Jeugdsentimenten.net

Mijn eerste film was gray lady down op een vriendje zijn verjaardag of merlijn de tovernaar,teken film,met me oma die alle kleinkinderen meenam.

Prachtig verhaal @Frank Faber. Ja zo ging dat vroeger in de bios.
Mijn eerste film: Mary Poppins, rond 1968 schat ik. Daarna nog de films van Sjors Sjimmie en Dik Trom. Was in een klein filmtheater in mijn dorp, niet in de stad. Die bioscopen hadden wel wat vond ik altijd: het loketje voor de kaartverkoop bij de ingang, de foyer, de zaal was groot, prachtige plafonds, het rode gordijn, de geur.
Als ik uit de bioscoop liep had ik altijd een 'wauw' gevoel. De film, de fijne middag etc.

Zondagmiddag naar de bioscoop is echt iets van mijn jeugd. Wekenlang elke zondag heen en dan weer een poos niet en dan weer een poos wel.
Allerlei soorten films gezien. Bud Spencer en Terrence Hill, oorlogsfilms(Kelly's Heroes, The Dirty Dozen, Longest Day, Bridge on the River Kwai) , cowboys en indianen, lachfilms, Ben Hur, 10 Geboden etc.
Een hele bioscoop vol met met grut van 10-16 jaar. En als de film was afgelopen waren er altijd jongetjes die op straat vechtscenes gingen nadoen of in lantarenpalen klommen van opwinding.
Wij hadden toen nog 4 bioscopen in Alkmaar. Ze waren over twee, paralel aan elkaar lopende straten verdeeld. Rex, Victoria, Harmonie en Cinema. De Harmonie was de oudste, de Cinema vond ik de mooiste, maar het liefst ging ik naar Victoria. Nu is er nog 1 bioscoop(Harmonie) met 6 zalen.
Als kind en puber heb ik eens lange rijen voor de kassa gezien. Er was iets met een Pink Panther. Ik begreep niet wat daar nu zo leuk aan was. Pas toen Veronica ze op tv ging uitzenden viel het dubbeltje.
Later toen je een jaar of 16, 17 was ,'s avonds naar de film. Wat voelde je je groot als je tussen al die volwassenen in de rij stond.
Ik ben zo vaak naar de film geweest dat ik niet eens meer weet wat de 1e was.

@Roefel, ik lees net je verhaal, lachen man. Precies hetztlfde gevoel van toen.

Ja, leuk.
Met mijn vader op zaterdagmiddag naar de stad ( Rotterdam ).
De bioscoop was meestal Cineac Bijenkorf. Je kon toen gewoon vanuit de Bijenkorf naar de bioscoop door een gang. Deze bioscoop is er al jaren niet meer. Ook niet de andere Cineac aan de Coolsingel.
Volgens mij gingen we naar Laurel en Hardy en Charlie Chaplin. Draaiden daar in de jaren 60 's middags nog.
Een andere bioscoop was Kriterion : bovenin het Groothandelsgebouw. Je zat richting een groot raam en keek over de stad heen. Als de film moest beginnen kwam het doek naar beneden en werd de zaal donker.
Later in de "Saturday Night Fever" tijd ging ik naar Cinerama aan de Blaak in Rotterdam.
Ik hou ( en hield ) wel van het sfeertje in een bioscoop. Lekker snoepen en onderuitgezakt genieten.

Mijn eerst bioscoopfilm was de "Sound of music". Met mijn moeder en twee zusjes naar Arnhem. 's Avonds in het donker naar "Saskia"de bioscoop. De scene waar de familie zich in het klooster achter grafstenen moest verbergen voor de duitsers vond ik toen als elf of twaalfjarige erg eng.

@Bart
Grey lady down, was dat niet met Clark Gable? Die onderzeebootfilm?

Mijn eerste film was volgens mij óf Alleen op de wereld (wat een huilbui gaf dat) of Nils Holgerson's wonderlijke reis. De bioscoop in Haarlem was prachtig met al dat fluweel en satijn.

Omdat FrankT hierboven het over zijn opa heeft, herinner ik me ineens dat ik als klein meisje (9 ofzo) nog een keer met mijn opa naar de film ben geweest. Hij was altijd een hele chique man, witzijden shawl om, hoed op, mooie wandelstok. Hij was toen al begin tachtig en niet echt gezond meer. Toch voelde ik me vreselijk trots dat ik aan zijn arm de bioscoop binnenging (Lido in Haarlem). Het was een kleurenfilm over het leven van Johann Strauss jr in zuurstokkleuren. Heerlijk!

