Mijn ouderlijk huis
Link naar dit artikel Op zaterdag 14 januari 2006 geschreven door Rick67
Ongeveer eens per jaar kom ik (vaak toevallig) langs mijn ouderlijk huis. Een rijtjeshuis in een tuindorp in de grote stad. Hier heb ik heel mijn jeugd gewoond in de jaren zeventig.
Opvallend is dat met iedere voorbijgang ik er met een magneet naartoe wordt getrokken en mij vervolgens een flink nostalgisch gevoel bekruipt, ik zou dan haast de tijd willen terugzetten. Bijna alles wat ik in dit leven ben tegengekomen (zie o.a. het archief op deze weblog) gebeurde daar als eerst.
Ik heb mij in dat huis altijd ontzettend veilig gevoeld en mijn wereld was niet groter dan de wijk. Tegenwoordig blijven jongeren veel langer thuiswonen, maar wij (30 - 50) gingen nog relatief vroeg het huis uit voor studie en trouwen. Je kwam dan in het begin echt op visite in je ‘eigen’ huis (je moest ook aanbellen) en dat gaf óók een vreemd gevoel. Nu wonen er andere mensen en die zullen ongetwijfeld vreemd opkijken als om de zoveel tijd een volwassen man staat te dagdromen over hun tuinen en de buurt.
Hebben jullie dat gevoel ook wel eens? Vertel er eens over.
63 reacties op “Mijn ouderlijk huis”
Mijn ouderlijk huis waar ik tot mijn 14e woonde staat er gelukkig nog steeds. En bijna elke keer als ik in het dorp kom rijd ik er even langs en parkeer mijn auto. Ik loop dat stukje straat dan weer even heen en weer en waan me echt terug in de jaren vijftig. Vorige jaar trok ik de stoute schoenen aan en heb aangebeld. En verdraaid, ik mocht het huis van binnen bekijken. Man, dat was war.
Er was niet zo gek veel veranderd, zelfs de schuifdeuren waren nog aanwezig evenals mijn eigen zolderkamertje!
Mijn emoties waren toch wel heftig. Ben toen maar weer even in mijn auto gaan zitten.
Het ouderlijk huis waar ik van mijn 12e tot mijn 20e woonde, een huis aan de bosrand, ergens op de Veluwe, is nog steeds het huis van mijn ouders en voor mij 'thuis'. De huizen waar ik daarvoor woonde zeggen me weinig meer. Mijn kinderen, 20 en 22 jaar, wonen niet meer thuis (de jongste heeft hier nog wel een eigen kamer), maar ik merk dat het hier voor hen net zo 'thuis' i s als hun kamer/flatje is. Zij hebben gewoon een sleutel en komen ook binnen als we niet thuis zijn, voor mij is het ook hun huis! Ik zou het heel raar vinden als ze aan moeten bellen, doe ik bij mijn ouders ook niet trouwens.
Het huis waar ik ben geboren staat in de buurt waar ik 12 jaar heb gewoond. Zaanstraat 73 in de Amsterdams Spaarndammerbuurt.
Ik kom er nog wel eens als ik in een melancholische bui ben en weer even wil weten hoet het ook alweer was. Ik heb er een relatief leuke jeugd gehad.
Met de komst van internet zijn veel overheden ook digitaal gegaan. Als geboren Amsterdammer kwam ik al gauw op de beeldbank van het Amsterdamse gemeentearchief terecht en vond daar foto's van het huis waar ik als enige van de 7 kinderen ben geboren.
We woonden aan het spoor en er gebeurde altijd wel wat. De Spaarndammerbuurt werd niet voor niets de moord en brandbuurt genoemd. Er was veel armoede en verdriet in die buurt en bij ons in die straat. Eén keer ben ik negen maanden weggeweest omdat ik naar een kindertehuis moest om medische redenen http://www.kinabu.web-log.nl.
Toen ik terugkwam in augustus als 12 jarige jongen had de gemeente het plan opgevat de buurt te renoveren en moest ik voor het eerst verhuizen met mijn broers, zusters en mijn moeder. Een tijdelijk woning een eindje verderop. We gingen daarheen onder voorwaarde dat we na de renovatie terug konden naar ons oude huis. Het zou er nooit van komen. We besloten om toch maar naar elders te verhuizen. Naar Overtoomse veld ook in Amsterdam, maar dan nieuw west.(later in het nieuws gekomen door zich misdragende kinderen van marokkaanse afkomst).
Uiteindelijk ging ik daar vandaan met men huidige vrouw samenwonen en mijn moeder weer verhuizen. Het was voorbij dat warme gevoel van thuiskomen bij mijn moeder. Ze woonde nu in een voor mij onbekend huis. ik kwam daar echt op visite. De wortels weg, maar wat bleef waren de leuke en minder leuke herinneringen aan dat fijn oude huis in de Amsterdamse Zaanstraat.
Nu ik diot zo op schrijf denk ik meteen aan het liedje van Willeke Alberti die dat mooie lied "Dag huis", van Gerrit den Braber zong.
Het ouderlijk huis waar ik van mijn 8ste tot mijn 20ste gewoond heb, was in de Eksterlaan te Den Haag. Omdat ik "op stand" woonde, tja Vogelwijk, werd ik op de middelbare school al gauw bestempeld als kakker. Ik heb dat huis altijd beschouwd als een soort veilige haven. Het speelt ook een rol in een (toekomstige) gastlog van mijn hand. In dat huis, waarvan ik ieder hoekje kende als mijn broekzak heeft zich mijn volwassenwording plaatsgevonden. Heel af en toe loop ik nog wel eens door die buurt, een keer per jaar is vaak en ik kan het dan niet laten bij de overburen aan te bellen, want zij kennen mij nog. Bij het huis zelf doe ik dat liever niet want die mensen ken ik niet. Het gekke is dat de sfeer eruit is die er heerste toen mijn ouders er nog woonden. Dat komt zeker ook omdat de nieuwe bewoners de vijf eiken uit de voortuin verwijderd hebben. Die had mijn moeder nog geplant en toen ze er nog woonden noemden mijn ouders het huis wel eens: "the five oaks" ook omdat we met vijf mensen dat huis bewoonden. Maar om nu een bordje met die naam op te hangen, dat nou ook weer niet!
Mijn ouderlijk huis waar ik van af mijn geboorte tot mijn 22e heb gewoond was een zgn "na-oorlogse nieuwbouw wijk" in Den Haag.
Toen mij vader er ging wonen in 1953 was hij één van de eerste bewoners in de portiek woning. De familie Nijsen in ons portiek wáren de eerste bewoners en pas 2 jaar geleden na het overlijden van mevrouw (tante Stien) Nijsen zij er na meer dan 50 jaar andere mensen in komen wonen.
Het was een leuke kinderrijke wijk die nu is afgegleden naar een achterstandswijk met dito bewoners. Eens per jaar 'moet' ik er zijn, want mijn tandarts zit er nog, en dan huilt mijn hart. Ik kan het niet uitstaan dat de buurt zo is achteruitgegaan.
Ook geboren en tot mijn 20ste gewoond in een naoorlogse nieuwbouwwijk : Overschie ten noorden van Rotterdam.
