Waterschildpadjes
Link naar dit artikel Op vrijdag 4 november 2005 geschreven door Eric Erres
Ook met dieren is een hype of hausse aanwezig. De moderne mens ten voeten uit! Dat er mode dieren bestaan!
Rond 1973 was het papier duur. Door een gelukje kreeg ik via de Technische Hogenschool in [tag]Delft[/tag] een grote zak overbodige readers of syllabussen in handen. Normaal ging het papier naar de basisschool, iedere maand een container voor de deur, maar deze keer besloot ik naar een opkoper te gaan. Wel aan de andere kant van de stad maar dat had ik er graag voor over.
Op het plein was een nieuwe dierenwinkel gekomen en de [tag]water-schildpadjes[/tag] waren een etalage trekker. Dus ook voor mij. De opbrengst van het papier was precies zoveel dat ik twee schildpadjes kon kopen. Samen met een perspex bakje waarin in het midden een soort onbewoond eilandje was gemaakt. Zelfs met plastic palmboompjes.
Erg grappig op het oog… Kennis of verstand had ik niet van de beestjes en zou dat ook nooit krijgen. Al snel werd het water vies -rottend vlees-, de beestjes bleken te kunnen bijten en waren gevoelig voor ziekten, vooral aan de ogen. De lucht moet zich snel door het huis hebben verspreid want de frequentie van schoonmaken nam na de eerste week natuurlijk af…
Toen na een poosje het ene diertje overleed, heb ik aan de eerste de beste liefhebber, het bakje meegegeven. Het enige rendement van het papier was dus een belangrijk leereffect, dat in de relatie met dieren een must is! Zij hebben een nut gehad.
44 reacties op “Waterschildpadjes”
Laat een reactie achter
yep, ook precies zo'n schildpadje gehad. ook in een plexi bakie met palmboompje je had ze met geloof ik geel of rood om de oogjes mannetje of vrouwtje geloof ik? maar dat weet ik niet zeker. mijnes stonk ook zo verschrikkelijk. op de mark gekocht van mij eigen zakgeld. Ik geloof dat het al naar een maandje dood was,net als al mijn ontelbare goudvissen eenzaam in een ronde kom of soms even met zijn twee tot er weer een dood dreef! tussen het ene plantje .:( gelukkig waren mijn katten een beter bestaan beschoren!!
Een vriendin van mij had ook 2 van die beestjes in een bakje. Zelfs het eilandje uit het verhaal zat er bij. Ik vond er weinig aan, van die suffe kruipertjes.
Ik had ze ook; roodwangschildpadjes. Willem en Kleine. Willem heb ik geadopteerd toen zijn baasjes hem levend door het toilet wilden spoelen. En Kleine hebben we er daarna bijgekocht voor de gezelligheid. Ze konden uren op een steen onder de lamp zitten, wisselden dat af met 'bommetje' in het water, waren dol op tubifex en levende regenwormen en trokken hun neus op als ze het met waterschildpadvoer moesten doen. Ze beten inderdaad ook weleens. Ze reageerden op hun namen (echt waar!) en maakten altijd een ontzettende troep van de bak. Ze stonden op mijn slaapkamer en ik werd soms 's nachts wakker van ze als ze hun onderkomen weer aan het herinrichten waren. Dan hoorde je de stenen schuiven en omvallen. Ze zijn meeverhuisd toen ik ging trouwen en hebben daar nog jáááren de logeerkamer onveilig gemaakt (ze klommen weleens uit hun bak, de boeven, en dan maar hopen als je de logeerkamer binnenkwam dat er geen 'krak' onder je schoenen te horen was…). Ze zijn na jaren gestorven aan een schildpadziekte. Waarschijnlijk hadden ze op de tocht gezeten. We hebben geen nieuwe schildpadjes gekocht (tot verdriet van de kinderen) omdat het inderdaad zo'n vieze lucht gaf als je de bak niet op tijd verschoonde.
Overigens hadden mijn schildpadjes een riante bak: 80 cm lang bij 50 cm breed en 20 cm hoog. Daarom klommen ze er ook weleens uit. Aan plastic boompjes doe ik niet; dus ze hadden alleen maar wat stenen en boven de bak stond een bureaulamp, waar ze heerlijk onder konden zonnen. De padjes werden door die grote bak ook wel een stuk groter dan de gemiddelde waterschildpadjes. En ze konden natuurlijk ook een lekker eindje zwemmen… ze hadden het wel naar hun zin geloof ik, dat is vast de reden dat ze jaren en jaren zijn blijven leven. Dat was niet bij iedereen zo begrijp ik.