En idd de collectebus! Was er ook niet een tekenfilmfiguurtje mee gemoeid? Een kraai?

Mijn eerste film zal Bambi geweest zijn. Ik ging er met mijn ouders en zusje heen (mijn jongste zusje moest nog geboren worden) en mijn zusje werd tijdens het draaien van die film doodziek en moest voor het aflopen van de film afhaken; ik geloof dat dat tijdens die scene met die bloedhonden was. Was ook wel een beetje eng eigenlijk. Verder heb ik Mary Poppins gezien en natuurlijk the Sound of Music; een film waar je niet omheen kunt.

@Sandra67, Ik heb een gastlog gemaakt over Grease waarin ik meld dat ik hem alleen al in het jaar van uitkomst ('78 toch) al zes keer heb gezien met klasgenootjes. Laat staan daarna. Je bent dus niet de enige. Het is voor mij de sentimentfilm van mijn jeugd.

Ik voel me echt een jonkie nu, ook al heb alle Louis De Funès-films gezien op TV. Mijn eerste film in de cinema was "Karate kid I" ergens in de jaren '80.

Herinner me ineens ook weer dat we op de middelbare school af en toe met grote groepen naar de bioscoop werden gestuurd . Dat leek heel gaaf, gratis naar een film onder schooltijd, maar dat viel vaak tegen. Hett waren dan altijd van die pedagogisch verantwoorde films en niet van die zoetsappige Amerikaanse producties.
De AANSlAG was toen wel mooi, maar herinner me ook de film "de Schorpioen". Dit was een Nederlandse film, en ik vond hem echt verschrikkelijk!

@Sandra67 die gastlog moet nog geplaatst worden, just wait.

O, Grease!!! Dat ene jaartje verschil (Rick en Sandra uit 1967 en ikzelf uit 1968) heeft ervoor gezorgd dat ik die film van mijn moeder niet in de bioscoop mocht zien. Ze vond me er te jong voor. Da's later allemaal wel goed gekomen, maar toen baalde ik vreselijk. Ten tijde van Grease 2 mocht ik inmiddels wel, maar daar ben ik nooit heen geweest, dat leek me helemaal niks.

@ Emily……hoe herkenbaar om te spijbelen tijdens al die opgedrongen culturele evenementen op de middelbare school.

Wij moesten soms op de middelbare school wel eens de eerste twee lesuren verplicht naar de KERK (lag dicht bij school).
Als dat op het programma stond zeiden wij (mijn zus en ik) thuis altijd dat we de eerste twee uren vrij hadden. Lekker uitslapen.

Bij de garderobes werden aan het begin van het derde uur al de spijbelaars in de kraag gevat. De rector kon ze er eens zo uit halen want het had die ochtend stevig geregend, zodat iedereen die niet naar de kerk geweest was zeike-nat was. En mijn zus en ik werden vriendelijk doorgelaten, terwijl wij super schijnheilig naar hem lachten. Wij waren niet nat omdat we zo goed als naast de kerk woonden. Mijn vriendin, die wel straf kreeg, kon ons toen niet uitstaan, hahaha

@Sentiment, War of the Worlds heeft afgelopen jaar weer opnieuw gedraaid met Tom Cruise, maar ik denk dat jij dan de versie van de 70's bedoelt (met de muziek van Justin Hayward) hahaha

Leuke gastlog, en ja natuurlijk, wat een jeugdsentiment! Een van mijn eerste films was (uiteraard) The Sound of Music (zal eind jaren '60 geweest zijn) en Jesus Christ Superstar in 1973. Zat ik op de eerste rij samen met mijn oom. Ik vond naar de bioscoop gaan altijd een belevenis, in zo'n mooi theater. Alleen dat gevoel al, heerlijk. Tegenwoordig kom ik er niet meer zo vaak, in dit THX- en trommelvliesscheurend geluidstijdperk, met 64 luidsprekers om je heen. En mobieltjes, en commentaar leveren, enz. Nee, geef mij dan maar de uitjes in de jaren '70. O ja, de Bond-films waren ook echt jeugdsentiment.

@Frank Faber:

Een kleine correctie: De voornaam van Bloemendal is Philip, niet Phil.

