Bang zijn…
Link naar dit artikel Op zaterdag 28 januari 2006 geschreven door Bart 66
Als kind zijn we allemaal wel eens bang geweest, wij waren b.v. al bang om alleen naar de zolder te gaan.
We hadden een groot oud huis waar de zolder amper gebruikt werd. Een van mijn bangere momenten was toen ik midden in de nacht wakker werd en getik op de ruiten hoorden, en dat ging de hele nacht maar door.
Ik durfde er niet uit om te kijken wat het was en kroop bang onder de dekens. ’s Ochtends toen het licht werd durfde ik pas te gaan kijken, en kwam er achter wat het was, mijn kamertje had glas in lood ramen en één raampje was er uit gevallen.
Mijn moeder had er een papiertje over geplakt en aan één kant was het plakbandje losgelaten, en dat klapperde door de wind. Daar was ik nou de hele nacht zo bang voor!
Zijn jullie ook (vooral ’s nachts) wel eens bang geweest?
70 reacties op “Bang zijn…”
end nog...
Whaha dat ken ik angst maar ja heb er nu geen last meer van maar heb een broer die elk geluidje hoort en van alles angstig word zo iritant. Die verbeeld zich van alles. Nou daar word je zelf ook beetje bang van.
Jawel hoor als kind heb ik hele enge dromen gehad die ik nu nog steeds kan navertellen (kejje nagaan).Echte nachtmerries dus.
En ik kan me herinneren dat na het zien of lezen van iets engs er toch eerst onder mijn bed gekeken moest worden eer ik er in durfde. Als kind kun je het onderscheid tussen werkelijkheid en fictie nog niet zo heel duidelijk zien denk ik vandaar dat kinderen ook enger dromen.
Ik had vroeger vaak last van nachtmerries. Vreselijk, als ik er nog aan denk…… Ik was alleen thuis met m'n zusje en dan stond er een vreemde man voor het raam. Dat was al vreemd, want we woonden op een bovenwoning. heel eng, ik werd dan altijd doodsbang wakker. Ik durfde op een gegeven moment niet eens meer te gaan slapen.
Totdat ik op tv The Police zag. De zanger (Sting) leek sprekend op die enge man voor het raam stond in m'n nachtmerries. Ik heb sindsdien nooit meer die nachtmerrie gehad. (Ben fan geworden van The Police.)
Palomino: wat grappig eigenlijk dat je "vreemde man" op Sting leek; mijn broer lijkt ook op Sting en heeft ooit een competitie gewonnen met zijn gelijkenis!
Was vroeger alleen bang voor mensen en wat ze konden zeggen om mij te krenken of beschaamd te laten voelen. Vooral als tiener speelde dat een grote rol. Als heel klein meisje was ik bang voor Sinterklaas met die zware stem. Later op de middelbare school was ik bang dat ik tijdens boodschappen doen met mijn ouders een leraar zou tegenkomen, waarom weet ik al niet meer.
Onder het bed kijken, en in de kasten - als ik het durfde tenminste. Overal konden immers Enge Mannen zijn, zeker weten. En als ik het niet zeker wist, dan lag ik doodsbang in m'n bed, brrr! Voor het raam konden ze ook staan. 's Avonds, als de luxaflex dicht was en ik was alleen thuis met m'n broer (niet vaak voorgekomen, maar toch). DAN kon daar wel eens een enge man staan - en dat wij dat dan niet wisten. Als er dan nog iets Heel Engs op tv was (Q en Q bijvoorbeeld), dan was ik helemaal bang.
Heel soms kan ik dat gevoel nog wel eens hebben, dat er iemand in huis is en dan moet ik altijd overal even kijken.
Heb ooit eens een nacht lang zwetend van angst onder de dekens op mijn zolderkamertje gelegen. Ergens uit een donkere hoek kwam een geristel wat maar niet op hield. De hele nacht door. Vroeg in de ochtend mijn moeder geroepen en die ging kijken in de hoek. Wat bleek, er lag een stuk inpakpapier waaronder zich een tor bevond die al die tijd bezig was geweest zichzelf te bevrijden.
Trouwens, als ik naar die zolderkamer ging had ik altijd het gevoel dat er iemand achter mij aan mee de trap op ging. Pas als ik boven was durfde ik mij om te draaien om te zien dat het maar verbeelding was. Iedere dag opnieuw.
In mijn puberteitjaren bang voor meisjes, kreeg bijna altijd een rood hoofd als een van die schone wezens het waagde mij aan te spreken. Pas toen ik 17 was is dat overgegaan.
Ik was altijd bang te laat te komen.
Mijn moeder bracht me naar school en ik wilde idioot vroeg weg. Vaak gaf ze niet toe …. maar soms kreeg ik zo'n driftaanval dat ze maar toegaf. Stond ze met mij ( opgelucht ) op een verder leeg plein.
Ik ben nu niet meer bang hiervoor maar ben altijd te vroeg …. paniek als ik ergens te laat dreig te komen.
Toen ik drie/vier jaar was had ik een ansichtkaart naast mijn bed hangen die er overdag leuk uitzag maar in het donker vond ik die kaart er zo eng uitzien, durfde er niet naar te kijken.
Keek op die leeftijd voor het slapen gaan of Midas de wolf niet onder mijn bed lag. Vond 'm in de Donald Duck altijd eng.
En ja dromen: dat deed en doe ik veel, een regelmatig terugkerende droom was over treinen, moest in de trein stappen maar kon de stap van het perron naar de trein niet maken.
En de andere droom was dat mijn negerpopje in de kolenkachel werd gestopt.
Lijkt niet spannend maar voor een klein kind blijkbaar wel.
hoi hoi werd door de site rhodosfriend gewezen op jou site, top echt helemaal leuk ben zelf ook van 1962 dus ik herken me er helemaal in. Je hebt er een trouwe bezoeker bij gekregen.
En ja 's nachts bang vroeger nou echt wel het engste wat ik me kan herinneren is dat Sandeman (van de reclame die man met die zwarte cape) in mijn kamer stond ha ha.
Goed weekend en ik ga je linken op mijn site als je het niet wil laat het dan even weten.
groetjes thee
Bang voor enge mannen onder mijn bed, of krokodillen. Mijn zusje en ik maakten elkaar ook bang daarmee. Paps en mams hebben vaak onder het bed moeten kijken om ons gerust te stellen.
