.als ik alles wist wat ik nu weet……
@ Dinie ;De schooltandarts bestaat bij ons nog wel…en mijn kinderen hoeften er van mij lekkernoooooooiiitt naartoe!
Ik ben er 2x geweest ik weet niet waarom dat ineens stopte nooit erg veel bij de tandebeul geweest ook nooit geen fuorbehandeling gehad hier in canada krijg je altijd een verdoving veel hollanders in deze streek altijd zonder verdoving gedaan dat blijven ze hier volhouden.
@gastlogger Rick67,
.
Dacht nog wel ff snel tussendoor op vakantie te kunnen; duikt die schooltandarts tóch weer onverwacht op
Ben net terug, dus ik geef nu vlug een soort inleiding op de rest die ik dan later (in stukjes) zal opdissen.
Onze schooltandarts heette Tang, Mevrouw Tang of gewoon "De Tang". Ze had een jachtakte met volledige vergunning en ze joeg meedogenloos op weerloze kindertjes met gaatjes. Op ons dus.
Wij vermoedden wel dat ze in werkelijkheid anders moest heten, maar voor óns was haar naam: De Tang. Door deze bijnaam blijven haar gruweldaden voor altijd verbonden met De Haak van het schoolzwemmen, kortom: twee nachtmerries voor de prijs van één.
Koude rillingen als deze Tang mij in gedachten aan de hand van De Haak terugvoert naar het gure buitenbad (zie: schoolzwemmen); pvc-laarzen en wollen truien aan; duiken met volledige bepakking, "op voor B".
Voor huiver en koude rillingen stond Mevrouw Tang zelf overigens ruimschoots garant; daar had zij geen vergezochte associaties met spartaans schoolzwemmen voor nodig. Geheel op eigen verdienste was zij uitgegroeid tot de schrik van het schoolplein.
Haar reputatie was wijd verbreid, haar wreedheid legendarisch. Mevrouw Tang, de stille kracht op verraderlijk geruisloze wielen. De Boze Baboe in haar geblindeerde geluiddichte schooltandartsbus…
Ze was trouwens een leuke (sic!) kandidaat geweest voor de familiequiz Wie-van-de-Drie?, onder de gemoedelijke leiding van Herman Emmink … quote:"Mijn naam is Mevrouw Tang, tandtechnisch martelexpert en part-time dierenvriend … was getekend: Mevrouw Tang" (en dan met z'n 3'en afmarcheren op de maat van zo'n blijmoedig huppelberen-deuntje).
Wij moesten ook afmarcheren, op alfabet gerangschikt in koppels van twee, tot elkaar veroordeeld voor de rest van onze school(tandarts)tijd. Op afroep moesten wij de klas verlaten, de gang door naar buiten, de hoek om voorbij het fietsenhok, dáár stond dan Haar Bus geparkeerd op de bekende onheilsplek en ergens in die Bus wachtte De Tang, klaar om toe te slaan.
Haar Naam - als die al viel - werd gefluisterd op het schoolplein, vaak al dagen van tevoren …
Stel je voor: je wandelde nietsvermoedend naar school door een windstille - beetje mistige - herfstmorgen. Onze vaste route ging over binnenpaadjes langs vriendjes en bedauwde ligusterheggen vol met spinnewebben die we verzamelden tot zg. "spuugspiegels".
Alles lijkt OK. De doorbrekende ochtendzon glinstert; onze magische spiegels fonkelen parelmoer. Argeloos huppelen wij het schoolplein op, blij dat we weer heel zo'n fijne nazomerdag binnen op onze stoel mogen zitten luisteren naar onze leraar die het fijn vindt wanneer we 'm bij z'n voornaam noemen.
Dat zouden we bij Mevrouw Tang niet in onze bolle kinnekopjes halen, áls ze überhaubt al een voornaam had. Volgens mij heeft geen mens haar ooit tijdens heel haar lange leven bij haar voornaam genoemd.
Affijn, je komt op het schoolplein en metéén weet je: Foute Boel. Het is stiller dan normaal en ofschoon de mist is opgetrokken, hangt er iets anders in de lucht, een bang vermoeden? Een voorgevoel?
Om je heen zie je nu her en der plukjes kinderen elkaar dingen in het oor fluisteren en hoewel je hoopt tegen beter weten in dat er "iets anders vreselijks" is gebeurd - Sinterklaas tóch nog onverwacht overleden - weet je het eigenlijk al: Ze komt …
Ze komt en vluchten is vergeefs. Ze komt onverwacht; niemand weet precies wanneer. Naarmate het einde van de week langzaam binnen bereik komt, groeit de hoop dat het allemaal maar valse geruchten zijn…
…maar ze kwam altijd, en altijd vlàk voor het weekend, en altijd tóch nog onverwacht in die geruisloze Bus - uit het niets - als we ff niet alert waren. Afgemat door dagenlange zenuwslopende anticipatie.
Hoe kwamen wij die dagen in hemelsnaam door? Daarover later dus z.s.m. meer.
luc, ik kijk er nu al naar uit!!!!
LUC het is weer smullen!
Mooi man, ik heb t net ff beleefd Luc. Vooral t wandelingetje door paadjes langs vrienden naar school, met onderweg oog voor bedauwde spinnenwebben (ik zie ze in de prikkelbosjes)! en dan dat sfeertje op t schoolplein. Mooi man hoe herkenbaar, ofschoon ik dankzij mn moeder een boterbriefje bezitte, of liever gezegd: 'Een Eeuwige Vrijstelling van de Tang"…..
Dezer dagen gierde t leedvermaak dan ook door mijn aderen haha!
Thanks mama….
@Luc "WE WANT MORE! WE WANT MORE!
