Je allereerste herinnering
Link naar dit artikel Op maandag 14 november 2005 geschreven door Rick67
Hoewel ik al aardig wat stukken van mijn leven 'kwijt' ben dan wel dat deze diep verborgen zitten, ben ik mij wel nog zeer bewust van mijn allereerste herinnering.
Ik zie nog zeer levendig voor me hoe ik in een wandelwagentje zit met mijn moeder en oma op weg naar de markt op Rotterdam Zuid. Het is herfstachtig weer en er zit zo'n regenkapje op die zij dicht wil doen maar ik niet. Ik zeur dat ik er uit wil maar mijn moeder zegt (zoals vaak): zometeen. In het echt betekende dat wel 'iets langer' maar toen had ik dat nog niet door.
Deze herinnering moet nog vóór de kleuterschool zijn dus ik denk dat ik twee á drie jaar moet zijn geweest.
Zijn er nog meer mensen met zo'n vroege herinnering en zo niet, wat is jouw eerste herinnering dan wel?
Ik herinner me nog dat we mijn zusje (en moeder) uit het ziekenhuis zijn gaan ophalen. Ik was toen 2,5, we hadden een witte auto en mijn moeder ging met de baby voorin zitten. Ik weet zeker dat ik het me herinner en dat het niet iets is wat me al honderd keer is verteld omdat ik bepaalde details weet die ik anders niet had kunnen weten, zoals de binnenbekleding van de auto en dat we voor de deur van het ziekenhuis stopten en niet op de parkeerplaats.
Mijn eerste herinnering: in de box staan kijken voor het raam, op de vensterbank stonden van die wiite piepschuimen plantenbakken. Dat is dan toch rond 1 à 1 1/2 jaar geweest.
In diezelfde box moest ik ook ooit samen met mijn neefje van dezelfde leeftijd als ik spelen, wat ik mij herinner is dat ik hier boos over werd, het was 'mijn box'!
Ook het op de fiets, in het fietszitje voorop, bij mijn moeder, 2 jaar?
Het blijkt dat mijn geheugen over vroeger zeer uitgebreid is, ik dacht dat iedereen 'gewoon' bijna alles over zijn/haar jeugd weet te herinneren maar dat is dus niet zo, veel mensen 'beginnen' pas met 4 à 6 jaar met hun herinnneringen.
De avond dat we televisie kregen, ik was nog net geen drie jaar (las de datum later op de rekening, dus dat was bevestigd). Ik had ook mijn voet verbrand aan de kruik en moest speciale poeder op de wond hebben, van dat gele zwavelgoedje. En dat allemaal tijdens een voetbalwedstrijd die mijn vader wilde zien met geloof ik Feijenoord (toen nog met ij??) in de Europa Cup voorrondes.
Mijn zusje werd geboren toen ik 2 jaar en 3 maanden was. Ik was stikjaloers en bracht mijn ouders tot wanhoop. Om meer rust voor zichzelf en mij te creeëren ben ik toen een weekje bij mijn oom en tante gaan logeren. (Helemaal fout natuurlijk, waarschijnlijk voelde het voor mij als een afwijzing, maar met de beste bedoelingen gedaan.) Ik was daar kennelijk strontvervelend want ik weet nog dat ik in mijn ledikantje lag en dat mijn oom boos binnen kwam en zei: "Potverdriedubbeltjes!!!"
Hahaha. Dat is mijn allervroegste herinnering. Veel vroeger kan het nooit gaan want ik was toen dus net 2 jaar.
Mijn eerste herinnering is van toen ik zo'n 1 a 2 jaar oud was. Ik stond op mijn tenen en kon bij de kruk van de deur, als ik me flink uitrekte. Ik weet dat dit een echte herinnering is want ik kan nog het gevoel terughalen, dat ik hierbij kreeg. Een gevoel van ongekende vrijheid. . .
Pfoe, da's een moeilijke! Ik vermoed dat het toch de kleuterschool is. Mijn moeer was te laat om mij op te halen en ik zat op een gegeven moment helemaal alleen te wachten in de tuin van de school. kon ineens op ale schommels, maar vond er toen natuurlijk niks meer aan. Ik denk dat ik 4 was ofzo. Da's toch wel wat anders dan sommige herinneringen die ik hierboven lees.
Mijn broetjes werd geboren toen ik 3 1/2 was, amar daar kan ik me ook niks van herinneren…..Zeker verdrongen
Ik denk dat ik terig kan halen tot ongeveer 8 jaar en dan is mijn oogoperatie en de ziekenhuisopname de eerste herinnering.
ook ik ben het grootste deel van mijn leven kwijt, dat komt door de vele trauma,s die ik heb
mijn allereerste herinnering? ik denk dat het wqs idat ik op de kleuterschool zat en we een toneelstukje moesten opvoeren,ik was kabouter….
fijne dag verder hoor!!
Luier verschonen
CARNAVAL IN EINDHOVEN: mijn opa in de Boerenkapel met zijn tuba… (ik was denk ik 3 jaar). Ik was verkleed als dwergje… net met mijn zusje en nichtjes en neefjes. We zullen vast met 7 zijn geweest, want mijn tante was Sneeuwwitje.
Met mijn 16 jaren weet ik nog veel te veel van vroeger. Tot over 30 jaar!
typ maar 2 april 1973 in op google en je komt er achter wat mijn eerste herinnering is was mijn 4de verjaardag
Mijn eerste herinnering dateert ook uit de tijd dat ik in de wandelwagen zat. Het gevoel van de wielen over de stoeptegels, dat vond ik zo'n lekker gevoel. Ik kan het soms nog wel eens oproepen als ik op de fiets over een betegeld fietspad rijd.
