De puberteit
Link naar dit artikel Op zaterdag 26 november 2005 geschreven door Rick67
Als er in mijn leven één koude douche is geweest was dat wel het opkomen van mijn puberteit. Niet alleen onderging mijn lichaam allerlei veranderingen waar ik mij geen raad mee wist, zoals allerlei beharing (ik schoor mij al op mijn dertiende en kreeg al vroeg borsthaar), maar ook kreeg ik de baard in mijn keel, waardoor zingen een tijdje uit den boze was.
Deze gedaantewisseling zorgde dan ook weer voor pesterijen op de middelbare school. Om over gedragsverandering nog maar te zwijgen. Ik zorgde er bijvoorbeeld hoogstpersoonlijk voor dat mijn moeder is gestart met het verven van haar haar.
Mijn omgeving verwachtte ook ineens dat ik bepaald gedrag niet meer vertoonde, onder de noemer dat dat ‘kinderachtig‘ was. Terwijl je die dingen zeker nog wilde doen maar dan maar niet meer deed.
Uit verveling ging je maar hangen (thuis op de bank voor de tv, met je vrienden op een hoek of een muurtje).
Uitersten waren verder dat ik mij toen schaamde voor mijn ouders (bij vriendjes), ik alles en iedereen stom vond, door hormonen vet haar kreeg en dit dus nooit goed zat en slecht tegen de groepsdruk kon.
Gelukkig werd ik met 1.78m niet slungelig (zoals tegenwoordig) en had ik geen jeugdpuistjes maar wist ik mijzelf daarentegen geen houding te geven waardoor ik een hele tijd zelfs verlegen werd en zoals het een ‘echte’ puber betaamt met fatale gedachtes rondliep (terwijl ik van nature zeer positief, spontaan en assertief was/ ben).
Al met al een zeer verwarrende tijd met als enige lichtpuntje dat je meneer werd genoemd en je eindelijk ‘uit’ mocht. Nu terugkijkend met sentiment maar destijds kon ik niet wachten om dit achter mij te laten. Voor de één een leuke tijd, voor de ander een nachtmerrie.
Hoe beleefde jij je puberteit? Kun je er al over praten of is het nog te vers?
Feed
Trefwoord(en): beharing, jeugdpuistjes, kinderachtig, lichaam, nachtmerrie, pesten, schaamte, verveling, vet
50 reacties op “De puberteit”
Laat een reactie achter
haha!! Ik ben gelukkig een meid! natuurlijk kan ik me wel de beginnende haargroei en borstjes herinneren.Die dede allemachtig zeer als je ergens ermee tegenaan botste! auw! verder ook wel die tienerblues natuurlijk.(ik ga dood als hij niet naar me kijkt of mee vraagt ergens heen)! de wereld verging! haha .Nu heb ik een 13 jarige zoon die met de baard in de keel loopt en haargroei te over heeft(zijn vader is italiaans) dus alles is donker,en hij is me toch een eind de lucht in geschoten! die heeft er nu last van, puistjes ook ,had ik niet maar zijn vader wel.Ik moet er met veel weemoed aan terug denken want als meid waren wij krengen in de puberteit tegenover de jongens. (soms) haha ja waar blijft de tijd?! ik kan me nog mijn eerste bhaatje herinneren zacht geel van kleur, enne dubbel AA natuurlijk! trots als een pauw .maar ik weet ook nog dat bv mijn vriendinnen al jaren ongesteld waren en ik niet dat vond ik dus wel balen,want je hoorde er toch pas bij als je tegen de gymleraar kon zegge dat je niet mee kon gymen omdat je dus ongesteld was! (dikke smoes natuurlijk) .maar eidelijk met mijn 15 was ik ook ongesteld .hehe.. het leek natuurlijk wel of het nooit zou komen.(nu denk ik hoe lang nog voor dat ik eraf ben!) haha. leve de puberteit het was fantastish voor mij! idd ook uitgaan vond ik heel volwassen. naar de soos enne om 11 uur thuis ! achterop de brommer met mijn eerste vriendje die natuurlijk wel 17 was(oudere jongens ) daar viel je op ,die konden brommerrijden of hadden een auto. tja daar veel je schoolvriedje van 14 natuurlijk bij in het niet. Arme jongens ze hadden het zwaar..
en nog………
Fantastichz! Vandaag bij mij een linkje naar deze leuke site, ben een tijdje weggeweest, maar het blijft trekken!!
Heerlijk al die nostalgie
Ik had ook op m'n 13e al baardgroei en moest me ook al vroeg scheren. Heel verwarrend, aan de ene kant schaamde ik me ervoor en aan de andere kant was ik ook wel trots op dit teken van mannelijkheid! Ik begon ook heel anders naar meisjes te kijken, maar was veel te verlegen en onhandig om daar iets mee te doen. Is later wel allemaal goed gekomen hoor!
Heel gek, ik kan me niet herinneren dat ik het vervelend vond, die puberteit. Bij de een verloopt deze levensfase natuurlijk heftiger dan bij de ander. Ik weet nog wel dat ik eigenlijk doorlopend verliefd was op idolen, leraren, leerlingen uit hogere klassen, buurjongens. Niet allemaal tegelijk, maar meer na elkaar. Veel te verlegen om er iets mee te doen, maar ik was er wel mee bezig.
Mijn vader en moeder kregen in ieder geval geen punthoofd van mij, dat heb ik later nog geverifieerd
Wij hebben geen kinderen dus ik kan verder geen vergelijkingen trekken, maar als ik soms de verhalen hoor van ouders met kids in de puberteit, dan ben ik erg blij dat ik dat niet hoef mee te maken.
Heb de puberteit overgeslagen: des te intenser de adolescentie…
Of is dat een late puberteit? Heb een puberteit niet gemist.
