Koude winters?
Link naar dit artikel Op maandag 13 februari 2006 geschreven door Lia
Het ziet er naar uit dat ook deze winter geruisloos overgaat in het voorjaar. Was dat nou anders vroeger of toch niet? Lag er elke winter een dikke laag ijs op de vijvers bij ons in de buurt?
Maakten we echt elk jaar sneeuwpoppen en duurde het wéken voor die wegdooiden? Kregen we iedere avond een kruik in bed en lagen er op dat bed dan minstens twee dekens en bij een tekort daaraan ook nog de warme winterjassen van je ouders?
En ijsbloemen, versierden die iedere morgen weer de ramen? Hadden we echt zo vaak ijsvrij? Moesten we iedere dag glijdend naar school via al die zelf bij elkaar gegleden ijsbaantjes? Waren onze sleetjes een winter lang in touw? Was dat zeil onder je voetjes echt altijd koud als je uit je bedje stapte?
Was dat allemaal zo??? Hoe ijzig zijn jullie winterherinneringen?
Feed
Trefwoord(en): ijsbloemen, sneeuwpoppen, winter
90 reacties op “Koude winters?”
Laat een reactie achter
De zandbak ,...
Jaaaaaa ijzig ik word oud sinds gisteren helemaal
maar goed ijsbloemen idd s`winters bloemen voor de ramen
in de zomer branden de "bloemen" figuurlijk weg
Sneeuw jaaaaaaaaaaaaaaaaaa vooral 1979 (??)
het hele pad dichtliggen we hebben ons helemaal uit moeten graven
eindelijk klaar kwam voor het eerst in jaren de gemeente eens langs
plop gedeelte weer dicht van het pad……..
tot overmaat van ramp nam mijn moeder de draai te klein
hupsekeee en beste deuk in de auto, dat waren de winters
op schaatsen naar school ook zoiets
of schaatsen heerlijk……. begonnen op dubbele ijzertjes,
vervolgens houtjes en toen de oude noren van broer
vooral het ijs testen we hadden een leuke sloot heel kort bij huis
mijn vaders land door, draad over/onderdoor en klaar
maar ja jongens niet op het ijs ik test ja pa *zucht*
maar ondertijd hadden broer en ik het al lang getest dus niks aan het handje
dus voor de vorm pap maar ff gevraagd, dus die mee
en zoals een boer het betaamd op klompen
en pap..?? vanaf de wal, ik zal ff stampen..
nou dat was één keer en hij lag op zijn kont
veel gekraak en een beste ster in het ijs maar verder niks
jaaaaaaaaaaa we kunnen schaatsen als ik er aan denk
lig ik nog om, nooit gevraagd en pap deed het pijn..??
welnee schaatsen onder een gaan heerlijk……
ja dat waren idd nog eens winters
Mijn hele lagere schooltijd (1965-70) konden we op de kanalen schaatsen en vooral de winters 68/69 en 69/70 waren ook begeleid door veel veel sneeuw (toen we iglo's gingen bouwen). Bijna elk jaar in de jaren '70 was er wel wat: te warm, nachtvorst maar volgens de mileubewakers zat er teveel rommel in de kanalen (chemische afvoer van fabrieken e.d.) en was het water niet meer puur, kon dus niet normaal bevriezen bij vriespunt. Totdat in begin 1979 het hele Noorden gewoon ondergesneeuwd lag; treinen reden niet meer, huizen waren bedolven, kortom een mini ramp. Ben een keer door het ijs gezakt, op mijn 20e verjaardag nog wel, eind 1978. Kwam thuis sjoempiedenat met modder en eendeblubber aan mijn gatje en mijn moeder zei alleen maar: "Ik dacht dat je nou groot was!"
Maar van heel lang geleden kan ik me nog de winter 63/64 herinneren, toen bevroren mijn vingers (toen nog piepkleine vingertjes) bijna.
In de winter van 75/76 kreeg ik me eerste,echte noren,voor die tijd heb ik weinig op het ijs gestaan.Dat was een mooie schaats winter, leek volgens mij langer dan dat het echt was.Ze leken ook kouder omdat veel mensen nog geen C.V. hadden denk ik.Elke minuut dat er ijs lag maakte it gebruik van,ik mocht graag op natuur ijs schaatsen, plus je komt altijd veel bekenden tegen,kunstijs banen vind ik niks aan.Hier bij ons ook een hele zachte winter,op een week na is het deze winter elke dag boven nul geweest.Het koudste dat ik zelf ooit op de thermometer heb gezien was in Jan.97 toen was het 43 graden onder nul,Koud he!
Brrrrrrrr, koud, dat was het wel. Met twee dekens en daarover een dikke gestikte deken kon je wel warm slapen. Omdraaien ging bijna niet maar het ging om de warmte. Doordat het niet geisoleerd was stonden ook de bloemen bij ons op de ramen. Van een 22 graden in de kamer bij de kachel naar een -5 op de slaapkamer was niet lekker.
Wat wel lekker was dat we konden schaatsen op het kanaal dat voor de deur lag. Hup de schaatsen aan bij de kachel en dan klunen over de straat zo het ijs op. Zo ging ik dan ook weer terug. Schaatsen kon ik wel, niet lang overigens. En overstappen, jah dat wilde niet op het kanaal. Als we niet aan het schaatsen waren dan gingen we blokgooien. Met keitjes een blok omgooien of je tegenstander bij het blok wegketsen.
Extreem weer was er ook. IJzel met daarna een hele echte sneeuwstorm in 1979. En later nog een echte ijzelstorm. De sneeuwstorm was wel leuk. Niet naar school en we konden maar door 1 deur naar buiten. Sneeuwscheppen en met de slee naar de winkel. Een prachttijd, voor ons dan.
De ijzelstorm was iets minder. Wel een prachtig gezicht maar ook doodeng door vallende takken en een spiegelgladde weg. Je kon bijna op de straat schaatsen, zo glad was het.
De sneeuwstorm hebben we onlangs nog een keer overgedaan.
Ja, vroeger waren de winters veel kouder dan nu. Inderdaad ijs bloemen op de ramen. Later zelfs met elektrische kacheltjes in de kamer nog steeds ijsbloemen op de ramen!
Veel sneeuw en ook lange periodes volgens mij. Eigenlijk toch wel jammer dat dat nu niet meer is.
Als kind heb ik volgens mij heel wat vaker op natuurijs kunnen schaatsen dan als volwassene. Van sneeuw herinner ik me dat ik het als kind al heel bijzonder vond en dat kwam dus vermoedelijk minder vaak voor. Eén keer (ik zal een jaar of negen, tien geweest zijn) had het wel gesneeuwd en waren de buurkinderen met mijn broertje bezig een sneeuwpop te maken en ik kon niet naar buiten omdat ik bronchitis had. Wat vond ik mezelf zielig!
Schaatsen heb ik geleerd op kunstschaatsen op hard aangereden sneeuw die gewoon op de weg lag, helemaal begin jaren '70 moet dat geweest zijn. De schaatsjes met vier ijzertjes herinner ik me van daarvoor, maar dat was toch echt niet meer dan krabbelen en hopen dat m'n vader m'n hand goed vasthield. Na de kunstschaatsen kwamen de houtjes en het was een hele kunst om die goed onder te binden. Meestal deed ik ze aan met rubber laarzen, maar dan zat het toch nooit echt lekker bij m'n enkel. Met gewone schoenen bond ik mijn enkel haast af, dus dat was ook niet fijn. Ze zaten nooit echt lekker, maar ik kon er wel erg hard op rijden en daar kon ik helemaal in op gaan.