Mijn eerste herinnering is vreselijk genant: Op de kleuterschool hadden we een (metalen) glijbaan en eindelijk mocht ook mijn klasje erop. Eigenlijk moets ik plassen, maar ik wilde zo graag dat ik toch aan de rij aansloot. Na een hele poos was ik eindelik boven op de glijbaan. Op het moment dat ik wilde glijden, plaste ik in m'n broek..ik zie het nóg de glijbaan aflopen…Het ergste was dat dan ook nog de natte baan met mijn natte mailot ook niet wilde glijden………..
Iets latere herinnering, de geboorte van mijn broertje.. ik zie nog de gele gordijnen met zwarte, gestilleerde korenaren bij oma en ik hoor oma nog zo zeggen : een jochie, wat mooi, jonge!!!
vagelijk herinner ik me dat m'n moeder mij en m'n broertje onder de arm de trap af tilde; dat was in Amsterdam en ik was toen 2 jaar. We hadden namelijk brand in de keuken…
M'n eerste echt duidelijke herinnering was dat we in november 1972 naar Lelystad verhuisden. Ik kan me herinneren dat ik in Lelystad op de eettafel werd neergezet met een boterham met smeerleverworst in blokjes gesneden en als "bord" het deksel van het vleeswarenbakje. En de rest van de huiskamer was nog kaal…
Herinneringen te over, ondanks mijn "hoge" leeftijd haha, zal ik er dan maar een paar noemen? (in , denk ik chronologische volgorde)
Ik lag in de wieg lekker op mijn duim te sabbelen, mijn vader kwam binnen en trok zo die duim uit mijn mond, maar zodra hij zijn hielen gelicht had, hup ging die duim er lekker weer in. Ja ik weet dat het onwaarschijnlijk lijkt, maar dit is echt mijn vroegste herinnering!
Ik was denk ik twee en was bij de slager geweest en kreeg daar een plakje worst. Thuis aangekomen liet ik dat plakje natuurlijk vallen, ik brullen dus en omdat ik een late prater was (is helemaal goedgekomen) kon ik niet vertellen wat er aan de hand was. Tot dat ik na de vraag van moeders wat er aan scheelde, opeens zei: "vlees gevallen!" en volgens mijn moeder was dat het eerste wat ik ooit gezegd heb (en zeker niet het laatste)
Ik was 3 1/2, mijn zusje Sonja werd geboren. Ik ging op kraambezoek, droeg een geruit jasje en kroop onder het bed waarin mijn moeder lag. Toen zei men tegen mij: "nou mag jij een zusje uitkiezen" en daar stonden een stuk of zes ledikantjes op een rij en wat was de keus moeilijk! Lang heb ik geloofd dat mijn keuze de doorslag gaf welk zusje ik kreeg.
Dat waren echt mijn prilste herinneringen en er volgden nog vele getuige de reacties die ik bij diverse logs aan jeugdsentimenten toevertrouwde.
Die kliniek waar mijn zusje geboren is heette "Emmakliniek" (bestaat denk ik al lang niet meer) en werd door mij omgedoopt tot "Emmerkliniek"!
Ik weet niet zeker of het klopt, maar ik herinner me dat mijn zusje strafwerk had, ze zat in de eerste klas lagere school. Ik wilde ook strafwerk en zat tegenover haar aan tafel. Vellen, of een vel, vol kruisjes heb ik gezet en groot dat ik me voelde. Ik moet drie geweest zijn.
"Allereerste herinneringen" moet je voorzichtig mee zijn, heb ik geleerd, want je geheugen wil nog al eens graag achteraf-constructies maken, bijvoorbeeld door verhalen die in de familie de ronde doen en die vaak verteld worden erbij te betrekken. En die verhalen kunnen dan "herinneringen" worden.
Iets wat veel indruk op mij heeft gemaakt is de geboorte van mijn zusje in 1963, want ik weet nog dat ik onder aan de trap stond te popelen om naar boven te gaan (zij werd geboren in het ouderlijk bed) om haar te bekijken. En ik meen me te herinneren dat ik bij de overbuurvrouw op tv een baar zag met een Amerikaanse vlag eroverheen gedrapeerd. Dit was in oktober 1963… (maar dit zou zo'n typische achteraf-constructie kunnen zijn).
Mijn allereerste herinnering is een nachtmerrie..
Het was in ons oude huis in Wormerveer, dus ik was niet ouder dan 3 jaar. Mijn zus en ik deelden een slaapkamer, zag in mijn nachmerrie de slaapkamer ook duidelijk voor me vanuit mijn bedje, en ik hoorde op de gang Eucalypta (van Paulus de Boskabouter, de allereerste enge versie natuurlijk, niet de latere!) op de gang praten, met die akelige stem van haar. Ik zie (en hoor!) het nog! Doodsbang was ik!!
Ik zat bij mijn vader op zijn schouders en ik keek vol verwondering naar beneden…"zo ziet de wereld er uit als je groot bent". Ik zal een jaar of twee geweest zijn
ik was bijna twee en mijn vingertopje verloor ik tussen de deur, twee weken later mijn tweede herinnering; ik herinner me nog dat ik dacht; dat kan niet nog een keer gebeuren en ik deed mijn vinger weer op die plek achter de deur…hopla; weer topje eraf..ik herinner me nog dat ik de auto in moest, en de bocht vanaf de A4 richting het ziekenhuis en dat ik op de arm van een verpleegster naar binnen werd gedragen in de kamer naar dezelfde dokter die twee weken eerder mijn vinger eraan had gezet.