Het opblazen van het onderwerp pubertijd is nogal overdreven volgens mij. Het is ook voor elk kind anders om deze fase goed door te komen. De rol van de ouders is belangrijk, naar mijn mening. Ik kan mij niet herinneren dat ik veel last had van de pubertijd. Ik had wel last van een moeder die niet wist hoe ze ermee moest omgaan (Ik was de laatste van zeven kinderen die de pubertijd doormaakte, mind you).
Mijn zoon is inmiddels 11 en soms komen er wat vragen en onzekerheden door. Ik probeer hem dan zo goed mogelijk op te vangen en met hem te spreken over "mannenzaken" Mijn moeder en vele moeders kunnen dat niet. Net als veel vaders niet over "dameszaken" met hun dochters kunnen spreken.
Volgens mij is het weer eens duidelijk dat een goede taakverdeling tussen mannen en vrouwen in een gezin belangrijk zijn. Het allerbelangrijkste is dat je kind weet dat je er als ouder voor hem/haar bent.
René
@René. Misschien zit er een punt van waarheid in. Ik had idd geen 'mannenrolmodel' of 'vaderfiguur' om mij hierin te begeleiden/ helpen. Maar opblazen van een onderwerp is wel een hele barre uitspraak. Deze gastlog is, zoals alle andere, bedoeld om herinneringen te delen dan wel vergelijkingen te trekken en discussies uit te lokken.
Hoewel ik een behoorlijke last voor mijn ouders was als puber vond ik zelf dat de puberteit mij ook wel goedgezind was.
Ik was op de lagere school een hopeloze klungel met bloempothaar en een slome houding en in de brugklas schoot het ook niet op, maar vanaf mijn 14e begon ik ineens heel aardig op te drogen, zonder puistjes of vet haar maar wel met net leuke, niet ordinaire vormen en welvingen.
Wel was ik behoorlijk preuts en ouwelijk in mijn doen en denken dus met name in de zomervakantie moest ik regelmatig hitsige Fransen van het lijf houden. Ik was altijd gevleid door de aandacht, en scharrelde ook wel een beetje mee, maar altijd tot een door mijzelf duidelijk bepaalde grens.
Mijn puberteit werd met name bepaald door een enorme reisdrang; ik wilde dolgraag een keer helemaal alleen reizen, wat uiteraard niet mocht. Uitgaan en jongens interesseerde me daarentegen geen hol; ik was nooit verliefd en ik schreef weilswaar brave briefjes terug aan vakantievriendjes, maar ik haakte af als ze plannen hadden om me te komen opzoeken.
Achteraf was ik behoorlijk nuffig, maar ik vind nu dat ik toen ook wel erg verstandig was en me niet door de gladde praatjes van allerlei puistjochies liet verleiden. In plaats daarvan verslond ik reisboeken en pende mijn dagboekje vol met droomreizen die ik wilde gaan maken.
Maar inderdaad, zoals Erres al zei; mijn adolecentie was daarentegen een periode waar ik met veel minder trots op terugkijk. Tis gelukkig allemaal wel weer goed gekomen, maar in die jaren was er even niks meer over van de verstandige, vooruitdenkende puber die niet in zeven sloten tegelijk liep.
@Rick67
Nee Rick, begrijp mij niet verkeerd. Ik las je herinnering graag en herkende er wat in. Ik vind alleen dat het onderwerp pubertijd in het algemeen vaak opgeblazen wordt en ook vaak gebruikt wordt om bepaald gedrag van jongens en meiden te verklaren. Het is geenszins mijn bedoeling om hier in discussie te gaan over pubertijd op zich.
Dit is een fase in je leven die iedereen moet doormaken, jongen of meisje. Uit diverse publicaties aangaande dit onderwerp heb ik begrepen dat meisjes de puberteit anders ervaren dan jongens. Ik geloof dat meisjes wat geraffineerder zijn dan jongens. Feit blijft dat beide sexen zich af gaan zetten tegen hun ouders en tegen de gevestigde orde. Voor een hoop jongeren is de puberteit een periode van onzekerheid; met je ene been nog in de kindertijd, met het andere in de wereld der volwassenen. Zelf heb ik altijd een oudere broer willen hebben om hem als voorbeeld te zien, maar ik ben ben zelf de oudste met nog twee zussen onder me.
Nu is mijn zoon vijftien en duidelijk een puber; hij heeft sinds kort de baard in de keel en schiet nu qua lengte de hoogte in. Heel veel van mijn zoon herken ik in mezelf maar er zijn ook verschillen, het is dan ook een heel andere tijd waar we in leven. Hij is zeer kritisch en heeft over een hoop zaken een uitgesproken mening. Daarom is het vaak zinloos met hem in discussie te gaan, een gevecht dat je al bij voorbaat verloren hebt.
Ik had het allemaal, vet haar, puistjes en een moeder die erg dominant was en niet kon/wilde communiceren. Dat het vaak botste tussen ons zal duidelijk zijn.
Mijn zus is bijna 11 jaar ouder dan ik en trouwde toen ik 12 was.
Zij was het voorbeeld van een braaf meisje en mijn moeder vond dat ze dat ook best van mij kon verwachten, maar onze karakters waren totaal verschillend. Nu stond ze natuurlijk ook alleen voor mijn opvoeding omdat mijn vader gestorven is toen ik 9 jaar was.
Ze stelde eisen zoals: je mag niet met een vriendje thuiskomen voor je 18 bent, en zondagsavonds (soiree van dansles) moest ik om half 11 thuis zijn terwijl het om 11 uur afgelopen was. Gevolg was dat ik helemaal alleen naar huis fietste want mijn vriendinnen mochten wel tot het einde blijven. Zo kan ik nog wel meer voorbeelden noemen…
Ik geef ook toe ik was een lastige puber en vond het allemaal heel oneerlijk, maar het gevoel van machteloosheid staat me nog het beste bij, waarom kon er niet over gepraat worden?