@Paul60:
Hij was vast in de war met: Phil Bloom…
(je weet wel…van die …ehm…van die krant)

@Rick67: haha nee zo erg is het nog niet met mijn bioscoopbezoek, ik heb inderdaad vorig jaar de versie met Tom Cruise gezien

De allereerste keer dat ik naar de film ging was volgens mij toen we met het hele gezin naar (ook al) the Sound of Music gingen, in Arnhem. Het maakte enorm veel indruk op me.

Dombo was de eerste film die ik in de bioscoop heb gezien. Waarschijnlijk was ik een jaar of vijf. Ik vond het zooo zielig, dat dat olifantje zo gepest werd. En dat zijn moeder toen gevangen werd gezet. Wat was dat onrechtvaardig!

De bioscoop zelf vond ik super. Die enorme zaal met die giga-gordijnen. Spanning en sensatie! Natuurlijk het Polygoon Journaal met Philip Bloemendaal, dat heb ik vaak gezien. Later vond ik het jeugdsentiment dat zijn stem de lange tijd metrostations in Amsterdam omriep.

Voorfilmpjes waren meestal korte tekenfilmpjes van Disney. Als ik later groot was zou ik de hele dag tekenfilmpjes kijken.
Collecteren voor de bio-vakantie oorden. Dat vond ik achteraf zo bijzonder. Nooit hoorde je over die oorden, behalve in de bioscoop. Niks Hartstichting, Jantje Beton of een ander bekend goed doel. We wilden altijd wat geven, want de filmpjes waren inspirerend en de sociale druk hoog. In de pauze ijsjes!

Mijn oma nam me vaak mee naar de bioscoop. Meestal de Cineac op het Damrak. Jammer dat dat nu een gokhal is (geloof ik tenminste). Ik heb nog steeds een zwak voor die oude Disney films dankzij mijn bioscoopbezoeken als kind.

Vroeger in de Westerspeeltuin , werden er films gedraaid. Superspannend natuurlijk. Heb er ooit King Kong gezien.
Was wel in de vroege 70'er jaren.
Vele jaren later bezocht ik volgens mij pas voor het eerst een bioscoop. En als ik het me goed herinner was het de film "City on fire"

Wat ik tot voor kort altijd verschrikkelijk irritant vond waren de pauzes midden in de film. was je meteen weer uit het verhaal en tegen de tijd dat je aan de beurt was begon de film weer. Ook de oude theaters zonder scherp aflopende vloer hadden niet mijn voorkeur. Er ging prompt altijd een lange gozer voor mijn neus zitten. Lang leve de nieuwe bioscopen en de hele film. Nu die vervelende luidruchtige pubers er nog uit. Dan nog liever de mobieltjes

Ik geloof dat de eerste film die ik gezien heb op het Grote Doek de Lotgevallen/Avonturen van Sherlock Jones was. (Piet Bambergen en die Basset-hond). Dat was hier in Eindhoven in het P.O.C. (Philips Ontspannings Centrum) Ja, Fritske had hier in Eindhoven wel wat in de melk te brokkelen hahaha!!! In de Eurocinema zag ik "The Spy Who Loved Me" met natuurlijk de onvergetelijke Richard Kiel in de rol van "Jaws". Dat was écht een reus van een vent zeg….!!! Helemaal als je zo'n film dan in een echte bioscoop ziet. Zag die Kiel laatst nog in een programma waarin hij een verslaggever een hand geeft. Die hand van die verslaggever zag je dus niet meer

Louis de Funes - de kaugomballenfabriek en als 2e James Bond - live and let die. Ik snapte er geen snars van.

@FrankT (naamgenoot) Hangt er bij jouw voordeur dan geen bordje: "Verboden voor inbrekers"?

Stel je voor FrankT, dat je na met de hele familie naar de bioscoop bent geweest (om een beetje bij het onderwerp te blijven) je hebt genoten van een mooie film en bij thuiskomst blijkt dat inbrekers misbruik hebben gemaakt van je afwezigheid. Verschrikkelijk gewoon!

Een soortgelijke ervaring heb ik helaas ook; ik was pas getrouwd en mijn vrouw en ik waren op het werk en toen we na werktijd thuiskwamen stond de voordeur op een kier (ik woonde destijds in een galerijflat pal naast de lift). "Gelukkig" hadden de ongenode gasten alleen geld meegenomen, maar het idee dat er mensen zijn die geen respect voor de eigendommen van anderen hebben kan mij zeer giftig maken! Brrrr!