Piepklein. Jarenlang met mijn 12 jaar oudere zus een kamer gedeeld ( moet vooral voor haar geen pretje geweest zijn. ) Toch heb ik het daar enorm naar mijn zin gehad. Overschie was wat dorps en je kende iedereen. Toen mijn zus trouwde ( ik was 9 ) had ik ineens een eigen kamer ( van drie bij drie ). Wat een enorme luxe.
Ik woon na een tiental jaren Amsterdam al weer jaren in het hoge Drenthe. Ben er al lang niet meer geweest en ben een beetje bang voor de desillusie. Dus koester ik maar de herinneringen.
De piepkleine flat waar ik geboren ben en tot mijn 6e heb gewoond, daar liggen mijn eerste en sterkste herinneringen aan 'vroeger', maar ik ben er nooit meer geweest sinds we verhuisd zijn naar een andere stad.
Het huis waar ik gewoond heb van mijn 6e tot mijn 21e zie ik ook nooit meer. Geen behoefte aan. Toen wij er kwamen wonen was het een nieuwbouwwijk met jonge gezinnen en veel groen en het is eigenlijk in de loop der jaren een volgebouwde, verloederde wijk geworden met veel criminaliteit (drugdealers, moorden). Mijn moeder is een aantal jaren geleden met spoed naar een andere wijk verhuisd omdat wij een keer beschoten zijn toen we met alle kinderen en kleinkinderen in de achtertuin zaten.
Ik heb in ons tegenwoordige huis (waar we al 25 jaar wonen en al onze kiddies geboren zijn) nog wel een aandenken uit mijn ouderlijk huis: één van de twee glas-in-lood schuifdeuren. Die heb ik altijd boven aan mijn verlanglijst gehad ingeval mijn ouders zouden verhuizen. Ik ben er nog steeds heel erg blij mee en het brengt me vaak terug naar 'toen'. Vooral als mensen daar bewonderend naar kijken en vragen waar die deur vandaan komt. Zo'n stukje ouderlijk huis in je dagelijkse leven is toch wel bijzonder!
Heel raar misschien, maar het vertrouwde geluid van die schuifdeur geeft een stuk rust en geborgenheid; dat gevoel van vroeger: veilig thuis bij mijn ouders. Nostalgie en sentiment!
Tot mijn 18e in het ouderlijk huis gewoond, ben er geboren en getogen. Het was een nieuwbouwwijk in Roosendaal dus aan kinderen geen gebrek daar. Leuke herinneringen daar ook, we bouwden hutten, speelden in het 'Rozenpaadje' en werden altijd weggestuurd als we op het grasveld bij de bejaardenflats gingen spelen.
De straat achter ons had een heerlijke geasfalteerde weg waar je grandioos kon rolschaatsen, ik heb daar ook flink wat km's afgelegd.
Ook met stoeprandje buts wat ballen uit de tuin gehaald bij de buren, de 1 kon het beter hebben dan de ander.
Mijn moeder is 13 jaar geleden verhuisd naar een flat en dus zie ik mijn ouderlijkhuis zelden tot nooit meer. Wel ben ik pasgeleden met mijn dochter door de straat gereden om haar te laten zien waar ik vroeger heb gewoond, maar aanbellen en kijken zal ik niet snel doen.
Ik realiseer mij ineens dat ik ook ben opgegroeid in een naoorlogse nieuwbouwwijk, uit de jaren 50.
Mijn ouders hebben in verband met de toen heersende woningnood (jaren 50) eerst een paar jaartjes op een woonboot gewoond.
Mijn moeder vond dat de mooiste tijd van haar leven, haar eerste eigen stekje. Ik kan dat nu goed begrijpen; ze kwam uit een groot gezin en moest vanwege haar moeders handicap, als oudste dochter, altijd voor al haar kleine broertjes en zusjes zorgen.
Het moet een paradijs voor haar zijn geweest….verliefd en met zijn tweetjes op een bootje in de haven met gezellige buren en NO KIDS.
Toen mijn oudste zus geboren werd, werd het echter te gevaarlijk, met al dat water. Bovendien gaf het hebben van een kind wel recht op een (koop)woning.
Zo zijn mijn ouders dus terecht gekomen op de plek die voor eeuwig mijn thuis zal zijn……..het middelste huis van een pleintje met daarvoor een speelveldje met bomen en struiken, bloemen en veel gras. Daar hebben we als kind echt uren gespeeld.
Mijn moeder woont nog steeds in dat huis en ik hoop van harte dat ze daar hoogbejaard zal worden. Ik kan mijn ouderlijke huis en de buurt (die helaas ook gedeeltelijk aan het verpauperen is) echt niet missen……dat huis en die buurt blijft altijd thuis.
In het huis waar ik geboren ben heb ik tot mijn zevende jaar gewoond. We verhuisden naar een nieuwbouwwoning in gelukkig hetzelfde dorp. Tot mijn 20e jaar heb ik in het 'nieuwe' huis gewoond.
Vele goede herinneringen heb ik aan mijn oude huis, maar het nieuwe huis voelt toch aan als het huis van mijn jeugd.
Mijn ouders wonen hier gelukkig nog steeds. De buurt is natuurlijk anders dan in mijn jeugd, mensen zijn verhuisd, kleine kinderen werden groot, maar het blijft altijd goed thuiskomen.
Onlangs verkondigden mijn ouders dat ze wat kleiner wilden wonen. Leuk voor hen, maar mijn eerste gedachte was: 'Ja maar, dan ben ìk mijn ouderlijk huis kwijt'.
Ik wacht wel af wat voor gevoel het geeft wanneer mijn ouders daar niet meer zullen wonen.
Eén ding is zeker: de herinneringen kan niemand mij af nemen én ik heb vele foto's uit mijn jeugd van dat huis, in die buurt en in dat fijne dorp om bij weg te mijmeren…
Joke61, net als jij heb ik gelukkig ook veel foto's van mijn ouderlijk huis. En dat is erg prettig, zeker omdat in de loop der jaren dingen toch in je herinneringen mooier worden gemaakt dan ze zijn. Die enorme afmetingen van mijn slaapkamer moet ik tegenwoordig toch wat bijstellen. Maar dat komt misschien ook doordat alles groot leek als je klein was…
In mijn geboortehuis hebben we gewoond tot ik 14 was. Toen is dat enorme huis met die nog veel grotere achtertuin voor een habbekrats verkocht (achterstallig onderhoud en een zeer slechte huizenmarkt, 1983/1984). Mijn ouders kochten een relatief nieuwe woning, vele malen kleiner dan ik gewend was. Maar ja, 8 van de 9 kinderen waren al heel lang het huis uit. Om zo'n groot huis alleen voor het nakomertje (moi) aan te houden, is natuurlijk een beetje onzinnig en erg duur.