En wij hadden op de slaapkamer een schilderij aan de muur hangen met een silhouet van een vrouwenhoofd. Als het buiten waaide dacht ik dat dat silhouet 'boeoeoe' riep, maar dat was natuurlijk de wind…
Verder droomde ik regelmatig dat ik op een weg liep en er opeens gaten invielen waar ik dan met één been in zakte. Doodeng.
Of dat ik achterna gezeten werd door een enge kerel en ik voor mijn gevoel heel hard liep maar geen meter opschoot. En die kerel liep dan heel rustig, maar hij kwam wel steeds dichterbij. WHAAA!
Ik ben ongetwijfeld vroeger wel bang geweest, maar situaties als in de kast kijken en onder mijn bed, dat heb ik nooit gedaan. Wel was ik vroeger altijd bang om in slaap te vallen, vooral als ik weer eng gedroomd had. Een droom kwam heel regelmatig terug: er kwam het geluid van een naderbij komende brandweerauto en er kwam een soort enge clown in voor. Zodra ik die droom een keer had gehad, was ik zeker een week lang 's avonds bang om te gaan slapen. Bang om weer hetzelfde te dromen. Ik verzon dan een soort trucjes om te voorkomen dat het terugkwam. Als je je ogen dichtdoet, zie je soms wat flitsjes. Daar concentreerde ik me dan op. Als het me lukte om zo'n helder flitsje 10 keer te zien, het liefst in felgeel of blauw, dan zou ik niet eng dromen. Daar geloofde ik heilig in, maar ik weet niet meer of het ook werkte.
Als jong kind was ik eens bij een poppenkastvoorstelling van Frank Kooman en in de verhaallijn kwam opeens een (echte) hand voor met een donkerblauwe handschoen. Dat vond ik destijds doodeng. Wat die hand met het verhaal te maken had weet ik echt niet meer want dat is inmiddels zo'n kleine 40 jaar geleden, maar het had wel indruk gemaakt.
Voor kinderlokkers was ik bang en dat kwam vooral door het wel erg beeldende verhaal dat de juffrouw van de eerste klas ons ter waarschuwing vertelde over een jongetje dat zo'n kinderlokker niet overleefd had. Sindsdien was ik lange tijd erg bang voor "vreemde mannen", hoe aardig en vriendelijk die ook waren.
Verder herinner ik mij hoe mijn grote broer zich een keer verstopt had onder mijn bed en daar ging liggen "spoken" na het verhaaltje en de nachtzoen van mijn moeder. Wat kreeg hij op z'n donder van mijn ouders.
En niet te vergeten het horen kraken van de trap, en dan met één oog boven de dekens bibberend naar de trap kijken of er al een hoofd tevoorschijn kwam…wat nooit gebeurde.
Als meisje van een jaar of dertien kwam ik s'avonds op de fiets in het donker een potloodventer tegen. Daarna nooit meer zo hard gefietst, en toen ik eindelijk thuis kwam, was daar niemand en moest ik ook nog mijn sleutel zoeken en die met bibberende handjes in het slot proberen te krijgen…
Ik kan me niet herinneren dat ik als kind bang was. Wel weet ik me nog 2 nachtmerries levendig te herinneren: de een ging over een beer-op-wieltjes" en de ander over een Egyptische begraafplaats, vooral dat laatste thema is niet echt kinderijk …. Maar als puber fietste of' bromde' ik rustig midden in de nacht over boswegen en langs de hei naar huis (dat mijn ouders dat goedvonden verbaast me nog steeds, helemaal in het mobieltjes-loze tijdperk!)
In Wales, Engeland, heb ik als 11-jarige tijdens een vakantie eens een hele angstige nacht beleefd. We logeerden in een oud kasteeltje aan de kust, mijn ouders gingen 's avonds nog even in de bar wat drinken en ik lag in bed op onze kamer ergens op een bovenverdieping. Ik hoorde steeds allerlei niet thuis te brengen harde geluiden en voetstappen, had het koud en warm tegelijk en mijn hart klopte zowat uit mijn borstkas. Ik durfde me beslist niet te verroeren en mijn ouders zaten lekker aan de Guiness, dus kwamen voorlopig niet terug. Toen raapte ik al mijn moed bij elkaar en nam een run naar de deur, rende (in nachtpon) door de gang en de vele trappen af zo recht die volle bar in. Het zorgde wel voor enige hilariteit, ik kreeg een Coca Cola en mocht opblijven tot mijn ouders ook naar bed gingen. De volgende ochtend aan het ontbijt vertelde de eigenaar dat het kasteel in de Middeleeuwen een gevangenis was geweest en dat er ter dood veroordeelden hadden gezeten. Het kan misschien toeval zijn, maar toch is deze gebeurtenis me altijd sterk bijgebleven. Ik ben daarna nog heel lang bang geweest in het donker.
Oei nou,was echt wel bang! In mijn kast stond een doos die mijn moeder uit de supermarkt mee had genomen en waar allerlei troep in zat. Het was een doos van Sandeman, die sherry (dat dronk men toen nog
). Misschien ken je de reclame van toen nog wel. Zo'n man met hoed, zwarte cape die door een huis zwiert. "Het geheim dat je deelt met Sandeman". Ik was als de dood dat die man 's nachts uit mijn kast zou komen. Dus ik checkte het, ook onder mijn bed. Brrrr.
Van verhalen van anderen (oudere zussen) heb ik begrepen dat ik als ukkepuk eens tijdens een winterwandeling hysterisch begon te gillen en niet wilde doorlopen. Na een poosje kwamen ze erachter wat het was: ik durfte blijkbaar niet over sneeuw te lopen….en dit werd met veel gekrijs dus duidelijk gemaakt!
Mijn jongere broer was als klein kind altijd bang voor honden. Maar omdat hij dat niet wilde weten voor anderen zei hij altijd dat de hond weg moest omdat zijn even oude neefje zogenaamd bang was. Hij zei dan altijd ; EPPIN (=erwin) is HONNEBANG (bang voor honden). Dat eppin is honnebang, krijgt hij nu nog wel eens te horen.