Brrrr, ik wil helemaal niet meer! Ik ben nog nooit bij de schooltandarts geweest, geen idee waarom niet. Maar ik moest wel altijd mee de bus in, vaak in groepjes van 5 of 6 kinderen. Daar bleek dan dat mijn naam niet op de lijst stond, dus mocht ik weer weg. Maar elke keer die onzekerheid… zal ik er dit keer wel op staan? Zelf ging ik elk halfjaar naar onze eigen tandarts (kennis van mijn ouders). Vreselijke man, ik had op mijn negende alle kiezen al gevuld die er gevuld konden worden. Maar voorlichting over hoe ik het beste mijn gebit kon verzorgen kwam er nooit…
Als je hierboven de link aanklikt, is ook zo'n gruwelverhaal beschreven. De tandarts zelf noemde zo'n auto "dental-car"!!
@Harm; Leuke link
deel II van De Tang (vervolg op: 23 oktober 2005 15:36)
…
Het nieuws lag dus op straat: De Tang was in aantocht!
Hoogste tijd voor Grote Paniek, waarbij we overigens alle fases keurignetjes doorliepen: chaos ontkenning; woede; onderhandeling; somberheid en tenslotte de gelaten aanvaarding van ons lot.
Het voortijdige onheilsbericht stelde iedereen de rest van de week volop in de gelegenheid om volledig over z'n toeren te raken. Men had net zo goed kunnen omroepen dat Ria Bremer* voortaan alle lessen zou overnemen, kortom: Gekkenhuis.
Trouwens, waar kwamen dergelijke praatjes toch steeds maar weer vandaan? Zat er een lek in de lerarenkamer, i.e. werd Het Team afgeluisterd? Dat moest wel.
Maar wie van ons ontving dan als eerste deze virulente fluisterpost? Iemand die rekende op vrijstelling? Een sadistische hogere-klasser misschien? Beschikte De Organisatie van Mevrouw Tang over een vijfde colonne in ons midden?
Voorlopig bleef de blinde paniektoestand sfeerbepalend, ondanks al het gepuzzel met samenzweringstheorieën. Dit was klaarblijkelijk een gunstige voedingsbodem voor Ritueel en Magie. Als bij toverslag bleek iedereen hypersuggestibel geworden en Grote Verhalen deden de ronde op het schoolplein.
Een buurjongen van mij klampte zich vast aan zijn "Man-van-6-miljoen"-pop die hij als een schild voor zich uit hield. Ging hij het bionische oog inschakelen? Voodoo misschien?
Een andere klasgenoot simuleerde een wondergenezing en trok daarmee een groot bijgelovig publiek. Hij bezweerde de menigte dat hij maar liefst twee gaatjes had "weggepoetst". Als je wilde mocht je in z'n wijdopengesperde mond kijken om het zelf te zien. Als ultiem bewijs toverde hij tenslotte een zilverpapiertje tevoorschijn met daarin iets wat verdacht veel leek op 2 minuscule stukjes uitgekauwde trekdrop.
Deze doorzichtige goocheltruc werd weliswaar weggehoond, maar toch bleef er voldoende suggestie hangen om iedereen grondig aan het poetsen te zetten. Schrobben was eigenlijk een betere benaming. De rest van de week liepen de meesten van ons dan ook rond met een mondvol rulgebezemd tandvlees en een weeïge zoete smaak bij het slikken.
Zou De Tang inmiddels al bloed ruiken?
In die dagen verspreidde zich eveneens het wonderlijke gerucht dat Mevrouw Tang deze keer voornemens was om met verdoving te boren. Een bevlogen meisje wier vader "werkte voor de Koningin" orakelde deze blijde boodschap vanaf de rand van de zandbak. Een diepgeworteld verlangen naar verdoving maakte ons lichtgelovig. Wat in onze visioenen echter compleet ontbrak, was het besef dat aan de gelukzalige bedwelming een pijnlijke prik vooraf zou gaan, hoogstwaarschijnlijk met een afgestompte roestige naald.
Het hele gerucht werd overigens vrij spoedig door het lerarencorps ontzenuwd, tot ontsteltenis van het orakelmeisje dat later óók nog moest toegeven dat haar vader een ordinaire bijenhouder was en bovendien niet eens hofleverancier.
Nu de verdoving ons definitief door de neus was geboord, grepen wij naar het protestwapen. De eis was: gelijke behandeling, verlicht het lijden!. We wezen daarbij op de bofkonten die de dans zouden ontspringen omdat ze bij de "gewone" tandarts zaten. De gewone tandarts was een soort Ome Willem; een goedmoedige vrolijke loebas die veel cadeautjes uitdeelde en het boren er eigenlijk een beetje terloops naast deed. Deze humane 20e-eeuwse behandeling werd ons onthouden en dat kón natuurlijk niet langer, tóch? Mooi wel dus.
Sterker nog: voortaan - zo besloot Het Team - mocht iederéén (bofkonten inbegrepen) bij Mevrouw Tang op bezoek. Denk je aanvankelijk nog moedig te strijden voor een mensenrecht, blijk je ineens een laffe maatjesnaaier.
Na deze verpletterende nederlaag trokken de meesten van ons zich terug in lamlendige hulpeloosheid. Een enkeling overwoog nog naar een andere school over te lopen, als een soort last-minute transfer, maar de kortzichtigheid van dergelijk verraad lag besloten in de gruwelverhalen van elders.
De Tang was alomtegenwoordig en onontkoombaar.
Als doekje voor het bloeden zochten we tenslotte steun en geruststelling bij zesdeklassers met de meeste vullingen, zeg maar de doorgewinterde Tang-veteranen. Die moesten dan vertellen dat het allemaal best meeviel met dat onnodig boren; dat Mevrouw Tang je alleen vastbond bij hevig verzet en dat smeekbeden en gejank zéker niet zouden helpen. Lijdzaam meewerken was het devies.
Schrale troost aan de rand van de afgrond, want wij wisten allemaal dondersgoed: "deze praatjes vullen geen gaatjes". Dat deed Mevrouw Tang namelijk.