Na onze verhuizing is een deel van het ouderlijk huis gesloopt en de rest is verbouwd. Beneden kwam een juwelier, boven werd een woonhuis. In onze onmetelijke achtertuin werd een compleet nieuw landhuis neergezet. Ik kende onze tuin niet meer terug… Bij de juwelier ben ik nog wel eens geweest, maar er is daar niets meer wat nog herinnert aan onze tv-kamer, keuken, wc en douche beneden, woonkamer etc. De bovenverdieping die woonhuis geworden is, heb ik nooit bezocht. Ik durfde het niet te vragen. Misschien zou ik dat nu weer eens moeten doen. Ben best benieuwd of daar nog iets van bewaard is gebleven.
JA. Het huis waar ik van de 2e klas lagere school tot mijn 19e heb gewoond is het huis met de beste jeugdsentimenten. We zijn als gezin toen ik 19 was verhuisd naar een nieuwbouwwijk en daar heb ik nog met onderbrekingen een aantal jaar gewoond maar dat voelt toch anders. Ik was net gaan werken en was al bezig me los te maken van het ouderlijk huis. Ik leed een zelfstandig leven onder het zelfde dak als mijn ouders.Dat brengt andere sentimenten met zich mee.Ook leuke herinneringen maar die verhuizing betekende het einde van mijn jeugd en begin van volwassen zijn. Als ik nu langs dat huis komt heeft het niet zo'n impact als HET HUIS uit mijn jeugd. Dat gevoel van de tijd terugdraaien overvalt mij dan ook en wil ik weer een jaar of 14 zijn en voetballen, Toppop kijken, bouwmodelletjes maken, soldaatje spelen,naar school gaan, op de houten sta-tribune bij AZ staan met een jongenskaartje van FL1,– kortom bijna alles doen waar deze web-log over gaat.
Mijn ouderlijk huis. We, mijn zussen en ik, zijn er alledrie geboren.Terug naar het begin: Mijn moeder is met haar ouders (Mijn Opa en Oma) daar in 1947 komen wonen, in 1948 is ze met mijn vader getrouwd, vlak na de oorlog, woningnood, dus je blijft noodgedwongen bij je (schoon)ouders wonen. Mijn ouders kregen de voorkamer, met een tuimelbed. Opa overleed in '54 . Oma had de achterkamer als eet/woonkamer en boven had ze een slaapkamer. Mijn ouders hadden de voor/tussen en zij-kamer. Mijn oudste zus werd in het tuimelbed geboren ('58) andere zus ('60) en ikke in '65 alledrie sliepen we in de zijkamer, mijn zussen in het etagebed, en ik in het ledikantje, was ECHT een piepklein kamertje.Denk er nog regelmatig aan terug, het was een bovenwoning, een hoekhuis, 5 kamers in Rotterdam-bergpolder. We hadden in dat huis een gezamelijke opgang met de buren, en ook de bovenverdieping was gezamelijk, je had een hal, en daar kwam de badkamer, de slaapkamer en de berging op uit, en ook die van de buren. dus als je s'morgens je eigen wilde wassen kon je nooit ff in eva kostuum je kamer uit,stel je voor dat je de buurjongen tegenkwam. Op die hal (helemaal boven) had je ook een houten ladder, die naar het (platte) dak leidde. Daar gingen we s'zomers altijd lekker bruinbakken.Mijn Oma ging trouwens in 1974 naar een verpleeghuis, en toen kwam het huis op mijn ouders naam te staan.Mijn zussen verhuisden van kamer, naar boven en ik had de zijkamer voor mij alleen. Later, toen mijn zussen uit huis waren, had ik boven het rijk alleen.Met mijn toenmalige vriend/man/en ex beetje samengewoond daar op die kamer voordat we een echt huis hadden, later is mij oudste dochter nog kind aanhuis geweest daar, in mijn oude zijkamer, lekker bij Oma logeren. Mij moeder is in 1993 verhuist naar een 55+ woning, maar ik heb nog wel met videocamera alle kamers van ons ouderlijk huis vastgelegd.
Mijn ouderlijk huis. Simonspad 6. Een zijweggetje van de grote straat die voor t Evoluon loopt (N-Brabantlaan).
Mijn vader is daar opgegroeid, daarna was het het huis v mn opa en later is dit huis weer terug in vaders handen geraakt (met ons erbij als gezinnetje). Eender als Rick67…als ik daar fiets, mijmer ik binnen enkele seconden. Het zaou ongeveer de lelijkste huizen die je je voor kunt stellen. Van die grijze 'asbest'platen, snelbouw na de oorlog gebouwd. Spuuglelijk in de ogen van iedereen die er nooit woonde. Voo mij zij het mooie huizen en met lede ogen zie ik ook deze eens zo gezellige keurige wijk verpauperen. Zwaar verwaarloosde voortuintjes, veel studenten/buitenlandse gezinnen erin….nee, het is er niet op vooruit gegaan. Maar wat zo mooi is, ieder bosje, elke put, elke lantaarnpaal , boom..het heeft allemaal een verhaal. Op mn 20ste t huis uitgegaan in 1990. Ik hoop nog altijd in mn ouderlijk huis terug te kunnen wonen ooit. Ik wil daar weer wonen. ook mn basisschool er vlakbij…snif..zucht….ik was het kind uit die buurt en inderdaad die wijk was mijn wereld. Ik heb een fantastische jeugd gehad en daarom blijft dat een geweldige buurt voor mij met prachtige lelijke huizen.
Mijn ouderlijk huis was gebouwt in 1880,ik was de 4de generatie.Mijn vader me opa en me overgrootopa hebben er gewoond ik heb er ongeveer tot me 20ste gewoont het was een grote boerderij, me ouders hebben het in 1994 verkocht ik heb het zelf voor de laatste keer gezien in 2002 toen ik in holland was en heb er nog een toer door het huis gehad,nu vond ik alles veel kleiner dan vroeger.Heel veel herhinneringen om en in het huis B.V enge hoekjes op de grote zolder.
Mijn ouders wonen nog steeds in het huis dat ze met hun trouwen hebben gekocht.
Van baby tot kleuter en kleuter tot brugklasser in twee huizen (boerderijen) gewoond, die naast elkaar stonden. In 1964 verhuisden we van de ene naar de andere plek met een trekker en landbouwwagen, want er was naburig land bij gekocht met een bijbehorend woongedeelte (een soort bijproduct). Mijn broer was net geboren, dus we waren iets meer ruimte nodig. De eerste boerderij werd later als pootaardappelbewaarplaats gebruikt en brandde in 1971 jammerlijk af. De tweede staat er nog trots en iedere keer als ik in Ned.ben moet ik er even langs. De brug over het kanaal lijkt nu zo klein, zelfs het kanaal lijkt een sloot om zo over te springen. Als kind leek het een waar paradijs en mijn mooiste jeugdherinneringen en jaren '60 muzieknostalgie komen via dat huis (1964-70). Als ik van heel vroeger nog droom, ben ik weer in dat huis. Mijn broer en ik probeerden eens een plattegrond te tekenen met behulp van onze herinneringen. Was niet gemakkelijk!
Nu verhuis ik vrij vaak, heb totaal geen binding met huizen meer en met tuinen helemaal al niet.