Toen ik ouder was, werd ik bang om in het donker alleen te fietsen, vooral buiten de bebouwde kom. Mijn vriendin had daar helemaal geen last van, totdat ze eens is achtervolgt. Ze fietste op een hele lange donkere weg, s avonds laat, richting het dorp waar ze woonde. Er kwam een brommertje achter haar rijden…..de brommer naderde haar maar ging haar niet inhalen….en dat enkele kilometers lang. Ze heeft toen echt haar longen uit haar lijf gefietst. Toen ze in het dorp aankwam, ging de brommer naast haar rijden…..deed de helm omhoog en zei sarcastisch lachend tegen haar; JE WAS BANG HE ZUS……ontzettend gemene oudere broer!
@ Jacqueline, die spookverhalen (vooral uit Engeland) vind ik ontzettend boeiend. Ik kijk ook vaak naar al die ghostcams op internet.
Ook lees ik graag spookverhalen en als er iets paranormaals op tv komt, zit ik aan de buis gekluisterd.
Maar als het donker is en ik ben alleen beneden, dan durf ik gek genoeg nooit naar deze programma's te kijken.
Helaas zenden ze deze programma's bijna nooit overdag uit, wanneer ik wel durf te kijken ;(
Ook kleine Ricky had als kind zijn angstige momenten. Zo was ik als de dood voor de 'Joker' die altijd bij de intocht van Sinterklaas was. Zo erg dat ik er ooit van overtuigd was (en bijna nog ben) dat ie mij mee wilde nemen vanuit mijn slaapkamer. Toen ik plotsklaps wakker werd stond hij naast mij (+/- 5 jaar) en volgde ik hem de kamer uit. Ik kwam uit in de kamer van mijn ouders waar hij verdwenen was en ik mijn ouders wakker maakte. Het voelt tot op de dag van vandaag heel vreemd aan.
Zo heb ik rond mijn elfde ook meegemaakt dat ik getik op mijn schouder voelde terwijl ik bijna sliep maar bij omkijken niemand zag, mmmmmm Begin nu te vermoeden dat het misschien wel iets was tussen hemel en aarde, zeg maar. De ervaringen waren te vreemd om af te doen als droom.
Maar de kroon spant toch wel het feit dat ik als kind niet boven de dekens uit durfde komen met mijn hoofd. Ben jarenlang letterlijk onder de dekens in slaap gevallen als gevolg van voorgenoemde ervaringen. Wat kunnen kinderen eigenlijk, zo terugkijkend en andere verhalen lezend, eigenlijk maar dwangmatig zijn, he. Ik loop nu alleen, zonder angst, door donkere parkeergarages en ben megafan van horrorfilms. Zou het een reactie zijn van die tijd….
Jaaaa, echt erg. Ik was ook wel eens bang. Dan keek ik onder het bed en in de kast. En als ik naar het toilet moest dan wachte ik tot ik mijn ouders hoorde.
In bed hoorde ik de wind joelen op de zolder of muizen lopen op het plafond. Vooral bij storm of onweer, brrr. Gelukkig woon ik nu in een nieuwbouwhuis.
Sandra67: neem de spookprogramma's dan op en kijk overdag, als het licht is. Er is hier ook een fantastisch tv ding op het moment, "Ghosthunt", lokaal, ben al in een van de lokaties geweest, maar het wordt 's avonds laat uitgezonden en mijn dochter en ik kijken de volgende dag overdag.
Ook ik was doodsbenauwd voor honden, bij ons in het dorp was dat wijd bekend en bijna iedereen had een herdershond of een collie (Lassie). Het maakte niets uit: als de hond op straat stond, keerde ik me met fiets en al om en reed verscheidene kilometers om toch op een andere manier op mijn einddestinatie te komen. Ik lach er nu om, maar ben vaak achtervolgd door een grote hond, die mijn angst dus rook. Ik ben eens terug naar huis gereden, heb de eigenaar opgebeld of hij zijn herdershond achter het hek wou laten omdat ik er langs moest fietsen, en vijf minuten later reed ik er triomfantelijk langs. De eigenaar plus German shepherd dog stonden nog triomfantelijker achter het hek te grinniken (ik meen namelijk dat de hond ook lol had), en ik was al minstens 16…
Ik was als klein kind als de dood voor een masker dat bij mijn tante en oom in de gang hing. Het kwam uit afrika, zo'n houtgesneden ding. En als ze het ook nog van de muur haalden, en voor hun gezicht hielden….nee, dat vond kleine An NIET leuk.
Het verhaal van Lia over ontvoeringen, daar kan ik me ook wel wat bij voorstellen.
Het was 1972, ik was 7 jaar. Hier in Rotterdam was een meisje van 12 ontvoerd, Anita pothuis. Dat heeft toen zo'n indruk gemaakt , dat ik een poos niet buiten heb durven spelen.(Anita Pothuis hebben ze later dood gevonden in een veenplas, vermoord.) Ik weet wel dat naderhand mijn oudere zus vaak meeging als ik buiten ging spelen.
O ja ik was ook wel eens bang, altijd in het donker en dan meestal voor iets heel stoms, zoals kleren die over de stoel hangen in een rare vorm. Op het moment dat je dan het licht aandoet zie je het, maar als je het nog niet weet….
Ik moet eerlijk zeggen dat ik 's nachts nog wel eens bang ben na een nachtmerrie ofzo.
Ik was als klein kind zijnde niet bang in het donker, mijn neefje wel daar moest zijn moeder iedere dag onder het bed kijken (terwijl hij 2 jaar ouder was dan ik) dat vond ik wel erg stoer van mezelf, hij wel ik niet haha.
Nachtmerries heb ik natuurlijk ook last van gehad, maar wat me nog het meeste bijstaat zijn de dromen waarbij ik dacht dat ik op het toilet zat en net op tijd besefte dat ik dus in bed lag. Dat is typisch iets uit mijn kindertijd want ik kan me de tijd niet heugen dat ik dat voor het laatst had!
Als klein kind werd ik alvast in de bus gezet, terwijl mijn moeder nog afscheid van haar vriendin nam. De deuren gingen dicht en de bus reed weg zonder mijn moeder (ik was een jaar of 3 ) Wat heb ik gegild toen. Ik heb tijden niet meer in de bus willen zitten. Angst dat ik alleen in een vreemde plaats terecht zou komen.
