Het Perzisch tapijt
Link naar dit artikel Op donderdag 17 november 2005 geschreven door Eric Erres
Als volwassene kom ik geregeld met of voor mijn kids in speelgoedwinkels. Ik kan het nooit laten om altijd even te kijken naar de speelkleden… Wat je zelf hebt gemist draag je graag over op anderen.
Mijn kids hebben een prachtig plastic kleed, gemaakt rond 1990? Een krijgertje maar erg grappig. Wegen, huisjes, water, vliegveld, etc. Wat daar al mee gespeeld is?! Hier en daar wordt ie wel erg dun. Dat heeft zijn geld opgebracht. Daarnaast een kleed zoals hij nu verkocht wordt: van echt tapijt! Wat ben ik daar jaloers op. Prachtige kleuren, leuke afbeeldingen en heerlijk zacht. Had het kleed graag zélf gehad.
Mijn speelterrein was echter het Perzisch tapijt. Eerst in de huiskamer en later bij mijn broer op zolder. De vormen van dat tapijt stonden dan weer voor weggetjes, huisjes, haven of landingsbaan. Af en toe zette ik zelfs de kartonnen huisjes van Minidam, gekregen van een neef via de Gruyter's Snoepje van de Week, neer om het effect te vergroten. Uren gespeeld met de dinky's. Soms pakte ik ook stiekem de model vliegtuigjes van mijn broer: echter alleen die, die niet kapot konden! Lego gebruikte ik ook wel. In mijn fantasie was het tapijt een echt landschap.
In mijn herinnering kon ik, tussen het spelen door, ook heerlijk liggen dromen op dat magische tapijt. In de rest van het huis was niet zoveel zachtheid op de vloer…
Bij mijn oma moest ik andere manieren verzinnen. Als ik daar binnen kwam, leek de huiskamer altijd rood gekleurd, door de Perzische tapijten die tegen de muur en om de schouw hingen. Dat warme rood, met die intrigerende motieven, heeft de herinnering aan mijn oma, 102 geworden, prachtig gekleurd!
34 reacties op “Het Perzisch tapijt”
Laat een reactie achter
Later werd je moderner en noemde je het een Iraans Kleed.
Bij ons kwam er eens een turkse man aan de deur die verkocht perzen hij moest er zogezegt snel van af want hij moest met het vliegtuig naar turkije.Me moeder gauw iemand bellen die er verstand van had en zij daar en daar moet je op letten alles klopte dus me ouders kochten het voor een redelijken prijs,me moeder vond het zo zielig voor die man dat ze hem nog 50 piek extra wilde geven,toch maar niet gedaan later bleek het toch dat het valse perzen waren.
Bij ons lag er in de jaren 70 één op de eetafel. Ik gebruikte inderdaad het patroon als wegen, landingsbanen etc. Leuk, was ik vergeten.
Ja , dat herken ik, het kon van alles zijn, een weg , een knikkerputje of een doolhof. Ook was het leuk om de franje te kammen of te vlechten .
Moet ik toch ook gelijk denken aan het Vloerkleed Kamerbreed uit Hamelen. Een vloerkleed, dat was een eiland, of een auto, of een vliegend tapijt. Heerlijk mee gespeeld. Wij hadden geen pers, maar een of ander fantasie-knoopwerk. Knikkeren wilde er inderdaad ook prima mee.
Ook bij ons was het kleed naar believen een autobaan, een spoorweg of een landingsbaan.Omdat je van zo'n kleed in je fantasie kon maken wat je maar wilde is het volgens mij zelfs leuker dan zo'n kant-en-klaar, voorgekookt kleed van tegenwoordig!
Mijn moeder noemde het ook steeds het perzische tapijt. Behalve als we er weer eens over struikelde (meerdere malen per dag). dan was het "Dat kolere ding" Heerlijke uren op dat tapijtje doorgebracht. Je kon er zo mooi je auto's op fileparkeren op de patronen.