In mijn geboortehuis heb ik 14 jaar gewoond. Het was een winkelpand in een lange winkelstraat. Wij woonden achter en boven de winkel. Tegenwoordig zit er een videotheek in het pand en de weinige keren dat ik nog in "mijn" straat kom sta ik er even mijmerend stil, tegen beter weten in zoekend naar overgebleven uiterlijke herinneringen: daar was het prachtig betegelde stoepje, daar hingen de emaille reclameborden en daar stond altijd de transportfiets van mijn vader… Eén klein zijraampje zit er nog en daar kan ik gebiologeerd naar staren met (afhankelijk van hoe sentimenteel mijn bui is) een knoop in mijn maag en prikkende ogen.
Van de rest van het winkelbestand is ook zo goed als niets meer over, niks authentiek boekwinkeltje, maar een Bruna, niks nostalgische drogisterij, maar een Kruidvat, niks Jantje van Alles, maar een Blokker..
Sinds een paar jaar is het straatbeeld definitief veranderd (verwoest) met het verwijderen van de grote eikenbomen, ieder najaar weer goed voor zakken vol eikels verzamelen in de vroege zondagochtenduren, als iedereen nog sliep en de straat van jou was…
Ik ben geboren in een oude volks-wijk van Rotterdam, nl Feijenoord, ja, vlak bij het mooiste voetbal-stadion van Nederland!
Maar dat had ik ooit al eens op deze site vermeld. Was vroeger een fantastisch leuke buurt om te wonen, maar is tegenwoordig bijna volledig bewoond door onze antilliaanse en marokaanse vrienden. De voor-oorlogse woning waar ik in woonde is kortgeleden afgebroken, en heeft plaats moeten maken voor nieuwbouw. Er zijn in de oorlog een aantal huizenblokken geraakt bij het bombardement en dat waren in de tijd dat ik er woonde dus vrij nieuwe huizen om te zien. Ik denk dat het niet lang meer duurt voordat alle voor-oorlogse woningen zijn afgebroken! Ja, en dan is er van de charme van het oude Rotterdam ook niks meer over hé!
Mijn ouderlijk huis aan de Jacob van Campenweg in Eindhoven waar ik tot mijn 12e heb gewoond staat er gelukkig nog steeds. En elke keer als ik weer even in Nederland ben fiets ik er even heen. Ik loop dat stukje straat dan weer even heen en weer en waan me echt terug in de jaren zestig. Ik ben twee jaar geleden ook samen met mijn zus terug geweest in onze oude lagere school.
Mijn "geboortehuis" bestaat niet meer. Ik ben geboren in het Sint-Jozef-Ziekenhuis aan de Aalsterweg in Zuid-Eindhoven en dat is al lang afgebroken. Als ik niet zo'n dwarsligger was geweest (stuitligging!) dan was ik geboren op het Bloemenplein waar mijn ouders toen inwoonden bij mijn oma. Toch heb ik jeugdsentimentgevoelens bij het Bloemenplein en uiteraard erg veel bij de Jacob van Campenweg.
Nu, na mijn emigratie, voel ik het meer alsof ik bij mijn ouders op bezoek ben (zij zijn inmiddels een paar keer verhuisd in Eindhoven) en niet echt meer als het ouderlijk huis met alle gevoelens die daar bij horen.
@Lia: Ik heb genoten van jouw jeugdsentimentele beschrijving. Erg mooi!
Henny Jane beschrijft trouwens een zeer herkenbaar gevoel: Dat in je gedachten en voor je gevoel vroeger alles veel groter was. Als ik nu door het gangetje achter ons huis op de Jacob van Campenweg loop dan vraag ik me serieus af of dit wel hetzelfde gangetje is! Die dakgoten van de schuurtjes zaten toch niet zo laag vroeger? En dat voetbalveldje onder de hoogspanningsmasten, dat was toch vroeger véél groter? Raar gevoel. Hebben jullie dat ook?
De flat waar ik geboren ben(Scheltemaweg) en tot mijn vierde gewoond heb, staat er gelukkig ook nog.Weet nog dat er in het trappenhuis een klein liftje was om je boodschappen in te zetten en ik er regelmatig zelf in klom. En mijn tutter(een doekje waar je aan ruikt als je duimt) is erin gevallen.Drama!
Tijdens mijn lagere schooltijd hebben we in een nieuwbouwwijk gewoond, we hadden een hele grote zolder waar je je hartstikke goed kon verstoppen!
Later zijn we dan verhuisd naar het huis waar mijn ouders nog steeds wonen en hoewel ik daar toch niet zo erg lang gewoond heb,heb ik nog steeds het gevoel dat ik thuis kom.
En als ik daar logeer slaap ik nog steeds in mijn oude kinderkamer.
Heej Paul, Jacob van Campenweg, ken je tuincentrum van Wensen? Heel oud huisje en die hadden zelfs nog een echte waterpomp in de keuken.
Ja Brigitte, maar ik ben nooit binnen geweest daar, dus van die waterpomp weet ik niet. Maar de begraafplaats is er nog en de katholieke kerk aan het Pastoor Duseeplein ook, zelfs het speeltuintje aan het begin van de Jacob van Campenweg. Ja, deze log heeft een hoog "Het dorp"-gehalte: "Thuis heb ik nog een ansichtkaart…" en "langs het tuinpad van mijn vader".
@ Paul……heb ik ook, dat vroeger alles veel groter leek.
De huidige logeerkamer bij mijn moeder was vroeger onze meisjeskamer. Er staat nu een twee persoonsbed en een kast en dan staat de kamer voor mijn gevoel vol. Vroeger stonden daar dus twee stapelbedden,
een kledingkast en een bureau…….alles in die zelfde kamer, onvoorstelbaar. Als ik terugdenk aan onze slaapkamer van vroeger dan hadden wij daar toch zeeen van ruimte?
Mijn jongere broertje nam vroeger altijd kinderen van school mee ……om zijn GROTE huis te laten zien….en dat terwijl het echt maar een kabouterhuisje is!
Ik ben opgegroeid in een typisch jaren '70 huis op een woonerf.
We waren de eerste bewoners en ik heb er gewoond vanaf mijn vierde tot mijn achttiende.
Met pijn in mijn hart zal ik er dit jaar afscheid van moeten nemen; mijn ouders leven niet meer en mijn broer en ik hebben het na ruim een jaar leeg weten te krijgen. We doen nu de laatste klusjes en eind deze maand komt de makelaar voor de foto's.
Ik heb 25 jaar in ons ouderlijk huis gewoond, in hetzelfde jaar dat ik uit huis ging (als laatste van het gezin) verhuisden mijn ouders naar een luxe apartement in het centrum van de stad. Ze hebben het daar ontzettend naar hun zin gehad, mijn vader is inmiddels overleden maar mijn moeder woont daar nog met veel plezier. Ik heb overigens wel het gevoel dat ik, ook daar, thuis kom als ik er ben. Dat moet dan door mijn moeder komen.
Ik zou het ouderlijk huis nog wel eens van binnen willen zien, ik vraag me wel eens af of de bewoners vreemd zouden opkijken als ik aanbel en vraag of ik mijn ouderlijk huis nog eens mag bekijken.