Wij hebben nooit schilpadjes gehad. ik vond ze wel leuk om te bekijken bij een ander, maar heb de lieverds nooit geambieerd verder…Ik kweekte guppies, platy's kersebuikjes!
Guppies doe ik nog steeds lekker laten fokken….
vinknogsteedsleuk.
Ja, ik heb er ook aan meegedaan. Een mooie blauwe bak met eiland en palmboom voor mij en voor mijn broer een groene bak…… helaas is de schilpad eruit ontsnapt en opgedroogd tussen de verwarming…..
Ja hoor, ik had er ook eentje. Hij heette…..Sebedeus (ik weet niet of ik het goed schrijf). Later heeft m'n vader 'm aan een collega gegeven die er ook eentje had, onder het mom van: dan is ie niet meer zo alleen….volgens mij wilden ze er gewoon van af
Ach ja, waterschildpadjes…..
@Steven 1970: jahaaa die guppies die kunnen er wat van! Voor je het weet zitten ze met zovelen in het aquarium dat ze allemaal met hun neusjes plat tegen het glas zitten!
))
Nee, daar mochten wij niet aan mee doen. Ik keek altijd jaloers naar kinderen uit de klas die wel schildpadjes hadden. Maar wij hadden een hond, een poes, een vogel, een konijn en vissen daar kon dus geen schildpad meer bij.
Dat wij dat zo slikten zeg!!
)
@Chantal: idd die bakken met die palmbomen!! Misschien ging het ons daar wel om, om die palmboom.
Ik heb ze ook ooit gehad. Vreselijk. Vieze stinkbeesten.
Emily60:
omdat dat idd letterlijk t geval was bij mij, ben ik gisteren zo'n 100 guppies naar de dierenwinkel gaan brengen. kan hij ze lekker weer verkopen en ik kies dan wat verse waterplantjes uit als dank vanuit de winkel…. en da 's prima!
Ik heb ze ook gehad vroeger, inclusief met het eilanden bakje, ik had ze gewoon gekocht zonder het te vragen, de lol was er al gauw af.Toen heeft mijn vader ze min of meer overgenomen, die was er gekker mee dan ik, ze kregen een grote bak, en een warme lamp, en veeeel meer aandacht, uren kon ie er naar kijken. Ik had me intussen op de tamme muizen gestort, vond ik toch leuker.
@Steven 1970: dat heb je goed geregeld jongen!
Nee, schildpadjes heb ik nooit gehad als kind. Wel een aquarium met guppies en andere siervissen, en we hadden een poes. Verder ben ik niet zo'n dierenvriend.
Ja, mijn nogal verwende "vriendin" (een soort Nelly uit het kleine huis) had van haar ouders ook waterschildpadjes gekregen. En natuurlijk kreeg zei er ook alle officiele toeters en bellen bij ….mooie plastic bak met eiland inclusief het hierbovengenoemde palmboompje. Die wilde ik eigenlijk ook wel supergraag, maar ja.
Mijn schildpadje zat daarentegen gewoon in een afgedankte ovenschaal met daarin vissensteentjes en in het midden een paar platte stenen die dienst deden als eiland.
Ik had er ook nog z'on mooi oranje jaren 70 spotje bij, als geinproviseerde warmtebron.
Op den duur was er echter niet veel meer aan…vooral dat stinkende water steeds. Dat droogvoer, wat bestond uit van die vieze opgedroogte beestjes, ging snel rotten in het water.
Ook gaven wij de schilpad vaak rauwe stukken gehakt….daar deed hij het goed op, want tegen de tijd dat ik op kamers ging was het beestje nog steeds in leven en was inmiddels enorm gegroeid.
Hij was gewoon niet kapot te krijgen.