[P.s.: ik denk dat ik nog 2 delen nodig heb om het verhaal compleet te maken. vr.groeten, Luc]
Luc, 2 extra delen: Dat is helemaal niet erg
Luc: IJzersterk stuk!
Het Man-Van-6-Miljoen-Pop detail, briljant!
nog 2 delen!!!!nou ja, voor deze keer dan.
nee hoor geintje luc , mocht je ooit een boek willen schrijven over jeugdsentiment of aanverwant, dan ben ik jouw eerste klant.
Ik laat em deze keer maar niet aan mijn kids lezen,ze hebben in totaal 6 (!) gaatjes en moeten volgende week ergens geboord worden, je begrijpt het vast wel he?
@ria,
6 gaatjes, is dat alles? Mazzelkonten die kidz van jou.
Luc
Natuurlijk is elk gaatje een potentieel drama op microformaat en daarom wil ik je een tip aan de hand doen.
Tip: In het 4e deel over Mw. Tang, komt vrijwel zeker iemand voor wiens bijnaam "gaatje" had kunnen zijn. Een beetje vergelijkbaar met Ollie (21 oktober 2005 09:56), maar dan erger vanwege de onorthodoxe behandeling door Mw. Tang.
Het is in sommige situaties hartverwarmend om verhalen te lezen van kinderen die er nóg veel slechter aan toe zijn dan jezelf, vooropgesteld dat ze het hebben overleefd natuurlijk.
Zeker als "troost" na hun eigen tandartsbezoek, lijkt mij De Tang IV een verkwikkende aanrader voor je kinderen.
Vr.groet, en sterkte met de nazorg
Geen groter vermaak dan leedvermaak….ik mocht ook lekker naar de gewone tandarts. Heerlijk om in het alfabet jouw naam niet te horen. Wat niet wegneemt dat ik me die harde dwingende ogen van die vreselijke sadistische arrogante indonesische mevrouw nog heel goed kan herinneren en ik toch een beetje bang was dat een en ander fout zou lopen en ik toch in haar stoel terecht zou komen.
En Luc, wederom….BRILJANT!
@als alle delen compleet zijn print ik het zeker weten uit om hun te laten lezen en hun pa ook aangezien die al 14 jaar geen tandarts heeft gezien.haha
alvast bedankt voor zoveel humor luc
De Tang III, op weg naar het einde… (vervolg op: 25 oktober 2005 13:28)
…
Zo belandden we dan uiteindelijk - gesloopt en ontredderd door massahysterie en collectief slaaptekort - in een psychische toestand waarbij iedere wil tot ontsnappen was gedoofd. Dit moment had De Tang afgewacht om ons te verschalken.
Gewoonlijk werd het nieuws van haar landing gebracht door één of andere lijkbleke kleuter die vanuit de mist kwam aangestrompeld met de woorden:
"De b-…", "de Busss", … "De… Bu-usss".
Wij als gekken naar buiten.
Strategische plekken in struiken..
… links … … - Stilte rondom - … … rechts …
… .'. - Sssst !!
[iemand maalt uit pure angst door z'n knikkerzak]
Aan de overkant van het grasveld - op een verdekte parkeerplaats - hoort die
#@!teBus ergens te staan. Als je héél goed luistert, hoor je de motor nog ritmisch na-sissen.
Het mobiele abbatoir wacht nu roerloos op haar post…
- de tijd verstrijkt nauwgezet -
- hartslag gaat voor ademhaling -
- een enkele seconde telt dubbel -
Waren er net nog voorbijgangers op straat? Zie ik het goed en houdt men in de wijde omtrek ramen en deuren gesloten?
… Geen enkel teken van leven geeft de Bus.
Zou het kunnen dat De Tang zich op het laatste moment heeft bedacht? Is dit een oefening soms? Zou ze in de war kunnen zijn met een andere school of heeft haar chauffeur zich misschien in de route vergist?
… We worden onrustig.
Een klasgenoot die naam wil maken, sluipt overmoedig richting boorcontainer…
- Idióót !!
[woedende gesmoorde fluisterkreten en wegwerpgebaren vanuit de bosjes]
Is-ie gek geworden?
- Wég !!
- Ga-wég-daar !!
Het orakelmeisje begint nu zachtjes te snotteren en dreigt daarmee onze positie te verraden. Ik sis zo zacht mogelijk of ze misschien haar kop wil houden, maar dat lijkt ze voorlopig niet van plan.
En nèt toen ik, vertraagd door kleef- en ander onkruid, haar kant op kroop… Gebeurde het.
Vanuit het inwendige van de Bus stulpte een metalen trapje tastend naar buiten…
Klonk daar die akelige rochel? Geen flauw idee. Zonder te wachten op het startschot van Mevrouw Tang's raspende triomfkreet, hadden wij het al op een lopen gezet.
De laatsten van ons zagen op hun vlucht naar het klaslokaal nog net "iets" of iemand het glinsterende trapje betreden.
De Tang kwam ons halen…
Dat deed ze overigens niet zelf, want zodra de deur van onze klas openzwaaide, verscheen daar een soort boodschapper op de drempel. Deze was gestoken in een afzichtelijk hardroze broekpak voorzien van een brede witte ceintuur. Met een pokerface somde deze verschijning systematisch alle leerlingen op. Bij sommige namen op de lijst leek ze een moment te twijfelen, maar dat bleek een geniepige standaardprocedure in hun uitgekiende zenuwenoorlog.
Zo werd dus iedereen geronseld voor de gang naar Mevrouw Tang op haar groene Booreiland. Hierop vertrok de stuurse Kassandra spoorslags met onbekende bestemming; in de Bus werd ze na haar lugubere ouverture niet meer teruggezien.
De Tang opereerde het liefst in haar eentje… -
Welke taferelen speelden zich af tussen de 6 geluiddichte wanden van het Dentomobiel? Is úw maag bestand tegen de rauwe werkelijkheid van Mevrouw Tang?