Uiteindelijk resulteerde het erin dat ik op 17 jarige leeftijd van huis weggelopen ben en al heel vroeg op kamers zat. En ja ik ben toch nog aardig opgedroogd
Ik heb nu zelf een dochter van 12 jaar en die is ook al aardig aan het puberen, maar communiceren is toch echt het belangrijkste weet ik, ook al komen we er niet altijd uit en ben ik een stomme moeder omdat ze haar zin niet krijgt, maar ook dat zal wel weer overgaan.
@Edith: heel herkenbaar! Zou ik zelf geschreven kunnen hebben…
Het was een supertijd, spannend, een ontdekkingsreis naar de volwassen wereld. En idd Rick67: ik werd op een gegeven moment met mevrouw aangesproken en ik voelde me toen heel wat!
Over vriendjes: mijn eerste vriendje was de populairste jongen van de klas en hij viel voor mij!!! Dat verbaasde me zeer want ik was dik, had supervet haar, en puistjes. Ik kon het maar niet geloven… hij was heel attent; nam altijd kleine kadootjes mee, was ook romantisch: kaarsjes aan, zacht muziekje op. HEERLIJK was dat. Goede herinneringen aan.
En het hangen op straat. Deden jullie dat ook? Je kunt natuurlijk niet met goed fatsoen je pubervrienden mee naar huis nemen. Je schaamt je dood voor je ouders en je huis. Dus dan maar afspreken op een stille plek in de buurt. Geweldig! Daar konden we kletsen uit het zicht van onze ouders en roken of blowen. Wel kwam de wijkagent regelmatig langsfietsen of we geen streken uithaalden. Buiten vuurwerk afsteken rond oud en nieuw kan ik me geen wandaden herinneren.
We kwamen trouwens weleens thuis bij één van onze vrienden, daar mochten we altijd met de hele club in de schuur (handig met regen, sneeuw of kou). Er stonden daar banken en stoelen. We mochten daar wierook en kaarsen branden en sigaretten roken. Muziek hard zetten mocht ook tot half 11. We moesten natuurlijk wel alles netjes achterlaten. Dat waren in onze ogen toffe ouders!
Tegenwoordig zijn er speciale 'hangplekken' voor jongeren.
Er schijnen zelfs hangBEJAARDEN te zijn…
Ik zou willen dat ik, net zoals de schrijfster twee reacties boven mij, op mijn zeventiende weggelopen was.
Helaas, ook ik had een dominante moeder die niet wilde en kon communiceren en vooral alles en alles eng en bedreigend vond. Mijn vader was al dood en gewone jongensproblemen werden door het onbegrip van mijn moeder enorme drama's waar geen eind aan kwam. Toen ik veel later op de BBC een documentaire zag over de puberteit en begreep dat bijvoorbeeld die slapeloze nachten niets te maken hadden met mijn "dwarsheid" , kookte ik alsnog van woede.
Doordat mijn vader al op mijn vijftiende overleden was heb ik niets van de puberteit meegemaakt. Op een leeftijd dat je normaal interrailt, op de sportclub zit en met je vrienden rondhangt hield ik me bezig met de hypotheek, belasting, klussen in huis etc want mijn moeder 'kon' het niet alleen aan. Zo heb ik een fase in mijn leven gemist waar je toch niet echt meer overheen komt.
Nu nog, op mijn veertigste, loop ik nog erg achter in mijn ontwikkeling. En nog steeds, als ik een groepje puber jochies zie: als toerist hier in de stad, samen op weg naar de sportclub of rondhangend bij school dan word ik verscheurd tussen een gevoel van vertedering en hopeloze jaloezie.
Ik kan me voorstellen dat velen geen prettige herinneringen aan hun puberteit hebben en blij zijn dat het voorbij is. Maar zonder die periode in je leven kon je eigenlijk nergens. Ik zit, waarschijnlijk voor de rest van mijn leven, gevangen, ergens tussen volwassene en kind.
In 1982 kwam ik met mn 1 meter 37 in de brugklas. Trouw iedere dag de Bosatlas en alle woordenboeken meezeulend en vol zelfvertrouwen met een nagenoeg foutloze Citotoets nog vers achter de kiezen. Brugsmurf/brugwup?- Ik voldeed 100% aan die term. T Te kleine jongetje met een te grote boekentas, die ik overigens altijd voor de borst tilde, alsof je een hond tilt, want anders sleepte ie over de grond.