Mijn kamerperiode heeft hij echter niet overleefd……ik was twee dagen weg en durfte de lamp niet te laten branden…bij terugkomst was hij dood. Althans dat hoop ik….want ik weet achteraf eigenlijk niet of die beesten een winterslaap houden…zo ja dan heb ik hem misschien wel levend begraven (oeps)
Herinner me ineens ook dat die beestjes ontzettend makkelijk ziek werden. Mijn zus en ik waren op den duur experts in het openbreken van schilpaddenbekjes om er vervolgens met een neuspipetje opgeloste gisttabletten in te spuiten…alleen al die geur van gist.
Waterschilpadjes…echt jeugdsentiment….de geur van rottend water….gisttabletten…oh ja , zoekacties tussen onze rommel als ie weer ontsnapt was….eindigend met het idee dat ik het beestje misschien wel levend onder de groene zoden heb gestopt!
Mijn kinderen krijgen ze niet…hoe mooie het bakkie met die palmboom er ook uit mag zien!
Nooit roodwangen gehad…..wel altijd gewild. Maar sinds ze hier achterin de sloot gewoon rondzwemmen, vraag ik me af welk leven nu beter is. Ronddrijven in een klein bakkie binnen of overleven in de vrije natuur.
Erg zielig.
Ook deze beestjes hebben deel uitgemaakt van mijn jeugd. Nou hadden wij thuis nogal een menagerie: hond(en), katten(meerdere tegelijk), papagaai, konijn, cavia's en marmotten, schildpad, valkparkietjes,vissen en dus ook deze beestjes.
@Sandra 67:
Dierenmishandeling verjaart niet !! het onrechtmatig behandelen van z.g. hard-huidigen zoogdieren is extra strafbaar..voor je het weet zit je zelf in de "bak" …..zonder palmboom wel te verstaan.
(leuk verhaal overigens….arme paddo..)
nee, schildpadden heb ik niet gehad wel kanariepietjes, kikkervisjes,en een duitse herder waar ik nog steeds affeniteit mee heb.
Gek genoeg moest ik een foto van oma (zie log grootouders) en keek ik ff bij moeder onder de foto's en onze oude herder kon wel de vader zijn van de herder die ik nu heb, had ik onbewust geselecteerd .
mijn nichtjes hadden wel een schildpad, ik vond hem nogal suffig en toen ze vertelde dat een schilpad heel oud kon worden vroeg ik ook gelijk of ze al geregeld had wie dat beest ging verzorgen als zij dood ging, hoezo kinderlogica hahaha!
Ik had een LANDschilpad genaamd Kees. Kees liep ook wel es los door de kamer, en als mijn moeder groente aan het schoonmaken was kwam hij letterlijk op hoge poten aangelopen, op zijn manier hard lopend omdat ie wist dat hij dan wat kreeg van mijn moeder. ook wilde hij geaaid woorden, daartoe wierp hij zijn nekje helemaal uit z'n schild.
thuis had ik net als steven een aquarium en had er wat klauwkikkers bij ingedaan omdat mijn jongste dat zo leuk vond, wist ik veel dat dat het voortplantingproces van de vissen schaadt.
Op een dag heb ik de kikkers eruit gehaald (ze sprongen door de kamer hihi) en heb ze aan de buurman gedaan die een vijver achterthuis heeft.
Om ramon niet te teleurstellen heb ik hem gezegd dat de kikkers er nog wel waren maar dat je ze niet kon zien.(camouflageprincipe) hij heeft dat tot zijn 5e jaar gepikt , hij liet iedereen de aquaruim zien en vertelde er zijn ook kikkers van mij bij maar die kun je niet zien want die zijn heel goed gecamoufleerd. gemeen he?
Leuk ik heb er vroeger ook eentje gehad, en dan een leuk bakje erbij met een eilandje
Mijn broer had ook zo'n beessie waar hij heel hard voor gespaard had, twee gulden vijftig kostte het hem en mijn moeder kocht het bijbehorende "tropisch eiland", inderdaad voorzien van palmbomen. Wij wisten dat in de winter niet veel leven te bekennen was in zo'n schidpadje maar toen het schild begon te schimmelen gaf mijn broer, toen een jaar of 10, het op. Zeer waarschijnlijk had zijn moeder toch gelijk en was "Willem Alexander " toch overleden. Met veel verdriet werd hij toen begraven op een plek waar waterschildpadjes zich thuis schijnen te horen: in het riool, te bereiken via het toilet.