.
Alle ongecensureerde détails binnenkort, voor wie dán nog trek heeft, in:De Tang IV (gaat iets langer duren; dat gedeelte zit diep
Luc, dit is Horror puur!!
Kippevel!
Trouwens die met dat knikkerzakje had ik kunnen zijn, op het moment supréme werd ik ook altijd wat zenuwachtig.
@Luc: je houdt de spanning er wel goed in zeg!! ik kan bijna niet wachten tot het volgende deel!!
Hoe heeft onze generatie het toch overleefd van schoolzwemmen en - tandarts? Wij willen onze eigen herdenkingsdagen en monumenten. Wij zijn de laatste generatie die bikkels heeft voortgebracht
en verdienen aparte vakantiedagen.
@Rick67,
Heeft iedereen uit jouw klas het overleefd dan?
Het was gewoon pure "fittest of the survival", tóch?
Ik heb zo gauw geen harde statistieken bij de hand, maar ik ben blij dat ik behoor tot het selecte clubje gelukkigen die het kunnen navertellen. Barre tijden, harde bikkels.
Ga maar na:
- televisie zónder afstandsbediening
- zèlf fietsen of lopen[!] naar school
- leraren-toneel …
- moeders op metershoge plateauzolen … áárgh, moet ik nog doorgaan?
Opdat wij nooit vergeten…
@Harm: Prachtige foto's uit de jaren '60! Wat een jeugdsentiment!
@Harm, door paul60 ben ik ook even gaan kijken.
Het Dorp van Win Sonneveld kwam in mij op
Wie had nu zulke reacties verwacht op deze log ? KEILEUK.
Ik dacht dat ik er een trauma aan over gehouden had, maar ik ben blijkbaar niet de enigste
@Rick67:Wat zijn bikkels??
@Hasi1962: Volgens de Dikke van Dale 'een stoere man'
Bedankt Sentiment!
Ik had een hekel aan de schooltandarts en nog steeds ga ik niet graag naar de tandarts.
De Tang IV, finale (slot vervolg op: 27 oktober 2005 11:01)
… Een huiskamervraag:
Ben je als kind van een jaar of 7 na zóveel dagen hypernerveuze spanning eigenlijk nog wel in staat om angst te voelen? Een normaal mens zou menen van niet, al was het enkel maar vanwege de fysieke uitputting. Mevrouw Tang was echter niet zómaar geen normaal mens.
Ze bleek uitzonderlijk bedreven in het mobiliseren van onze laatste restjes oerangst. Als een volleerde beul wist ze ons op de toppen van onze zenuwen te houden, ondanks de lamgeslagen stemming. Het bleek namelijk dat je jezelf als een verdoofd prooidier kon neerleggen bij het onvermijdelijke, om dan tóch weer in een radeloze angstpsychose te schieten wanneer je werd geconfronteerd met het lijden van een klasgenoot. Mevrouw Tang wist dit.
"Zien lijden, doet lijden" was haar trefzekere motto. Vandaar de behandeling in vaste tweetallen, waarbij de wachtende vlakbij haar tandartsstoel werd geposteerd, op de eerste rij voor de voorstelling. Soms werd je onder het kennelijke mom van "aanschouwelijk onderwijs", door Mevrouw Tang gesommeerd om mee te kijken in de gapende mondholte van je medeslachtoffer. Met dit soort creatieve oplossingen wist ze zelfs de meest afgestompte poetsslaven onder ons nog tot blinde paniek op te wekken.
- "Moe-an-d Oe-a-pan!" [Ned.: Mond open]
en
- " 'Oe-at Poe-at-san!" [Ned.: Goed poetsen]
Alles wat ze je zeggen wilde, stopte ze in deze twee bijtende slagzinnen. Dat was zo'n beetje haar volledige vocabulaire. Verder gebruikte ze allerlei mompelende, klikkende, sissende, fluitende en vooral knorrende geluiden van goed- of afkeuring; meestal het laatste. Haar slogans konden op allerlei manieren worden uitgelegd en nooit was helemaal zeker welke duiding de juiste was. Het "Moend oepan" kon betekenen:
"Zou je nu even je mond open willen doen?",
maar ook:
"Opendoen die waffel, NU!".
De juiste betekenis was afhankelijk van haar intonatie die
overigens tegengesteld leek aan wat gebruikelijk was in de rest van de samenleving (bij Mevrouw Tang kon een complimentje juist extra dreigend overkomen).
Het "Oet poetsan"-statement kon zoveel betekenen als:
"Je hebt je zeker wezenloos gepoetst deze week hè? Helpt toch niet … gna, gna"
of:
"Je moet voortaan beter poetsen, hoor!"
of:
"Bravo! Je bent een schoolvoorbeeld van goed-poetsen gedrag".
Wij waren al vrij snel aan de beurt, P. en ik. Het alfabet had P. voor mij geplaatst en zodoende kreeg ik altijd volop gelegenheid om mij volledig in te leven in de rol van lijdend voorwerp. Tot overmaat van ramp bleek P. een uitzonderlijk slecht gebit te hebben, dit tot grote (gespeelde?) verontwaardiging van Mevrouw Tang.
P. maakte ook steevast problemen en stribbelde altijd tegen, kermend in die stoel, achterover op z'n rug, maaiend met z'n pootjes als een hulpeloos insect. Ik heb 'm zelfs een keer moeten vasthouden op bevel van De Tang, die mij daarmee tot mede-dader promoveerde. Eén keer mepte P. de strenge bril van haar neus, een andere keer beet-ie zó hard in de boor, dat ik de penetrante lucht van verschroeid tandbeen kon ruiken…
De bril van Mevrouw Tang was opgetrokken uit een enorm zwartbakelieten montuur (model: Stalingrad) afgewerkt met 2 afschrikwekkende vergrootglazen. Gecombineerd met de witte laboratoriumjas gaf dit De Tang het aanzien van een mad scientist uit een SF-serie. Vooral het geobserveerd worden was zenuwslopend. Lag je al hulpeloos achterover in die stoel, doken vlak boven je opeens twee van die onwezenlijk grote gaatjesscanners op. Alsof je, onder een microscoop liggend, werd ontleed door een extra-galactische intelligentie.