Hasi1962Brigitte: hahaha tutter! precies! zo heet dat! ik ken niemand verder die dat ookzo noemde, maar wij zeiden ook altijd TUTTER. Das ook een log op zich waard, je eigen tutter v vroeger.
Paul60: de jacob v campenweg, weet je dat ik daar ooit bijna (misschien wel) dood was gegaan? ik fietste daar een keer richting Boschdijk daar vlak achter dat grote huis op de hoek (beetje bospad nog) en t stormde en echt een enorme dikke tak (halve boom) viel op een haar na op mijn kop. Centimenterwerk! Zal 1993-1994 geweest zijn.
Het is erg veranderd daar, he paul60. Ik had ooit een meisje bij de eendjesvijver en fietste dan altijd via de JvCampenweg terug naar huis (Boschdijk tegen Acht aan). Grappig dat ik die straat redelijk goed ken!
@Steven1970:
Heej Steven, weet je dat ik vroeger in de Ulricus Huberstraat kwam? Mijn tante woonde daar en ik heb ook wel 's bij haar en mijn oom gelogeerd. Dat is toch vlakbij het Simonspad? Gek eigenlijk dat wij dan zo dicht bij elkaar waren, haha.
Het is erg veranderd in Eindhoven, maar niet zo veel (gelukkig) in en nabij de Jacob van Campenweg.
Ja, wij zeiden ook tutter. Zo'n groezelig doekje dat je vasthield met je pink/ringvinger/middelvinger terwijl je je duim in je mond had en je wijsvinger in de vorm van een haakje op je neus. Zie je 't voor je?
$teven1970 en Hasi1962 Brigitte: geen tutter maar kroeltje!!
Was zo'n wit spuugdoekje met een blauw randje, en om de kroeltjes uit elkaar te houden had mijn zus met een rood/roze randje. Ik weet nog hoe mijn kroeltje rook. Ploos de draadje eruit en stopte die raar maar waar in mijn oor of schoot ze door mijn kamer. Mijn moeder vond dan's ochtends allemaal bolletje op het zeil.
Geuren: de geur van je ouderlijk huis, de geur in de keuken als je moeder stond te koken. of de geur als je moeder de meubels in de was had gezet of de ramen had gelapt met ammonia.
Over enkele weken hoopt mijn moeder 75 jaar te worden.
We hebben ter ere van die verjaardag met de hele familie een huis afgehuurd, waar we het hele weekend als een soort Ewing family (dallas) samen zullen wonen. En dit huis staat ergens in EINDHOVEN…..ik moest daar maar eens veel gaan wandelen dat weekend…kan ik ook een beetje meel*llen over al die straten daar:)
Ik ken trouwens de genoemde "tutter" onder de naam tutje…lijkt er wel een beetje op.
Misschien wordt t toch nog gezellig in Eindhoven de komende tijd jongens! Leuk Sandra67! mocht je t adres weten sandra, laat dan dan nog ff weten als je wil (eventueel via de mail). ik ga jullie niet stalken hoor,maar vind t gewoon erg leuk om dat te weten! Wellicht kan ik je nog wat leuke omgevingstips geven hihi!
Joke61: Kroeltje hahaha! Ok, zo heet dat dus in een ander stukje Nederland! En ja, kroeltje klopt wel gevoelsmatig. Mijn broertje had ook een tutterkroeltje als spuugdoekje met blauw of rood randje. Ikzelf deed t met de nylon sjerp van de nachtjapon van mama, of zo'n 'goochelaarsjaaltje' wat mama droeg over haar krulspelden. Dan wreef ik dat textiel tusse duim en wijsvinger over elkaar en zwijmelde ik weg bij dat gevoel en OOOOOH, wat kon die tutter lekker ruiken. Dan zei ik:"hmmm, ik heb een lekker plekje!" en als ons mam 'm in de was geflikkerd had was ik ff ontroostbaar. Hoe stom kon je zijn??!! zo'n lekker ruikende tutter uitwassen!!!???Dan gaat de geur er toch uit??!!
sorrie beetje off topic! Maarja, dat gebeurt hier nou eenmaal wel es.
Paul60: Ja, dat laatste stuk waardie weg aan de boschdijk uitkomt (is dat nog de JvCampenweg?) is helemaal anders zag ik laatst. Bij die hondenafrichtclub met clubhuis De Blaffert, zoals dat toen heette paul, 13 jaar geleden. En ja, die straat waar jij t over had is aan de overkant vd N-Brabantlaan!! heb ik in 1986 een krantenwijk gehad een blauwe maandag! grappig man! Ja, dus jij weet waar ik t over heb als ik t over die grijze blokkendozenhuizen heb! Das vlakbij de bergenopzoomstraat, waar in de 50's een straaljager op de wijk is neergestort! en daar bij staan te kijken hebben mijn pa en ma elkaar al ooit gezien als kind….
paul 60: goed verwoord ja, 'als haakje op je neus'. Zo deden we dat godnondeju! lekker duimen, heerlijk!
Droom je nog wel eens dat je in het ouderlijk huis rondloopt? Ikke erg vaak namelijk!
@ Steven:
Ik krijg dus net de papieren onder mijn neus, van dat huis in Eindhoven(?). Staat er een ineens een hele andere plaatsnaam; te weten Hoogeloon.
Oké dat ligt voor ons Twentenaren dus in de buurt van Eindhoven maar dus niet in Eindhoven zelf
Jammer, ik had zo graag nog eens een rondje om het Evoluon willen maken……is voor mij echt tienertoursentiment!
Ow wat leuk Sandra67! daar komt mijn man vandaan! geboren en getogen daar! Ze hebben er een hele goeie slager zitten!
@ Sentiment :Oh ja, geweldig……ik bel direct even mijn familie op en stel alvast een barbeque voor.
Heeft je man verder nog wat toeristische tips, dan hoor ik dat graag
Hahaha Hoogeloon vlakbij Eindhoven! Nou, ik ben blij dat ik dat stuk nooit heb hoeven lopen! Jammer Sandra67, anders hadden we een rondje om het Evoluon kunnen huppelen hihihi! Viel Spaß in Hoogeloon dan maar en de groeten aan de slager! De dierenbeul… ;o)
@$teven1970, ook ik was woest als mijn moeder 'per ongeluk' mijn doekie (zo heette de mijne op zijn Rotterdams) had gewassen. Toen ik in haar ogen te oud werd (ik dacht zo rond m'n elfde) was ie 'zomaar' verdwenen. Ze weet nog steeds niet wat er mee is gebeurd, mmmmmmmmm
Ach, je doekie hehehe! Ja, moest je weer superlang onder je neus wrijven om m weer enigszins lekker te laten ruiken. Zo vouwen tot t een kussentje werd hè!
) haha mooi!
En erger nog, iedereen werd er onpasselijk van (de lucht). Ik was eraan verslaafd. Zonder doekie geen slaap. Die haakvinger komt me ook bekend voor
Mijn broer grbruikte trouwens zijn middel en ringvinger tegelijk ipv duim.
@Rick67: Ja, ook herkenbaar, dat van middel- en ringvinger i.p.v. duim!