@ inge; ik heb laatst de cd's van paulus gekocht voor mijzelf als herinnering 'herleving' en eventueel voor mijn kinderen en..ze zijn echt best eng!
dat zou nu niet meer door de keuring komen haha, nee, dan die suffe teletubbies….pffft
Ik was een jaar of 2, mijn moeder was net geopereerd aan haar heup en lag boven in bed. We hadden thuiszorg een draak van een mens, want ik herinner me dat ik constant in de box moest van haar, daar was ik zo boos om dat ik haar raak spuugde toen ze langs liep, en ze spuugde terug!!
haha, ik herinner me dat mijn moeder erg ziek was van een longontsteking, ik was net twee, wij hadden ook thuiszorg van Anja..ik herinner me nooit namen, maar deze schiet me dus nu te binnen, na 33 jaar…en ik was bang voor Anja, ze was ook zo'n draak en had rode afwashanden, waar ze erg trots op was…koude rode ruwe afwashanden, ik was zo bang voor haar!
ik heb oerherinneringen van dat ik in de kinderwagen lig en in de box. De voering van de k'wagen in comb met t geluid vd mensen die je hoort die erbij staan, de zon op mn benen en mn koppie in de schaduw. als ik me goed concentreer dan kan ik groten delen terughalen, heel apart. Echt babyherinneringen.Velen geloven dat niet, maar t is echt waar. Ook t gevoel en de beleving krijg ik een beetje terug, en t is heel maf, maar ook al ben je zo klein nog, je bent al echt jìjzèlf! Bizar. De beelden krijg ik nog terug en dan direct erna t gevoel wat erbij hoorde.En dat gevoel is gewoon je bewustzijn. Ik weet nog dat in 1972 ze t raampje naast mn kamerdeurtje dicht kwamen timmeren met schrootjes. zodat ik niet meer vanuit mn bedje de huiskamer in kon kijken. Ook dat ze 'Blekkie' ons poesje meenamen in een boodschappentas. Ook in 1972. Maar dat gevoel van in de box de kinderwagen is echt een feit, geen illusie. De kleuterschool weet ik nog exact voor een erg groot deel.
t uitkloppen van je stofdoekjes (wit met rode ruitjes), "IK STA VOOR, VAN MENEER PASTOOR!"-zingen als je weer es vooraan in de rij stond. Spelen op de speelplaats tijdens speelkwartier met van die loopblikken en binnen de contouren van de stoeptegels blijven, anders was je dood. En vingerverven op Olleke Bolleke, de peuterspeelzaal en hoe de juf dan reageerde op mijn creatie (Ooh, wat een prachtige olifant!) en dan bij jezelf denken "t was eigenlijk een koe, maar OK"…. mijn hang naar vroeger is ook bijna ziekelijk, maar misschien is t wel omdat ik me nog zo bewust ben van mn prilste tijden. maar wat ik gisteren gegeten heb? al sla je me dood….
ik weet niet of het mijn allereerste herinnering was, maar op een gegeven moment gingen bij mij de dagen in de juiste volgorde staan.. dus zondag op 1, maandag op 2…enzovoort… gek heh
Mijn mooiste eerste herinnering is de geboorte van mijn broertje…ik was toen nog geen 3 jaar.
Ik was ook helemaal gefascineerd door het hele badtafreel, wat gewoon beneden plaats vond op de grote eetkamertafel waar het babybadje werd opgezet…..en het mooist vond ik dan al die spulletjes die uit die ovale babytas kwamen: borsteltje met witte zachte haren, talkpoeder uit een pot met een soort vim-bus bovenkant, plastic piepbeestjes (die zo lekker roken)
Herinner me ook nog goed het motiefje van die baby-tas.Ook dat wipstoeltje van mijn broertje…met z'on groen-rood geruit motiefje.
Mijn slechtste eerste herinnering…..ook rond mijn peuterperiode….vond plaats in onze keuken.
Ik kon nog maar net over het aanrechtblad kijken en zag daar een glazen smalle fles staan met knalgele ranja (siroop).
Mijn moeder was net even naar de schuur gelopen toen ik mij bedacht dat ik wel even stiekem zelf wat siroop kon inschenken.
Daar ik veel te klein was kon ik de fles niet houden en zat het glas in een mum van tijd tot de rand toe gevuld met gele siroop. Tot mijn schrik zag ik mijn moeder met een wasmand vanuit de schuur weer richting keuken lopen….ik voelde me zo opgelaten dat ik iets stiekems gedaan had, dat ik in een teug in paniek dat hele glas met mierenzoete gele siroop leegdronk. Ik kan nu nog over mijn nek gaan als ik aan gele limonadesiroop denk…wat was dat enorm goor en wat een builpijn heb ik gehad.
Mijn best bewaarde herinnering aan vroeger is de geur van de speelgoedton ( een oude, 25 liter grote, kartonnen waston die mijn moeder met behang had beplakt ); als die open ging, kwam er een heel speciale geur uit ( die ik zo om de 5 jaar nog wel eens denk te ruiken ). Toevallig heb ik hem enkele weken geleden weggegooid, toen ik het oude huis van mijn ouders aan het opruimen was: vroeger leek die ton echt veel groter!
Ik heb ook nog een hele leuke herinnering aan een foto die van mij gemaakt is als peuter.
Ik weet dat mijn vader en mijn oom mij allerlei aanwijzingen gaven hoe ik moest gaan staan voor die foto. Ik lachte maar stom mee, had eigenlijk geen idee waarom ze toen zo hard moesten lachen….als ik nu de foto terug zie snap ik waarom.
Ze hadden mij een hoed van mijn vader scheef op het hoofd gezet (hoedjestijd voor mannen…je weet wel z'on gleufhoed) en ik moest met een peuk in mijn handen doen alsof ik aan het roken was…..hele leuke foto…vooral die witte maillot met luier erbij….komisch!
@ollie, jaaaaa die onde waston had ik ook, daar zat ook mijn Lego in en andere speelgoed
echt sentiment.
