Spelen met kaarsvet
Link naar dit artikel Op vrijdag 23 december 2005 geschreven door Sentiment
Alleen tijdens de kerstdagen stond er bij ons op de eettafel ’s avonds een kaars te branden. Mijn zus en ik zaten er altijd bovenop als we de kans kregen, we doopten onze vingertoppen in het vloeibare kaarsvet, beten even op onze tanden want het was erg heet, en lieten dat vervolgens stollen.
Het resultaat waren een paar mooie schelpjes met je vingerafdruk erop, TOT mijn moeder het zag! Zij was veel te bang dat er kaarsvet op haar perzisch tafelkleed geknoeid zou worden, dus kregen we een standje en de kaars ging uit.
Speelden jullie vroeger ook (stiekem) met kaarsvet?
67 reacties op “Spelen met kaarsvet”
Laat een reactie achter
wij haden altijd verschillende kleurkaarsen en lieten die dan over een lege fles druipen. zag er dan heel mooi uit zo'n fles.
Vroeger?!?!? Ik doe het (stiekem) nog wel eens, niet bang voor mn tafelkleed, maar mn lief vind het niet zo'n goed idee. Maar nog steeds maak ik gleufjes in kaarsen, zodat het kaarsvet er leuk uit kan stromen, druk ik de bovenkanten van een dikke kars ietsje naar binnen………Ach, het zal het kind in mij wel zijn….Goh, wat houd ik van dat kind!!! ;-D
niet stiekem en ook niet vroeger: sinds jaar en dag zijn kaarsen in mijn nabijheid niet veilig; ik móet erin poeren en mee boetseren. Heb ik trouwens ook met bierviltjes en servetjes, die worden door mij vakkundig gedeformeerd nog voor het dessert op tafel staat.
Ja, natúúrlijk deed ik dat vroeger, en.. stiekem.
Mijn dochter doet het nu ook, ik laat het maar toe, weet hoe leuk ik het vroeger vond.
Heeft soms ook z'n voordelen dat geklieder met kaarsvet: het lontje wordt weer wat langer waardoor de kaars beter gaat branden en de kaars 'overstroomt' niet.
Dat doe ik nog steeds; vooral in deze tijd, met al die kaarsen…
Vroeger had ik vooral druipkaarsen, die zette ik dan op een lege wijnfles. Het liefst een kaars in heel veel kleuren, dan kreeg je een mooi effect op de fles.
Het is wel zo, dat ik hele mooie (dikke) kaarsen intact hou: ik brand ze dan een stukje op en plaats er dan een waxinelichtje met cup in. Dan hoef ik alleen maar steeds het waxinelichtje te vervangen en blijft de kaars mooi.
Eén van jullie zelf weleens kaarsen gemaakt?
Wij, ik ,me broertje, en zusje konden daar ook absoluut niet afblijven en idd kaarsvet all over the place.Toevalig gisteren avond nog zat me zoontje er mee te spelen,ik zei toen nog "precies ik op die leeftijd" .Hij zou het morgen aan Oma vragen, over die kaarsen spelerij van mij.
Wij hadden niet zo heel veel kandelaars, maar wel veel kaarsen dus druppelden we wat kaarsvet op een schoteltje en drukten daar dan snel, voordat het stolde een nieuwe kaars in. Best wel link eigenlijk, maar moeders had ons goed geinstrueerd, dus het is altijd goed gegaan. Intrigerend spul, dat kaarsvet, ook wij doopten onze vingers erin, dat dat best een beetje pijn deed was wel stoer. Verder haalden we onze vingers door de vlam en wie dat het langzaamst durfde was de held. En wat dacht je van in een schil van een sinaasappel knijpen dichtbij het kaarsvlammetje: pssjt, en het vlammetje schoot even uit. Mooi speelgoed, die kaarsen!
Leuk trouwens, al die kerstlogs!!
Iedereen een speels en vredig kerstfeest gewenst!
En o ja, wij vonden het ook spannend om een haar uit ons hoofd te trekken en die dan in de vlam te houden (die haar dus!), dat kromp en krulde zo grappig.