)
En nog steeds ben ik niet dol op het openbaar vervoer
Oja hele nachten met m´n hoofd onder de dekens gelegen.En vooral níet bewegen hé, dan kon de boef,inbreker, boze man je tenminste niet horen. Ik heb dat nou nog hoor, ik lig vaak stokstijf in bed omdat ik enge geluiden hoor.
Heb als kind nachtmerries gehad over rupsen. Vond dit vreselijke beesten. Vraag me niet waarom, dat weet ik namelijk niet.
Ik vind het nu nog nare beesten.
Ik was als kleuter - vraag me niet waarom - gillend bang voor die pluisjes die in het voorjaar door de lucht zweven. Ben wel ook altijd bang geweest voor (steek) insecten; misschien was dat de associatie? Ik las als puber tot laat in de nacht griezelverhalen (o.a. van Lovecraft) en had daar niks van, zolang het niet over weerwolven ging. Dan ging het boek gelijk dicht en lag ik met gespalkte oogjes te luisteren naar het gekraak dat een oud huis voort kan brengen.
Mijn zusje en Ik waren vroeger bang dat er iets in de nis zat in onze kamer. We noemden het Pekel.
Dus wijv dan roepen en dan kwam mijn vader of moeder, maakte het licht aan en zei er is niets.
Mijn zusje is zelfs toen ze egens logeerde ban g voor een Mariabeeldje, stoute poepa riep ze toen. Heeft er nooit meer durven te gaan logeren.
Ja, ik was best bang. Onder het bed bijvoorbeeld kon zich van alles bevinden.
Ook ben ik, lang geleden alweer, nadat ik na de film The Excorcist was geweest vreselijk angstig geweest. Dat kwam omdat we vooraan zaten in de bioscoop en dat was nogal imponerend en toen we thuis kwamen had mijn broer zich verstopt en sprong ineens tevoorschijn. BOEH riep hij, ik schrok me wild.
Zijn vriendin heeft nachtenlang verhaaltjes verteld om me te helpen mijn angst te vergeten.
ik was altijd bang voor lawaaiige dingen, haatte de stofzuiger en dacht ook dat ik meegeslurpt kon worden met de wc of lavet, was ook wel tenger daar niet van,haha, dus ik hijs nog steeds eerst mijn broek op en dan pas trek ik door……
Bang was ik van de verhalen over de weerwolven en de bokkenrijders,een roversbende die vroeger Zuid-Limburg onveilig maakten.Wat de weerwolven precies deden weet ik eigenlijk niet.Maar ik had mij in mijn hoofd gezet,dat je zomaar door die dieren met hun tanden uit bed gesleurd zou worden.De bokkenrijders staken de heleboel in de fik,dat was duidelijk.Ook het slaapkamerbehang in die tijd was niet vriendelijk.Door al die kronkels zag ik in schemering er allerlij enge beesten in als draken en slangen.Daarna ging de angst over.Totdat 10 jaar geleden in mijn huis ingebroken werd.Het duurde weer 5 jaar om van mijn angst af te komen.Maar waakzaam ben ik vanaf die tijd gebleven.
Als op zondag Catweezel op tv was geweest had ik ontzettende moeite om in slaap te komen. Dat enge mannetje met die vieze kikker. Brrrrrrrrrrrrrrr.
beetje late reactie, maar ik kon mezelf altijd gigantisch opnaaien. Dan lag ik in bed en dan ging ik denken en beseffen dat ik 100% zeker doodga. Dan keek ik naar mn handen en dan besefte ik dat die òf helemaal verbrandden, of langzaam wegrotten en verkleuren en dat de vingertoppen invielen en zo…en dan mn gezicht wat daarmee gebeurde. en ineens voelde ik dan dat dat echt gaat zijn ooit. en dan werd ik zooo akelig…. Ben tot de dag van vandaag nog steeds erg bang voor de dood. Dat je dood gaat. Ik denk daar toch elke dag wel ff meerdere malen aan. Aan mn eigen sterfelijkheid. Heel vervelend. Ik stap ook altijd met de kans op dood te gaan in een trein of auto. Heel ff flitst t door mn hoofd. Als ik in eent ein ga zitten ga ik altijd zo zitten dat als ie crasht, dat ik dan niet door een tafeltje of een uitsteeksel ofzo doormidden ga. Ik probeer altijd zo goed mogelijk te zitten om t te overleven. is een tick van me die ik liever kwijt dan rijk ben. altijd t besef van die ramp, of De Dood die op de loer ligt en misschien wel slechts 1 meter achter je 'loopt'..
Ik droomde heel vaak hetzelfde en daar werd ik ook wel bang van… Een keer stond er - naar mijn idee - een man in mijn slaapkamer. Bleek gewoon een jas over een stoel te zijn…
Ik was niet bang in het donker ofzo. Had ook te maken met het feit dat ik ben opgevoed met de mededeling: niet zeuren, je slaapt gewoon met het licht uit… En er werd nooit veel aandacht geschonken als ik eens een keertje wat bang was.
Ik denk dat ik dat dus ook niet echt was.
@Iedereen van rond de 40. Ik was het haast vergeten (of had het verdrongen) maar in 1977 was er op Toppop een liedje met een optreden in de studio met een vampier, doodskisten en natuurlijk het niet te vermijden Penny de Jager Showballet.
Het liedje heette Soul Dracula van Hot Blood. Gedurende de maanden na dit optreden was ik s'nachts bang, kon ik niet in slaap komen en kon ik ook het optreden niet meer zien op tv. Heeft zeer grote indruk gemaakt op deze toen 10 jarige.
Ik ben vast niet te enige die toen zat te griezelen. Had jij dat ook bij deze clip?
Een paar jaar geleden was dit filmpje weer te zien tijdens één van de afleveringen van Toppop Non Stop. In 1977 best wel eng ja, maar kon er nu smakelijk om lachen. We zijn wel wat anders gewend ondertussen.
Ben zelf mijn hele leven al bang voor honden, groot of klein, het maakt niet uit.En geen enkele hondenbezitter die dat begrijpt: "Hij doet niets, je moet hem gewoon aaien", etcetera… dus niet! Ben als jeugdig kind ooit in het nauw gedreven door een opgehitste herdershond, misschien ligt daar de oorzaak.
@FrankT: dan kunnen wij elkaar een hand geven! Ik had op mijn 10e jaar ook een opgehitste herdershond aan mijn been hangen.Honden brrr, bij het geluid van hondenpootjes (soms zijn het geen hondenpootjes maar ritselende blaadjes), gaan mijn handen in mijn zakken en krimp ik lichtelijk ineen.