De geur van je was-ton (al dan niet met speelgoed erin).
wij hadden ook ieder onze was-ton met troep erin. Maar onze was-ton daar was een hoes omheen gepunnikt. ikke een bauwwitte met een gezicht erop met vilt en een bolle neus en armen van die punnikworsten en de deksel een hoedje. en ja, dat had een typsiche geur van binnen.
Ik heb nu ook een oude vitrinekan\st van mn vorig jaar overleden oma in de kamer staan en die doe ik wel eens open om een teugje geur te nemen omdat ie nog steeds naar 'vroeger' ruikt.
Ja dat ruiken ken ik.Vaak is het bij mij zo dat als ik iets ruik dan een flits(herinnering?) van vroeger zie.Er zijn zo bepaalde geuren die herken ik van heeeel vroeger.
Gisteren deed ik (volgens mijn man) ook iets genants…..we waren in Enkhuizen en daar stond een kantoor met aan de buitenkant van die bruingeteerde houten balken. Onze basisschool bestond ook uit dat hout. Daar de zon op die balken stond begon het zo te geuren dat ik weer met mijn gedachten terug op school was (in een flits). Toen merkte mijn man op…he Sandra…jij zit aan die balken te snuffelen….het is maandag…er zitten mensen achter de computer die nu naar buiten kunnen kijken en die zien jou snuiven aan die balken..wat moeten die wel niet denken ..haha…stop daarmee.
Bij bepaalde zeepluchten (waspoeder ed) heb ik dat ook heel erg
Haha die Sandra67, dat ken ik, ff ruiken.
Natte ramen hebben ook iets van vroeger,dat heeft ook zo´n speciaal geurtje.
@Steven1970, jaaaa de waston is er wéér één and still counting.
Ik verhuisde net voor m'n 4e jaar naar de Veluwe. Ik herinner me een paar dingen uit het huis en de straat waar we daarvoor woonden: de zolder met het poppenhuis, het muurtje waarop ik met m'n vriendinnetjes Janny en Lucy zat, een oom die op een verjaardag achterom liep, m'n oma (die bij boven woonde) die boos tegen het raam tikte als Janny mij nagellak op wilde doen. Korte fragmenten die zijn blijven hangen. Heel goed herinner ik me de dag van de verhuizing, naar mijn idee reden we dwars door het bos (zoveel bomen had ik nog nooit bij elkaar gezien) en stond er eern sliert kinderen te wachten (in het kleine dorpje was een nieuw gezin een hele gebeurtenis!)
ja,ook natte ramen ….en als ergens grasveldjes net zijn gemaaid……allemaal lekkere luchten!
Die Rick en Steven worden echt steeds "enger" hetzelfde…..deed men rond die tijd 67-70 misschien ook al aan klonen ofzo?
Geuren kunnen inderdaad associaties oproepen en ons terugvoeren naar het verleden; de geur van bepaalde zeepmiddelen, de geur in dat huis waar ze wel 20 katten hadden en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Wat te denken van de geur van het tekenlokaal op school? Potloodslijpsel! Of de geur van papier-maché waar we de koppen voor poppenkastpoppen van maakten. Hm, by the way, misschien is dat laatste wel een leuk idee voor een log.
Mijn alleroudste herinnering moet zijn dat ik de slaapkamer van mijn ouders in brand heb gestoken! Ik was toen ongeveer 2,5 en het enige dat ik me herinner is dat ik met lucifers aan het spelen was (mijn vader rookte toen nog en ze lagen op zijn nachtkastje). Mijn zus had uitgelegd hoe het werkte en ik stak een lucifer aan. Ik weet nog dat ik mijn handen vrij wilde hebben om het doosje dicht te kunnen doen. Verder kan ik het me niet echt herinneren, maar ik moet toen de lucifer op het bed hebben gelegd. Mijn moeder heeft later vaak verteld dat ik heel stilletjes beneden op de bank ging zitten, en dat ze toen onraad rook (of iets anders, lijkt me waarschijnlijker) en is gaan kijken boven. De hele slaapkamer was uitgebrand! Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds een bloedhekel aan kaarsen en lucifers.
Mijn eerste herinnering voert me terug naar de peuterspeelzaal. Die was toen net geopend in Ulft (1971) en ik moest nog 3 jaar worden. Mijn moeder zat in het bestuur, dus stond ik zo'n beetje als eerste ingeschreven. Op de allereerste dag dat ik daarheen ging, vond ik er een prachtig knuffelbeest, een blauwe hond. Daar heb ik de hele ochtend mee rond gelopen en toen ik weer naar huis moest, wilde ik het beestje meenemen. Dat mocht natuurlijk niet, maar ik kreeg het uiteindelijk wel voor elkaar. Hoe? Geen idee, dat weet ik gek genoeg niet meer. Maar wel dat ik 'm uiteindelijk mee mocht nemen. Ik denk achteraf dat de knuffelhond na korte tijd wel weer op de peuterspeelzaal terug is gekomen, want het beest speelt in verdere herinneringen geen rol meer. Ik weet zeker dat ik het beest niet meer had toen ik op de kleuterschool zat.
Een van mijn eerste herinneringen gaat ook terug naar de peuterspeelzaal wat begin jaren 60 ongetwijfeld anders heette. Maar goed, die speelzaal was gewoon gehuisvest in een woonhuis en in een onbewaakt ogenblik glipte ik de trap op naar boven, vanwege de veiligheidsnormen die er nu zijn op peuterspeelzalen zou dat niet meer mogelijk zijn; trappen afgesloten met hekwerkjes, maar goed. Boven aangekomen trof ik allemaal grote jongens aan die met gitaren denk ik Beatles-liedjes speelden en hoogst verbaasd waren dat zo'n dreumes ze op kwam zoeken.