Zo, het sentimentenonderwerp bij uitstek. Je had vroeger ook van die speciale druiplaarsen. Als die eenmaal gingen lekken was de fles in een mum bedekt. Leuk was dat altijd, hoorde een beetje bij dat visnet en de gekleurde spotjes.
Ook dat gebedel om kaarsrestjes om mee te spelen staat mij nog bij, evenals de al genoemde kaarsvetvlekken in het tafelkleed (jarenlang erin gezeten) en de haren (of andere vezels) in het vuur.
Dus niet alleen mannen houden van spelen met vuur, mmmmmm
druiplaarsen = druipkaarsen
Dat deed ik inderdaad wel eens vroeger, en die neiging heb ik nog steeds. "Boetseren" heb ik al zien staan, dat lijkt er inderdaad wel op. Maar eigenlijk houd ik niet zo van kaarsen, ik vind het eng en gevaarlijk. Zal wel door een jeugdtrauma komen, toen heb ik een keer de slaapkamer van mijn ouders in brand gestoken.
Zei ze even snel tussen neus en lippen
Ik deed het niet stiekum, maar gewoon waar iedereen bij was. Ik maakte "druipkaarsen". Met een luciferstokje gleufjes maken in de kaars en je kreeg een hele mooie druipkaars. Soms heb ik nog wel eens de neiging, vooral als m'n zoon met een kaars aan het kliederen is. (Zou het erfelijk zijn??)
Als je je vingers door het vlammetje van de kaars haalde zeiden er altijd mensen dat je de ziekte fijt (ja met lange ij, ik heb het opgezocht) in je vingers kon krijgen. Wat dat precies inhield weet ik nu nog steeds niet, maar het klonk wel eng en ja spelen met kaarsvet, welk kind heeft dat nu niet gedaan. Leuk was altijd de afdruk van je vingertoppen in gestold kaarsvet.
Fijt, ik dacht dat ze het hadden verzonnen, maar ook ik zou daar een jonge dood aan sterven. Wij deden met schoolkerstfeest altijd van wie het langst de vingers in de fik kon steken, en dan maar schreeuwen van de pijn en meester maar niet weten waarom we opeens ergens last van hadden! Het feit was, niemand kreeg ooit fijt.
leuk… deed het vroeger en 'stiekem' nu ook nog… ook al woon ik lekker alleen… de reflexie is toch nog steeds over je schouder kijken of niemand het ziet….
idd…. het kind in je…. lekker dat opgestold kaarsvet op je vinger, maar de hamvraag is…. wat doe je er dan eigenlijk mee eenmaal het opgestold is? terug in het kaarsvet gooien? in de vuilbak gooien?…
@Henny Jane, mijn Wolters woordenboek uit 1975 schrijft het volgende over fijt: v(m) en o (dial. ook fijk; eig.: vijgvormige zweer (Lat. ficus = vijg) etterige ontsteking a.d. binenzijde v.d. vingertop, panaritium, bet.
Het lijkt me in elk geval iets wat je beter niet kunt hebben! (tja, de spelling van een woord kan dan wel veranderen, maar toch niet de betekenis?)
Kaarsen niet zo maar ik moe(s)t wel altijd met mijn vinger in oase prikken, jullie weten wel dat groene bloemschikschuim. hihi
Ach, die druipkaarsen die ieder jaar weer uit de kast kwamen samen mettie ieder jaar dikker wordende fles. Vaak van goedkope sangria uit Spanje met v dat riet erom. Och, en dan zat ik zoo lang te pielen dat er ineens een kei groot stuk afbrak! En dat vond ik dan zielig voor die kaars die daar zo zn best op gedaan had, want zò denk je als kind hè.Soms komt 'dat soort denken' nog wel es bovendrijven. ik denk dat sommigen zich hier ook wel in herkennen.
en dan proberen om t er weer aanvast te smelten, maar je kon t altijd zien dat t gerepareerd was door mn kindervingertjes.