Ik was laat. Meisjes vond ik al wel interessant maar zij mij niet. Ja, ik was 't Scheetje'' "Het Schatje" en de "Grappenmaker" v d klas, maar meer als een amicale aai over de bol hoefde ik niet te verwachten. En ik was zo verliefd op Iris. Tijdens die eerste gymlessen stonden sommige jongens zonder gene in de blote piemel uitgebreid mit-nach-nebst-samt-bei-seit-… door te nemen en ik bemerkte tot mijn grote schrik dat mijn lichaam behoorlijk achterliep, waardoor ik loog dat ik iets aan mn oren had en niet mocht douchen. Met een vals doktersbriefje hield deze leugen trouwens jaren stand. Maar op mn 14-de kreeg ook ik de eerste tekenen middels mijn spiegelbeeld. Haartjes waar er eerst geen waren, incl een vlassig snorretje (wel goed kijken anders zie je 'm niet) wat ik nooit afgeschoren heb (tot mn pakweg 22ste), omdat ik steevast 6 jaar jonger geschat werd. Een verschrikking op die leeftijd! Ik kon op mn 20ste nog niet eens stuff kopen in de coffeeshop omdat ik nog geen 16 leek! Ai…
(scheren deed ik trouwens pas op mn 18de! ik heb nu trouwens nog geen baardgroei op keel/wangen.Ik zit nog steeds te wachten. en ik ben op 1.76m blijven steken, wat nog aardig is voor de chronisch kleinste smurf vd klas)
Parrallel liep de scheiding van mijn ouders waardoor ik van Gymnasium via Vwo en Havo naar de Mavo gekelderd ben. Ik kreeg de buurman (17 jaar ouder dan mn pa en ook nog es de opa van mn beste vriendje!!!) ineens als stiefvader. Ik gebruik bewust de term 'stiefvader'; want het was een draak van een vent die meteen allelei vooroorlogse regeltjes invoerde, de klootzak.. Toen, in 1986 (16 jaar) begon t echte 'afzetten'. Ik werd hardrocker, met kistjes, gescheurde jeans, lange haren en armen vol spikes, opnaaiemblemen, je kent ze wel hoe ze er in de jaren 80 bijliepen (in duitsland lopen ze nog steeds zo). een doorn in zijn oog. M'n stiefvader zie ik nog voor me dat ie met een hamer mijn stereotoren in elkaar wilde slaan, ik hem aan de enkels van de trap trekkend, zelfs ooit vechtend op de salontafel geflikkerd op een vaas met bloemen. Ik werd echt snel heel fout, terwijl ik ondertussen de ene na de andere onvoldoende scoorde op t gemeentelijke scholengemeenschap en ik meer bij de conrector zat dan in de klas. Onder de klasgenoten oogstte ik ongekende populariteit. (die Steven is echt gek!) Ik heb zelfs (is wel heel privé maar toch zin om open kaart te spelen hier om aan te geven hoe ik erin doorschoot) met hakenkruizen rond gelopen en provocerende andere tekens (terwijl ik tegelijkerijd ook een hekel aan naziskins had). Ik was gewoon helemaal doorgeslagen in t afzetten tegen hem en heel wat Hitlergroeten kregen hem op de kast. En mijn 3 jaar jongere broer in t kielzog meetrekkend. Zuipen, blowen, rottigheid uithalen (geen brommer, vond ik niks aan en tot mn 18de ook geen vriendin).. Kotsfeesten hebben, en gewoon gek en onbezonnen doen met je bezopen puberharsens. Ik zou ze nou zn nek omdraaien, die mennekes die ikzelf 1 van was. Wàs!!! Ook concerten op stelten zetten, vooral t Noorderligt in Tilburg en de Willem II in Den Bosch met je jas vol blikken bier, ketszat in de trein. Ik haat die mennekes nou hahahaha, echt! Denken dat de hele wereld om hen draait!
In deze tijd hield ik alles in schriftjes bij en t is echt bizar om dat terug te lezen. Hoe je de wereld zag en hoe alles kut was, behalve thrasmetal!!! De hele wereld had t niet begrepen, behalve de thrashers, waar ik erzelf 1 van was. Gek genoeg stopte ik wel voor t zebrapad en hielp de spreekwoordelijke oude dametjes oversteken. Dat dan weer wel. tja…een verwarrerende tijd. In 1990 ging ik in dienst en ook daar heb ik 5 kazernes op stelten gezet, om er na een half jaar en heel wat 'zwaar' eindelijk uitgezet te worden. eindelijk weer vrij. Dat moet gevierd worden! en HUP! Daar ging ik weer als een kip zonder kop. Nu wel met vriendin overigens en op kamers. Ik heb tot mn 29 ste nooit een echte baan gehad. Alleen maar lopen fokken en lol trappen en op jacht naar spektakel en sensatie, met metalmuziek als lifestyle en levensdoel. mijn jeugd is tot mn 29ste gerekt als t ware. Ik ben er pas 3 jaar van verlost eigenlijk. Van de puberteit. die gangmaker en dat haantje de voorste ben ik niet meer, maar ouwehoeren gaat me nog steeds goed af….;o)
En dit is nog maar een ieniemienie tipje vd ijsberg…..
Maar vanaf 1990 ook nooit meer vrijgezel geweest. Ik moest mn droogstaan in tienertijd nog goedmaken!
Uiteindelijk heb ik de rust gevonden. ik snakte naar huisje boompje beestje. iets waar ik altijd van gekotst heb en op heb neergekeken. Maar ik was er echt klaar mee, mettie drukdoenerij en de freak uithangen. . . . Naja, Alles voor een annecdote hè, zei ik in die tijd vaak…..En daar hoef ik dan ook niet verlegen om te zitten…
Maardie tijd ervoor, mijn kindertijd, die draag ik mede door dit verhaal zo op handen omdat er toen nog geen vuilte aan de lucht was. Ik was alleen maar blij en elke dag was een kado. dus daarom ben ik zo'n enorme Jeugdsentimenter! Daarom.
@Coen: tussen de regels van jouw verhaal valt me toch op dat er een volwasssene aan het woord is, dus ik denk dat het met dat kind zijn nogal meevalt. Natuurlijk is het niet niets om zo jong al een van je ouders te verliezen, zelf heb ik die ervaring gelukkig niet, maar ik kan mij voorstellen dat je door de situatie gedwongen en geacht werd volwassen te zijn dus in die zin mis je toch een stukje jeugd wat voor iedereen zo belangrijk is. Maar probeer vooral niet verbitterd te worden, of erger cynisch want dan jaag je een hoop mensen tegen je in het harnas.
Er schiet mee een annekdote te binnen mbt t afzetten met mn uiterlijk als langharig tuig.
We zitten aan tafel. Ik, met intussen al erg lang haar, ook lange pony, draag een pet op zn 'Ome Willems' met SUICIDAL op de klep.
Theo, de steifavder in kwestie commandeert die pet af te zetten omdat dat niet netjes is aan tafel. Ik zet de pet af en laat bewust mijn lange pony, die nu eronderuit valt in mn tomatensoep neerdalen en eet alsof mn neus bloedt gewoon door en ik zag hem zich opvreten, maar ja….HIJ wou dat ik mn pet afdeed. Eigen schuld, tenminste ,zo ervaarde ik het.
Dit is een typsich voorbeeld van de koude oorlog die 24 per dag aanwezig was….
Ik was een rustige puber. Neigde eerder naar de sombere kant. Ik schreef gedichten e.d. Echt rebelleren heb ik niet gedaan. Alleen mijn ouders regelmatig toegeschreeuwd dat ik niet kon wachten tot 1983 omdat ik dan 18 zou zijn en uit huis zou kunnen.