IJsbloemen zaten er vast wel eens op de ruiten, want we hadden enkel glas toen. Veel herinner ik me er niet van. In bed kon het akelig koud zijn, en daarom sliep ik onder twee wollen dekens én een donzen dekbed. Een kruik erbij en dan werd het nog wat. Maar eigenlijk was ik gewoon een koukleum en viel het in huis wel mee, want we hadden cv
De winter van '79 was super. Toen kon je ook op het land schaatsen op de ijzel die over de sneeuw was gevallen. Heel gaaf, heuveltje op - heuveltje af op de schaats. Ik had toen noren, waarop dat lastig was geweest, maar op de kunstschaatsen die ik had geleend ging het prima.
Ik herinner me ook veel dikke winterjassen die ik gehad heb en die vaak door m'n moeder waren genaaid, mutsen en sjaals (door mijn moeder en oma gebreid). Alleen wanten kwamen gewoon van de winkel. Lekker was dat, wanten! Tegenwoordig zijn het handschoenen en daar heb je veel minder warme handen in.
Borstrokken, vreselijk en kriebelig, maar altijd 's winters gedragen tot ik 20 was, over een gewoon hemd heen. Bestaan die dingen nog?
Het waren koude winters vroeger, net als van hitte verzengende zomers.
Wij woondde aan een spoordijk met daat achter alleen mar weilanden en verder weg kon je nog net de Staatsliedewijk zien. Ik woondde in nde Amsterdamse Spaarndammerbuurt.
Als er weer najaarsstormen waren dan merkten wij dat meteen als die win richting ons huis gierde over die weilanden. Omdat wij op 3 hoog woondde hadden wij geen enkele beschutting en was het wel eens zo erg dat onze ruiten bol stonden en nog net niet knalden.
Het waren huizen uit de jaren 20 dus nog niet geisoleerd en als het dan vroor stonden de bloemen op de ruiten en ik ben zelfs wel eens wakker geworden met een bevroren deken op mijn lijf. Die deken kraakte toen ik het van mij af wilde gooien. Heel bizar.
De winters lijken nu stukken milder en dat zal ook wel zo zijn. Maar ja als je klein bent lijkt alles erger en groter en hevigere dan als je groot bent.
In die oude huizen zonder verwarming op de slaapkamer leek het of je buiten lag te slapen in je bed. Dus legden wij om te beginnen onze pyama eerst een poosje op de kachel en daarna gingen er kruiken mee naar bed, soms meer dan één. Eerst van die harde aluminium flessen in een handdoek gewikkeld, later vervangen door rubberen warmwaterzakken. Ik was altijd bang dat de dop los zou komen terwijl ik lag te slapen en herinner me dat ik 's morgens bij het wakker worden altijd weer opgelucht was dat dat niet gebeurd was.
Ja die warme kruiken herinner ik mij ook nog goed, hoe moederlijk mijn moeder die in bed kon leggen met extra dekens (heerlijk hahaha). Ook was het zeer aangenaam om na een dag buitenspelen op de sloot mijn voeten te warmen tegen de gaskachel.
Het bewijs dat het idd kouder was vroeger in Rotterdam is te merken aan het feit dat de sloten in mijn omgeving nu helemaal niet meer dichtvriezen en in de 70's nog zeker wel.
Misschien dat meer van jullie dit deden, maar wij schaatsten in die jaren zelfs een aantal jaren gewoon op straat voor de deur, zo glad was het en zo dik. Daarna nooit meer meegemaakt.
Zoals de zomers vroeger ook langer en warmer en zonniger waren, waren de winters kouder, sneeuwiger(is dat wel een woord?) en langer als nu. Mischien is weer zo'n twist van ons geheugen die af en toe een winter met sneeuw aan elkaar breidt als opeenvolgende, maar volgens mij kon je elke winter het ijs op en sleeen lukte ook wel. En het bleef ook altijd zo lang, weken achtereen op het ijs en glijbaantjes maken. Soms geef ik op vragen over mijn leeftijd het antwoord:ik ben nog van de tijd van bloemen op de ramen…. Niks cv, gewoon een molton laken en 3 dekens en stil blijven liggen tot alles warm is. 's Morgens de kachel hoog en er vlak voor gaan zitten tot het te heet word. Naar school met een dikke gebreide trui, gebreide sjaal(blauw-wit, de clubkleuren) en wanten. De sinterklaaskado's stonden voor een deel al vast.
Hadden jullie ook die wanten die met een koordje aan elkaar vastzaten en dan door de jasmouwen geregen waren? Eentje hing altijd ergens tussen mouw en rug in, verborgen. En dan een lange broek onder de rok dragen. Heb ook wel eens een krant onder mijn jas gehad tegen de snerpend koude wind. Idee van mijn oma en wat een warm idee! Kranteninkt bleef wel aan je trui zitten, maar goed.
@Henny Jane
Ja die wanten met een koortje had mijn moeder ook gebreid. Geweldige uitvinding, die koortjes. Het was wol van niets. Een keer sneeuw en die wanten waren meteen doorweekt.
Mijn moeder breidde sowieso veel truien en zo. Soms tot vervelens toe.
Túúrlijk waren de winters vroeger veel sneeuwiger en ijziger.
Iedere winter lag er in mijn herinneringen sneeuw, dagenlang kon je je vermaken met je sleetje, maakten we iglo's en lange glijbanen waarop we met de klasgenoten om de beurt op gleden op het schoolplein.
Iedere winter stond ik in mijn herinneringen op het ijs, en natuurlijk met de ellende van die houten schaatsen onder je rubber laarsen, en niet te vergeten de geiten sokken, en na de ijsperiode het ijsschotsen lopen. En had ik bevroren tenen dan zat ik in de haardstoel met mijn voeten tegen de kolenkachel, wachtend tot de pijn uit je tenen was verdwenen.
In mijn herinnering had ik iedere winter zo'n metalen kruik (ik heb deze nu voor de sier staan) in bed en oja molton/flanellen lakens en niet te vergeten een warme flanellen winter pyama.
Tùùrlijk waren de winters vroeger niet sneeuwiger en ijziger, maar ons geheugen laat ons denken dat dat wel zo was. Maar toch fijn hoor dat soort herinneringen uit die goeie ouwe tijd.
Van heel vroeger weet ik het allemaal niet precies meer. Wat ik me herinner is dat ik met mijn zus mee ging. We begonnen ergens, niet ver van huis, te schaatsen en konden een heel end komen. Eenmaal weer thuis had ik bevroren vingers en tenen en huilde van de pijn. Evengoed ging ik de volgende dag weer mee.
Nog weer later, daarvan herinner ik me dat de bakker brood bracht met een slee. Hij kon niet met de auto de straat in komen, zo glad was het en ook lag er ontzettend veels sneeuw.
Een keer zat ik midden in de nacht met de auto ergens vast in de sneeuw. Mijn banden hadden geen grip op de weg. De banden bleven maar slippen. Ik heb mijn jas uitgetrokken en er onder gelegd. Dat hielp.
Mijn jas was wel bedorven, maar ik ben nog steeds blij dat ik het deed, beangstigend was het en ik kijk terug op een dappere dame.
Tja, dat zeg ik nu toch maar even over mezelf.
Ijsvrij willen wij anders staken wij, dat valt me ineens in.
Soms mochten we van school naar huis. Fantastisch was dat, ik denk dat het toen was dat we gingen schaatsen.
De winter van '62 moet erg streng geweest zijn, kan me er weinig van herinneren omdat ik toen twee was. De zee was toen zelfs bevroren.