Mijn beurt.
Ik had geleerd van P.'s zinloze gekronkel en hield mezelf schijndood onder haar priemende blik. Ontevreden knorgeluiden leken erop te wijzen dat ik schoon was, althans zonder gaatjes. Klak- en sisgeluiden, wat hadden die te betekenen? Steeds maar proberen om uit subtiele signalen op te maken wat haar volgende manoeuvre zou kunnen zijn. Ik zag een pupil zich lichtjes vernauwen. Er verscheen een gesteeld spiegeltje dat achter mijn tong werd gewurmd. "Moe-and Oea-pan!"… Nog altijd leek ze vastberaden net zo lang door te zoeken tot ze op het meest minuscule gaatje zou zijn gestoten.
- "Grrmpff"…
Ze liep even weg van waar ik lag opgebaard, gefrustreerd misschien? Ik durfde mijn hoofd niet te draaien om te kijken waar Mevrouw Tang precies uithing, maar ik hoorde duidelijk haar ontstemde gesnuif achter mijn hoofdeinde. Vóór mij zag ik - als ik mijn kin op de borst deed - het van angst en pijn verstarde gezicht van P., die over mijn stoel heen in de richting van het onheil keek.
Hij wist wat er ging gebeuren. Ik voelde het ook: De Haak werd in stelling gebracht. Ik hoorde koortsachtig bladeren in … een handboek? Moest ze op het allerlaatst nog ff checken hoe je ook weer een gaatje kon forceren als je er geen had gevonden? Ze dook na een korte stilte ineens weer vlak boven mijn hoofd op:
- " 'Oe-at Poe-at-san! Jij, …Ja?!"
Tja, wat zeg je dan… Wat bedoelde ze eigenlijk?
Van een soort mini-bar griste ze het martelwerktuig met de gekromde punt. Ik was nu helemaal klaar voor de genadestoot, maar in plaats van toe te slaan, liep Mevrouw Tang weer naar het duistere gedeelte achter in de bus. Daar trok ze een la open. Gerammel van metaal op metaal, als in een besteklade. De haak moest natuurlijk groter en scherper; dit was een speciaal geval.
P. vroeg of-ie mischien alvast terug mocht naar de klas - de lafbek -, maar er kwam geen respons. Nóg een la werd bruusk opengetrokken. Gerammel en gerinkel… P. drong aan, nóg zeurderiger en bijna huilend, om te mogen gaan. Ik verwachtte nu ieder ogenblik iets heel ergs, maar nog altijd kwam er geen reactie. Als laatste redmiddel greep P. nu naar de plee-simulatie: "Ik moet eigenlijk naar de w.c.; O alstublieft mevrouw Tang, ik moet zo no-hoho-dig … Mevrouw Tang, ik"…
Plots stormde de kleine kobold naar voren.
"Hij is er geweest", ging 't door mijn hoofd.
"Had-ie maar niet zo moeten janken, de onderkruiper".
Ik perste mijn oogleden op elkaar, alsof ik daarmee ook mijn oren zou kunnen beschermen voor de razende aframmeling die P. weldra zou ondergaan.
- " 'Oe-at Poe-at-san!"… - Jij!
Ze bleek het tegen mij te hebben. - Heh, … wat?
- "Jij! 'Oe-at Poe-at-san! Ja!? Poe-at-san!"
Ik hoorde haar tieren, P. op de achtergrond gillen en ondertussen maalde het door m'n hoofd als een mantra: "Dit is mijn mond niet, dit is niet mijn lichaam en ik voel niks". Ik hoorde een harde bons en voelde een kille tocht langs m'n klamme gezicht glijden. P. had het niet langer kunnen aanzien, had de deur geforceerd en was in blinde paniek gevlucht. Voor niks eigenlijk, want met een zucht werd de rugleuning weer overeind gebracht. Ik had geen gaatjes en kon ophoepelen. Zomaar ineens een vrij man…
Ik schoot uit de stoel en maakte dat ik bij de uitgang kwam, waar De Tang mij de pas afsneed. Dreigend (zo leek het althans) hield ze mij een poetssetje voor m'n neus van het merk Elmex, vergezeld van het nuttige advies: 'Oe-at Poe-at-san!
Ik duizelde de Bus uit. De straat op, het grasveld over. Door de bosjes, op zoek naar de dichtstbijzijnde deur die ik achter mij zou kunnen dichttrekken als veilige barrière tussen mijzelf en het Boormobiel van Mevrouw Tang. Op het schoolplein werd ik nog ingehaald door haar raspende slogan die van alles kon betekenen, maar in dit geval duidelijk voorspelde: "I'll Be Back!" …
* [Hier de soundtrack van de tv-serie "de Fabriek" …]
Poging tot epiloog:
Hoe oud was De Tang eigenlijk? 60 of misschien al 80? Niemand wist het. Ik vermoed dat ze inmiddels niet meer leeft, maar ik ben er nog altijd niet helemaal gerust op …
Had ze kinderen? Nauwelijks voorstelbaar, althans niet van zichzelf. Als boze stiefmoeder leek ze ons uitermate geschikt.
Waar kwam ze vandaan?
Wanneer ze niet on the road was om tussen talloze basisscholen in Nederland een netwerk van kinderleed te spinnen, waar sloeg ze dan haar tent op? Woonde ze wel in een normaal huis?
De verwarring was groot toen ik destijds een aantal Chinese showprocessen tegen de beruchte "Bende van Vier" op tv zag. Dáár stond De Tang vanaf een soort schavot haar would-be beulen pontificaal uit te kafferen! Ik kreeg zowaar
bewondering voor Onze Tang, bij wie ik nu quasi-humane trekjes begon te ontwaren.