) Ik heb tot mijn 24e thuis gewoond. Onze zoon is nu in de puberteit en dat vergt toc hwel veel energie. Vooral om niet overal op te reageren. Hoe lang duurt dat ook al weer? Hij si nu 12. Volgens mij hebben we nog wel een aantal jaar te gaan. Help!
was ik trouwens de enige puber die geheel vrijwillig niks wist over de bloemetjes en de bijtjes? Ik heb tot mijn 18e geen enkele belangstelling gehad voor dat soort dingen en had geen enkele behoefte om met vriendinnen stiekem of in boekjes mijn kennis over dat soort zaken bij te spijkeren.
Na jaren de boot te hebben afgehouden werd het dan uiteindelijk op mijn 17e serieuzer tussen mij en mijn beste vriend en toen leek het me een nuttig moment om eens wat meer over voortplanting te weten te komen.
Een vriendin heeft mij dus pas op de rijpe leeftijd van ruim 17 jaar uitgelegd hoe het nou toch allemaal zat met dat soort zaken. Toch lag het absoluut niet aan mijn opvoeding; ik mocht het allemaal best weten; maar ik koos er zelf voor om zo onwetend te blijven.
Nog meer preutse onbenullen in de zaal?
@Jose en alle andere loggers: Er komt binnenkort een gastlogje over dat onderwerp, dus nog even geduld iedereen…
Even terug naar de puberteit: Zo'n heftige als bijv. die van Steven1970 heb ik niet meegemaakt. Ik trok me eigenlijk terug in mijn schulp, was meer een dromer (ben ik nog, haha…), schreef gedichtjes, had een kleine vriendenkring, las Duitse poëzie, vooral veel van de romanticus Heine (typisch!). De schoolresultaten hebben er ook niet onder geleden. Alles kabbelde gewoon rustig voort. Ik ontdekte al erg vroeg de klassieke muziek - ik zal een jaar of 12 geweest zijn - en die werd zo'n beetje de soundtrack van mijn pubertijd.
@$steven1970
Jeugdsentiment broeder, ik ben er stil van. Hoe kunnen twee van die typische blonde, 'hollandse welvaren', vrolijke, opde lagere school populaire jongetjes nou zo ontsporen in de puberteit? Bizar, he. Wel weer typisch dat ik toen ook bevriend was met een heavy metal klasgenootje, terwijl ik daar eigenlijk niets mee had (was een kakker toen).
Ik heb mijn puberteit ervaren als een tijd zonder problemen.
Moeiteloos hierdoor heen gegaan.
Wel kwamen natuurlijk de hormonen flink los, met daarbij de interresses in het manlijkheid geslacht. Maar ook dit kwam later weer in een rustig vaarwater.
Wat ik me wel goed herinner is dat ik vaak met mijn vriendinnen in de bieb vertoefde, stiekem de Viva lezend, en dan met name de rubriek "Help", om toch aan de nodige informatie op sexueel gebied te komen. Mijn ouders waren helaas van een generatie waarbij weinig info op dit gebied werd gegeven en ik was niet mondig genoeg om hen het een en ander te vragen.
Gelukkig kan er in mijn gezin met drie puberende kids ( 18-15 en 12 jaar) over van alles gesproken worden, en dat doen zij gelukkig ook.
Op een dag, ik zal een jaar of dertien geweest zijn, verzuchtte mijn moeder, toen ik van een juichende stemming in een chagrijnige bui schoot en vervolgens weer onbestemd verdrietig werd: ja kind, je zit in je "sturm und drang"periode..Huh?? Dan ben je het ene moment himmelhoch jauchzend en dan weer zum Tode betrübt, zei ze er nog achteraan..
Toen ik haar laatst nog vroeg of ik erg was in mijn puberteit, zei ze dat ze er niets van gemerkt had. Nou was ik de zevende die ging puberen, dus ze zal het vast niet zo precies meer weten.
En ja, ook ik was overal laat mee, ik keek iedere morgen verwachtingsvol naar mijn" erwtjes op een plankje" of ze al een beetje wilden groeien, en was bijna 15 toen ik ongesteld werd, ik geloof dat er nooit een meisje zo blij met de eerste menstruatie is geweest als ik. Ik weet nog dag en datum en wat ik deed die dag. Eindelijk hoorde ik er ook bij! Mijn dochter is nu 8, als zij gaat puberen schiet ik waarschijnlijk de overgang in, dat kan nog gezellig worden….
Rick67: Ja ,typisch hè! Terwijl ik in die tijd wel altijd vrolijk was (omdat ik veel lol maakte en sensatie zocht). Alleen die barst in t thuisfront (incl huisuitzetting/rechtzaak,etc) heeft echt schade berokkend. Ik ben door die stiefvader nu nog steeds uiterst gevoelig (overgevoelig) voor snauwen/commanderen/afblaffen/afkeuren. Bo ondervindt daar nog vaak last van doordat ik heftig reageer als zij eens snauwt of zegt dat ik iets niet goed heb gedaan. Dat komt door hem en ook al kun je t relativeren….t blijft een overgevoelige snaar.
Ik had ook geen puistjes trouwens. en geen bril of zo. ik was alleen erg klein en ben lang kind gebleven. ik kwam trouwens pas op mn 15de in de puberteit, itt mijn verhaal eerder. Toch is het geen sombere, of donkere tijd, maar wel heeeel turbulent.
Ja maf dat gastjes zoals wij toch ontspoorden, ondanks een basis van een gelukkige kindertijd.
ik heb ook nog ooit een kapsel gehad…oh my god. voor ik metal werd, had ik een staartje. jeweetwel, dat was rond 1984 in, zo'n lang dun staartje, soms zelfs gevlochten of met een kraaltje erin. FOUT!!!!!en dan de slapen met gel strak naar achter en springerig haar bovenop. Maar dat staartje van 25 cm achter…aiaiaiai…
Zin om met je bij te buurten Rick67 volgend jaar!