Echte winters met veel sneeuw waren er volgens mij halverwege de 70-er jaren. Ik ging toen met een kleine slee naar het bos met vrienden, ook met een slee en toen gingen wedstrijden houden wie het snelst met zijn slee de steile helling af kon glijden. Wat hebben we een lol gehad!
Wat een meesterlijke site!!
Ik denk nog wel dat het uitmaakt of je in het oosten of westen woont. Hier aan zee is het in de winter altijd wat milder; in het oosten staat iedereen sneller op het ijs. Dus "jullie daaro"aan de andere kant van Nederland hebben waarschijnl.ijk frequentere winterherinneringen. Ik kan me nog wel 1 x herinneren (78/79) dat het zo ijzig was op straat dat ik op schaatsen naar mijn werk in Haarlem-Nrd ben gegaan. Je kon je anders niet verplaatsen. Fietsend niet, lopend niet…. Spekglad was het.
Oja en natuurlijk mooie ijsbloemen op de ramen. Je adem zien als je 's morgens wakker werd en uitademde. (wat nou verwarming op de kamer???)
Ik vond t altijd gewelidg lekker als mn pyama was voorverwarmd op de kachel. en met mn besokte voetjes tegen de kachel (gas) aan, totdat t bijna te heet werd. Kon t niet laten om ook altijd spattertjes spuug tegen de glaasjes van de kachel aan te spatten; interessant dat t zo direct verdampt maar ik kreeg wel op mn flikker omdat dat vlekjes achterliet natuurlijk.
Wij maakten ijsbanen op straat (zo lang mogelijk), maar niet alleen om zelf zo lang mogelijk te kunnen glijen maar ook om de (toch al) langzaamrijdende auto's te laten slippen natuurlijk! Veel gespijbeld als t geijzeld was om auto's te zien 'crashen' waar niet gestrooid was. Ik begreep dat strooien ook niet; eeuwig zonde! Eind jaren 70 (ik denk 78-79) kwam t bezoek op mn moeders verjaardag (18 januari) met sokken over de schoenen weet ik nog. Kennelijk indruk gemaakt. toen was t ook spiegelglad. Ik was dol op winter en op sneeuw, maarja, dat zijn alle kinderen.
'k Herinner me nog goed de vastgevroren vitrage aan de ijsramen op mijn slaapkamer! 'k Mocht het niet lostrekken van m'n moeder omdat ze anders stuk gingen..Prachtige ijsbloemmotieven…!
En in bed een warme metalen kruik in een oude gebreide wollen sok…dat waren nog eens tijden! ;-(
inderdaad Druiveke; dat kon ik ook niet laten om t toch, zij t voorzichtig los te trekken. Lekker gevoel !
) Altijd smeltgaatjes erin ademen…
IJsbloemen waren cool/koel!
Ik heb oo keen keer met mn tong aan een regenpijp vastgevroren gezeten, en mn broer aan een hangslot bij oma achter op de plaats. Als ik me t goed herinner.
Da was voor ons echt een Mirakel! (op de toon van de Pearl reclame)..;o)
in 1986 de elfstedentochtmiddag ben ik vlak bij mn toenmailge school door t ijs gezakt, maar oo kecht onder t ijs gekomen. Een echte 'near death' experience was dat. Vooral die scherpe, bobelige onderkant van het ijs kan ik nog perfect 'voelen' als ik eraan denk. Ja, ik heb ooit 'ge-electric boogied' onder tijs en toen had ik ook een hele film jeugdsentimenten door mn eigen brein voorgeschoteld gekregen. Je leven flitst echt letterlijk aan je vorbij. je denkt in willkekeurige volgorde aan 10.000 dingen. Echt in moordende tempo flitst alles door je kop. Heel bizar. Ik liep een
eend achterna die grappig uitglee en ineens krak; in 1 sec zat ik onder t ijs. Uiteindelijk via een ingevroren kerstboom eruit gekomen.
Wou ik nog ff delen met jullie….;o) Ik kan t niemand aaraden.
@ Steven, wat een verhaal weer!
toen wij twee weken geleden gingen schaatsen met de kinderen (op natuurijs) zei ik nog dat ik zo blij was dat het een ondergelopen skeelerbaan is. Het idee dat je kind zo onder het ijs kan schieten, ik moet er niet aan denken. Vroeger werd daar heel anders over gedacht. Wij gingen al heel jong (zonder ouders) schaatsen op een endenvijver die niet echt om de hoek lag. Meestal zaten er ook gewoon nog een aantal wakken in dat ijs.
Regelmatig, door tijdens het schaatsen ook gewoon achterom te kijken, bijna in z'on groot wak geschaatst! Vroeger vertrouwde men er zeker op dat het allemaal wel goed ging?
Het heeft even geduurd voordat ik alle reacties hierboven gelezen had. Wat een herkenning allemaal.
De wollen handschoenen die binnen no-time nat en doorweekt waren. De doorstoken voeten (en vingers) waarmee je vanaf de schaatsvijver weer naar huis liep. Deed ontzettend zeer. Bij thuiskomst was de pijn vaak verdwenen en leek het alsof je op watten liep (gevoel was dan helemaal weg uit je voeten). En dan de geur van verschroeide handschoenen en geitenwollensokken, omdat je ze te dicht tegen de gaskachel had gehouden.
Mijn moeder trok ons altijd een pyjama aan onder de kleren, als we gingen schaatsen. Ook had je toen van die jassen met een soort bruinbonten binnenjas, die vast zat met drukknoopjes. Weet iemand wat ik bedoel? Die (nep)bonten binnenjasjes kon je er ook uithalen, handig voor als je weer eens een glansrol in een kerststuk had als schaap, hahaha.
En dan die schaatsmutsen (zie vorige log) en van die mutsen die helemaal over je hoofd gingen en alleen het gezicht vrij lieten. Lekker warm, maar je stond wel voor paal.
Ook gingen we bij de vijver vaak van bovenaf (de vijver lag laag) met de slee naar beneden. Hoe meer kinderen dit deden des te gladder de baan. En dan met zoveel mogelijk kinderen op één slee. We gingen dan ook regelmatig over de kop omdat er tussen de vijver en het gras een houten plank zat, die op sommige plaatsen uitstak….heel pijnlijk was dat.
Ook ik woon aan de kust, maart 2005 was voor mij de laatste keer dat het ècht winters was, samen met de buurtkinderen zo'n héle lange glijbaan gemaakt, de jeugd van tegenwoordig blijkt dit niet echt te maken. Ook een heerlijk sneeuwballen gevecht gehouden, en alhoewel het gooien niet zo goed meer ging, toch genoten. En nu ik het verhaaltje van Sandra 67 over het sleetje glijden lees, wil ik dát ook weer 'ns doen. Wordt gillen!!
Kennen jullie nog die witte mutsen die de meisjes hadden? Waren van een soort nep bont en had twee van die slierten die je onder je kin vastknoopte.
@ Joke 61, ik zou het nu niet meer durven hoor, met de slee
Ik zat vroeger meestal tussen wat kinderen ingeperst en dan ging je loeihard naar beneden. Het was ontzettend eng omdat je dan niet kon zien waar je heen ging.
En als de slee beneden niet helemaal goeg uitkwam en de plank tussen gras en het ijs op de vijver raakte, dan werd je letterlijk getorpedeerd!
!Joke61 Ja en later had je ze ook in groen en rood, toch? Je werd er zo lekker aaibaar van op je bolletje!