Altijd…àltijd werd mn kaarsje vroeg of laat uitgeblazen voor straf. Thuis met kerst aan de ontbijttafel als ik bv 't spijs uit de stol erin aanfikte, vaak met mn sneeuwmankaarsje, of kerstmannetje.Eigenlijk niet bedoelt om heus aan te steken want de verf begint dan ook te branden maar juist dat was zo spectaculair. Grote zwartwakkerende vlammen vanuit een halfverminkt kerstmangezichtje en maar geultjes maken en ineens raltelt dat vet t kerstkleed op en in 1 handeling daarna wordt t sneeuwpopkaarsje (meestal) door de man des huizes uitgeblazen, gevolgd door een krachtterm als 'AFGELOPEN!' of zoiets…
Sip kijk je naar je kaarsje die nu als dood is.
Ook in de klas als je met kerst een kaarsje op je tafel mocht. De mijne ging als eerste uit. OJAA! Soms (hahahaha) soms doofde je m per ongeluk zèlf! Tsja, dan wist je dat de meneer of juf 'm echt niet meer aan ging maken…..snif…. hahaha mooi man, dat was dan t ergste wat je overkwam dat jaar. . . .door je gefrunnik (kaarsvet recyclen door opnieuw te smelten) drupte je je lontje uit.
Zijn die er nog? Druipkaarsen? Dan ga ik ze nog halen! Heb nu zin in die traditie nieuw leven in te blazen…
Aidan: en dat schuim…… ik ken werlekij niemand die DIE verleiding kan weerstaan. Ik trek t ook nog steeds niet als ik in een tuincentrum langs dat spul loop. ik MOET er nog ff snel een vingertje TOT DE WORTEL insteken!
werlekij….hmm werkelijk interessant steven…
Ik krijg ondertussen toch een aardige indruk van wat voor ventje $teven1970 vroeger geweest is. Of is ie misschien nog steeds zo??
Zit vaak in de genen dus..
hihi JOKE61…en wat voor menneke was ik dan???
Toch was ik geen etterbak, mijn moeder herinnert zich mij als een erg lief, vrolijk en beleefd kind, alleen…onvermoeibaar. Altijd bezig voor sensatie en spektakel en entertainment…
Dat entertainen heeft er nog lang ingezeten hoor, dat gangmaker 'moeten' zijn op het feest. Ben pas een jaar of 3 rustig. Voor mijn doen dan!
Lijkt me wel heel leuk om in Kimi dingen terug te zien!-Echt.
ja ik deed dat ook en nu nog dteeds leuk man maar soms wel pijnlijk hi hi
hele prettige kerst dagen !!!
en een heel gelukkig 2006 !!!!!!!
groeten breje
Ik speel nog steeds graag met kaarsvet……en inderdaad thuis mocht het niet. Niet eens zozeer vanwege de tafel of het tafelkleed, maar meer vanwege het gevaar. Bij m'n oma en opa mochten we altijd wel "klieren met kaarsen".
kaarsen in een fles, kan ik me ook nog herinneren.
eerst een druipkaars om een mooi beginnetje van kaarsvet op de fles te krijgen.
lekker met luciferstokes friemelen om ene gootje te maken zodat het kaarsvet mooi kon weglopen.
en als de kaars bijna op was, plop de fles indouwen en de volgende kaars erin.
mijn kinderen spelen ook graag met kaarsvet, kind eigen denk ik
Wat zijn wij toch eigenlijk massaal hetzelfde geprogrammeerd…..allemaal wel eens onze vingers in die hete kaarsevet gedoopt….vingerhoedjes maken en weer terug douwen in het gesmolten kaarsevet. En dan die neiging om in Oase te moeten porren, hahahaha.
Wij hadden dat thuis ook altijd als je 's morgens zag dat het gesneeuwd had…..dan brak er bij ons thuis oorlog uit…iedereen wilde als eerste die mooie laag sneeuw vertrappen waar nog niemand had gelopen.