Ken ik niet van thuis. Wel is het Perzisch tapijt op tafel voor mij een soort symbool van een donkerbruine kroeg geworden. (compleet met aluminium asbak en lucht van verschaald bier en sigaretten).
Wij hebben het oude speelkleed van mijn man (ja een perzisch tapijt) in de kofferbak van de auto liggen.
)
Wij hebben hier in huis wel eens discussie hoor. Manlief (34) vindt ze wel mooi en zou er wel eentje willen, maar ik (33) helemaal niet!! ZIjn er beide mee opgegroeid en wederzijdse ouders hebben ze nog steeds liggen.
Bij mijn oudtante, die al jaren onder de grond ligt, lag zo'n tapijt, maar omdat ze bang was er over te struikelen en zo iets te breken heeft ze het aan mij gegeven. Ik heb het in een van de kamers boven gelegd omdat het qua stijl niet zo in de huiskamer beneden zou passen.
Als kind had ik op mijn kamer zeil liggen en bij gebrek aan zo'n tapijt tekende ik met krijtjes hele autowegen op de vloer, waar ik uren zoet mee kon zijn en wanneer ik uitgespeeld was dweilde mijn moeder de vloer dan weer schoon.
yep, ken ik en heb ik ook, heerlijk vind ik het nog steeds als mensen zo'n kleed onder de salontafel hebben liggen, duik ik gelijk op de grond, ik zit namelijk nog altijd graag op mijn knietjes bij de salontafel.Sommige zeggen je mag wel op een stoel zitten hoor, maar ik vertel dan dat ik dat alleen doe bij mensen waar ik me thuis voel en dat is ook zo!!!!
Die tafelkleden waren zo handig met kaarten en ook met die prikpenkaarten, vond ik. meestal waren die kleden ook vergeven van de tabak en soms ook met brandgaten staat me vooral bij.
@Ria: dan ben je makkelijk te herkennen op de Jeugdsent.dag!!
Thuis hadden wij ook een soort perzisch tapijt, maar dan net als Rick67 ook op de eettafel. Waar de asbak stond waren vaak kale plekjes te zien. En ook waren de contouren van de tafel als kale randen te zien.
)
Ook hadden en hebben mijn ouders zo'n kleed achter de kapstok hangen, dit ter bescherming van de jassen tegen een scherpe muur ofzo.
De fantasie die zo'n kleed teweeg brengt is heel herkenbaar. Dat had ik trouwens ook met bepaalde houtsnijpatronen op dressoirs en later met het behang op mijn slaapkamer: retro-behang wat tegenwoordig helemaal 'hot' is! (mijn 12-jarige dochter is hier ook helemaal 'wauws' van
Wij hadden geen perzen thuis, maar dat patroon van zo'n kleed gebruiken voor autootjes en zo, dat herken ik wel. In het gangetje naar de bijkeuken lag bij ons een stuk vloerbedekking dat mij erg deed denken aan zo'n sprits van vroeger, met dit roze en gele strepen er in het midden overheen, van glazuur. Daar leek het patroon van die vloerbedekking op. Je kon er niks mee, maar dat is me wel altijd bijgebleven.
erres haha, moet er dus wel ff een kleedje geregeld worden.
Ik weet eigenlijk niet of deze tapijten verbonden zijn aan een typsich milieu, maar bij ons in de familie lagen deze dingen overal op tafel en op dressoirs en alles. Mijn 1ste link naar deze tapijten is inderdaad t gevoel aan je handen als je met opa of mama aan t jokeren of 21-en of pesten was. En dan zo'n tafelvegerborstel-ding, dat je erover heen rolde om de kruimels eraf te krijgen.
Het patroon vormde idd automatisch een weg voor mn Matchbox auto's soms. Ook vond ik t altijd gek als je t tapijt erafhaalde of eronder keek. Bleek er een kale tafel onder te zitten (met vaak nog een vergeten formulier eronder, of iets dat niet mocht kreuken). Zag er altijd gek uit, net zoals iemand ineens zn bril afzet als je dat bij die persoon in kwestie nog nooit zag.