Ik begin dit log geloof ik een beetje te stalken (sorry) maar ik herinner me ook nog dat we een keer de schaatsen mee naar school mochten nemen. De leraren hadden met een tuinslang, de dag ervoor, het schoolplein laten onderlopen. Na een flinke nacht vorst, konden we toen de volgende morgen op het schoolplein schaatsen.
Leuke site hoor
Echt toppie 
Kom ook eens op mijn site langs
http://sjoerdpeters.web-log.nl
http://u2vertigo.web-log.nl
En stem op de poll!!
Lekker lang buiten spelen, sneeuwballen gooien, glijbanen maken. Vond het vooral 's avond heel erg mooi met al die sneeuw in de straten, auto's bomen etc. Dat had wel iets mystieks. In het Henri-Dunantpark met je slee van een hoge berg af naar beneden glijden…heel erg leuk, vervolgens je pols breken…heel erg NIET leuk. De rest van de winter met je arm in het gips zitten:-( Daaaaaaag winter van 1976!!!! Wat lijkt dat allemaal toch lang geleden hé dat we van die mooie winters hadden. Gek eigenlijk, als er nu 4 á 5 centimeter sneeuw valt ligt zowat heel Nederland stil. Ik kan me eigenlijk niet voor de geest halen of dat zo'n 30 jaartjes geleden ook zo was. Er was toen wel minder verkeer als nu. Ben benieuwd of we strenge winters in Nederland überhaupt nog wel kunnen verwachten. Sommige van die Weer-Profeten (ja…ja…met dat laatste woord moet je tegenwoordig heel voorzichtig zijn hé
) verwachten kennelijk deze winter nog veel kou en sneeuw. Mmmm, maar efkes afwachten, zou wel leuk zijn!!!
Gedicht: De twaalfde stad
De twaalfde stad
lag levend begraven
in een bergrug van
ijzige, stuivende sneeuw.
En wachtte vergeefs
op doorkomst van Paping
bij wat werd genoemd
de tocht van de eeuw.
Geen mens die die dag
de dorpsjeugd verwarmde
met heroïsch geploeter
op een te nauwe sloot.
Een levenloos schouwspel
bij min twintig graden.
De twaalfde stad:
geen teen vroor er dood.
Ik weet niet of alle winters zo koud waren, maar in ons fotoboek staan nog wel foto's met heel veel sneeuw in Eindhoven, waar ik dik ingepakt op een sleetje zit. Ik zal een jaar of zeven geweest zijn ('67-'68). Later, toen we wat baldadiger waren, maakten we sneeuwballen met spuug of kolensintels er binnen in. Ware projectielen waren dat. Eigenlijk levensgevaarlijk, maar wisten wij veel. Wat ik me ook nog kan herinneren zijn de lange ijspegels aan de dakranden van de schuurtjes.
Hier in Zweden natuurlijk wel flinke koude winters meegemaakt (tot min 22 aan toe, dat was niet meer leuk: je neusvleugels plakken dan aan het middenschotje vast. Raar gevoel!). Gisteren was het min 13. En uiteraard ligt er een flink pak sneeuw. We hebben ook zo goed als altijd een witte Kerst.
@MD1967: Hé, het Henri-Dunantpark! Daar heb ik vlak bij gewoond (De Tempel).
In bed liggen in je koude kamer. Je zelf niet omdraaien of bewegen omdat je dan met een lichaamsdeel op een koude plek kwam. Sokken aan in bed. Drie dekens. In bed liggen en naar de wc moeten en dat zo lang mogelijk uitstellen tot je wel moest. Ijsbloemen op de ramen.
De kolenboer die een (1) keer per jaar kolen kwam brengen die in de kelder werd gestort. Bij hele koude winters moest het aangevuld worden in februari. Mijn vader vulde de kolenkit. Een kolenkachel in de vorm van een wurlitzer jukebox. Met vlammetjes achter de mica ruitjes. Ik viel er vaak voor in slaap….met de kat tegen mij aan.
Als het heel koud was werden alle matrassen in de kamer gelegd en bleef de kachel aan die nacht. Heel gezellig. Mijn vader noemde dat "kamperen in de winter".
Ik was baby in de extreem koude winter van 62-63 en heb met mijn wieg maanden in de kamer van mijn ouders gestaan.
Buitenspelen in de sneeuw. Poppen maken, vond sneeuwballen gooien niet zo leuk.
Wij fluiten bij dit soort weer meestal dat lied van Gerard Cox…
"Buiten waait de wind om het huis, binnen staat de kachel op 10
@ Sandra: was dat geen parka? Dat kan ik me goed herinneren.
Met die glijbaantjes die we op straat en op het schoolplein maakten heb ik m'n allereerste brilletje kapot gemaakt. Ik ging natuurlijk hard onderuit en daar was het plastic montuur niet tegen bestand. Het glas ook niet. Sindsdien heb ik altijd plastic glazen gehad.
Pyyama voorverwarmd op de radiator van de cv. Dat herinner ik me ook. En als het heel koud was m'n kussen ook. Heeeeeeerlijk! En laat het buiten dan maar gieren en spetteren tegen de ruit. Vind ik nog steeds gezellig en doet me aan mijn kindertijd denken als ik lekker warm in m'n bedje ligt terwijl het buiten beestenweer is.
Ja die winter van 78/79 was heel streng en ik kan me een oud en nieuw herinneren van ik denk 1995-96 dat het heel erg glad was en wij met de vriendengeroep in Leiden oud en nieuw zouden vieren, zie je ons gaan over die bruggetjes aldaar. Hilarisch!
Persoonlijk vind ik sneeuw en ijzel helemaal niks. Voor mij dus ook nooit wintersport.
@Druiveke: die vitrage die vastgeplakt zat aan de ramen. Toen ik het teruglas, kwam het weer boven! Ik was het alweer helemaal vergeten, maar nu kwam de waarschuwing van mijn moeder me weer helder voor de geest: nee niet aankomen, dan trek je de vitrage kapot. Goh, dus er moeten ooit ijsbloemen op de ramen hebben gestaan; jammer dat ik me dat niet meer herinner. Wel dat de vitrage eraan vast zat.
Ik denk dat dit onderwerp duidelijk valt onder de noemer: vroeger was alles beter. Misschien zijn de winters de laatste tien jaar niet meer zo streng, toch lag er eerder echt niet altijd sneeuw en ijs (ik kijk vaak op de KNMI-site, daar is er veel info over te vinden). Maar in je beleving als kind lijkt dat wel zo. Net zoals ik ook altijd denk dat de zomervakantie vroeger van het begin tot het eind zonnig en zeer warm was… Geweldig dat je echt de mooiste dingen onthoudt, maar het geeft wel een vertekend beeld.
Grootste winter prestaties:
geboren worden in die koude winter van 63
naar de Elfsteden van 86 geweest
Voordeel kwakkelwinters: prettig voor ijsvogels en roerdompen oa!
Steven1970, dat jij je eigen jeugd overleefd heb. Heb je niet eens verteld dat je adhd bent? Ik heb het idee dat je moeder je graag aan de tafelpoot vastgebonden had. Geniet iedere keer van je beeldend geschreven verhalen.
Jaaa ….. inderdaad in mijn geheugen ( en daar mankeert helemaal niets aan ) waren de winters van vroeger hele echte winters zoals winters horen te zijn sneeuw , ijs ,en narigheid, en de zomers hele echte zomers zoals zomers horen te zijn hitte , zindererend asfalt en heel veel ijs.
Bring back those days, i love the smell of brusselsprouts and iceflowers.