En Steven…in deze tijd zou je vast een ADHDeetje worden genoemd
ik heb geen kaarsen of oase tic maar nu nog twee andere : ik kan wederhelft helemaal gek maken met ruiken aan alle geurkaarsen in winkels en ik moet aan lavendelstruiken zitten in tuinen om daarna aan mijn hand te ruiken.
deed ik ook altijd, vooral de grote kaarsen waren populair, lekker je vinger er rondom in zodat je een hele vingerhoed had
kaarsen en vlammetjes… oudejaarsavond met familie rond tafel…servietje in vlammetje houden… en dan moeten wachten tot volwassenen uitgepraat waren, want storen in een gesprek deed men niet… toch op vlakke toon herhalen "het brandt, het brandt"….niemand luistert naar een kind…tsja
Ja!!! Net zoals die opstaande randjes omduwen zodat de kaars weer gelijkmatig was, waardoor er meestal aan de andere kant een druiper ontstond die je dan fijn kon loshalen.
En herinnert u zich de druipkaarsen nog, die zo bedoeld waren? Die vage witte dingen met doorschijnende kleurtjes erin, zodat je een raar ding met druipstralen in alle kleuren kreeg…
Hippo: scroll maar es ff omhoog dan!
@Bertus: ik heb dat niet met kaarsen of planten/struiken, maar met boeken. Daar móét ik aan ruiken en kan bijvoorbeeld nog herinneren dat een bepaald schoolboek net zo rook. Ziekelijk gewoon, maar het gaat niet over; het blijft zo.
Het zelfde heb ik met schuurtjes en bouwmarkten; de 'klus'geurtjes zal ik maar zeggen. Pas gezaagd hout, verflucht.
Heerlijk.
En lijm…
Maar geurkaarsen: nee, daar word ik soms zelfs misselijk van.
@Emily: ja, de geur van oude boeken en wat dacht je van de geur van je lagere school en gymzaal van vroeger!
Ik vind de geur van varken ook lekker, herinnert mij aan mijn opa opa, zij hadden buren met varkens, daardoor rook het bij mijn grootouders ook zo. Iedereen verklaart mij voor gek.
Geurassociatie, daar zouden ze parfum van kunnen maken en rijk van kunnen worden. Varkens eau de cologne of schoolboeken eau de toilette, alle gekheid op een stokje: bepaalde reukjes roepen herinneringen op in je brein en dat gaat nooit weg. Fascinerend. De geur van kaarsvet op kerstavond, bijvoorbeeld en echte kerstbomen (geen plastic fake trees).
Ik zat vroeger ook graag met kaarsvet te spelen en eergisteren ontdekte mijn dochter van 3 wat kaarsvet is. Ze had net de kaarsjes na het eten uitgeblazen en wapperde enthousiast met haar handjes om de rook te verdrijven. Per ongeluk sloeg ze met haar vingertoppen boven een van de kerstkaarsjes: kaarsvet overal op tafel en aan haar vinger. Ze vond het wel grappig, tot mijn man het eraf wilde halen. Ze was waarschijnlijk bang dat het pijn zou doen. Dat viel natuurlijk wel mee, dus ze zal het wel vaker gaan doen!
ik kan me helemaal scheel snuiven en een soort v zacht plastic…
De geur hoe waarschijnlijk bad-eendjes ruiken ofzo…mmmm!
en (sorrie maar tis echt zo) vissenvoer. Voor aquariumvisssen.
We dwalen weer af!!!!
oke joke…kaarsvet vind ik ook lekker ruiken! ;o)
yep, een zeker schorpioentjes mocht van mij afgelopen week het hele gasfornuis schoonmaken, zat dus vol kaarsenvet heel gezellig haha, oase is verleiderlijk maar ook ingezakte cake vonden mijn broer en ik het allerlekkerst dus als moeder zei niet met deuren slaan er zit een cake in de oven was het een sport om dat nu juist wel te doen……
hoop dat iedereen een leuke kerst heeft gehad en wens iedereen alvast veel geluk in 2007 toe en hoop het hetzelfde stiekem ook voor mijn gezinnetje (wat je zaait zal je oogsten toch?)
@Joke61, Henny Jane en Steven: we moeten er maar een 'geur'-log bij maken…
@miek: … ja, eerst wachten tot de 'grote mensen' zijn uitgepraat! En dan staat intussen de hele kiet in de fik. En krijg je natuurlijk op je donder dat je niet eerder gewaarschuwd hebt, haha.