Heeft mijn vader mij destijds uitgelegd dat dit niet onze schooltandarts maar de weduwe van voormalig partijleider Mao was? Hoogstwaarschijnlijk. Mijn vader trok zich nooit iets aan van mijn leeftijd en oreerde zo lang ik mij kan herinneren vrolijk over allerlei "grotemensenzaken": Hannibal en z'n olifanten, Caesar Cleopatra, de Kleine Prins en de Bloem (onder haar stolp), Maurits Oldebarneveldt et cetera.
Ik vond het altijd wel best. Hij kon mooi vertellen en bovendien was het weer eens wat anders dan Peppi Kokki. Heb ik toen iets van die uitleg opgepikt? Vagelijk. Zelf vond ik de tv-versie van Mevrouw Tang eigenlijk al iets te aardig, te menselijk.
Ze heeft het ooit zo bont gemaakt, dat wij nog maandenlang angstig en achterdochtig rondscharrelden langs de randen van het schoolplein. Haar aangekondigde laatste "bezoek" was namelijk tot nader order uitgesteld.
Er zijn naar verluid zelfs enkele getraumatiseerde klasgenoten die in hun boze dromen nu nog altijd in bange afwachting zijn van: … De Tang …
* [tune van horrorklassieker "Halloween"… ]
-.. -.. -.-. -.. -.. -.-.
Tot zover.
Ik ben ook zó benieuwd of ze nog leeft en of ze weet wat ze ons heeft aangedaan. Zou ze spijt hebben…….?
luc, nummer 1 is geboord en gaf geen krimp, hij is zover dat hij de uitdraai mag lezen nummer 2 moet wachten tot woensdag.
ik hoop bijna dat je ook op school straf hebt gehad zie log 5 november.hahaha
Enige jaren geleden kreeg mijn zoon een andere tandarts ter vervanging van de schooltandarts. Zegt hij tegen zijn nieuwe tandarts: "ik heb het niet zo op schooltandartsen!" Bleek zijn nieuwe tandarts vroeger ook schooltandarts geweest te zijn! Oeps!
@ria: Mijn voorbeeldige doen-en-laten heeft geen hond ooit ook maar de geringste aanleiding gegeven tot enige vorm van schoolstraf…
complimenten luc , maareh ergens diep in mijn hart vind ik het wel betreurend, hahaha!
Luc, zoooo herkenbaar. Ik heb met tranen in mijn ogen van het lachen je stukjes gelezen. Ook ik ben slachtoffer van de Tang. Ze heeft bij mij 2 voortanden getrokken zonder verdoving.Moend ooo-pen! zal ik nooit vergeten..en die boomlange assistente from hel was ook traumatisch.
@Rick67
Het was niet "des Tang's" om spijt te tonen. Mocht ze zich ooit hebben verontschuldigd, dan zou mij dat ernstig van haar tegenvallen.
Ik denk dat ze inmiddels wel is overleden, hoewel het mij niet zou verbazen wanneer - over een jaar of wat - ineens in het Journaal wordt aangekondigd dat zij het tot oudste inwoner van Nederland heeft geschopt…
@Luc, jammer dat Wiesenthal net is overleden, anders hadden we die er nog even opgezet.
Ja, die schooltandarts………
Ik vond her erg leuk, kon dan even uit de klas en het was er altijd erg gezellig. Vaak kregen we dan ook een kadootje een klein spelletje en een tandenborstel. Ik vond die bus geweldig. Mijn kinderen gaan nu naar de schholtandarts bij de GGD, dat is toch 'nlang niet zo leuk als die bus bij school. Met een stel uit je klas tegelijk naar de tandarts, dat had wel wat.
Gekke Lucide, Volgens mij was je een soort Alice in wonderland dat je niet zag hoe de kindertjes naar de schooltandarts gingen en hoe ze terug kwamen. De hele klas stond stijf van de zenuwen.
Hoe kan het dat je dat niet zag?
Het was het gesprek van de dag en geen enkel kind was "blij" met die aandacht. Groet van Anna
De assistente kwam dan de klas in met dossiers en per groepje werden de kinderen dan opgeroepen:-/
Dat rode spul dat de schooltandarts op je tanden smeerde om aan te tonen dat je tandplak had, weten jullie dat nog? je liep de hele dag voor joker met een rode mond.
slagers waren het, heb er nog nachtmerry's van. En helemaal niet kindvriendelijk!
Oh ja, verschrikkelijk. Hier heb ik echt een trauma aan over gehouden. Dit is zo'n beetje het ergste wat ons in onze jeugd kon overkomen. Ook hier hadden we het toevallig zo'n twee weken geleden nog over. Dan zat je in de klas, dan ging de deur open en dan wist je dat er weer een paar kinderen opgeroepen werden om naar de auto te moeten gaan. Daar zat je dan in die bus te wachten, ondertussen hoorde je de boor gieren en het kind janken. Echt vreselijk. Met angst en beven ging je naar school die dagen, en je wist nooit precies wanneer je naar binnen geroepen werd.
Heb onze kinderen bewust niet naar de schooltandarts laten gaan.
Vond dat onze verantwoordelijkheid. Gemakzuchtige ouders deden daar aan mee
Krijg nog de zenuwen als ik aan de schooltandarts denk.
Zag de wagen het schoolplein opkomen en het installeren in de lerarenlamer. Mijn klaslokaal zat vlakbij de lerarenkamer en elke keer als de deur openging en ik voetstappen hoorde in de gang dan zat mijn hart weer in mijn keel. Nee….dit keer ging ie min klas voorbij, maar er kwam een keer dat ie in de deuropening stond en mij mee riep.