@ Lia: prachtig stukje; ik herinner me het precies zo! Vooral die blote voetjes op het kouwe zeil… brrrrr! Waren we natuurlijk wel meteen klaarwakker
Wanten met een koordje; soms was het koordje te lang (of uitgerekt) en viel je over je eigen wantjes op je peutersnoet…
ijsbloemen op de ramen…. was ik al helemaal vergeten dat dat ooit nog zo was….. puur sentiment hier.
En verder, heerlijk schaatsen op de vijver, of lekker bij de kachel naar de Elfstendtocht op tv kijken…. met een dampende kop chocolademelk (die nu lang niet meer zo goed smaakt als vroeger)
In bed kruipen waar een uur ervoor een warme kruik was neergelegd, en met je blote tenen pijlsnel proberen die warme plek in bed te bereiken, want de rest was ijskoud…
Heerlijk. Die goeie ouwe tijd he….
Roefel: ik vertoonde idd alle kenmerken van een ADHD'er, op 1 ding na; ik kon WEL goed leren en had geen concentratie problemen, itt 'echte' ADHD'ers. Maar ik was wel een hyperactief kind ja dat nooit stil kon zitten. En sliep slecht en licht.
Heeft niemand van jullie ooit met zn tong vastgevroren gezeten dan? aan een lantaarnpaal ofzo?
Jij ook niet rick67?
@$teven1970, nee nog nooit hahaha, maar ik moet bekennen (serieus) wel geprobeerd, puur voor de sensatie en de kick, maar het was waarschijnlijk niet koud genoeg. Ik niet alleen hoor, vriendjes ook. Anders kon ik ook zo freaky over. Wel vaak door het ijs gezakt (hooguit tot de middel gelukkig).
De winter van februari 1979 staat in mijn geheugen gegrift. Sneeuwduinen hadden diverse dorpen in mijn provincie Groningen onbereikbaar gemaakt. Auto's bleven onvindbaar achter op de wegen.
Voor onze voordeurhad zich een sneeuwduin van zo'n anderhalf meter hoog gevormd. Als kind vond ik het prachtig. Ik moest en zou naar school, gewoon omdat ik door die sneeuw wilde. Ver kwam ik echter niet. Ik bleef thuis en volgde samen met met broers en ouders de nieuwsberichten op Radio Noord.
Hee, mijn moeder vertelde daar altijd over. Ik werd in januari geboren en ze zei dat ze vanuit het raam, vanuit bed de mensen op straat zag glibberen door sneeuw en ijzel!
Zelf kan ik me nog herinneren dat we nog geen cv hadden en ik mijn pyama op de kachel legde, dan lekker warm aan, joggingpak eroverheen en dikke sokken aan en dan in een bed met twee warme kruiken.
's Ochtends een electrisch kacheltje bij de douche, zodat je je ondergoed een beetje kon warmen en daarna hard naar beneden rennen en voor de warme kachel neerploffen en je kleren warmen.
Gek, maar sinds we cv hebben ben ik volgens mij ook veel vaker ziek :S
Wij hadden vroeger ook een straalkacheltje in de bijkeuken bij de douche. Hadden nog meer loggers die?
@Rick67: ja klopt die hadden wij ook, hij zag eruit als een brede lamp met allemaal tralies ervoor. Hij hing aan de wand (best wel hoog). Als je aan het koortje trok dan gingen achter die tralies lampen branden die helemaal rood werden en waar een heerlijke warmte vanaf kwam.
ja, hing ook in onze douche. oranje diepe gloed na t trekken aan touwtje. Er zaten zwarte stippen in van eerdere spatters denk ik. Erin gebrand. Deed me altijd aan torren denken, of kevertjes.
Ook wij hadden zo'n straalkacheltje in de badkamer. Kom door mijn werk bij mensen thuis die nog dezelfde hebben hangen als die wij thuis 44 jaar geleden hadden. Lekker antiek.
Schiet me te binnen dat je ook een staande versie had, was grijs van kleur, ging die niet op een butagasfles?
ja, had mijn oma ook, identiek…. brede lamp met koortje. hing aan de muur net onder plafond, een beetje metaalblauwgrijs-achtig.
Ik ben geboren in 1961.
Sommige winters kan ik mij wel herinneren. Wij liepen elke dag heen en weer naar school. En liepen een keer in een dikke pak laag sneeuw. Zoveel dat de sneeuw in mijn kaplaarzen kwam. Bah, koud en nat. Lekker glijden en een ijsbaan maken in de straat deden wij ook. Levensgevaarlijk voor de oude mensen die glijbaan.
Schaatsen was voor iedereen leuk, de hele buurt ging schaatsen, dus ik ook mee. Maar ik vond schaatsen niet leuk en deed niet mijn best om het te kunnen. Pret had ik wel op het bevroren water.
Ik vond het wonderlijk dat ik nu op het water liep.
Afschuwelijk die koude voeten!!
Sneeuwballen gooien vond ik alleen leuk wanneer er geen IJSBALLEN tussen zaten. SNEEUWBLOEMEN op de ramen hadden wij ook. Maar dat was helaas niet elke winter. Ik keek smorgens op de ramen of er nog meer bij was gekomen. En savonds keek ik ook nog eens een keertje.
Een aantal keren heb ik in de jaren 70 nog op straat kunnen schaatsen met mijn Friesche doorlopertjes. Strooiwagens reden toen niet niet zo vaak over de binnenwegen. Op een middag werd een wedstrijd op touw gezet door een aantal ouders. Met warme chocolademelk was het een fantastisch festijn.
Na schooltijd of met de school schaatsten we altijd op het diep aan het einde van de straat. Als ik er nu 's winters, wanneer er een ijsvloer ligt, langs kom zie ik geen kinderen meer schaatsen. Ze zitten anno 2006 thuis te internetten.
Was enigst kind en woonde op een boerderij in het veld. Herinner me nog goed dat we oudere kennissen hadden waarvan de vrouw geen kinderen had en graag mocht breien. Hiervan werd ik de dupe want tot mijn 10e jaar heb ik gebreide wollen borstrokken, en gebreide wollen onderbroeken gedragen. Daarna hoefde ik het naar school alleen maar aan als we geen gym hadden. Omdat ze me er toen mee begonnen te plagen maar tot ongeveer mijn 15e jaar heb ik dit op alle andere dagen moeten dragen als de "R"in de maand was. En als we gym hadden gehad was het meteen bij thuiskomst "oude kleren aan en je wollen ondergoed ook aan" Had geen last dat het kriebelde, maar voelde me waarschijnlijk onzeker omdat andere kinderen dit al niet meer droegen. Hebben er regelmatig woorden over gehad, nu denk je waarom, het was lekker warm en kostte ook nog eens niets.
@ Ted: fill me in: wat zijn die 'borstrokken' ook al weer? Ik ben er gelukkig (?- denk ik) van bespaard gebleven, maar heb er meermaals over gehoord
@Hanna. Ik weet niet of het gelukkig is, nu kun je er niet over meepraten. niet uit ervaring in ieder geval… In mijn geval waren borstrokken door de kennis gebreide wollen hemden met over de schouder een breedte van ongeveer een 5 cm. Ik moest ze altijd over een katoenen hemd dragen. De lengte kwam meestal tot over de bibs. De gebreide onderbroeken zagen eruit zoals nu boxershorts maar dan veel strakker. ook die droeg ik over een wit katoenen onderbroek. Het dragen over katoenen ondergoed had 2 doelen. Zo werd het wollen ondergoed niet zo smerig, i.vm. wassen en kriebelde het niet zo erg. Zelf had ik daar trouwens niet zo'n last van. Dat je er mee geplaagd werd opschool met gym dat maakte sat ik er een hekel aan had. En je vondt het natuurlijk ouderwets omdat ook je ouders er nog in liepen en veel jonger niet meer.