@ Ollie: Dat hadden wij ook, zo'n beplakte ton! Mijn broer en ik hadden er allebei een. Hij was van karton en door mijn moeder beplakt met een een soort plakplastic met figuurtjes. En hij bleef maar naar zeeppoeder ruiken. Grappig, dat was ik helemaal vergeten.
Mijn moeder heeft later ook nog kartonnen dozen met een plakrandje afgewerkt en beschilderd. Opgestapeld hadden we zo kastjes om stripboeken in te bewaren. De Barbies zullen er ook wel eens in gewoond hebben.
Bij mij komt het met flarden aanwaaien, soms sta ik versteld van de mate van detaillering waar ik het binnen een fractie van een seconde die specifieke ervaring van vroeger kan oplepelen. Andere ervaringen die veel meer voor de (kinder) hand liggen daartegen bijt ik mijn tanden op stuk zonder bevredigend resultaat….helaas. Maar wat ik tot op de dag van vandaag nog nooit vergeten ben is de tweede dag van het bezoek aan de kleuterschool.
Ondanks mijn prille verschijning daar werd ik prompt uitgenodigd voor mijn allereerste verjaardag feestje. Die kleurige enveloppe met mijn naam erop koesterde ik als een kogelvrij vest in Thailand. Met overslaande stem riep ik tegen mijn moeder dat ik was uitgenodigd voor Roberts verjaardag ! Robert ?, vroeg mijn moeder, is dat een klasgenootje ?…Tja, dat was een op die leeftijd niet gemakkelijke vraag om te beantwoorden en ik liet het er maar bij. Ter verduidelijking gaf ik haar de enveloppe en veronderstelde dat het dan wel goed zou komen.
Mijn blindelings vertrouwen werd niet teleurgesteld, de dag voorafgaand aan mijn aanstaande partijtje werd gekenmerkt door een bezoek aan de speelgoedwinkel, en ik had de vrije keus. Vreemd is het dat je gemakshalve je eigen voorkeur laat doorschemeren in de keuze van cadeaus die je weg geeft aan een ander, realiseer ik me nu. Oké oké ik geef het toe, ik dreef het op de spits en had het moeten zien aankomen dat mijn moeders geduld eens zou opraken. Wat werd het nu, toch dat schilderijtje maar….hmmm….ik was er nog niet zeker van. Hield het nog eens voor me en met één oog gesloten was het toch wel een leuk tafereel, een slapende kabouter met een felrode puntmuts, met twee ogen bekeken bleek mijn moeder het zelfde rood te hebben….in haar gezicht…. van ongeduld, tenslotte waren we pas 1 uur aan het zoeken. Trots als een pauw mocht ik het zelf dragen, door vrouwen vingers onberispelijk ingepakt en in mijn verbeelding ruik ik nog steeds de kenmerkende geur van plakband en slapende kabouters. De route naar huis was niet van belang, het kreukvrij houden van het cadeau oversteeg elke importantie. Als een haas trok ik mijn kleren aan en het leek wel alsof mijn cadeau voor Robert me vleugels gaf, zo snel zat ik nog nooit op mijn moeders fiets…klaar voor Robert….de nacht voorafgaand leek eeuwen geduurd te hebben en ik had daardoor wat in te halen. Als een éénarmige dirigent wees ik mijn moeder de weg, bang als ik was het cadeau aan de zwaartekracht te moeten prijsgeven, bang als ik was te laat te komen. De kleuterschool riep me al van verre, net als me moeder: " ja, ja, ik weet de weg wel, zit nou maar stil !" Voor me doemde het schoolhek al op, compleet met moeders die fanatiek hun kroost toezwaaide….tot het moment dat we met zijn drieën tot stilstand kwamen….mijn moeder, ik, en Roberts cadeau.. Het zwaaien stopte terstond en werd vervangen door het gesteun van uit conditie zijnde vrouwen die hun persoonlijke record van wegfietsen zonder opzien probeerde te verbeteren. Verbaasd stonden we te kijken naar de wegfietsende meute, intussen klaar om af te stappen en mits dat mijn voetjes de grond raakte sprak ze ons aan, de vrouw die als enige niet weggefietst was, de vrouw die zich de moeder van Robert noemde. Ik kan me nog verbazen over de mate van harteloosheid waarmee zij vertelde dat Robert een foutje gemaakt had. Een andere Wout was uitgenodigd…
Mijn moeder reageerde nog adrem door te zeggen dat ie dan zijn cadeau ook wel kon vergeten, en ik……op sentimentele momenten steekt het me nog steeds om zo teleurgesteld te worden.
En dat is 33 jaar geleden.
@Wout66: ow ik heb in een deuk gelegen om je verhaal! wat een trauma zeg (sorry leedvermaak) maar ik kan me heel goed voorstellen dat het voor jou toen niet leuk was en dat je dat zeker bijgebleven is!
Wout, Ochgerrem menneke toch…
Och wa sneu, ik zie dat onderlipje al trillen van teleurstelling….
Alsnog een aai over je bol Wout!
)
Afgezien van een geur en het geluid en gevoel van aardbevingen, is m'n allereerste Echte herinnering: de ober in Rotterdam die me niet verstond. Net van de boot af, de hele wereld gezien, even wat eten in een restaurant vlakbij waar we van de boot kwamen. Ober vroeg wat ik wilde, ik: bacon eggs! Wat hij niet begreep. Maar ik verstond wel Nederlands, dus ik maar uitleggen… Ik snapte gewoon niet dat hij mij (Engels sprekend) niet begreep.
We gingen bij mijn oma inwonen zolang ons huis nog niet klaar was, en ik hoor haar nog zeggen: 'Ik versta dat kind niet' - en ik maar uitleggen en verduidelijken enzovoorts.