@Sandra67: Haha, Hoogeloon vlakbij Eindhoven?!? Nou, zo lust ik er nog wel een… Maar veel plezier hoor! Het zal toch wat rustiger en landelijker zijn dan die bruisende metropool die Eindhoven toch wel is, of niet Steven1970, hasi1962 en Emily60?
Nog even over het ouderlijk huis en het veranderen van buurten en straatbeelden: Toch wel jammer eigenlijk dat je tegenwoordig letterlijk overal een Blokker, een Kruidvat, een Bruna, enz. ziet. Vroeger waren de steden toch - denk ik - wat persoonlijker, of zie ik het weer te veel door een sentimentele bril?
ik be van baby tot 16 jaar opgegroeid in een arbeidershuisje op de haven in zaandam. Een vreselijke mooie jeugd daar gehad. Het huis heb ik afgelopen zomer met mijn dochter nog bezocht. Mijn ouderlijk huis. Als kind leek het zo groot, en nu piepklein, ik ben een bevoorrecht kind geweest, om daar op te groeien. Ik heb alleen maar hele fijne herinneringen aan die tijd. Na mijn 16e ben ik 11x verhuisd. En de 12e zit er aan te komen, omdat ik nu met 2 kinderen in een veel te groot huis woon. (7 slaapkamers) Maar als ik terugdenk aan het "huisje op de haven" krijg ik een warm gevoel van binnen….
Paul60 wat een gelijk. Of je nu in Zwolle, Middelburg Sittard of Alkmaar loop, overal hetzelfde. Waar ik me dan het meest over verbaas zijn de Nede. toeristen die dan in een voor hun vreemde stad rondlopen alsof ze voor het eerst van hun leven Blokker,Kruidvat,Etos,BartSmit enz zien.
Nog even en de volgorde van de winkels is in het hele land ook gelijk. Overal de VD naast FreeRecordShop naast C7a etc. etc. etc.
Mijn ouderlijk huis stond vlak voor de dijk in Huisduinen, was gebouwt op een duin. In de oorlog zaten er Duisters in, van die hoge piefen zeg maar. Mijn ouders hebben toen het huis vlak na de oorlog gekocht en in 1980 zijn we verhuisd omdat de dijk was opgehoogd (weg uitzicht op zee). En de koper van ons huis heeft het huis toen afgebroken. Ik kan dus wel naar de straat gaan en kijk dan tegen een ander huis aan, maar de sfeer van de straat is nog immer daar
Ik woonde tot mijn zeventiende in een bovenhuis aan de Kerstant v/d Bergelaan in Rotterdam. In de achterkamer waar mijn ouders sliepen ben ik geboren, evenals mjn andere 5 broers en zussen. Eigen kamers hadden we helemaal niet en zo sliep ik met 2 broers op een kamer, toen heel gewoon, nu bijna ondenkbaar. In mijn herinnering was het een heel groot huis (zoals dingen in je herinnering vaak heel anders zijn) en eigenlijk was het maar behelpen voor mijn ouders. Over de lengte van het huis was een balkon en aan dat balkon hadden we een schuur die mijn vader verbouwd had tot een extra kamertje.
) en het is zo verbouwd en veranderd dat ik met het huis zelf geen binding meer heb, maar de buitenkant, de straat, de speelplekken, de huizen waar mijn vriendjes en vriendinnetjes woonden, de route naar schoo geeft me nog altijd een gevoel van heimwee.
In 1993 is mijn vader verhuisd na 48 jaar in het huis te hebben gewoond. Het huurhuis werd verkocht, mijn toenmalige man wilde er niet wonen, anders had ik het gekocht. Steeds heb ik het vervelende gevoel gehad dat er "vreemde mensen" wonen in MIJN huis.
Kortgeleden stond het weer te koop en via internet kon ik alle kamers nog eens bekijken, de toenmalige schuur heet nu "de torenkamer" (echt op zijn hillegersbergs
Ik kijk nog dagelijks op m'n ouderlijk huis, ik woon er tegenover.
kwam via google, straatnaam ingetikt, om het oude huis terecht. Een blok huizen in AMSTERDAM WEST Slotervaart. Het was er leuk wonen, veel speelruimte en veel kinderen. Ik ga er in april/mei met oude buurmeisjes, met wie ik via schoolbanken.nl weer kontakt heb, weer eens een kijkje nemen. Ik weet dat het verandert is, de schiphol lijn ligt er nu achter. Ga wel super veel foto's maken.
Gek eigenlijk als je die herinneringen van iedereen aan zijn ouderlijk huis leest, hoe die van jezelf ogenblikkelijk weer omhoog komen. Mijn ouderlijk huis stond in Breda,in de Achter De Lange Stallen. Het grensde aan de toenmalige Chassekazerne. In deze straat stond en staat nog steeds een overblijfsel van de stallen waar vroeger de militairen hun paarden in stalden.Nu wonen er voornamelijk studenten in. Maar mijn huis staat er niet meer. Het is in het midden van de zestiger jaren gesloopt omdat er een grote supermarkt moest komen. Maar dat is nooit gebeurd. In plaats daarvan is het nu parkeerterein. Eens was het huis een herberg aan de rand van de middeleeuwse stad.Nu zou het als overblijfsel uit die tijd gekoesterd worden maar dermaals werd daar anders over gedacht. En het was dus oud met dikke muren, maar wel heel groot. De huiskamer was zes bij tien meter. Na dat mijn moeder was overleden ben ik er met mijn toenmalige vrouw ingetrokken maar die voelde niets van de magie van het huis. Dus wilde ze maar een ding,er weg. En dat is dus ook gebeurd. Het huis is wat later dus ook gesloopt. Ik woon niet meer in Breda. Af en toe kom ik er nog wel eens in die straat waar mijn hele jeugd ligt. Terug op die plaats waar alles plat is gemaakt en die in niets meer lijkt op de veiige haven die het in mijn jeugd was.
Ik ben opgegroeid in een kast van een huis in het centrum van Amsterdam. We woonde met het gezin en wat verdere familie in hetzelfde huis. Zolang mijn tante die mij feitelijk opgevoed heeft, nog leefde was het erg fijn. Na haar dood, ik was toen elf, ging het snel bergafwaarts. Jarenlang heb ik als kind en puber geprobeerd voor mezelf een plaatsje te veroveren. Omdat mijn vader koud vier jaar verder ook stierf, deed ik dat voor het grootste deel met zorgen als het onderhoud, de hypotheek en de belasting. Want dat waren de verantwoordelijkheden die ik vanaf toen met mijn moeder deelde. En hoewel er niet verwacht werd dat ik financieel bijdroeg, de spanning en de stress van alles kloppend te krijgen en in gareel te houden heb ik wel degelijk gevoeld. Nooit heb ik mogen ondervinden hiervoor erkend te worden. Het was meer de dreiging van woede en ruzie als ik het niet deed. Jammer genoeg heeft die ingrijpende ervaring, samen met de dood van mijn vader en mijn tante, de toon gezet voor de rest van mijn leven. Veel is er nooit meer uit me gekomen, en nu met bijna veertig, word ik er steeds zekerder van dat ik destijds met achttien de knoop toch door had moeten hakken en er een eind aan had moeten maken. En dat ouderlijk huis? Dat is verkocht, maar elke nacht ben ik er nog in. Nog steeds op zoek naar erkenning. Om half stikken uit die nachtmerrie wakker te worden.