Om die reden vind ik een bruin cafe ook meteen gezellig, puur om die tapijtjes op de tafeltjes, meteen een huiselijk gevoel…
Toon Hermanns gebruikte hetzelfde onderwerp in zijn conference over Snieklaas. "Je zag dat het ons tafelkleed was, want de afdruk van de asbak stond er nog in!"
Jaja, die ken ik wel. Ik heb er twee, waarvan er een op zolder terecht is gekomen aangezien we het in de nieuwe kamer niet meer kwijt konden.
@Ria: geen probleem halen we uit de kofferbak van @Ari!
oke, is geregeld dan!!!!!
Mijn schoonouders hebben ook nog z-'on kleed op de vloer, maar ik vind die kleden echt niet mooi…ik word helemaal tureluurs van dat drukke motief.
Heb thuis dan ook alleen effen kleden op de grond (waar je helaas alles op ziet…vlekken bedoel ik)-
Die perzische tafelkleden zijn voor mij wel jeugdsentiment…doen zo lekker huiselijk aan…hoe meer brandvlekken, hoe beter. En dan dat gevoel aan -je handen, tijdens het kaarten…heel herkenbaar.-
-
Frank……ja dat ken ik ook…wij hadden een oranje jaren 70 zeil op de slaapkamer met -bruine -vormen erin -..waren leuke knikker- en autoweggetjes…was ik helemaal vergeten
(sorry…mijn kinderen hebben weer zitten kruimelen boven het toetsenbord…krijg nu te pas en te onpas streepjes in de tekst)
verrek Sandra dat soort zeil hadden wij in de keuken zo lekker psychedelisch was dat, heb ik ook met autootjes op liggen scheuren, was ik al weer helemaal vergeten.
@Ria…….jij hebt een geinige woordenschat…p-sychedelisch…..en jengelmandjes bij de kassa…ik l-eer er weer een heleboel-nieuwe wo-o-rden bij…..nogmaals sorry voo-r die stomme streepjes
sandra, tis nu net of je stottert haha
@Sandra: weet je dat er op je toetsenbord veel meer bacteriën zitten dan op de bril van de WC? Of hoort deze reactie nou thuis bij een van de vorige logs? Whatever! (Nee idd dit heeft niets te maken met tapijten hoewel die ook vergeven zijn van bacteriën en stofmijt)
Mi-ssch-i-en lig-t- h-et wel g-ewo-on aan t ond-e-rwer-p…-;o)
Yek…ik ga even op zoek naar wat latex handschoentjes….zeg ik zonder " stotteren" haha
Ik zie dat spugende babies ook voor storingen in het toetsenbord kunnen zorgen?
hehehehehehehe, wacht maar tot de Olvarit is ingedaald
Sandra-67!
Mijn streepjes frequentie zal legendarisch zijn!
he sandra heeft je toetsenbord logopedie gehad??
en steven nog ff en dan zegt kimi dat de video ook honger heeft en stouwt daar een boterham in wacht maar!!!!
Ook wij hadden een perzisch tapijt zowel op de eettafel (ja daaronder inderdaad harstikke kaal) en op de salontafel. De franjes vlechten enzo komt me ook heel bekend voor, en sloegen jullie ook tegen de franjes van de schemerlamp aan?
hahahaha JAA! Ik slag tegen de franjes van de schemerlamp ja! Haha, wat grappig dat je daar op komt! En ja, ook de vlechtte ik de franjes v h persje. En weet je wat ik ook deed (in t zelfde straatje?) Dat touw mettie flos eraan om de zware velourse gordijnen aan dicht te trekken. Daarmee gooien zodat ie t plafond raakte. Of niet raakte, maar in ieder geval een zwiep geven!
Mijn vader heeft nog zo’n tapijt alleen doet deze het niet meer !