Ben er enigszins breedsprakig van geworden
Maar wel jammer dat Tahiti, Acapulco, New York etc. van de weken ervoor niet zijn blijven hangen…
(Wel foto's gezien, moeder en zus kijken gefascineerd naar rechts, ik in buggy kijk chagrijnig naar links, nou okee, ik was nog geen 4, maar toch.)
Mijn moeder deed vroeger schoonmaken bij een chinees restaurant in Goor , ik ging toen nog niet naar school maar mocht dan soms mee (later begreep ik dat mijn vader in ploegen werkte bij eternit) s'morgens waren ze daar kroepoek aan het bakken en dan kreeg ik een stuk kroepoek waar ik de rest van de morgen zoet mee was!!!
Ze begroetten mij altijd heel vriendelijk: haaai lia, lus jij kloepoek, waal is hallie(mijn broer harrie werkte er sávonds als afwasser)?
Dit is in ieder geval een van mijn leukste vroege herrinneringen.
Mijn eerste herrinnering is dat ik in 't babybedje sta bij m'n oma en dat m'n moeder mij er uit haalt.
@Anneke, is dit nu een record hier?
Ik sta bij familie en vrienden bekend als de wandelende encyclopedie en dat is niet voor niets.
Ik lag in de wieg naast het bed van mijn ouders en opende mijn ogen en zag een lamp aan het plaffond (natuurlijk wist ik op dat moment niet dat dit een lamp was) en ontdekte een rechthoekig object aan linkerzijde (bed) van mijn ouders en zag ook iets tegen de muur aan de andere kant van de kamer (commode).
Ik kan mij zelfs het verschonen van luiers herrineren en dat ik in mijn blote kont op tafel lag.
Mijn ouders wilden mij toendertijd niet geloven,maar toen ik gedetailieerd begon te vertellen vielen de monden helemaal open.
Ik weet zelfs tamelijk gedetaileerd mijn eerste jaren te beschrijven.
Vaak heb ik mensen - ten onrechte - verweten dat ze een slecht geheugen hadden of deden alsof.
Langzaam maar zeker heb ik moeten ervaren dat mijn geheugen iets bijzonders is en dat niet iedereen over zo'n geheugen beschikt.
Maar ik vind het geweldig om te lezen dat er hier ook een paar rondlopen.
@ Rob: Er schijnt een verband te bestaan tussen je intelligentie…en het tijdstip van je eerste herinnering…dit is me nog vaag van mijn studie (orthopedagogiek) blijven hangen.
Ben tijdens mijn studie dood gegooit met allerlei onderzoeksgegevens…weet niet meer precies waar ik deze wijsheid vandaan heb.
Nou probeer ik mijn hersenen al tijden te pijnigen, maar het doorknippen van mijn navelstreng kan ik helaas niet meer terughalen….bij mij begint de herinnering in de peuterfase.
Er zijn ook mensen die zich de kleuterschool niet herinneren….dacht ook altijd dat dat een geintje was.
Rob'58: prachtig! Ik heb t niet zo extreem als jij,maar ook ik oogstte vroeger geregeld open monden na t vertellen van details dat ik onmogelijk kon weten.
Maar babyherinneringen heb ik idd ook, maar je kunt t beter als 'ervaringen' omschrijven, omdat je als baby de wereld inkeek en nog alles heel primair ervaarde. Heb jij ook nog dat je je 'bewustzijn' (het stemmetje dat je bent in je hoofd) nog kan herinneren van toen? (heel moeilijk met woorden te omschrijven wat ik bedoel) Maar je denkt al met je eigen stem, om t zomaar eens te formuleren. of je 35 jaar of 35 maanden bent. Dat weet ik zeker want dat herinner ik me nog. Mn eigen denken, alhoewel dat niet te omschrijven is.
ik kan wel eens in bed als ik niet kan slapen heel erg aan een bep tijd denken en dan gaan er vanzelf weer allemaal deurtjes open, heen gaaf gevoel vind ik dat. Maar ik voelde me als baby heel goed en zeker en nieuwsgierig. gek om dat zo te stellen en niet iedereen gelooft je, maar ik weet zker rob58 dat jij de waarheid spreekt…
ik bedoelde 35 dagen ipv maanden…
Grappig dat er toch nog meer mensen zijn met een uitzonderlijk geheugen. Ik dacht dat iedereen 'gewoon' bijna alles uit zijn jeugd kon herinneren. Bleek toch niet zo te zijn. Ik noem het altijd mijn geheugen voor onbelangrijke zaken. Maar soms is het toch wel handig als je zoveel kunt onthouden.
Hebben jullie ook dat je als klein kind al zoveel dacht/ bedacht/voelde bij bepaalde gebeurtenissen/voorvallen in je jeugd?
Misschien is dit wel het stemmetje in je hoofd wat @$teven1970 bedoeld?
Ik heb hier lang over nagedacht en gepuzeld. Ik ben er uit en we moeten terug naar het jaar 1962, het Varnebroek in Alkmaar. We, dat zijn mijn vader, zus en ik(2 a 3 jaar,) staan in de tuin en mijn vader heeft een lasso in zijn hand. Hoog boven ons zweeft een zeppelin, een echte, niet zo'n reclameballon, en mijn vader zal dat ding wel even vangen met zijn lasso. Oerspannend allemaal. Helaas heb ik nooit die zeppelin van dichtbij mogen aanschouwen. Wat hiervoor in mijn leven allemaal gebeurt is, is een zwart gat. Maar daar kan ik heel goed mee leven.
Ja Joke61, de 'stem' van je eigen denken. Dat heb je ook al als je een baby bent. Ik denk dat we tzelfde bedoelen.