Groot was zijn verdriet maar het dier werd al snel opgevolgd door guppy's, goudvissen, hamstertjes, salamanders, kanarievogeltjes enz. tot mijn moeder het beu was, al die onvoorspelbare dieren in huis. Mijn broer, de Ware Dierenvriend door dik en dun kreeg uiteindelijk een abonnement op Blijdorp cadeau wat een geweldig idee bleek te zijn. Tegenwoordig houdt hij het bij honden en katten.
Mijn broertje had er twee: schildje en padje….
Op een dag waren ze allebei dood… Ze deden helemaal niets meer. Toen heeft hij ze maar door het toilet gespoeld.
Later bleek dat die beestjes een winterslaap houden….
Arme Schildje… arme Padje….
sjeeezus ja te gek !!!
in de eerste klas had juf zeilhorst een schildpad; 'race'. knettersloom reptiel. vrat alleen sla en zn stront stok enorm.
in de bovenbouw stond een aquarium wat door de leerlingen schoon gehouden diende te worden
Ze zien er wel schattig uit, die schildpadjes. Een van mijn broers heeft nog een tijdje een terrarium gehad waarin diverse wandelende takken leefden. Die vond ik ook wel fascinerend.
hebben jouw kinderen al dieren?
wij hebben kippen
Beetje gevaarlijk met dat virus…
Wij hebben alleen opgezette en pluche dieren zie moraal van het verhaal!
Overigens: kan ik eitjes bestellen?
mijn schildpad beweegt niet . is hij dan dood?
@ Lien, dat hoeft niet, ik zou hem voor de zekerheid nog maar eens niet begraven. Als ie over een tijdje gaat stinken, dan wordt het wel tijd voor een plekje onder de groene zoden.
We hadden er ook 2, inclusief bakje met plastic palmboompje.
Tot een collega op mijn vaders werk zei, dat het WATER-schildpadden waren en ze dus WATER moesten hebben. Mijn vader gelijk een groot aquarium gekocht, met pomp, drijvend schors en warmtelamp. Lagen ze de hele dag te “zonnen” en geregeld een duikje maken. Ze gingen ook opeens flink eten en graven (na 2 minuten een troebele bak) Die beesten hadden het heerlijk. Grote wormen aten ze ook en watervlooien. Ze hadden alleen zo’n “goed” leven, dat ze bleven groeien! Na een jaar waren ze al van 4 cm, nu 10 cm groot en bleven groeien. Grotere bak, ze bleven zwemmen, zonnen en eten. In het begin, als je op hun schild tikte, trokken ze alles in. Toen .. als je op hun schild tikte, hapten ze gelijk in je vinger. Ze werden nog groter en een beetje gevaarlijk. Mijn vader moest ze uit de bak vissen met een vleestang.
Mijn broer heeft ze met bak en al aan de biologiejuf gegeven. Ze waren toen ongeveer 15 cm per stuk en tijgers met een schildje.
Jahoor! Deze hadden we ook.
Zo rond ‘75 tot…. pffff.. ze leefden nogal lang geloof ik.
We hadden er vier. M’n broertje en ik (6 en 4 jaar ongeveer) lieten ze altijd los om te gaan ‘racen’.
Helaas was één van de schilpadjes een week lang zoek. Die bleek zicht achter de kast verschanst te hebben!
Maar.. niet getreurd.. hij heeft het gered!
Ze zijn uiteindelijk allemaal na vele jaren pas gaan hemelen.
Hallo ik heb ook twee waterschildpadjes het zijn geloof ik zwaardrugschilpadjes en ze groeien als kool .
het zijn er twee donder en bliksem we genieten echt van ze .ze zitten in een bak van 80 bij 50 en hebben het best naar hun zin .en ze reageren echt op je als je er bij komt .
het zijn leuke beesten maar je moet ze wel goed bij houden .
super beestjes en een echte aanrader voor mensen die graag dieren willen maar niet de hele dag thuis kunnen zijn .
Dat is ook toevallig! Zaterdagmiddag zijn we nog naar een tuincentrum geweest met een dierenafdeling en toen zagen wij ook waterschildpadjes in zo’n grote bak en een schildpadje was net een blaadje sla aan het eten, leuk gezicht hoor, er was een oma met kleinzoon bij en die vertelde dat hij er ook zo eentje heeft en toen begon hij mijn vragen allemaal te beantwoorden en vooral de vraag: hebben ze tandjes? Nee, zei het jongetje, maar ze kunnen WEL bijten hoor!