Ja, mijn ouderlijk huis, in een klein dorpje in twente.
Mijn moeder is vorig jaar april overleden aan kanker. Mijn vader bijna 75 nu, vond een nieuwe vriendin, heel fijn voor hem.
Hij ging vanaf okt. 2005 bij haar wonen. In een andere plaats, wel dichtbij. En in december aan mij de moeilijke 'eer' om een blaadje 'te koop' op het raam te plakken. Van 1 1/2 jaar tot 21 woonde ik er zo ongeveer en vanaf 1990 woonde ik weer in mijn dorp, kreeg 2 kids en kwam heel veel thuis. Mijn moeder paste ook op mijn dochter een tijdje. Je begrijpt dat dit heel aangrijpend is en veel tegelijk. Ons ouderlijk huis is vorige week dus verkocht.
Veel is al weg. Als ik er alleen loop, loop ik heel verdrietig rond.
Gelukkig heb ik vlak voor dat mijn vader begon met verhuizen een fotosessie gemaakt van buiten, binnen, kasten, kelder, zolder boven echt alles staat op de foto zoals het 45 jaar was.
Een prachtig plakboek is dit dus geworden. En een filmpje heb ik gemaakt. Heel blij ben ik hiermee.
Maar….mijn ouderlijk huis is weg…
Ons gehucht werd omstreeks 1965 door de gemeente Geleen geannexeerd.Daarmee verdween ook mijn ouderlijk huis.Dat deed pijn.Immers hier lagen 18 jaren jeugdherinneringen.22 jaar geleden heb ik in Geldrop een zelfde soort woning gekocht bouwjaar 1928.Toen ik het betrok was het enige waterpunt de koperen kraan boven het granieten aanrecht.In de bijkeuken hing een boiler van 80 liter voor de douche en het was er koud.Centrale verwarming was er niet.In de winter stonden de ijsbloemen in de slaapkamer op het raam.Beetje bij beetje heb ik het huis opgeknapt en is het een warm nostalgisch stulpje geworden.Mijn kinderen zijn inmiddels uitgevlogen maar voor hen is dit huis nog steeds warm thuiskomen met alle geuren en herinneringen die daar bij horen.
In 1963 kwam ik als 3-jarig ventje wonen in een nieuwbouwflat aan de Loevesteinlaan te Den Haag. best wel byzonder; er was centrale verwarming d.m.v. oliestook
Mijn vader moest wel gek zijn een huur van 63 gulden
per maand te willen betalen !
Heb er gewoond tot mijn 15-de jaar.
Droom er vaak nog over.
Echt een fijne jeugd had ik daar.
Ik ben geboren daar waar de Arena gebouwd is. Niets maar dan ook niets uit die omgeving herinnert mij aan vroeger. Het huis is afgebroken en de smalle weg is breed en er zijn veel stoplichten. Geen bomen meer, geen weilanden. Daar waar ik altijd slootje sprong is nu een busbaan en waar de sneeuwklokjes groeiden (het hele veld vol) is nu een trainingsveldje voor voetballers. Jammer. Toen ik 6 was gingen we verhuizen.Alles werd afgebroken… dus op zoek naar een huis in het dorp. Mijn ouders wonen al meer dan 40 jaar in dat zelfde huis. Nu wordt de buurt om hen heen afgebroken. Het lijkt wel op oorlogsgebied. Afschuwelijk! Er komt hoogbouw voor in de plaats. Tja, wat is mooi? Weg zijn de herinneringen van vroeger. Weg de bosjes waar we hutten in bouwden. Geen smalle paadjes meer achter de schuren, vol gestort met zwart gruis (wat was het eigenlijk?). In de zonneschijn glom het zwart en dan raapte wij de stukjes gekleurd glas er uit en deden het in een jampotje met water. Prachtig. Inmiddels ben ik zelf ook al diverse keren verhuisd in mijn eigen dorp. Die oude vertrouwde plekjes zijn er niet meer. Maar in een nieuwbouw huis is het ook best fijn wonen (met uitzicht op het dak van de Arena).
Hierbij mijn reacties op ouderlijk huis.
Echt een fantastische jeugd gehad op de J.P. Coenstraat te Hilversum.
Vlakbij de hei waar we met de wijk een paar voetbalveldjes hadden en boompje klommen.
Flats waar we verstoppertje deden en zandklonten gooide.
Winter met de slee op de heide en van heuvels afsleede.
Graag zou ik de tijd terug willen zetten, en steeds als ik weer in Hilversum kom moet ik even langs mijn geboorte huis en over de hei waar veel van mijn jeugd herinneringen zweven.
Ik heb twee ouderlijke huizen gehad, eentje waar ik tot mijn 12e heb gewoond en eentje van mijn twaalfde tot mijn plm. 17e….en het grappige is dat een zoon van vrienden van ons op mijn eerste woonplek is komen te wonen, een piepklein flatje, dat later gerenoveerd is en op mijn tweede thuis woont mijn tante!!!!!
!
Blijft het allemaal toch nog dichtbij !
Mijn woonplaats is enorm veranderd en doet dat nog steeds, echt een groeigemeente. Maar mijn eerste thuis bestaat nog steeds, aangepast dus wel wel, maar als ik daar af en toe langsfiets, dan ‘zie ‘ ik nog altijd het voetbalveld voor de flat, waar mijn vader voetbalde, en waar ik over het hek klom, om vervolgens met een scheur in mijn broek aan de andere kant weer af te komen
ps: op dat voetbalveld staan nu dus nieuwbouwhuizen….
Schiet me ineens te binnen: In Ede, waar ik woon, heeft de gemeente een website met een fotoarchief, met foto’s van járen en jaren geleden>Wellicht heeft jullie gemeente dat ook, het is zéér de moeite waard om daar dan eens op te kijken!
Mijn ouderlijk huis (Statensingel Rotterdam-Blijdorp (wijk 4..was dat voor de postcode)) bestaat gelukkig nog steeds en mijn moeder woont er sinds 1958. ‘Mijn’ kamer is al jaren een soort van van alles en nog wat kamer, met een bureau, een tafel met boeken, plantjes die moeten overwinteren…. En toch is het nog steeds mijn kamer!
Kortgeleden zijn wij met ons gezin, acht broers en zussen, in ons ouderlijk huis geweest, het huis waar zes van ons geboren zijn en waar we jaren gewoond hebben.
Van te voren hadden we de huidige bewoners gevraagd of we even naar binnen mochten, en dat was prima, ze vonden het zelfs leuk!
Wat ons allemaal opviel was dat het zo klein was. Hadden we daar echt met zoveel mensen geslapen??
Van de indeling van het huis is niet veel meer over, onze huiskamer en keuken waren bv. achter de winkel, maar nu bij de huidige winkel getrokken.