Onze schooltandarts was een kenau van een vrouw. Toen ze een keer de boor ter hand nam om een kies te vullen vloog ik zowat tegen het plafond omdat ze een zenuw raakte. Omdat ik bewoog schoot ze uit met de boor en jawel een gaatje in mijn tong maar brullen kon ik nog als de beste. Toen ze me niet stil kreeg zocht ze haar toevlucht tot een beker water die ze over mijn hoofd gooide…nu je begrijpt daarna enkele jaren geen tandarts meer gezien. Ik weet zeker dat mijn huidige tandarts (overigens een schat van een man) mij juffrouw prik noemt want zonder een prik wordt er bij mij nooit meer geboord!!
Ik bener ook een paar keer voor weggerend van het schoolplein. Wij hadden zo'n chinees die alleen maar de hele tijd "open, open , open"zei. Hadden jullie die ook?
Ik ben één keer in mijn leven bij de schooltandarts geweest. Dat was in de 4e klas van de lagere school. Daarvoor ging ik naar de 'gewone' tandarts, en daarna ook. Maar de ene keer was genoeg voor de eerste vulling uit mijn leven. Zat ik daar helemaal alleen met een onbekende man die in mijn mond ging boren en doen.
Het enige voordeel was, dat ik aan de beurt was tijdens een proefwerk, geschiedenis geloof ik. Dat heb ik dus maar half gemaakt. Alleen was het de meester ontschoten dat ik naar de tandarts was gegaan, dus kreeg ik het terug met een dikke onvoldoende. Gelukkig heb ik hem van mijn onschuld kunnen overtuigen. En gelukkig heb ik mijn ouders ervan kunnen overtuigen om me NOOIT meer naar de schooltandarts te laten gaan.
Ik geloof wel het ergste wat je een kind kon aandoen in die tijd, De schooltandarts!
Ben daardoor nog steeds bang, maar ga toch trouw ieder jaar.
Bij ons in WARMOND werd je vastgehouden, drama´s bij de bus, ik zag hem al staan smorgens. Dat de inspectie daar niets aan deed.
Het waren bijna Mengele-praktijken, boren, melktandentrekken ZONDER verdoving, en owee als je ging huilen.
Ik weet nog dat een meisje dat voor mij in de stoel gezeten had van angst in haar broek had geplast…. en daar mocht ik weer in gaan zitten.
En gaatjes vond die slager altijd wel hoor! na de lagere school was mijn gehele gebit mooi zwart met almangaan!
Nooit zal ik mijn kinderen alleen naar de tandarts sturen!
Wat zou ik die tandart graag eens willen spreken, en het hoofd van de school die zo iemand op zijn leerlingen los liet.
Tandart en Dhr. Bakkers Hartelijk Dank.
een groter trauma kan ik niet herinneren.
Wij hoefden gelukkig nooit; we gingen naar een gewone tandarts. Ik weet nog wel dat de kinderen die wel moesten meestal met betraande gezichten en een heel rood hoofd terug kwamen. Sommigen waren ronduit bang, wat soms wel dramatische taferelen opleverde.
Ik begrijp uit dit artikel dat er zelfs over nagedacht is om weer een soort schooltandarts in te voeren. Een ding weet ik zeker: mijn kind gaat er NOOIT heen.
jaah de schooltandarts…
ik heb eens van mijn ouders een racefiets gekregen, maar deze was eigenlijk iets te groot voor mij.
na een middagje racen door de wijk, stopte plotseling een gele mazda voor mij, gevolg, ik klapte er boven op.(kon niet goed bij de remmen, fiets 2 dagen oud)
allebei mijn voortanden gebroken, de schooltandarts heeft er toenstukjes aangezet. En die zitten er nu nog aan, ben nu 37.
dus ik moet zeggen:Vakwerk!!
Jeetje, ook ik heb er ooit een trauma aan overgehouden. Mezelf toen al eens op de wc opgesloten en kwam er niet meer zelfstandig door de deur uit. Toen er maar van boven uit geklommen. Gelukkig waren die wc’s altijd van boven open.
Als ik alleen al die bruine en grijze kaarten zag werd ik al spontaan misselijk en begonnen m’n darmen rage geluiden af tegeven.
Nee, dan sommige jongens, gingen van louter angst de tandarts zelfs helpen. Slangen uitrollen die binnen aangesloten moesten worden. Alleen maar om alvast een goede verstandhouding te krijgen met de tandmormels. Wat een slijmers, als ik ze vandaag weer zie zijn het bomen van kerels met een eigen gezinnetje, maar of ze nog naar de tandarts gaan….
Ik kan me die grijze tandartswagen wel herinneren, er kwam een electriciteitssnoer uit het raam. Maar ook ik ging 2x per jaar naar een gewone tandarts en begreep niet dat die schooltandarts-kinderen geen gewone tandarts hadden. Eigenlijk snap ik nog steeds niet hoe dat nou zat.
De schooltandarts kwam altijd onverwachts en dan bleek dat je die ochtend geen zin had om je tanden nog te poetsen en dan kwam die kl…bus er weer aan…..jaa, daar heb ik ook geen goede herinneringen aan
aaargghh de schooltandarts.. Een drama en kan er nog steeds niet om lachen. Ben daardoor nog steeds als de dood voor de tandarts. Een indonesisch klein wijfie die als een furie te keer ging tegen me als ik niet snel genoeg deed wat ze zei.. Heel negatief was ze, heel gemeen ook. Echt als ik zo’n mens zou treffen nu met mijn kinderen gingen ze er nooit meer naartoe. Een x in al die jaren kwam ze niet, kwam er een man. Zooo lief en totaal tegenovergestelde van dat rotmens. Helaas was ze het jaar er op gewoon weer. In de 6e klas mocht ik naar een eigen tandarts, ik was toen gelukkig mondig genoeg duidelijk te maken dat ik NOOIT meer naar haar toe ging.
Volgens mij herken ik haar nog als ik haar tegen zou komen, wat een rotwijf was dat zeg.