@ Henny Jane….daar zijn echt hele fanclubs van, die zich bezig houden met het opsporen van filmfouten. Ooit zag ik in een aflevering van het kleine huis op de prairy, het kleinste kind in een grasveld. Over haar schouder zag je een strakblauwe lucht met daardoorheen een witte (vliegtuig)streep!

LOTR, ik heb de 1e op tv gezien maar kon het niet uitzitten. Sukkelde telkens in slaap. Een film van ong. 3 uur en dan nog geen eind ook. Iedere keer meer van hetzelfde. Naar links rennen, naar rechts rennen, knokken met die, matten met dat. Het schoot maar niet op.

vergeet nooit meer mijn eerste bezoek aan de bioscoop….. de steek van de keizer, met in de hoofdrol andre van duin. geweldig, naast je moeder op de woensdag middag in de bios. zo'n eentje waar je nog tijdens de film wat drinken en wat te eten kon bestellen

BIOSCOOP
Het uitgaands leven bestond in mijn tienertijd hoofdzakelijk uit in het weekend naar de bioscoop gaan. Met ieder een piek in onze zak, toegestopte door mijn moeder, gingen mijn vriendin Corry en ik meestal naar Centrum bij ons in de Vlamingstraat. Die was de goedkoopste. Je had er voor zeventig cent vooraan op de eerste rij een plaatsje nekkramp. Er werden meestal B films gedraaid. Je kon ook niet anders verwachten voor dat geld. Vaak bestonden die films uit griezel of monsters films, dus zat je vooraan lekker te griezelen. De monsters vielen zowat op je schoot. Met de dertig cent die je dan nog over had, kon je bij Gamba in de Wagenstraat of bij Marinello in de Spuistraat, een lekker Italiaans ijsje halen. Dan was je weekend weer voorbij. Toen we zelf verdienden, konden wij ons wat betere bioscopen veroorloven. In die tijd beschikte Den Haag nog over een keur van bioscopen, dus keuze zat. Zorgvuldig werden in de krant van donderdag, de bioscoopadvertenties nageplozen. Corry en ik bedisselden samen waar onze voorkeur dat weekend naar uitging. Als de keuze was gevallen, keken we uit naar de zaterdagavond om ons, in vol ornaat, in de Hollywood scènes te storten. Augustus op een zaterdagmiddag. Het was weer een van die zeldzame hittegolven die ons land teisterde, en die mij de lust ontnam om ook maar iets te ondernemen. Maar op die middag toen Corry neergeploft in de grote stoel bij het raam, en voor de tweede keer geeuwend vroeg: "Maar we gaan vanavond toch wel naar de bios, want we hebben toch met die twee knullen afgesproken, bij Hollywood, en met die twee andere bij de Roxy"? Ik antwoordde: "Natuurlijk, dat gaat gewoon door". Als we krap in ons geld zaten, dan maakten we afspraakjes met jongens, want waar broeken waren, betaalde geen rokken.
Onze keuze viel dan altijd op de Hollywood en de naast gelegen Roxy bioscoop.
Als we dan met onze afspraakjes bij vroege voorstelling in een van de twee bioscopen zaten, en we het einde van de film wel konden raden, gingen we zogenaamd naar de WC. Vervolgens liepen we haastig naar buiten, om met twee andere wachtende afspraakjes snel in de naastgelegen bioscoop te verdwijnen.
Zo konden we op een avond twee keer naar de film, en het kostte ons geen cent.
Natuurlijk kon je zonder gemeenschappelijke onderbouw wel aannemen dat het motief alleen geldelijk gewin was. Niet omdat het zulke spetters waren.
Uiteraard liep dat wel eens spaak, en kwamen we de jongens tegen die we hadden laten zitten. Dan was het knokken geblazen, waarop we resoluut en met opgeheven hoofd wegliepen. Voor we dat deden zeiden we dat we niet van ruziezoekers hielden. En ook op deze zaterdagavond liep het niet zoals we het hadden gepland. Het begon al met de vroege voorstelling. In plaats dat onze afspraakjes al stonden te wachten, was er nog niemand te bekennen. "Ik ga niet voor schut staan, en op die kwibussen staan wachten hoor," zei Corry, en wees naar de aan de overzijde gevestigde cafetaria: "Kom dan gaan we daar een ijsje halen, daar is het tenslotte wel het weer voor". Zo gezegd zo gedaan, even later liepen we likkend aan onze ijsje naar het voorportaal van het Hollywood theater, waar intussen de twee jongens gearriveerd waren. Omdat we er met ijs niet in mochten van de portier, bleven we nog even staan praten, Corry liep de twee treden van het voorportaal weer af, om nog even naar de filmfoto's in de vitrines te kijken. Terwijl ze de treden afstapte, hield een van de jongen zijn gestrekte been onder de wijduitstaande rok van Corry, Met elke stap die ze deed ging de rok een stukje omhoog, totdat er een fraai gezicht op haar onderbroek was.