Grappig Joke61, ik ben ook van 1961 en het moet ook zo rond mijn tiende jaar geweest zijn dat ik dit "trauma" opliep. Ik moest het beest op een stil en verlaten bosweggetje met m'n fietsje als enige bescherming van me vandaan houden totdat mijn vader eindelijk eens kwam kijken waar Frankie nou toch wel bleef. En idd, ik hoef nog maar te dénken dat ik een hond zie of hoor en de adrenaline golft weer door mijn lijf heen. Ik zou hier eigenlijk best van af willen, maar zou niet weten hoe.
@FrankT: door mijn werk als verpleegkundige in de thuiszorg, kan ik iets beter met mijn hondenfobie omgaan, temeer omdat het móet. Maar als ik aanbel en ik hoor een hond blaffen dan heb ik wel vaak van "sh.." ze hebben een hond, bij binnenkomst vertel ik altijd direkt dat ik absoluut niet van honden hou en of ze de hond weg willen houden.
De meeste mensen respecteren dat, maar er zijn ook mensen die zeggen: "hij doet echt niets hoor, gewoon negeren als ie aan je zit".
Was toch vroeger een programma op tv om van je fobie/angst af te komen?
FrankT en Joke61, ik durf het haast niet te zeggen…….
laat ik nu twee enorme herders hebben (echt) en één is er megalief, de andere helaas minder dus neem ik hém mee op de jeugdsentimentendag, ok? sorry, geintje, kon het niet laten.
Rick67: je bent errug! Dat zeggen alle hondenbezitters!
@FrankT komt (nog) niet op de Sentimentendag, anders was het wel een mooie therapie voor ons geweest. Kon jij mooi optreden als een soort Martin Gaus of Rolf Wouters (was hij niet van dat tv programma om van je angst af te komen?) ((-;
rick67 (wie anders): ik lees nu jouw reactie pas bij dit onderwerp. Ik heb daar nog een fragment van op video, paar jaar geleden opgenomen. Soul Dracula ja inderdaad. Erg stom en knullig als je t nu ziet, ze maakt gewoon krabbende poes gebarewn met r handen en ze hebbe zo'n stom gebitje in. Hahahaha, leuk dat je dit dus schrijft, want ik weet exact waarover je het hebt.
Al mijn exen waren ongeveer van lichting Thriller v M.Jackson. Echt iedere ex partner van me kan nog steeds niet of met moeite naar die clip kijken omdat ze toen er zo bang van zijn geworden…. Vind ik heel opmerkelijk!
In de afgelopen drie jaar heb ik als acteur mee gedaan aan opnames in de horror film Horizonica.Het contract verplicht mij de inhoud nog geheim te houden.De film komt dit jaar in de bioscoop.Wel was het een bijzondere ervaring.Nachtopnames in de bossen.Zombies die er afschuwelijk uitzagen en contact met bekende Nederlanders.Henk Westbroek zingt de tietelsong.Deze is reeds deels te zien geweest op SBS6 en de radio.In ieder geval helpen zulke opnames je over angsten heen.Belangstelling?Klik Horizoniva op Google in.
Herstel.Het is niet Horizoniva,maar Horizonica.
@ Jo Pinxt…..wat gaaf zeg, dat je met een film mee doet. Lekker genre overigens! Als je nog veel in beeld komt, wil je dat dan schrijven. Dan zijn er vast meer "sentimenteeltjes"die gaan kijken!
@Jo: leuk! ik heb net even op de site gekeken : http://www.horizonica.nl en het ziet er spannend uit! Wilco den Brok speel je dus! ik ga er naar uitkijken!
@Rick 67 Jaah! Soul Dracula van Hot Blood vroeger dacht ik dat dat de echte groep was en niet Penny de Jager. Maar Hot Blood bleek een Duitse studiogroep te zijn, zodat inderdaad penny en haar ballet het visueel mochten maken. Misschien wel een leuk onderwerp voor het programma 'Single Luck' dit nummer…
Jo Pinxt: Grappig man! Een paar kennissen van me figureerden in Horizonicam allen Zombi freaks (zoals ikzelf ook). Ik ben dus reeds op de hoogte van het bestaan vd film. Half jaartje tot een jaartje geleden bij Man Bijt Hond kwam mijn ex die samen met mn ouwe vriendencluppie ook een zombi film aan t maken waren in de maisvelden in de regio. Mijn band is nog als 'filmmuziek' gebruikt! Erg grappig was dat om te zien! Ik blijf op de hoogte. Leuk dat JIJ/U daaraan meedeed. Ook een zwak voor zombi's wellicht?
Nee, in de film speel ik geen Wilco de Brok.Ik ben in de film in tegenstelling tot veelal in mijn dagelijkse leven meer een wijs man.Horrorfilms zijn niet mijn eerste keuze.Toneelspel wel.Het was na mijn spel als Blinde ziener in het Grieks theaterstuk Antigone dat de producent en regisseur na afloop van de voorstelling me kwam vragen of ik auditie wilde doen.Spannend was dit met tweehonderd personen.Anderhalf jaar hebben de opnames geduurd.Woensdag ga ik de tekst overdubben.En als alles mee zit komt de film dit jaar in de bioscoop.Ik hou jullie op de hoogte.
Je kent vast wel zo'n "trillertje" dat zich wel eens in een ooghoek nestelt. Een paar onwillekeurige spierbeweeginkjes. Ze kunnen ook wel eens in andere spiertjes voorkomen, je kuiten bijvoorbeeld.
Nou ik weet nog goed dat ik dat voor het eerst ervaarde. Ik was een jaar of 7, overdosis fantasie en daardoor ook bang in het donker. Kreeg ik 's nachts voor het eerst zo'n trillertje op…m'n rug!!! Ergens bij m'n schouderblad. Het was het gevoel alsof iemand ineens heel hard op m'n rug tikte. Terwijl ik in bed lag dus. Ik kan me nu nog herinneren hoe ik me werkelijk een ongeluk schrok en de hele nacht met het licht aan heb geslapen.
Zelfs nu nog als ik een "trillertje" bij m'n oog heb denk ik daaraan.