Toch was het goed er even te zijn, net als in ons oude school en in het huis van onze grootouders…
’s Avonds thuis kon ik het woord “vroeger” niet meer horen, wat wil je na zo’n marathon jeugdsentimentele sessie…
Helaas, mijn ouderlijk huis staat er niet meer. Net zoals mijn kleuterschool, een deel van mijn middelbare school en het eerste huis waar ik in mijn huwelijk woonde. Dit alles stond in Rotterdam-Kralingen. Ik kom er nog vaak omdat mijn moeder er nog steeds woont en vaak rijd ik met een gevoel van weemoed door de straten. Waar is die tijd toch gebleven?
Mij is het een keer overkomen toen ik met de hond een strandwandeling ging maken. Mijn vrouw was met haar zusters een dag op pad en het weer was schitterend. Aangezien ik al sinds 1975 uit Amsterdam weg ben en Arnhem niet vlakbij het strand ligt pakte ik de auto, hond achterin, en reed richting het westen.Lekkere wandeling gemaakt en op de terugweg dacht ik, als ik de Haarlemmerweg afrij kom ik langs mijn oude buurt. hoe zou het er nu zijn? En ineens reed ik weer in de straat langs de flat waar ik mijn prille jeugdjaren had doorgebracht. Ik zie mezelf weer rondrennen en spelen met mijn vriendjes, de straat over rennen vlak voor een auto, de kolenboer helpen met het hijsen van de zakken naar tweehoog, de ramen van de zolder verdieping waar we pijltjes naar beneden schoten, verstoppertje spelen, de buurman gek maken met ballen tegen de zijmuur, het raam van mijn kamertje openbonken want je had nog geen sleutel.(dat kon toen nog!) Zo zag ik alles aan mij voorbij gaan.
Toen ik mij wilde omdraaien om naar de school te kijken, die stond schuin t.o. onze flat, kreeg ik een rare gewaarwording. De school was weg! Een kale vlakte was alles wat er nog over was. Toen kreeg ik toch een weemoedig gevoel want je hebt daar toch een groot deel van je jeugd doorgebracht en dat was in een keer weg. De school was te “ouderwets”geworden voor deze nieuwe tijd. En dan gaan alle gedachten open en zie je echt jeugdsentiment!!
Een paar weken geleden is mijn ouderlijk huis verkocht na 52 jaar, zolang woonde mijn moeder daar en mijn vader 45 jaar en mijn oma en ik en mijn broer die 2 jaar geleden (mei) overleed. Ik heb er 27 jaar gewoond en ben daar ook geboren en heb een prachtjeugd daar gehad, ik kan niet anders zeggen! Vrijstaand, enorme tuin (2000 meter) openluchtzwembad aan de overkant, we hadden toen nog warme zomers natuurlijk, een manege waar ik 10 jaar mijn pony had, een uitgaanscentrum, alles in de buurt is nu allemaal van de aardbodem verdwenen, behalve het zwembad, daar is nu een mooie speeltuin van gemaakt door een particulier. Er zal niet veel over blijven van mijn ouderlijk huis, ik ga later toch stiekem eens kijken hoe het wordt….. maar een ding vind ik wel hartstikke leuk: Mijn ouders (nu 69 en 65) hebben een schitterend appartement op de begane grond gekocht op de plek waar ooit mijn lagere school stond en mijn kleuterschool…..niet ver van mijn ouderlijk huis, wie had dat nou kunnen bedenken voor later????
Ik zal het heel erg gaan missen maar ze hebben een goed besluit genomen toen, het huis werd veel te groot voor twee mensen die naar de 70 jaar toe gaan….ze kunnen eindelijk echt alle kanten nu op zonder te denken van: Oeps, nou moeten we naar huis want het gras moet weer gemaaid worden…alleen is het zo jammer dat mijn broer dit allemaal niet mee maakt, dat doet ons nog veel pijn, hij zou ook trots geweest zijn dat ze deze beslissing eindelijk hebben genomen….Goed zo Vader en Moeder
Ik heb twee ouderlijke huizen gehad. Vanaf m’n geboorte tot m’n 8e jaar woonde ik in een tamelijk eenvoudige buurt bij de Weimarstraat in Den Haag. In 1952 verhuisden we naar Bezuidenhout, dat toen een wat elitaire naam had. Dat zal dan wel voor het deel gegolden hebben, dat meer richting het centrum lag. Van het eerste huis, dat het oude huis werd gedoopt, heb alleen wat vage herinnering over de globale indeling. Het was op de eerste verdieping en de voordeur deelden we met de mensen op de tweede verdieping. En die konden bij tijd en wijle aardig luidruchtig zijn.
De verhuizing naar het Bezuidenhout betekende een hele verbetering. Tweede etage met eigen opgang en geen bovenburen en een stuk lichter door de grote ramen. En een zee van ruimte. Alleen de schade van het bombardement van 3 maart 1945 was hier en daar nog zichtbaar. De meeste deuren hingen iets uit het lood, waardoor ze uit zichzelf open of dicht gingen. Ik had een eigen kamer op het noord-westen, ’s winters ijs- en ijskoud, m’n beide zusters deelden een eveneens ruime kamer op het zuid-oosten. Er was een tussenkamer, die als werk/rommel kamer werd ingericht en waar we later een douche in geplaatst hebben. Ik heb hier tot m’n 40e gewoond. Ik vertrok omdat ik in het midden van het land ging werken.
Uiteraard kende ik elk hoekje en gaatje. Ik heb zelfs een nauwkeurige plattegrond van het huis gemaakt, om te zien of er geen verborgen ruimten waren. Ik dacht er twee gevonden te hebben maar één bleek een meetfout en de andere was de schacht voor de luchtverversing van de WC’s. Jammer.
Toen ik als laatste “kind” het huis verliet, heeft m’n moeder (m’n vader was al overleden) nog een paar jaar in het huis gewoond, maar het huis vergde wel flink wat werk om het schoon te houden. Toen verhuisde m’n moeder naar een soort van senioren flat in het nabij gelegen Mariahoeve.
Bij het schoon achterlaten van het huis is er een enorme berg materiaal uit alle hoeken en gaten gehaald, maar ook een hoop van de muur. Ik had in mijn kamer een hoop extra contactdozen aangelegd en extra lichtpunten met bijbehorende schakelaars. Alles volgens de regels in installatie-buizen. M’n kamer leek wel en fabriekshal. Daarna met enkele dozen Alabastine de gaten in de muren dichtgemaakt.
Toen dit alles achter de rug was, heb ik de sleutels bij de verhuurder in de brievenbus gedaan. Ik heb wel zeker een kwartier met de sleutels in m’n hand gestaan, want ik was me er heel erg van bewust, dat ik een belangrijk hoofdstuk in m’n leven afsloot. Een half leven trok aan mijn geestesoog voorbij, met alle goede en slechte momenten. Een ouderlijk huis kan je maar één keer in je leven hebben.
Nu woon ik weer een aantal jaar in Den Haag, vrij dicht bij het huis, waar ik de eerste 8 jaar gesleten heb. Ik loop er regelmatig langs. Met de fiets kom ik ook weleens door de straat waar ik dan ruim 32 jaar gewoond heb. Dan komen alle prettige herinneringen weer boven drijven en voel je je weer even het schoffie van toen.