"Zo dat is een leuk gezicht," gniffelde hij, terwijl de andere jongen stonden te lachen: "dat is met recht villa schoonzicht." Corry die zich nergens van bewust was, draaide zich om, en werd vuurrood. Dat bekkie kende ik van haar, voordat ik haar kon kalmeren, was het al gebeurd. "Weet je wat ook een schoon gezicht is," schreeuwde ze furieus: "dat is dit", met volle kracht plantte ze haar ijsje midden in het gezicht van haar belager. Met een gezicht vol ijs, en het horentje op zijn neus geklemd, ging het lachsalvo nu zijn kant op. Ik wist direct: die gratis filmvoorstelling kunnen we nu wel vergeten, dat wordt zelf betalen en trok mijn tegenstribbelende vriendin mee naar de kassa. Met mijn duim wijzend naar het onthutste ijsgezicht van onze verloren afspraak, zei ik tegen de portier: "Hij mag er nog niet in hoor, hij is zijn ijsje nog aan het verorberen". Met een knipoog gaf de portier de afgescheurde kaartjes terug en zei: "Dat noem ik nog eens een ijskoude". Achteraf viel de Lemmy Caution film, met de door de van oorsprong nachtclubzanger Eddy Constantine, waar de Hollywoodbios patent op had, tegen. Maar niet getreurd want in de Roxy draaide: "Trapeze" met Burt Lancaster en Gina Lollobrigida en…Tony Curtis, en wat een spetter was dat!!
De in geen enkel opzicht op Tony Curtis lijkende afspraken voor de late voorstelling, stonden al te wachten, wat weer een gratis biosje beloofde. Voor het einde van de film, waren wij hem met het bekende smoesje al weer gesmeerd en dromend over spetter Tony vertrokken richting huis.
Onze voorkeur ging meestal uit naar muziekfilms, daar konden we dan heerlijk bij weg zwijmelen als onze idolen levensgroot op het filmdoek verschenen.
De film was een soort romantiek, waar je ieder week weer naar uitkeek.
Als het licht uitging, en het donker je omringde en de eerste beelden op het witte doek verschenen, droomde je weg in een geheel andere wereld. De bioscoop was in die tijd ook op zijn hoogtepunt, want in tegenstelling tot nu, telde Den Haag toen meer dan 25 bioscopen. De gerenommeerde bioscopen zoals Apollo, Rex, Asta, City, Passage en Metropole kregen de premières waarna ze weken later terugkeerde in de buurtbioscopen zoals, Du Midi, Olympia, Musica, West End en het Rembrandt theater. In Rembrandt vertoonde ze doorgaans komedies, muziek en romantische films. Liefhebbers voor knok, oorlog, en gooi en smijtwerk films moesten in de Hollywood, Roxy en Thalia zijn, en Flora muntte uit in Westerns. Toen de TV de overhand kreeg, en de mensen thuis vanuit hun makkelijke stoel al dat moois konden aanschouwen, bleven ze massaal weg uit de bioscopen, die daarna stuk voor stuk failliet gingen. Dit ondanks diversen reddingspogingen, zoals de creatie van meerdere zalen of een eenheidsprijs voor alle rangen, zoals later bij de zo genoemde, knakenbioscoop Odeon. Tot slot was het laatste redmiddel een seksbioscoop. Sommige bioscopen zoals City, Corso en de Passage branden op mysterieuze af. Den Haag telt nu niet meer dan vijf bioscopen, waarin wel meerdere zalen zijn gevestigd. Alles is daar met pracht en praal verbouwd en waar de digitale geluidsinstallatie je moet doen geloven dat je er werkelijk bij bent. Maar hoe mooi ook, het mist de magie uit de jaren 50 en 60, waar je nog kon wegdwalen in een droomwereld die nu niet meer bestaat
AH

Bambi was mijn eerste film in de bioscoop…
Mijn eerste “echte”film was de musical West Side Story….En bij allebij de films trááánen met tuiten gehuild bij een aantal scenes…
Van vroeger staat me het nog het meest bij dat er een soort nisje in bioscoop was met daarin een ouderwets orgel, zo’n Hammondorgel…En in de pauze zat daar zo’n grijsaard op te jengelen…Vreselijke muziek was dat!