Wat fantasie zoal met een mens kan doen he…
Hallo, ja natuurlijk ken ik dat! Ik heb ook al zóveel enge momenten meegemaakt waar ik eigenlijk niet bang voor had hoeven zijn!
Een van mijn engere momenten was toen ik en een vriendin een verlaten "eng" huis wouden binnengaan. We wisten niet zeker of er iemand woonde, de oudere mensen in de stad zeiden van niet, dus we gingen een kijkje nemen. Toen we binnen wouden gaan hoorden we een vrouwenstem schreeuwen diep van in het huis. Als de bliksem waren we weg! Een andere keer waren we teruggekomen, toen zagen we een schaduw staan. Ook snel waren we weg toen! Toen wisten we dat we zeker zouden gaan, en dat deden we ook! Mijn vriendin was bang dat ze ons zouden zien. Het enge verlaten huis was niet eens eng, gewoon een huisje (ik was er binnengeweest mey een jongen en nog een andere vriendin) Toen we terug naar buiten gingen, waren we bang. we zagen op glas afdrukken van kinderhandjes. Toen zagen we een man. Ik dacht echt dat dat het laatste was wat ik ooit zou zien en ik was al aan het denken aan mijn begrafenis! Maar de man kwam gereedschap halen en hij was terug weg, heel eng! ik had me doodgeschrokken! Mijn vriendin en ik waren zeker 1 minuut lang aan het schreeuwen en ik was aan het huilen. Het was echt eng! Nu blijkt dat die ''vrouwenstem" een kip was en nu blijkt dat die "schaduw" een paal was =D
Ach ja, jonge kinderen maak je niet wijs dat wat ze zagen niets was. Kinderen zien meer als volwassenen, en vertellen meestal de waarheid! Ik vind horror wel spannend. En om samen te komen met vriendinnen en enge films kijken is ook leuk! Een beetje spanning! Of savonds gaan wandelen op het kerkhof of bij volle maan geesten oproepen, dat is pas leuk als er niets gebeurt! Je moet risico's durven maken in het leven, hé!
Over griezelmuziek gesproken, naast 'Hotblood' had je ook 'Lemming', die hadden een nummer 'Lucifera'.
Was ook best eng als je klein bent.
Het enige waar ik bang voor was toen ik nog klein was, dat was de schooltandarts, als ik dan vroeg in de morgen naar school liep, en de hoek omging, en ik zag die bus weer staan van de schooltandarts, reken maar dat ik em kneep
.
Nu niet meer hoor, maar wie was er niet bang voor, velen met mij neem ik aan hahaha
Bang zijn….Daar vraag je me wat…Eigenlijk ben ik niet zo snel ergens bang voor geweest, tenminste niet voor monsters en spinnen of muizen…..Wel was ik vaak bang voor mensen, die schreeuwden, of aggressief waren, die vond ik doodeng…Ook mensen die niets zeiden, maar je alleen maar aankeken….brrrr. Maar beesten, of het nu vervaarlijk blaffende honden waren, of een joekel van een spin,of onweer of een krakende trap in het donker, of spoken maakten me niet bang.
Gek genoeg, toen ik volwassen was, begonnen we juist wel angsten zich te ontplooien: hoogte vrees( nooit eerder last van gehad), oorlog, mensen te verliezen ( rode draad door mijn leven )…Maf he, alles wat ooit normaal leek of je gewoonweg niet bij stil stond , is ineens angstaanjagend….
Hebben jullie dit nu ook of ben ik gek aan het worden?
@Wilma: Ja ik herken dat wel hoor, als volwassene ben je plots bang om in de 8-baan te gaan, hoogtevrees, dus geen reuzerad meer, etc. Je bent niet gek hoor!
Als ik in bed lag met de deur open, zag ik soms de halve woonkamer verlicht…doodeng vond ik dat. Uiteindelijk kwamen we er toch achter dat het de auto’s waren die voorbij reden en dat terwijl we op een 1ste etage waren.
Toen ik 4 was hadden ze bij de buren een monster. Hij had een lange dunne nek die op het einde een kort stukje in tweeen splitste als een V. Dat ding keek over het muurtje en bewoog heen en weer. Vanuit m’n bed zag ik het ding soms door de gordijnen gluren. Soms was ie een hele tijd weg, maar ineens kon ie er weer zijn. Pas later begreep ik dat het een stok was waarover de waslijn werd gespannen.
Toen ik erg klein was had ik telkens terugkerende nachtmerrie. Hij hield pas op toen ik de ‘persoon’ in de droom durfde te trotseren, toen ik een jaar of 5 was. Het is een merkwaardige droom geweest waar ik nog regelmatig aan heb gedacht. Waar ik het vandaan had mag Joost weten.
De nachtmerrie verliep telkens hetzelfde. Ik was bij een oud statig, donker vergeeld huis, de voordeur was voorzien van een ruitje in ruit-vorm. Ik had de pest aan ruitjesvormen, laat staan deuren met zo’n ruit, alleen door die droom. In de droom moet ik naar binnen. Er volgt een klein portaaltje en dan is er iets van een gang. Op de grond liggen zwartwit geschakeerde tegels en iets van een tapijt waar je in wegzakt. Het is een bijzonder muffe bedompte bedoening. Vergeeld beschadigd behang met getrokken motieven. Er hangt een karakteristieke geur die ik me zo voor de geest kan halen. Ik loop het stukje door de gang en kom bij een trap die halverwege 180 graden draait, naar rechts. Het tussenstuk is een plateau. Aan de linkerkant hangt tegen de muur een ovaal portret. Een uitgerekte tollende O lijkt het wel, het lijkt ook op een spiegel. Ook aan ovalen had ik een hekel, alleen door deze droom.