Heeft iemand van jullie al ergens de meerkleurige druipkaarsen gevonden? Zou leuk zijn om weer eens zo'n mandfles met druipkaars in de kamer te hebben.
Eh… Ria? geld dat ook voor 2006?
@Ria: ik wil toch echt ook 2006 eerst nog 'doen' hoor!
Want in 2006 ga ik trouwen!
ach wat doe maar alle jaren tot 2080 …..
sorry mijn koppie is een beetje warrig…. omstandigheden!
Wij haalden vroeger altijd het volgende (rot)geintje uit met kaarsvet: Doosje lucifers, en dan het kopje in het kaarsvet dopen, laten drogen, en terug in het doosje. (allemaal doen) als je dan een lucifer aanstreek, kreeg je een enorme vlam. Bestaan er eigenlijk nog lucifers met een rode kop? ik zie ze nooit meer.
ja hoor! hier in huis is de rode kop nog standaard !:-)
Bestaan er dan lucifers met een andere dan een rode kop ?
Ja @Bertus: bruin/grijs, groen en blauw.
Nog even over 'het fijt' waar Frank FAber over begon. Ik denk niet dat het door een kaarsvlam te gaan met je vingers, je daar fijt van kan krijgen.
Ik ken iemand die het fijt aan zijn duim kreeg door een wondje, dat genas niet goed en uiteindelijk kreeg hij er een fikse ontsteking aan waardoor ook het bot ontstoken raakte. Maandenlang pijn en uiteindelijk volgde er een amputatie van zijn duim, zijn grote teen werd op de plaats van zijn duim gezet.
Dus ja het fijt is best heftig maar ik vermoed dat je daar toch een wondje voor aan je vingers moet hebben voor je er mee door die kaarsvlam gaat.
'Het Fijt' (vooral dat 'HET' ervoor) werd wel gebruikt als een soort Boeman-verhaal. Bij ons ook: "Steven haal godverdomme oe vinger uitie vlam anders hedde strax HEt fijt en dan hedde strax geen vingers meer en moe'k metoe naar t ziekehuis!"
O.k nou wil ik 't weten ook, waar kopen gullie ze? lucifers-met-rood-kopje.
gewoon in de supermarkt An1965! Hier op de Effenaar (waar ik werk) hebben we ook allemaal dooskes lucifers met 'n rood kupke.
nooit bij stilgestaan dat in sommige contreien dit een zeldzaam verschijnsel is geworden…
Merk?? of moeten we alle doosjes openen om het rode kopje te checken??
pfff, kheb geen idee. gewoon eigen merk vd aldi of AH of zo..zwaluw heeft bruine kopjes he?
)
shit zeg ,dat ik t ooit nog es zo uitgebreid over de kleur v luciferkopjes zou hebben! DAT KAN ALLEEN OP JEUGDSENTIMENT!
@Steven1970: En toch is da leuk! Lucifers als jeugdsentiment. Zeker in deze tijd van aanstekers… ik gebruik eigenlijk nooit meer lucifers, ik heb zo'n keukenaansteker, daar kan ik zelfs onze Etna oven uit 1968 (!!) mee aanmaken.
Alleen op het werk heb ik nog lucifers, voor de rokende collega's die hun aansteker vergeten zijn, ze liggen naast de pakjes reservevloei.
De zwaluw heeft idd bruine kopjes ja, en de pakjes eigen merk van de Coöp of Aldi (weet niet meer waar ik ze destijds gekocht heb) hebben rode kopjes.
Hebben we het over luciferkopjes, maf! Vroeger had je ook van die leuke afbeeldingen op de luciferdoosjes. Heb ik rond mijn 5/6 jaar gespaard. Net als die vissenplaatjes bij de Rizla vloeitjes. En sigarenbandjes met van die mooie afbeeldingen.
Mijn vriendin (29 jaar) kan ook niet van kaarsen afblijven. Ze moet erin prutsen en maakt er complete irrigatiekanalen in aan.