Mijn 1ste film in de bios was Dik Trom.

de eertse film in de bios voor mij was denk ik in denhaag…. de cineac, doorlopend tekenfilms en je mocht zolang blijven zitten als je wilde, de drie biggetjes en het lelijke eendje kan ik mij van dat bezoek herinneren.
Later een keer ook in denhaag een bios waar een man orgel speelde voor de film begon, als het dan donker werd en hij de laatste riedels speelde….. kwam er een fluitconcert..papierproppen om hem zo snel mogelijk weg te krijgen….
In de zomer hier in spanje( toen nog vakantie tijd) draaide in een dorpje vlakbij iedere avond een film, zwart-wit en heel zielig…. en duurde zeker tot een uur of 12. We aten dan pipa´s, gezoute zonnepitten en de schillen vielen gewoon op de grond, het rode pluche, ja en na afloop het licht aan… een heuse papagaaienkooi, en niemand die iets ervan zei… dat maakt indruk als je 5 jaar bent!

Mijn eerste bioscoopbezoek was ergens begin jaren 50, de bioscoop was Cineac op het Buitenhof in Den Haag. Uitgaan stond niet zo hoog op de prioriteitenlijst van onze familie en zeker niet in die tijd van schaarste. Volgens mij wilde m’n vader het bioscoopjournaal zien vanwege een belangwekkend nieuwsfeit, waarschijnlijk de watersnoodramp. In de Cineac was het een doorlopende voorstelling met 1 of 2 tekenfilms, binnen- en buitenlands nieuws, een documentaire en dan iets als een slapstick. Het preciese programma weet ik niet meer. Het was erg druk en we moesten zeker een uur in de rij staan voor we aan de beurt waren. Langs een soort van hekken schuifelden we in een zig-zag beweging naar de ingang. Daar werden we door de ouvreuse naar een vrije plaats gedirigeerd en zag ik voor het eerst een film. Ik kan me alleen nog Donald Duck herinneren en een eigenwijze pinquin. Jaren later leerde ik via de TV dat dit Chilly Willy was. Niet veel later was er een jeugdvoorstelling, georganiseerd door de vakbond waar m’n vader lid van was, in de Asta bioscoop aan het Spui. Van de voorstelling kan ik me niets herinneren, maar het Hammondorgel staat me nog helder voor de geest. Net toen ik in de zaal was kwam op het podium een orgel statig omhoog, spelend en wel. Er werd een hele medley afgewerkt, compleet met lichteffecten. Toen de voorstelling begon, gingen langzaam de lichten uit en verdween het orgel spelend in de spelonken van het theater. In m’n jeugd heb ik regematig cowboyfilms gezien maar ook de bekende spektakelfilms. Later kwam de nadruk te liggen op oorlogsfilms. Omdat de geluidsinstallaties steeds geweldadiger werden en ook de vroegere romantische sfeer uit de bioscopen verdween, ben ik zeker 20 jaar niet meer naar de bioscoop geweest. Als ik moet kiezen tussen een DVD op je eigen TV-scherm en een oorverdovende voorstelling in de bioscoop blijf ik lekker thuis. Desnoods een pak popcorn in de magnetron en een blikje drinken onder handbereik en hebt niet het gevoel dat je veel tekort komt.
De uitdrukking: “Voor een dubbeltje op de eerste rij zitten” hebben we inderdaad letterlijk kunnen volgen. Waar de goedkope rangen in Den Haag in die tijd rond de 25 cent lagen, kon je in Voorburg naar een wat kleinere bioscoop voor 10 cent. Je zat dan wel op een houten bank en zo dicht tegen het doek aan dat je aan het einde van de film moeite had, je hoofd weer in een normale stand te krijgen.
Ik ging ook wel eens naar films, waar ik een paar jaar te jong voor was. Want ik wilde weten wat er nu zo voor verschrikkelijks in die films gebeurden. Ik kan me alleen maar teleurstellingen herinneren. Maar je stond wel met een kloppend hart en knikkende knieen voor het loket en je probeerde met een zo laag mogelijke stem je kaartje te kopen. Om achteraf tot de conclusie te komen, dat het allemaal voor niets was geweest.

hahahahaaaa !