Het portret is een afgrijselijk gezicht, en dan meen ik ook echt afgrijselijk. Ik zie het zo voor me. Als ik het nu beschrijf is het iets tussen een man en een vrouw in, een jaar of 60 a 70, ingevallen gerimpeld gezicht, diepliggende ogen. Een vage vergeelde zwartwitfoto. Ik loop het stukje trap op en ben ineens een slag gedraaid zodat ik recht in het portret kijk. Ik wordt erin gezogen. En op dat moment wordt ik zo enorm bang, maar ik kan niet weg. Het gezicht is gruwelijk. Het laat allerlei gelaatsuitdrukkingen tegelijk zien zonder te bewegen, maar het beweegt daarbij ook. De ‘persoon’ op het portret is druk aan het praten tegen me, grijnst tegelijkertijd en is aan het ja/nee knikken. Het gezicht verandert van vorm, maar het blijft een man/vrouw. Bewegingen gaan dan steeds sneller en sneller totdat het ineens stopt. Roerloos staart het me aan alsof het heel blij is, een soort ‘hebbes’. En dan herhalen de bewegingen zich, nog sneller, het stopt weer, gaat weer door, stopt, etc. Gelaatsuitdrukkingen zijn zeer extreem en fel, zonder dat het gezicht verder vervormt. De ‘boodschap’ is telkens ‘ik heb je’ of ‘ jij kunt niet weg’ of ‘ik zal je pakken’.
Oh wat was ik bang. De droom vervolgt dan telkens dat ik de trap verder op ren en in een grote donkere ruimte terecht kom waar ik niets kan zien. Ik wil naar huis maar durf de trap niet meer af. Overal komt dit portret op me af in het donker. Als ik me omdraai om de trap af te rennen sta ik ineens op dezelfde plaats en is er dit portret weer dat steeds gemener, bozer, verdrietiger gaat kijken. Dit rennen en omdraaien gaat nog even door tot ik de ogen opendoe en de donkere ruimte m’n schemerige slaapkamertje is geworden en ik met kloppende keel wakker ben.
Regelmatig kwam deze droom voorbij. Ria Valk had indertijd eens een hitje, Horlepiep. Ik was daar erg bang van. De persoon op het portret heette horlepiep en de stem op de plaat was van hem/haar. Dat wist ik zeker. Die stem kwam ook vanuit een bovenhoek in de kamer, waar ook een eng ‘boe’-geluid zat die (gok ik nu) eens per maand ’s middags te horen was.
Maar goed, zo rond m’n 5e kwam de droom weer een keer. En nu was ik niet bang meer want het was mijn droom. Ik ging zelf gezichten trekken voor het portret en zei dat ik best vriendjes wilde worden. Of dat ik anders nooit meer zou komen. De gekke gelaatsuitdrukkingen verdwenen en de figuur werd een soort oude oma die me heel vertrouwd toeknikte. En dat was het.
Horlepiep…
Ook ik was wel eens bang in het donker en kroop heel diep onder de dekens en dacht toen ook: Zo, en nu kunnen jullie er allemaal lekker niet bij want nu lig ik veilig…..en ik mag dan zo’n bedlampje gehad hebben ook dan kon je schimmen en schaduwen ontdekken van de bureaulamp die op een of ander monster leek
of als ik veilig lag, oma ineens zei van: lig je lekker lieverd????? Nou, dan was het goed schrikken natuurlijk als je boven de dekens kwam maar oma stelde je weer gerust. Ik was in de wintermaanden ook best wel bang om even naar de schuur te wandelen in het donker en rende dan ook hard door want je moest wel 25 meter lopen er naar toe. Ik was ook altijd bang van psychiatrische patiënten, die vond ik er zo eng uitzien (bij sommigen zie je dat niet hoor!) mensen die in zichzelf praten of je aan staan te staren…..nu zijn het hele lieve afhankelijke mensen waar ik ook mee werk maar ja, als kind blijft het toch een enge meneer of mevrouw he?
ik was nooit zo bang ik lach samen met mijn zus op 1 de zelfde slaap kamer mijn zuster was wel zo poep broek vroeg ze of heksen bestond dan maakte ik er wel iets van dat ik er 1 gezien had het kind helemaal bang deed ik eeen heksen stem naar zij huilen mijn moeder erbij roepen of ze bij mijn mmoeder mocht slapen dat mog niet en ik kreeg op mijn flikker kinderachtig van me maar toen vond ik het wel leuk
Ik zelf was wat betreft de nacht niet zo een angsthaasje, maar mijn zus was bang voor onweer, als het snachts eens te pas kwam.Vroeger had je nog zomers waarop het echt kon onweren. En dan gilde mijn zus vanuit haar bedje ( we sliepen naast elkaar) Mama, het onweert.Dan mochten we uit bed en kregen iets lekkers. Ikzelf ben wel eens mezelf rotgeschrokken,maar dat is geen angst. Bij ons tegenover was een veilinggebouw, en daar was brand uitgebroken. Maar dat lag nog achter een huis dat tegenover ons stond. En ik kwam net uit mijn eerste slaap en dacht dat het huis van de overburen in de hens stond, want de vlammen sloegen uit het dak ( maar dat zie je dan verkeerd in de eerste schrik ) Het betrof de veiling. Mijn zus kwam thuis met haar verloofde, ze waren wezen stappen, het was kwart voor 12, en ik kom spierwit de trap af, want mijn ouders waren nog op, en ik stamelde met droge mond:”Saartje brand af. De vlammen slaan al uit het dak.”Toen gingen ze ook kijken en zeidden dat het de veiling was. Maar ze wilden persoonlijk gaan kijken en mijn zus gelaste mij:”Ga zitten. Eet een appel “(midden in de nacht.Toen was ik dus echt wel bang. En ook een keer toen ik op een zomeravond op mijn kamer keek naar de film Close Encouters of the 3th kind. Op zich een mooie film, maar net toen het ruimteschip open zou gaan en de aliens naar buiten zouden komen sprong er ineens van buiten een kat op de vensterbank, net op het moment dat het spannend werd. Ik hád het niet meer, want ik dacht echt dat de aliens mijn kamer inkwamen. Later heb ik mezelf uitgelachen. Bang voor een poesje.
Ik vond als kind de nacht ook niet prettig (net als het zusje van Thea van Donk hierboven) en had vaak een speciaal nachtlichtje aan met de deur op een kier. Ik zag van alles op de donkere muren en gordijnen en alles wat ik dan hoorde had een andere betekenis dan overdag. Ik kon ook niet tegen griezelfilms, vooral als enge hoofden verschenen.
Als tiener dacht ik dat ik weinig angsten had, nu komen er weer meer met het klimmen der jaren. Meer dan zorgen en problemen heeft angst iets biologerends.
In de bijbel schijnt ergens te staan dat vrees een strik is. Zorgen dus dat ik er niet inkom en hem door angst aantrek.