Kaarsen in een restaurant zijn ook nooit veilig met haar in de buurt (de tafelkleedjes ook niet trouwens).
Mega-leuke site trouwens! Jammer dat ik dit niet eerder heb gezien.
@Bochtenkoning: ach beter laat dan nooit toch?
hahaha ben dan wel niet nog nie zo oud, maar jaa die schelpjes ken ik wel hahaha . Heb meerdere malen een lel gekregen van me moeder. Doe het nu nog steeds ….. leuk hoor !
Leuke logg !
Wij spaarden alle stompjes kaars op en die werden dan na oud en nieuw buiten op een plankje gezet en aangestoken. Op een gegeven moment ging de hele boel dan druipen en vloog alles in de fik, tot de plank aan toe. Dat waren nog eens tijden, mijnheer Sonneberg!
Het voelt zo lekker zacht aan he als je net wat kaarsvet te pakken hebt en dan nog even snel met je vinger door het vlammetje heen, je voelt echt niets als je dat snel doet, alleen vertel ik het mijn dochter niet hoor! En dan de geur van een luciferstokje als er net een vlammetje komt….ruikt lekker! Tsja, mij is dat thuis ook verteld over dat FIJT in je vingers maar net als Sentiment zegt: alleen als er al een wondje zit aan je vinger en dat kan behoorlijk pijn doen, ik heb ooit mijn nagelriem losgepeuterd en daar heb ik bijna een maand last van gehad, daarna gelukkig nooit meer hoor! Nee, nu laat ik dat wel.
ik mag het nog wel doen hoor de vinger in het kaarsen vet stoppen ik vind het nog steeds een heel apart gevoel dat het zo hard om je vinger wordt
Leuk dat oudere logs regelmatig boven komen drijven. Dat klieren met kaarsvet hebben wij als kind natuurlijk ook gedaan. Vooral m’n beide jongere zussen waren er mee bezig. Ze probeerden nepnagels te maken of grote wratten. Uiteraard heb ik ook flessen voorzien van druipende kaarsen. Als het druipen niet snel genoeg ging, werd de natuur een handje geholpen. M’n vader was een purist, er moest een echte kerstboom komen met echte kaarsjes er in. En uiteraard een flinke emmer water er naast. Ik verzamelde dan de stompjes om er een nieuwe kaars van te maken. Ik had al snel door dat een dikkere kaars ook een dikkere lont nodig had. Ik nam een koker van het WC-papier, maakte er een bodem onder, voerde de lont door een gaatje naar binnen en maakte het aan de andere kant vast met een dun latje. De lont moest precies in het midden hangen, anders ging de kaars scheef branden. Dan smolt ik de restjes kaars in een oude jus-lepel, haalde het oude lontje er uit en goot het in het kokertje. Soms kon ik gedurende de Kerstdagen wel drie van deze kaarsen maken. En zo hadden we nog lang plezier van de kaarsen.
Ook nu nog heb ik de neiging hoge opstaande randen van dikke kaarsen wat naar binnen te duwen om de kaars gelijkmatiger op te laten branden. Sommige afwijkingen raak je nooit kwijt.
AAAH, getsie WR1944, echte kaarsjes in de kerstboom? Ik hoorde van de week ook van iemand die dat vroeger had….vind het al eng als een van mijn meiden een lucifer aansteekt om een waxinelichtje aan te doen….
Waar ik ook een hekel aan heb als je de kunstlichtjes in de boom aan wilt zetten en een paar doen het er dan niet
@judith63, ik zei al dat m’n vader een purist was. Hij vond lampjes niet echt genoeg en nam het gevaar van een mogelijke brand op de koop toe. De boom stond dan ook in een hoek en er was een veiligheids cordon om heen, waar wij absoluut niet binnen mochten komen tijdens het spelen. En toen had je nog mooi gevormde bomen met voldoende ruimte tussen de takken. De brandende kaarsjes werden dan ook scherp in de gaten gehouden en gedoofd als ze tot in het klemmetje opgebrand waren. Vandaar mijn stompjes verzameling.