Opmerkelijk dat je jezelf als kakker omschrijft. Kakkers ja. Is dat nog? Kakkers? (onder de kids?) Of heet dat nu anders? Hardrockers zijn nu 'gewoon' alto's. alles is nou alto, ipv hippie, punk of metal vroeger.
Toch omarm ik ook mijn puberteit. Nooit ervaarde ik muziek zo intens als in die tijd.
Ik was helemaal into de doors toendertijd (was nog voor die film).
Enne mijn moeder EN IK WEET DAT ZE DIT LEEST haha, zat in de overgang en zei dan wat een progresieve muziek heb je opstaan, dat werkte als een rode lap op een stier , net als of moet je weer ongesteld worden je bent zo obstinaat grrrrrrrrrrrrrrrr.
Als ik tegen mijn hond pas op,politie zeg lok ik dezelfde reactie uit en dat beest is er op afgericht kan je nagaan.
Toch was ik wel laat met vriendjes enzo en vertrouwde mijn moeder mij altijd wel als ik thuiskwam van het uitgaan sliep ze meestal gewoon, ze zal het ontkennen, maar ik was zo vaak te laat thuis dat ik dat wel zeker weet.
Verder was die keer wel leuk dat ik zestien werd en ma zei: nodig maar een paar vriendinnetjes uit van school, ik ging er niet eens zo veel mee om maar die grieten met roze haar enzo zagen er zo bezienswaardig uit, perfect om de halve familie mee te stuipen.
het was te verleidelijk, vooral ook toen de discussie losbarste over hasj die volgens hun niet verslavend was en dat het jac zo'n goed centrum was, een paar weken later wou ik alleen wandelen om stoom af te blazen en ma op hoge poten naar het jac heen…
Maar ma maak je maar niet meer druk hierom , ik zal het allemaal wel weer op een dienblaadje terugkrijgen , duurt denk ik niet zo lang meer….(smiley)
pubers. Ik heb er niets mee, behalve dat er 1 1/5 a 2 hier thuis rondlopen. Zelfs toen ik zelf puber was vond ik het helemaal niets. Al die pubers om me heen die er totaal niets van begrepen. Ze hadden geen gevoel voor humor (Koot en Bie vs Andre van Duin), ze begrepen niets van muziek (lp's vs top 40), ze snapten niets van voetbal (PSV en AZ vs Ajax of Feyenoord), ze voetbalden zelf bij de verkeerde club (Flamingo's vs AFC 34), politiek waren het onbenullen (PSP vs VVD) of ze waren gewoon van het andere geslacht en zagen mij niet staan.Dat laatste kon gauw , ik was evenals $teven1970 verticaal gehandicapt. Baardgroei was er niet, behalve af en toe in mijn keel en daar was ik dan weer trots op. Vond het geweldig als mijn stem oversloeg. Mijn opstandigheid thuis uitte zich enkelt maar in discussies, overal tegenin gaan, weerwoord geven, alles beter weten(hé, ik herken mijn oudste hier helemaal in).Ik wist niet waar ik bij wilde horen of wat ik wou zijn tot de punk kwam.(maar toen was ik naar de letter net puber af, maar dit was een goed excuus om puberaal gedraag vol te houden onder het motto "zo zijn punks nu eenmaal").
Ook had ik een hekel aan burgerlijkheid en zoals ik ze noemden "al die grijze muizen". Als iemand vroeg wat burgelijk dan wel was, wist ik niet veel beter te melden als "kijken naar de TROS" en "leven met huisje, boompje, beestje".
Op het gebied van liefde was het een drama. Veel verliefheid op onbereikbare meisjes.
Wat veel pubers van nu doen in hun puberteit, heb ik net daarna gedaan,sex and drugs and rock 'n roll kwam bij mij pas na het verlaten van de middelbare school.
Mijn puber zijn zat meer in mijn gevoel dan in mijn fysiek en was al met al niet zo heftig, maar heeft wel lang geduurd. Pas toen ik mijn vrouw leerde kennen zwakte het een beetje af en na de geboorte van de 1e was het helemaal over.
@$teven: nog steeds heet dat kakkers onder de kids. Hier tenminste wel.
aha,dan is er tenminste nog 1 term bewaard gebleven.
Ik zal nog vaak terugdenken aan vroeger als mijn zoon later thuis komt met allemaal van die turbo taal termen en dat ik 'm er dan mee voor de gek ga houden. Als ik in 1983 iets cool vond, dan had ik t niet over de temperatuur,maar natuurlijk plaagde je ouders je daarmee. 'Vet', kwam toen ook opzetten en ook 'vet' deed bij mn moeder de wenkbrauwen fronzen. T klònk ook helemaal niet als hun dat (na)zeiden. Nu is t mijn beurt om over pakweg 10 / 12 jaar de wenkbrauwen te fronzen…hahahaha, vet!
@$teven: VET dat zeggen mijn kids ook. Wat een vette auto heb je gekocht mam! En dan ik: nee, hoor, die is netjes gepoetst voordat ik hem ging ophalen.
En dan fronsen ZIJ hun wenkbrauwen.
Wat dacht je dan van msn-taal. Voor de gemiddelde ouder echt niet meer te volgen…
We worre oud jonge…zelfs bij ons bestaat die generatiekloof terwijl we het onszelf nog wel zó beloofd hadden: bij ons gebeurt dat niet; wij blijven jong samen met onze kinderen.
FORGET IT. Ook wij fronsen nu.