Bang zijn…ja,maar het was een mengeling van bang zijn en zalig griezelen soms. Met mijn vriendin naar the Omen en dan elkaar plagen . Samen oppassen, enge geluiden horen, giebelen, maar ondertussen de rillingen over je rug krijgen.
Bang zijn is eigenlijk een vreemd en dubbel gevoel. Ik denk dat het niet alleen een kinderding is. Laatst nog eng staan te griezelen. Ik zag geheimzinnige lichten in de lucht, die synchroon bewogen. Ik heb wel een kwartier vol verbazing staan te kijken. Ufo`s??
Nu ben ik een tikkeltje nachtblind en wat ik niet kon zien, zag mijn zoon wel. Het was een hijskraan, ik zag alleen de lichten
Bang zijn…ik heb een tijd angst gehad voor de wc. Mijn ouders hadden ooit een wc waar alleen een gat onderin zat en je keek zo min of meer de afvoerbuis in. Als kleuter durfde ik nooit op die wc te gaan zitten, bang als ik was dat er een hand uit dat gat zou komen om me de wc in te trekken. Mijn moeder ging dan ook altijd mee en bleef mij gezelschap houden tot ik mijn plichten op de pot gedaan had. Na een verhuizing kregen we een wc met water onder in de pot en was de angst ook weg.
bang zijn als kind,…
ja, toen ik wees werd moest ik naar weeshuizen, bij de nonnen,als je stout was kwam je in het hok, was een donker kamertje waar je werd opgesloten, nog steeds (40 jaar later)kan ik er niet tegen als een deur op slot moet.
@An (1965): Ja de Anita Pothuis vermissing kan ik me zeker herinneren. Volgens mij was het een van de 1ste keren dat dit gebeurde c.q. in de publiciteit kwam.
Toen ik 13 jaar was en de lengte had van iemand van 14-16 had ik altijd toegang tot films die eigenlijk bedoeld waren voor 16+.
Bij ons in het dorp draaide in 1979 de film
Dawn of the dead, en jawel ook ik ging hierheen
want ik had hier heel veel over gehoord.
Na afloop van deze real-shocker was ik compleet
ondersteboven.
Ik zag onderweg terug naar huis in het donker overal zombies.
Deze angst heeft toch zeker enige weken geduurd
steeds voor het slapen eerst onder het bed kijken, ’s avonds in de steegjes steeds omkijken. vreselijke tijd was dat.
Pure angst om een film waar ik nu bij wijze van spreken om lach.
Ik heb pas nn horrorfilm gekeken: the boogeymen 2 en ik weet nie goed hoe ik van mn angst moet afkomen? Kan iemand me helpen?
Toen ik een klein kind was, stond ik tijdens onweer doodsangsten uit. Mijn ouders kochten een tent en we gingen naar de camping. De eerste nacht op de camping, het zwaarste onweer dat ik meegemaakt had.Veilig lag ik tussen m´n ouwelui in de tent. Sindsdien heb ik geen schrik meer van onweer. Ik vind het nu gezellig als het ´s nachts hard onweert en ik lig in m´n bed. Mijn kinderen zijn nooit bang geweest van onweer. Die jong hadden meer last van leeuwen in de boom en krokodillen onder hun bed. Een keer mee naar de zoo genomen en die flauwekul was ook over.
Van de week was ik bang in de nacht. Dat kwam door de rookmelder, die zijn batterij ging leeg en dat geeft ie dan lang van tevoren al aan door keihard op onregelmatige tijden een luide piep te geven, zo ook midden in de nacht. Ik had het een paar dagen eerder al gehoord en ik het hele huis door, dacht dat er een vogel in nood zat, maar kon niks zien of ontdekken. Nu dan, een week geleden, ik moest naar de wc, deed mijn ding, stond net met mijn conterfeitsel precies onder de rookmelder die ineens tot leven kwam. Je had mij moeten zien, joh. Ik begon spontaan te hyperventileren, vluchtte mijn kamer in, gooide de deur dicht, een kussen over mijn kop, watten in mijn oren. Ik heb niet meer geslapen. En telkens als ik in de gang moest zijn, daar was die rookmelder, hield ik mijn oren dicht en ik sloot alle deuren af , zodat ik maar niet in de gang hoefde te zijn. Gelukkig heeft de buurman het probleem verholpen. Nu heb ik nog een kapotte afzuiger die begint te loeien als een sirene als je hem aanzet. Het spookt in mijn huis. Ik ben ook jaren geleden ook bang geweest toen er in Drenthe een aardschok was en dat zelfs voelbaar was in Brabant. Mijn ouders sliepen
rustig door maar ik schrok er wakker van omdat mijn bed stond te dobberen. En het eerst wat ik dacht was al. Aardbeving. Maar ja, dat kan hier niet, dacht ik. Dat gebeurt alleen in verwegistan. Maar toen ik niet meer kon slapen en voor de tv. ging zitten en op TT met grote knipperende letters zag staan:”Aardschok in Drente”werd ik pas écht bang. Heb er nog vaak aan moeten denken, zeker dan ook als je weer eens een reportage ziet over echte aardbevingen.
Ik was vroeger als klein kind voor veel dingen bang maar een van mijn angsten herriner ik mij tot op de dag van vandaag nog.
Vroeger had je ook al een soort Postbus51 spotjes en eentje daarvan ging over spoorwegovergangen en hoe je ongelukken daar moest voorkomen.
Het spotje ging dan als volgd: Eerst zag je een knipperlichtinstallatie die begon te klingelen en te knipperen, daarna het gehinnik van een paard, vervolgens kwam een hele donkere mannenstem die “O, Geen Risico!!! riep en vervolgens kwam er een trein recht op de camera af!!!!! (ik geloof dat het een zgn. Blauwe Engel was).
De allereerste keer dat ik dit spotje op de televisie zag ben ik me bijna dood geschrokken!!
(voorwaarschuwingen voor al te tere zieltjes waren er toen nog niet)
Het spotje werd altijd voor of na het Journaal getoond en iedere keer als ik ook maar het idee had dat hij zou worden getoond zat ik onder de eetkamertafel met mijn rug naar de televisie en mijn vingers in mijn oren.
Het staat me nog zo levendig voor ogen dat nu ik het hier opschrijf mij het kippenvel weer op de armen staat.
Er zijn, denk ik, nog wel een paar mensen hier die weten welk spotje ik bedoel.