Later heb ik ook nog wel jaeger ondergoed aangehad, dit was ondergoed uit een mengsel van wol en katoen beide 50%. Men was zo bezorgd dat je een vracht kleding aankreeg om maar geen kou te vatten of blaasontsteking op te lopen
laat maar weten als je nog meer info wilt
Ik kan me nog herinneren dat wij in die koude winter (volgens mij was het eerder de winter van 1979/1980 dan die 1978/1979?) op vakantie waren op de Veluwe - De Bikkels en dat we het huisje niet uitkwamen omdat het zo ontzettend koud was. En de waterval in de buurt was ook al bevroren die die dingen we ook niet bezichtigen.
Nee, ik vergis me, het was in Beekbergen, maar ik weet ff niet meer hoe het park heette
Ik had ook ijsbloemen op de ramen, maar ik kan me niet herinneren dat ik het ooit koud heb gehad op mijn slaapkamer (met openslaande deuren naar buiten). We speelden ook vaak op mijn kamer, die geen verwarming had. Ik spreek over de jaren zeventig..
Heel koud
Schaatsen op de straat, na regen en sneeuw die opgevroren was.
IJskoude vingers, die mijn moeder opwarmde, een kamer zonder kachel, waar de ijsbloemen dik op stonden
Wat een vreselijk gave log heb je!!!!
Geweldig!
ik weet nog dat we een keer ijs op de ramen hadden werd wakker en wou naar buiten kijken kon niet riep me broer en zei he …. moetje kijken we hebben ijs op de ramen
@Paul60: ja, hoor, volgens mij waren alle winters zo koud en lang in Eindhoven. Ik hebin elk geval dezelfde herinneringen als jij. En als een heleboel anderen hier. Had natuurlijk ook van die wanten aan een touwtje. En wij maakten ook glijbanen op straat. Wat trouwens nog tot een enorm drama leidde. In die tijd liet de Campina nog melk aan huis bezorgen en dat ging toen met paard en wagen. Onze vast melkboer heette Janus en zijn paard heette Pukkie. En ook in die koude winters moesten zij er op uit. Op één van die zelfgemaakte glijbanen is Pukkie toen uitgegleden waarbij hij een been brak. Hij moest afgemaakt worden. Sindsdien heb ik niet meer zulke fijne herinneringen aan die glijbanen.
Maar wel aan de winters, die in mijn herinnering lang duurden en waarbij er de hele winter sneeuw lag. Alle sleetjes van de kinderen in onze straat werden dan achter elkaar gebonden en achter een auto gehangen. Zo werden we dan de hele buurt doorgesleurd (ondertussen lekker uitlaatgassen happend).
Waarschijnlijk zijn mijn herinneringen een tikje gekleurd en waren de winters in de jaren '60 net zo saai en nat en grauw als dat ze nu zijn. Toch mooi dat je hersens de boel gewoon een beetje opleuken.
Ik ben dan nog niet zo oud, maar kan me wel herinneren dat we vroeger altijd ijspegels aan de vensterbanken hadden, en dat er ijsbloemen op het raam stonden!
Op stage (basisschool in Rotterdam) hebben de meeste leerlingen nog nooit een ijsbloem op het raam gezien, natuurlijk door het dubbele glas enzo..
Best jammer, want het is onwijs mooi en ik kan me herinneren dat we het vroeger altijd helemaal geweldig vonden als ze ijspegels aan het raam hadden hangen!
Vroeger gingen we trouwens weleens met de slee naar school.. Normaal deden we er lopend zo'n tien minuten over, met de slee dus veel langer. Ik zie mijn moeder nog voor me: twee kinderen trekken op de slee, terwijl het sneeuw al bijna weg was..
x
Winterb 62 63 dat was super lekker fris , ik geloof dat het toen s'nachts 22 graden vroor weken achter mekaar
je kon toen van Amsterdam overhet ijselmeer naar Friesland
Op het ijs stonden zelf koek en sopie tentjes en zelfs een benzine pomp
Als je van Amsterdam naar Baambrugge reed dan ree je gewoon tussen muren van sneeuw heen
en die autootjes van vroeger hadden niet zo'n goede verwarming als nu
Nadien hebben we nooit meer zo'n strenge wenter gehad
Ik ben jarig op 27 dec. en kan mij herinneren dat er meestal op mijn verjaardag wel sneeuw lag.Ik zelf heb het idee dat vroeger de winters kouder en witter waren dan tegenwoordig, ondanks dat het knmi het tegendeel beweert..Ik weet nog dat ik met geitenwollensokken over mijn schoenen naar school moest lopen omdat het zo geijzeld had.En met de slee van de Anna'sHoeve berg,bij Hilversum,afglijden.En met de hele klas schaatsen op het Wasmeer.Dat waren nog eens winters.
@Caroline1960:
Hé, leuk, nog iemand uit Eindhoven!! De Eindhovenaren zijn in de meerderheid hier…
Maar je hebt gelijk: Ik denk dat mijn geheugen, geholpen door die winterse zwart-wit foto's van de Jacob van Campenweg, ook die koude winters kouder en witter wil maken dan ze in werkelijkheid waren.
Jaaah, de winter van 78/79 was legendarisch. We waren bij mijn oma in Harlingen en konden wegens de zware sneeuwval niet meer terug naar Gelderland omdat de trein naar Leeuwarden niet meer reed.
Vroeger waren de winters beslist veel strenger, met veel sneeuw.
Ik heb nog geschaatst in de straat op een door de auto's tot ijs gereden sneeuwlaag.
Tegenwoordig ligt bij een halve centimeter sneeuw het hele openbare leven plat, terwijl iedereen vroeger met een dik pak gewoon op tijd op het werk/school kwam.
We zijn wat dat betreft tegenwoordig niks meer gewend.
Hier kun je zien hoe het echt was!
Ja,die hebben we zeker gehad.Allereerst was er een prachtige ijsbaan aan de weg naar Borne in het Twickelse bos vlak by Delden.Als het dan echt winters was en de sneeuw lag dik op de bomen,dan was het een prachtig gezicht.Het was een mooie beschutte ijsbaan.Alhoewel ik nooit een goede schaatser ben geweest,was er toch altyd ijspret met de vrienden.Het vallen en opstaan en altijd maar weer proberen geeft je goede wilskracht.Dan was er de watertoren,die op een heuvel lag,waarvan je zo lekker met de slee naar beneden kon suizenmet de op de achtergrond,die altijd dikke kerktoren van de markt,welk`s uurwerk je vertelde hoe laat het soms was.De koudste winter,die ik kan herinneren, was de winter dat Reinier Paping die ontzettend winterse elfstedentocht won.Dat zelfde jaar kon je op het Twentekanaal van Delden naar Hengelo schaatsen,wat ik toen ook heb gedaan. Dat jaar waren er ook zeker ijsbloemen op de ramen.Een paar jaar later,in Enschede weet ik nog,dat op een goede vrijdag,het ijs dik op de straten lag en het spiegelglad was.M`n eigenwijsheid volgende,wou ik toch naar school.Nu er was geen kip op de weg.Ben toch van het Acaciaplantsoen naar de Borren Ulo aan de Hofstedeweg gefietst, balancerend op,over en de Getfert brug weer af.De helft van de leerlingen was niet op school.Best te begrijpen.Dan begin 1979…Het was spiegelglad en een man van de post op de brommert kwam me een telegram brengen van een band in Oostenrijk,op wiens advertentie ik gereageerd had in Melody Maker en omdat we geen telefoon hadden,ging ik bellen bij vrienden thuis en hoorde ik,dat ik kon komen.Dus de volgende dag op weg om 2 dagen later bij die band in het wintersportcentrum Kaprun te beginnen.Winter 1980 en 1981,waren goed met veel sneeuw in Denemarken.