Tja…
@Emily60 Ja dat hangen op de straat. ik nam ook nooit mijn straat vrienden mee naar mijn huis! die twee werelden hoorden niet bij elkaar. Wij hingen op de achterstraat.en we hadden ook een geluid dat we maakten (hoog keelgeluid) als we iemand van onze groep brobeerde te vinden(zoals 'is er iemand in de omgeving om mee te hange)? heel raar eigenlijk .haha in de achterstaat waren veel garages en wij hebben toen gewoon een "gekraakt" van iemand die hem blijkbaar niet veel gebruikte, want daar zaten we de hele winter in stiekem roken en gewoon maar wat kletsen en niets doen eigenlijk. haha . Al hoewel ik uit mocht kwam ik wel altijd veel te laat thuis, dan had ik van te voren wel al mijn slaapkamer raam op de tweede verdieping open gezet, en klom ik dan om 3 of 4 uur half dronken langs het schutting tussen de buren en de regenpijp langs de regengoot omhoog en dan kon ik hopla zo door mijn raam, mijn eigen neerlaten vallen in mijn bed.wow ,dat vertel ik mijn 13 jarige toch nog maar niet!! haha.Ik was wel een hand vol.(oja enne mijn buurjonge van 3 jaar ouder zag mij natuurlijk wel eens voorbij klimmen, heeft me gelukkig nooit veraden!) Snap niet hoe mijn ouders dit nooit gemerkt hebben,Ik hoor al als mijn kind een scheet laat bij wijze van. Als ze het al wel wisten hebben ze er nooit wat van gezegt enne ik heb dat natuurlijk ook nooit gevraagt!!
@Emily60 en @$teven
Haha hier in Almere frons ik mee. Tja wij dachten ook om het wat anders aan te pakken en soms doen we erg ons best om "coole" ouders te zijn.
Onze zoon kijkt ons dan soms meewarig aan. Wij gaan dan als de wiedeweerga maar weer in de "ouderstand".
Onze zoon is elf dus dat kan nog wel wat worden. Beloven dat hij altijd bij je terecht kan als er vragen zijn wil niet zeggen dat hij daar gebruik van maakt. Maar we zijn er wel en fronzen ons gestaag voort.
Ik ben leerkracht in groep 8 : heb er in de dertig.
En wat me elk jaar weer opvalt is dat jongens en meisjes op deze leeftijd eeuwen verschillen.
Meiden puberen en zijn met meiden dingen bezig en de jongens voetballen net als alle voorgaande jaren.
Dat halen ze later trouwens wel in hoor.
Ik had een rustige puberteit. Zette me wel eens af maar niet ernstig. Haargroei op allerlei plaatsen fascineerde wel maar waren geen mijlpalen of zo.
Zelfs het feit dat ik jongens leuker bleek te vinden dan meisjes was ook geen reden tot grote paniek. Ik liet alles maar gebeuren.
Het is allemaal redelijk goed gegaan en ook goed gekomen.
Mijn zus was erger : vriendjes, te laat thuis komen, geen zin meer in school de hele rataplan.
Maar ouders reageerden daar ook koel op. Ook dat is goed gekomen.
Tieners willen alleen maar niet eenzaam gelaten zijn… Heb nu zelf twee tienerdochters en kan me mijn eigen tienerjaren nog erg goed herinneren…laat me alleen maar niet eenzaam zijn. Het ergste was 1973 toen ik 14 was en opeens was het over en werd ik beste vriendinnen met mijn moeder. De meeste botsingen waren met mijn vader, maar ook dat is goed gekomen. Gisteren nog kreeg ik een email van hem (het ging een beetje over tienergedrag van mijn kinderen) en hij vertelde mij dat ik hem meer waard ben dan al het goud van de wereld. Het komt dus altijd weer goed…
Ik geloof niet dat ik een "echte puber" ben geweest. het is - afgezien van wat huilbuien - voor mijn ouders niet echt lastig geweest. Ik herinner me het gevoel vooral van "in een cocon zitten". En met gym erachter komen dat de andere meisjes wel al "iets" hebben en jij nog niet. En de ongelofelijke giechelbuien met mijn beste vriendin.
@Edith tjee, ja, eerste bh-tje. AA-cup. Wit met gele en blauwe bloemetjes bij mij. Toen begon het gevoel dat het misschien nog wel iets kon worden met je. En natuurlijk de 1e keer ongesteld, dat was ook een mijlpaal. Nu wens ik dat het over was……
En eeeeuwig verliefd, de hele middelbare schooltijd door.Vooral altijd op knappe koppen of artistieke, muzikale jongens. De eerste zoen (ik was 13). Je eerste "echte" vriendje (ik was 17). Toch zou ik de periode van 13 tot 17 nooit, nooit over willen doen. NEVER!
bij ons vliegen termen als cool, stylo en meer rap-taal om de oren, Joey vertelde laatst dat ramon hem zat te dissen (huh).
en dan hebben ze het moeilijk met frans en engels en duits snappen jullie het nou?
hoi Ria, daar ben ik ´bang´ voor, dat die hiphop gerelateerde turbotaal zgn vd straat binnen onze eigen muren binnendringt middels een zoontje als ie de leeftijd heeft!
Ik WALG daar zo van! Wij zijn nu al een anti hiphop - R_B plan op touw aant zetten, maar voorzichtigheid is geboden , want inderdaad, als t niet mag is t des te aantrekkelijker! Och wat hoop ik dattie dat allemaal stom vindt!!! We zullen er in ieder geval alles aan doen, soort ontmoedigingsbeleid. . . Maar nogmaals…
t zal verrekte tactisch moeten….
Ik heb lekker heftig gepuberd, veel spijbelen, toch uitgaan als ik voor straf thuis moest blijven, punkhaar met een pony die zo lang was dat hij nog onder mijn kin uitkwam (handig met spieken op school), zuipen en natuurlijk van mijn kleedgeld alleen maar zwarte, liefst tweedehands kleding scoren met schoenen die gesierd werden door 20 gespen en enorme hakken. Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat mijn moeder echt top was. Nooit heeft ze mijn kleding of haar afgekeurd, want dat zou vanzelf wel weer overgaan (klopt). Alleen mijn gedrag, ja… Daar hadden we vaak pittige discussies over. Mijn vader bemoeide zich er niet zo mee. Overigens hebben ze nooit geweten dat ik zoveel dronk en spijbelde. Ik kon dat bijzonder goed verborgen houden.