Mijn eerste herinnering: als meisje van 2 zat ik samen met mijn tweelingzus op de grond voor de kachel te spelen. Mijn vader liep de kamer in en hield wat achter zijn rug verborgen. En dáár kwam een blauwe beer tevoorschijn, die mijn zus en ik toen kregen:-)
'k Heb die beer nog………
De eerste keer griep. Ik had 41 graden koorts, zat op een soort schommel boven de wereld en zag mezelf vanaf die hoogte in mijn kinderbed liggen.
De oudste herinneringen zijn losse flarden van de verhuizing in 1969. Wat concreter wordt het bij de eerste dag op de kleuterschool (mijn eigen gebrul heeft waarschijnlijk toen mijn hersens geactiveerd) en dat ik uit het fietsstoeltje ben gesprongen omdat er een wesp om me heen cirkelde. De eerste echte totaalervaring (beeld geluid en geur) heb ik bij de opening van de olympische spelen in 1972. Mijn vader keek samen met de buurman en ik zat er op een stoeltje tussen. De gordijnen waren dicht waardoor er een soort rode gloed door de kamer hing. De buurvrouw droeg een pruik. Mijn moeder dronk rosé en mijn vader bier van de Vivo (rood etiket, witte letters Vivo). Het bier rook niet lekker. Later heb ik dit geassocieerd met verschaald bier, waardoor ik als ik dat ruik moet terugdenken aan die huiskamer op 26 augustus 1972. Ik was 5 jaar en 17 dagen oud. Het was nog feest in München en mijn hersenen (en dus ik) betraden een nieuwe fase; Die van het echt onthouden.
heb veel onder de 5 jaar herrineringen, in de wieg liggen (zie de kap van de binnenkant) en zie iemand over de wieg heen bukken,om naar me te kijken. als ik ongeveer 2 ben voor het eerst de sneeuw zien vallen. mijn vader houd mij op zijn arm voor het groote raam,wij woonden op een bovenhuis enzo kon ik alles zien.ik weet dat ik dacht met mijn eigen stem zoals steven dat zo mooi zegt! Het was een helegrote ervaring. in de zomer daarna ik was toen 3 weet ik dat onze parkieten uit het raam vlogen naar de achterkant van de tuin ,en in de grote dennebomen gingen zitten,mijn vader was de klos, want mijn moeder was niet thuis en hij had dus niet het raam moeten open laten staan. Ik en mijn vader zijn toen uren bezig geweest om die vogels weer binnen te krijgen . ook toen ik 3 was weet ik dat ik op de overloop voor de keuen op de grond op mijn buik met knikkers lag te spelen. naarna weet ik het dus niet meer, maar blijkbaar heb ik toen in de kueken de draaiende wasmachine duer open gemaakt! al het water liep als een rivier door de gang de trap af,de beneden buurvrouw had natuurlijk vreselijke water schade in haar plafond.Nee dat is raar he? ik weet dus net ervoor,maar niet het uithalen van de streek! zal wel zelfbehoud zijn haha.(mijn moeder was er niet al te wijsmee)! naarna maak ik een jump naar 5 jaar endan heb ik zoveel herinneringen! ik Weet nog hele gesprekken tussen opa"s en oma"s en mijn vader en mijn moeder. Ja herrineringen genoeg!!En ben daar heel dankbaar voor dat ik dat heb,om zomaar effe opa te kunnen horen ofzo.
Grappig eigenlijk het denken met je eigen stem, vooral omdat je op de leeftijd van 1 jaar nog niet eens goed kan praten. Dat je dan wel al zinnen in je hoofd hebt, en gesprekken kan onthouden met daarbij beelden, soms als een soort foto en soms als een filmpje, is best apart.
Als reactie op deze log zou ik iedereen aan willen raden :"ga het opschrijven",want er zal een wereld voor u opengaan wanneer u diep in uw herinneringen gaat duiken.
Ik ben 84 jaar en voor mijn nu 3 jarige kleinzoon ben ik een boek gaan schrijven over mijn leven, waarvan ik mij nog zeer veel herinner vanaf mijn 4e jaar.
In eerste instantie had ik een boekje van ca. 50 vellen a-4 en dacht ik dat ik alles wel had vermeld, maar bij het regelmatig nalezen heb ik steeds stukje ingevoegd en nu op dit moment is mijn boek reeds zo,n 250 vellen a-4 en heb ik er nog zo,n 50 foto,s in verwerkt.
Regelmatig kijk ik nog steeds gedeelten van mijn boek door en kan daardoor ook nog wel regelmatig aanvullingen maken. Hiermee hoop ik dan ook dat later ,wanneer mijn kleinzoon volwassen zal zijn, hij nog een goed beeld zal kunnen krijgen over het leven van zijn grootvader.
Want een prachtig initiatief meneer de Jonghe!
Ik zou een zulks werk van mijn opa koesteren 'tot in den doet'..
Uw kleinzoon zal een prachtig stuk familiehistorie in zijn bezit krijgen waarop ik alleen maar erg jaloers (in positieve vorm) op zijn kan! Hulde.
Ik kan mij nog best veel dingen herinneren, vaak vlagen ook vanaf een jaar of 2 a 3 jaar.
De herinnering dat ik mijn amandelen moest laten knippen toen ik 6 was, staat mij het meeste bij .. kan het bijna exact nog vertellen .