Heb ze vroeger nooit gehad nee, ik had liever een ijslandse pony gehad, wel als verzorgpony gehad maar nooit gekregen, achteraf goed geweest want anders kwam er van mijn school ook niets terecht en nu kijk ik er niet eens meer naar om, gek he???? Andere dingen
Ik heb ze ook gehad en mijn broertje en zusje ook allemaal een aparte bak weet ik nog goed die van mijn heb ik af gegeven vond die bak binnen 2 dagen a 3dagen stinken ie moet je echt zo pomp bij hebben ik zal ze ook nooit meer kopen ik was blij dat ik er van af was des tijds ze zeiden je moet ze gewoon buiten neer zetten tegenmijn dat vond ik zielig zoiets doe je niet ah
Ik heb mij laten vertellen dat mijn oudere zussen ook schildpadjes gehad hebben. Dat zal voor mijn tijd geweest zijn, ik heb er in elk geval geen herinneringen aan. Kan me ook niet voorstellen dat het leuke huisdieren zijn. Ik heb meer met honden.
hallo,
Mijn kinderen hebben ook waterschildpadjes,we hebben ze ook in een grote bak met drijfeiland (kurk)alleen heb ik geen lamp erboven ik hoor dat dat erg belangrijk is en zo ja hoe lang moet die lamp dan branden per dag? en ik heb maar 2 vingers hoog water erin (geen pomp) maar ik verschoon de bak om de dag. heeft iemand nog tips?
groetjes esther
Misschien enigszins OT maar ik zal een mop vertellen over waterschildpadjes.
Een dronken man komt op de kermis bij de schiettent, gooit een euro neer en schiet in een keer in de roos. Als prijs krijgt hij een waterschildpadje. De avond erop is dezelfde man terug, nog meer in de olie. Weer gooit hij een euro neer, schiet, en weer in de roos. Opnieuw is zijn prijs een waterschildpadje. De derde avond is de man er weer, nu met een delirium. Pakt het geweer zonder te betalen, schiet, en weer in een keer raak. De eigenaar zegt ‘meneer, dit heb ik nog nooit meegemaakt. Drie keer raak schieten terwijl u dronken bent. U krijgt niet de eerste prijs maar de ereprijs: een staande schemerlamp.’ Waarop de man reageert: ‘(hik) laat maar zitten (hik), ik heb liever weer zo’n belegd broodje!’
Ook ik heb roodwang-waterschildpadjes gehad, toen ze nog te koop waren. (Ze zijn toch niet meer in de handel tegenwoordig vanuit het oogpunt van diervriendelijkheid?) Heb er in mijn puberjaren veel aandacht aan besteed, het aquarium mer rotspartijtjes boven het wateroppervlak waarop ze onder de lamp konden zonnen met hun nekjes uitgerekt. Ik heb ze ook een tijdje wandelende takken gevoerd die zich in grote weckflessen op mijn kamertje vermenigvuldigden.
Dat staat op een ander weblog van JS bij het onderwerp wandelende takken, maar dan uiteraard vanuit de andere kant geredeneerd.
Palomino: vieze stinkbeesten zijn het alleen als je hun bak niet goed schoonhoudt. Bovendien, een hond of paarden die je niet goed verzorgt kunnen ook ‘vieze stinkbeesten’ worden. Dierenliefhebber!
Carlo
Hallo, ik heb bijna een weekje een waterschilpadje, tis nog een kleinte. ik heb een redelijk hogen bak (plastiek) en ook met zo een landje waar ze op kunnen. Maar mijn schildpadje zit eigelijk nooit op het land, mijnn water is redelijk diep en hij hangt altijd met zen oogjes boven water en met zijn lichaam steunt hy op de eilandje (allé om zo na boven te kunnen kruipen) nu is de vraag, is dat echt wel normaal dat die zoveel onder water zit? & hij heeft nu een weekje gedroogde garnalen gekregen, ik zal nu beginnen met wat friut en groenten. & ik heb ook geen lamp boven het bakje hangen (maar zet hem meestal op de vensterbak in de zon) kan je er ook een gewoone lamp boven zetten? neen zeker .. & ik maak me zorgen omdat mijnschildpadje noooit zont op het eiland ..
help iemand?