Over pubertaal gesproken: mijn zoon heeft het frequent over chillen, laatst heeft hij meewarig aan zijn oude pa (ik dus) uitgelegd wat het betekent en nu ben ik weer een beetje bij. Ach, er komt een tijd dat hij zelf vader wordt en dan ontdekt hij hoe zwaar zijn ouders het met hem gehad hebben. Nou ja, het valt eigenlijk best mee.
och ja, dochterlief (12) ging van de week ook 'ff lekker chillen voor de tv".
Nog even over terug krijgen. Die oudste van ons is ook heel heftig met haar mond aan het puberen. Ik zeg wel eens tegen haar: ik hoop dat je een zesling krijgt. En dan allemaal jouw karakter. Maar denk maar niet dat wij dan thuis geven……:-)
Ik dreigde hun van de week te klonen en ze dan opsluiten met zichzelf….hehe
Ach ja mijn puberteit was echt heftig.Duurde geloof ik wel 3 jaar.Dus 3 jaar heftige ruzies,veel discussies, foute vriendjes(vonden mijn ouders dan), spijbelen, van school vliegen, `s nachts zachjes de trap afsluipen en naar een nachtclub gaan (gezellig tussen de hoeren en de pooiers en ander nachtvolk, controle kende te toen blijkbaar niet).
En aan de ene kant ging ik dan weer met ons pap vissen, hij gewoon op de grond en ik op een stoeltje (ja m´n soulbroek mocht nie vies worden)zat ik daar helemaal opgetakeld met m´n kinderhengeltje (daar ken ik het beste mee vissen pap)úúúren lang te vissen.
Ben wel iets jonger dan de meesten van jullie, (1976), maar de puberteit was toch ook bij mij erg verwarrend. Ik was op mijn 13 de jaar 1,50 lang, =te klein dus. Alle meisjes uit de klas zeiden tegen me: "Je giechelt als een meid en jij krijgt nooit de baard in de keel." Al mijn vrienden, =2 maar, schoren zich al op hun 13e och arme ik…. 2 jaar pesterijtjes en jaloers volhouden en ik bleef me maar afvragen waarom al dat pubergeweld nmij net overwwam? Toen ik 15 werd begon ook mijn stem te zakken, kreeg ik een baard en wat haargroei op mijn licham en was het ineens over met de plagerijtjes. De lol was er helemaal af en de jongens werden jaloers op mij! Ja, echt waar! dk had vriendinnen en liep altijd met ze van school naar huis en kon geweldig goed met de meeste meiden opschieten. In eens had i ontzag en vond ik mezelf weer een beetje de moeite waard! En toen was de basis gelegd voor de adolescentie met veel turbulentie. Afzetten tegen de christelijke moraal, blowen en ook housemuziek was helemaal not donne omdat dat zo gemeen goed was geworden. Alternatieve rock, blowen en vooral lang leve de vrijheid op vriendschappelijk gebied. Alles kon aen alles oest kunnen, wat had ik op dat moment graag in de 70e3r jaren geleegd!
Ik vond 't een verschrikking. Was kattekop 1e klas, had tegen m'n ouders een grote mond, schaamde me voor hen bij anderen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Hahaha, ik heb mijn pubertijd ook maar overgeslagen…Ik beleefde het zoals een LOESJE spreuk mooi omschrijft: Wil ik eens lekker gaan puberen: zit mijn moeder in de overgang..!!! ( ofzoiets…) Klopte als een bus…
!!!
Mijn zoons daarentegen zijn verrukkelijke pubers: dwars, brutaal, alles beter weten, en het mooiste van alles: nog zalig knuffelig binnenshuis
Erg puberachtig was ik volgens mijn herinneringen niet. Wel hadden mijn ouders heel veel te stellen als het ging om vriendjes; gek he ik had een heel andere keuze
Puberteit? praat me er niet van, goh,kan dat niet gewoon overslaan? Alhoewel, ik was toch ook niet zo gemakkelijk toen hoor! Mijn oudste van 16 heeft er niet erg veel last van maar de jongste van bijna 12…………….die zou je af en toe achter het behang plakken.En dan vertelt de oudste gewoon aan haar hoe sommige dingen wel moeten en die krijgt dan als antwoord: Je bent me moeder niet
Enneh……..Sentiment, uiteraard ben ik ook af en toe een stomme moeder maar daar kijk ik dwars doorheen en van de week heeft het vriendje van mijn jongste dochter van 12 jaar HET UITGEMAAKT, dikke tranen natuurlijk, hij is ook net 12 jaar en toen was ik weer hard nodig met lekker twee armen om mij heen en 2 billen op mijn schoot………AAAAAAAAAAAACHHHH
Als ik dit allemaal zo eens lees ben ik blij dat ik geen kinderen heb
Sommige blijven ook altijd “hangen”in deze tijd.
Geweldig.
Zelf was ik vrij laat in de puberteit. Toch werd ik best wel onzeker van mijn al eerder puberende klasgenoten; ik had het gevoel niet mee te tellen en niet serieus genomen te worden.En het gevoel dat je eigenlijk toch mee hoorde te doen aan alles wat zij leuk vonden maar waar ik zelf niet veel mee had.Ik wilde op zich er graag bij horen, maar de wereld van mijn klasgenoten lag toch een eindje van de mijne verwijderd. Ik voelde me daar niet echt lekker in. Ik twijfelde over mezelf; was ik wel normaal? Zou ik ooit op gelijk niveau komen met de anderen? De middelbare school was niet direkt de leukste periode van mijn leven.Gelukkig is alles later goed gekomen, al kan ik natuurlijk soms nog wel onzeker zijn over bepaalde dingen. Maar goed, dat heeft iedereen wel.