Over dertig jaar schrijven we over die mooie gematigde winters, want dan vieren we kerst in de tuin bij de barbecue
Koude winters? heb ik vroeger wel meegemaakt en dat was heel erg mooi……maar tegenwoordig…….ik heb net mijn volle grijze bak buiten rechtop moeten zetten, wat een NOODWEER vandaag, de dakpannen en takken vliegen weer om de oren, mijn oudste dochter kwam eerder van school, de school is gesloten vanwege het WEERALARM wat voor vanmiddag doorgegeven is…….en het is nog niets in vergelijking met Amerika met die tornado’s natuurlijk…..maar daar moeten we maar niet bij stilstaan denk ik. En dat in januari en het is 12 graden buiten!!!!!!veel te warm, waar blijven die winters van vroeger, wat een verschil zeg!
dat is zeker een verschil als je vroeger een sneeuwpop maakte stond hij nog weken lang.
en nu staan de sneeuw poppen nog geen halve dag en ze zijn al weer versmolten.
doe mij ook maar die echte winters
Iemand zei me een keer, toen ik het over zomers en winters had uit de goede oude tijd, dat het onzin was, dat er vroeger veel warmere zomers en veel strengere winters waren. Dat van die zomers, volgens mij is dat nu omgedraaid, met de opwarming van de aarde, en zijn ze warmer dan in mijn jeugd, hoewel je vroeger ook hele warme zomers kon hebben waarop je als kind zijnde welhaast elke dag in de vakantie naar het strand ging, waar wij vlak bij woonden, en als we verhit uit school kwamen stond er een zinken badkuip buiten met water dat opgewarmd was door de zon, en onderin lag dan een fles zelfgemaakte chocolademelk, lekker koel. Maar, we hadden het over de winter. Ik kan me heel goed winters herinneren. Toen ik een jaar of 6 was, in de jaren 50, ging ik met mijn zusje op de slee naar school toe. Althans, mijn Opa, die bij ons inwoonde, die trok dan de slee en haalde ons ook weer op als de school uitkwam. Wat een Opa. Daar was je trots op, zo een sterke beer, die een sleetje met twee kinderen voor kon trekken. En als we vrij van school hadden gingen we natuurlijk in die witte wereld spelen. Ook met een sleetje, of je bleef net zolang buiten spelen tot je handjes en voetjes ijskoud en doornat waren geworden en alles ging tintelen. Dan was je bijkans misselijk van de kou en had je overal pijn. Dat waren de minder leuke kanten van de winter, maar, de andere dag ging je weer naar buiten, en als je ijsvrij had, dat kwam ook wel eens voor tot groot genoegen van de kinderen, dan ging je lekker eerst buiten spelen , een grote sneeuwpop maken onder de bezielende leiding van een ouder zusje of mama, en daarna hield je je thuis binnen bezig met een plaatjesalbum om daar plaatjes in te plakken ( het tovervisje van Pichelmee oa )
en snoepen van warme chocomel. Ik kan, net zoals in dat liedje van ( de naam is mij even ontgaan, hij zong ook de Heilsoldaat ) Waar blijft die ouderwetse winter, net als vroeger.
Met een ijslaag op de sloten en een dik pak sneeuw op straat.Met de warme chocolade en het kraampje op de baan…..En dan ben ik weer een eind kwijt. De enigste strenge winter die ik mij kan herinneren moet zijn geweest toen we in Den Haag woonden, de winter van de elfstedentocht. Was dat niet 1963? Of, zoals ik een eindje terug las, 1965? In elk geval, de jaren 60. Reinier Paping heeft toen nog gewonnen. Dat was een extreem ouderwetse winter,
waarop ik mijn moeder nog een keer heb onderuit gehaald. Ik was nooit goed om door de sneeuw te baggeren, maar toen lag er ook een hele berg en we moesten boodschappen gaan doen. Mijn zusje zat op school dus ik zal wel weer ziek geweest zijn of herstellende, en ik ging met Mama boodschappen doen. Maar ik gleed uit, mijn moeder had me bij mijn arm vast want ze wist dat ik bang was, en ik kwam toch te vallen, maar ik sleurde mijn moeder mee en die viel boven op mij. In eerste instantie kon ik er niks mee lachen, maar mijn moeder, die ook overal de humor van inzag brulde het uit, met haar over mij heen gebogen. Ik deed me gelukkig geen pijn, maar het is wel eens gebeurd dat ik de buurvrouw een knieval heb zien maken (ijzel)
en ze zat gelijk als een allochtoon die Allah begroet, op haar knieën, en gelijk kijken natuurlijk of niemand het gezien had. Mijn Opa en ik hadden het gezien maar we bleven achter de ramen en plasten zowat in ons broek. Maar de buurkinderen, daarvan waren er twee die binnen 3 dagen allebei een pols en een hand braken, door het vallen in de sneeuw en het ijs. Daar zaten dus twee meisjes van in het gips. Mijn moeder heeft het een keer gezien, ook om het uit te brullen, ze kwam van het platte land en het was ook strenge winter, de jaren 40, en er liep een boertje voor haar, met een pijp in zijn mond en de handen in zijn zakken. Voel je hem al aankomen? Meneertje de Boer viel. En zijn pijpje rookte niet meer maar zat vol sneeuw en hij lag op zijn kin. Voor de rest was er niks met hem, maar als je het voor je ziet als kind zijnde, dan moet je toch wel even achter je dikke wollen das wegkruipen. Dus de waarschuwing van mijn moeder en Oma en Opa, ga nooit met je handen in je zak naar buiten als het glad is. Als je ze er niet meer uit kan krijgen ben je finaal je evenwicht kwijt en sla je, letterlijk en figuurlijk, als een boer tegen de vlakte. Nee, die winters van tegenwoordig, het is elke avond regen, als het zonnig is is het een hele akelige gure wind, het blijft donker tot een uur of 2 in de middag en om half 4 valt de schemering weer in dus je zit de hele dag met de lamp aan. 1 keer, ook als voorbode van die strenge winter, in Den Haag, werd het op 5 December, jaja, echt waar, het viel ook op een Woensdag, smiddags om 12 uur, heel raar weer, de zon scheen, even later hagelde het en dan natte sneeuw. Maar het ergste was de mist die op kwam zetten. Dat was net Engelse Fog, zo ondoordringbaar, dat de mensen in de bus , zoals mijn vader, gewoon hun halte voorbijreden omdat ze niet konden zien waar ze waren. En dan was het ook nog eens glad, dus dat was een bijzondere Sinterklaasavond. Mijn vader was wel zeker anderhalf later thuis van zijn werk, en deze keer niet omdat hij zogenaamd vergadering had en ergens Sinterklaas moest zijn. Kan iemand zich deze 5de December misschien ook nog herinneren, begin jaren 60? Of zou het niet overal zo mistig geweest zijn? Ik heb geen last van claustrofobie, maar toen was ik bang. Gewoon een ondoordringbare muur. Wel, het is wel een beetje erg lang verslag geworden, vrees ik, maar ja, gaandeweg komt er steeds meer terug in je kop. Een gastlog schrijven is dan niet mijn sterke kant, maar herinneringen ophalen des te meer.