Nu gaan mijn kinderen ook naar de schooltandarts en die komt van de jeugdtandverzorging waar mijn jongens naartoe gaan als er iets aparts gedaan moet worden. Dus zijn dezelfde mensen maar heb me er in het begin goed van vergewist dat deze normaal met kinderen omgaan. Mijn kids zullen niet meemaken wat ik mee heb moeten maken.
Uit alle verhalen blijkt maar weer dat deze indische dame veel ’slachtoffers’ heeft gemaakt.
Zullen we een (sentimenten)prijs op haar hoofd zetten voor wie haar nog kan natrekken (als ze nog leeft) hahaha
Was die indische dame éne mevrouw Tan?
Marjo, ik ben haar naam vergeten en ik denk dat dat door een flinke blokkade komt.. want zo’n mens WIL je toch wel vergeten? Maar ze had een korte naam inderdaad, dat weet ik nog wel. Dus het zou kunnen… Ken je haar?
Ja Rick… dat zou genoegdoening geven.. haha en dan háár gebit maar eens flink onder handen nemen. (of ben ik nu weer haatdragend? )
Een indische kleine dame in combinatie met de functie schooltandarts lijkt mij toch voor de hand liggend.
Ik hoefde er gelukkig nooit heen want mijn zus en ik gingen al naar de gewone tandarts. ie bus stond dan 1 of 2 dagen voor school en iedereen had het er dan over wie er naar de “smoelensmit” moest. Er circuleerden allerlei horrorverhalen.De tandartsen hadden de naam onpedogogisch en grof tewerk te gaan.
Bij ons was het zo dat hij eerst 3 andere scholen bezocht in het dorp en dan pas bij onze school kwam ,je begrijpt wel dat als hij gesignaleerd was bij een andere school het een kwestie was van aftellen voor dat wij aan de beurt waren.
@ marjo,
Het was idd mevrouw Tan , a.k.a Mw. Tang, alias “De Tang”. Een sfeertekening van haar kindvriendelijke werkwijze staat beschreven in mijn 4 posts vanaf 23 okt (2005).
Moge zij aan eeuwigdurende fluorapplicaties en (onverdoofde) wortelkanalisaties worden onderworpen
grt, Luc
Daar hoefde ik gelukkig niet naar toe, herinner me nog wel de bus op het schoolplein.
Ik ging al naar een andere tandarts van het ziekenfonds, weet ook niet waarom.
Schooltandartsen waren beulen! weten die wel wat ze de kids van toen hebben aangedaan!Anno 2007 ben ik een week voo rik naar de tandarts moet nerveus en loop met buikpijn in het rond.Mijn dochter zei laatst oh mam de schooltandarts komt!Waarop mijn uitroep was; mooi dat jij daar niet heen gaat!Geen kid van mij gaat naar zo’n beul!
Dankzij deze weblog herinner ik me opeens dat ik vanmiddag om drie uur een afspraak had met de tandarts. Helemaal vergeten! Grrr.
Het is wel een leuke tandarts. Ik heb ooit een gedicht over haar geschreven.
Ja, de schooltandarts, daar keek ik ook tegenop. Hoewel het achteraf gezien altijd reuze meeviel. Een soort SRV-man, maar dan toch heel anders.
Luc,
Wat kun jij heerlijk schrijven, zeg! Tranen met tuiten kreeg ik van die uitvoerige beschrijving van “de tang”…
Ik behoorde vroeger tot de gelukkigen, die die akelige bus niet inhoefden, geen idee waarom niet eigenlijk, zal het nog eens navragen bij mijn moeder, maar ik ging sowieso naar een “gewone” tandarts en dat was al erg genoeg!
De schooltandarts…
Als je ’s ochtends op school kwam zag je aan de zwarte kabel dat de bus er weer was. Knoop in je maag die er pas weer uitging nadat je de marteling had ondergaan. Ik heb daar zowat al m’n kiezen uit m’n blijvende gebit gevuld gekregen met prachtig metaalvulsel. Gek is dat, na m’n 12e ging ik naar een normale tandarts, en die vond NOOIT meer iets mis met m’n tanden.
Ik kan het niet bewijzen, maar ik heb sterk de indruk dat de schooltandarts het niet zo nauw nam met een correcte diagnose. Geboord moest en zou er worden. Was het eigenlijk een soort van opleidingsinstituut of zo?
Ik hoefde niet naar de schooltandarts want we hadden een eigen tandarts. Deze was trouwens net zo erg al de schooltandarts als ik de berichten zo lees. Den man gebruikte die langzame boor met al die katrollen en uiteraard geen verdoving. Zat met een shaggie in zijn mond te boren. Was een indische/ chinese arts. Toen ik mondiger werd ging ik er niet meer heen, de trauma’s waren té erg. Op mijn 28e leerde ik een tandarts kennen die beloofde mij geen pijn te doen. Ik ben inmiddels privé met hem bevriend omdat het op andere punten ook “klikte”. Sedertdien heb ik nooit meer wat gevoeld. Hij kon mij trouwens ternauwernood redden van een kunstgebit. Uren heb ik in die stoel gelegen om er weer wat van te maken. Inmiddels heb ik alle bijtertjes nog en bij een lange sessie heb ik soms moeite om mijn ogen open te houden zo relaxed lig ik in de stoel.
Maar terugdenkende aan de jaren ‘60 en ‘70 kan ik me dat jochie nog goed voor de geest halen die na een bezoek aan de beul alweer bang was voor het volgende bezoek.
Ik vraag me dan ook nog steeds af waarom men indertijd niet verdoofde. Die mogelijkheid was er immers wel degelijk. Was dat te duur?
De film “marathon man” gaat over een tandarts die fout was (niet zo’n klein beetje) en die de tandartsenarij als marteltechniek gebruikt om de acteur Dustin Hoffman tot spreken te krijgen, wat overigens niet lukt.