En verder dat ik 4 of 5 was en blijkbaar oorontsteking had, en wij die dag mijn moeder uit het ziekenhuis kwamen halen, en voor mij gelijk de kinderarts van huis gebeld moest worden om mijn oren uit te spuiten
Tsja en de kleuterschool, mijn eerste kus, de schoolkantine op de MAVO, en al dat soort dingen..
wat ik nog weet is dat ik met mijn moeder op een laantje liep op weg naar opa en oma.In de verte stond een grote witte villa.Aan het eind van het laantje liepen we links af.(alhoewel mijn moeder zegt dat t rechts af was)Ik moet ook zo'n 1,5 jaar geweest zijn maar dat laantje staat in mijn geheugen gegrieft.
wat mij nog heel goed bijstaat is dat ik als 6 jarige op een verjaardag bij een schoolvriendje een heel spannend spel aan het doen was. op een gegeven moment voel ik iets warms langs mijn benen en vervolgens een gekletter op de vloer; had ik in mijn broek geplast! door de spanning had ik niet doorgehad dat ik ontzettend nodig moest pissen. echt een afgang. ik weet nog precies hoe iedereen keek en dat een jochie riep: "ieehh ze heeft in der broek geplast". de moeder van het vriendje heeft mij een schone broek gegeven en ik kreeg mijn natte spullen mee in een tasje toen mijn moeder mij kwam ophalen. ik durfde de eerste dagen bijna niet naar school en ben nog lang bang geweest om nog eens in mijn broek te plassen.
Mijn vroegste "herinnering" is, dat ik bij mijn moeder aan de borst lag en de moedermelk helemaal niet lekker vond.
Mijn eerste herinnering is nou niet meteen mijn fraaiste
ops: Op de kleuterschool zat ik met een ander kind op de wip, zo eentje van twee halve-maan vormige buizen met stangetjes er tussen. Ik was nogal fanatiek en dat andere kindje vloog met een boog over het stuur, met het hoofd op die dubbele stangen. Bloed en gebrul, en ik wist niet hoe snel ik uit de voeten moest, ik was zó geschrokken dat ik er bang van werd en verstopte me in de bezemkast van de school. Zuster Generosa ( non ) vond me toen en moest ik bij haar biechten..Ik kreeg een vieze tik op mijn vingers met een of ander latje en toen stond ik weer te brullen….
Jaaaaaaaa, dat weet ik nog wel, ik was zeker een jaar of drie en ik ging met mijn moeder en oma naar de stad om te winkelen, ik in een wandelwagentje, ik weet alleen niet of we toen met de auto erheen gegaan waren, het is maar 4 km verderop dus……we gingen de HEMA binnen en ik begon toen meteen direct te krijsen daarbinnen en ik weet zelf niet waarom, niet omdat ik een hekel aan de HEMA had ofzo hoor, maar zelfs mijn moeder weet het nog steeds niet waarom en leuk dat ik nog wel weet dat ik toen ineens begon te krijsen
ops: 
ops:
Mijn 1e herinnering is van voor mijn 2e jaar. Moest telkens een lepel van een heel vies drankje slikken omdat ik steeds ziek was. Mijn amandelen moesten er eigenlijk al uit en dat mocht destijds niet voor je 2e jaar.
Ik zat in de kinderstoel voor het raam en mijn moeder stond buiten met de buurvrouw te praten, dat ik alweer ziek was.
Ook weet ik dat ik opgehaald werd met een auto uit het ziekenhuis nadat die ingreep klaar was(na een aantal dagen daar verblijven)Wij hadden geen auto, dus dat was bijzonder.
@Ellie 59: en toen was er een log over amandelen knippen waar je je verhaal kwijt kan (het drankje waar je het over hebt, was vast geen Famel waar je zo bij zweert bij beginnende keelpijn
anders had je nu nog je amandeltjes ) => http://www.jeugdsentimenten.net/2005/10/13/amandelen-knippen/
Jeempie!! wat een logs!!
Is er ook een log over het krijgen van een broertje of zusje? Want dat is volgens mij mijn eerst volgende herinnering. Ik herinner mij nl de kraamhulp die ineens veel te vertellen had in huis, wat een trauma’s kan een kind hebben(grapje)!
;-) @Ellie59: Ja er zijn heel wat onderwerpen op JS, je raakt voorlopig niet uitgelezen. Pas maar op dat je ook niet verslaafd raakt aan deze site!
Btw ik hoop dat het niet een trauma was dat je een zusje d’r bij kreeg. En wat voor één, zo ongehoorzaam als je op haar moest letten
Nee hoor volgens mij was het geen trauma, volgens mij vond ik het best leuk.
(of jij dat altijd vond met een zus die je in haar poppenwagen stopte of die het leuk vond je aan het schrikken te maken)
Heb, toen jij in de box lag, mijn babypopje met die van jou omgewisseld door de kleertjes te ruilen. Het hoofdje van die van mij was nl gebarsten(was ik denk ik ruim 2 jaar)
Mijn eerste herinnering is de oerknal.
Ik weet niet precies wat m’n oudste herinnering is. Ik heb een stelletje vroege herinneringen, waar ik niet van weet welke nu de oudste is. Zo kan ik me de weg naar de kleuterschool voor de geest halen maar ook het vechten op die school met andere kinderen als zij met “mijn” speelgoed wilden spelen. Ook had ik als peuter chronische oorontsteking en zat ik regelmatig bij de specialist in het ziekenhuis van De Volharding aan de Gedempte Burgwal in Den Haag. Maar ook het feit dat ik ’s avonds naar bed ging met spalken aan de benen om de X-benen te corrigeren staat me bij als een erg vroege herinnering.
Ik las verbaasd een artikel uit de Libelle van eind april waarin werd geschreven dat herinneringen van voor je vierde jaar niet kunnen. Dat deze slechts gebaseerd zijn op foto’s en verhalen. Ongeveer vanaf ons vierde jaar zouden we pas herinneringen gaan opbouwen. Het brein zou tot je vierde jaar nog niet ontwikkeld genoeg zijn om informatie goed op te slaan.
De schrijfster van dit artikel heeft zeker nog niet de reacties op dit log op JS gelezen.