De zanger was Mark de Winter. Best toepasselijk eigenlijk, dat ik daar nou even niet opkwam.
Nog een keer kom ik langs. Glijbaantjes maken met je zusje. Die was daar goed in. Ik niet. En, ik weet nog een vrij strenge winter, ook die winter dat de buurvrouw dus Allah ging aanbidden. Dat was eind jaren 80, denk ik, en dan was er ook sneeuw, een dik pak, en een zo strenge vorst dat er in onze bijkeuken een fles cola stond en die was finaal bevroren. Dat was echt Cola on the Rocks. Maar we konden hem niet meer drinken want de fles was kapotgevroren.
Ik heb ook herinneringen aan de barre winters uit het verleden. Eind jaren 50 had het zo streng gevroren, dat al het water uit de sloten bevroren was. Er was een kleine ruimte ontstaan tussen de bodem en de onderkant van het ijs. Achter onze lagere school had de brandweer een gat in het ijs gezaagd en konden we zien, dat het ijs zeker een halve meter dik was. Ook herinner ik me uit die periode, dat er weken lang een dik pak sneeuw lag. De trottoirs en de rijbaan waren geruimd en de sneeuw lag in flinke hopen langs de stoepranden. Van die sneeuw hebben we een iglo gebouwd door eerst een grote berg sneeuw tegen een blinde muur te maken, die flink aanstampen en vervolgens uithollen. We konden er met 10 jongens in. Helaas ging het een week later dooien.
Mijn slaapkamer lag op het noord-westen en met een beetje vorst stonden de bloemen op de ramen. Met een strenge winter lagen we dan ook onder zeker drie dekens en soms met nog een overjas erbij. Dan werd je ’s ochtends wakker met een blok ijs op de deken van het vocht in de uitgeademde lucht. Slaapkamers werden toen niet verwarmd en ik moet nog steeds niets hebben van een warme slaapkamer.
Ook was toen de zee bevroren. Dat was heel bizar. Er dreven flinke brokken ijs op de zee maar je hoorde de golven niet op het strand breken. Die stilte op het strand was bijna beangstigend.
En dan was de Gouwzee bevroren, zodat auto’s over het ijs van de vaste wal naar het (toen nog) eiland konden rijden. Enkele jaren later was het kruiende ijs uit het IJsselmeer in flinke bergen op de Afsluitdijk terecht gekomen en heeft het tot mei geduurd, voordat al dat ijs gesmolten was.
Op 18 januari 2007, vorig jaar dus werd er een weeralarm afgegeven en was het 12 graden….nu zijn we over een week alweer een jaar verder en de vooruitzichten zijn dat het weer zo ‘warm’ wordt als vorig jaar…..ik reken nu al niet meer op een koude winter…..stiekem wel natuurlijk….de narcissen bloeien nu alweer kun je nagaan en de Elfstedentocht???? Poeh, volgens mij kunnen we daar alleen nog maar over dromen!
Nou,de koude winters zijn hier weer terug.Zondag morgen was het nog +4 maandag morgen was het -29,en met de wind,was de gevoels temp.-45.Morgenochten (dinsdag)vorspellen ze -41,het is te hopen dat het dan niet waait,anders is de gevoels temperatuur misschien wel -50.Maar meestal als het zo koud is waait het niet.
@Bart66: das heftig met het weer bij jullie! Dan wil/mag je toch niet naar buiten?
Joke61, ik denk dat ik dan niet eens mijn bed uitstap, vind het wel eng hoor zo’n hele erge kou, ik vond vroeger -18 graden al errug koud!!!
@Bart66: Zeker Fahrenheit!
Het is allemaal meegevallen,het is niet kouwder geworden dan -34.
@Joke61: je houd het idd niet lang uit buiten.
@dutchfranca62: Nee,het is wel celcius.
Mijn koudste ervaring was -23 in Lapland, maar dan was er geen wind en was de gevoelstemperatuur ook warmer; nou ja minder koud.
Ik las vanmorgen in de Telegraaf van een client dat het in Centraal Canada nu heel heel heel errug koud is……brrrrrr en dan zitten wij zelfs nog te klagen terwijl het hier nu 6.5 graden boven nul is!!!!
Ik sprak net iemand uit Minnesota waar het op het moment min 22 graden is. Voor mij hoeft het niet zo koud te worden, maar een beetje winter zou toch wel leuk zijn.
De laatste jaren zitten we echt in een kwakkelklimaat. Ik ben echt iemand die van vier verschillende seizoenen houdt en dat mis ik wel een beetje. Het vloeit van een kwakkelwinter over in een kwakkellente en zo maar door.
Net voor de Kerst was het in Zoetermeer heel even een sprookjesachtig tafereel; een dun laagje wit had de bomen en de rest even versierd en als je geluk had kon je mooie plaatjes schieten. Dat wilde ik dus ook doen maar toen ik mijn camera wilde pakken was het alweer weg, zonde! Waar is de tijd van Anton Pieck gebleven?
@FF: Ik denk dat je naar de Efteling daarvoor moet.
Ja DF, goeie van jou, de Efteling, blijft Anton Pieck altijd in de buurt!!!!
Leuk om dit allemaal te lezen, ikzelf ben geboren in 1969 en herinner mij de winter van 1978/1979 nog heel goed. Ik was 9 en had 3 zussen van 10,8 en 7.We hadden nog geen c.v. dus regelmatig de boel bevroren. Eindelijk trad de dooi in en lieten mijn ouders direct centrale verwarming plaatsen.Ik kwam uit school en mijn zus van 10 was bezig een overal aan te trekken want ze moest onder de vloer. Mijn vader en die mensen van dat installatiebedrijf konden er niet onder, was te laag. Maar bij de gaskachel in de kamer was het lekker warm en mijn moeder legde onze jassen,wanten,sjaals enz. er ’s morgens neer. En tegen schooltijd was het allemaal lekker warm. Ook herinner ik mij de sneeuwstormen van die winter nog goed, wij gingen extra vroeg naar school om in de sneeuw op het schoolplein te spelen. We wilden achterom het plein oplopen, dat kon echt niet. De sneeuw lag hoog tegen de school op en ook hoge sneeuwduinen op het plein. Voor de school was ook een plein waar de sneeuw wat lager lag, hier konden we spelen.Een klasgenootje dat buiten het dorp woonde kon een paar dagen niet naar school, het huis was helemaal ingesneeuwd.
En de oudere buurvrouw van 2 huizen verderop, daar veegde ik regelmatig de stoep voor schoon.
En bij mij thuis was ik ’s morgens al vroeg in de weer om te vegen, het paadje naar mijn vader zijn auto werd niet vergeten. Ik schaatste op houtjes en je kon zo over de weg naar huis schaatsen, prachtig was dat. En geweldig veel sneeuw, in de pauze op school een spiegelgladde ijsbaan maken of een sneeuwpop.En in oudere jongens pakten de auto aan de bumper vast om mee te glijden. Dat deden ze ook bij de s.r.v.-wagen. En elke morgen prachtige ijsbloemen op de ramen, heel koud in de slaapkamer. Op de overloop en in de douche hadden we zo’n verrijdbaar radiatorkacheltje. In de keuken ook, want de boel was zo bevroren.
Toen trad de dooi in en het duurde lang voor alle sneeuw en ijs verdwenen was. Ruim 2 maanden had er sneeuw in mijn geboortedorp gelegen en langzamerhand kwam het groen weer tevoorschijn.In de jaren ‘70 waren er meer winters met ijs en sneeuw, maar niet zo als in de winter van 1978/1979, een winter die ik niet zal vergeten.