Huisdieren
Link naar dit artikel Op dinsdag 14 maart 2006 geschreven door Bertus
Mijn moeder had het niet zo op dieren in huis, maar ik wist het altijd wel voor elkaar te krijgen dat er ‘iets’ was.
We hebben kanaries, parkieten, gouvdissen en zebravinkjes gehad. Soms waren ze geen lang leven beschoren (zebravinkjes) en soms hielden ze het jaren uit bij ons (parkieten ). De leukste huisdieren zijn katten.
Aaibaar, met een eigen karakter en makkelijk in het onderhoud. Ze sliepen stiekem altijd bij mij. Honden werden te bewerkelijk gevonden : “Die neem je maar als je op jezelf woont.” Huisdieren gaan ook dood … dat leverde onpeilbaar diep leed op. Maar ik werd door mijn moeder getroost met de zekerheid dat “Pietje” ( zo heetten de vogels altijd ) zeker in de hemel was.
Nu heb ik paarden, katten, kippen en schapen. Dieren horen bij mij. Maar honden heb ik nooit gehad.
Wie van jullie had er ook iets met dieren ?
wij hadden vroeger nauwelijks huisdieren,
een aquarium, en een keer eendjes met pasen ipv kuikentjes…
zo gebeurde het dat ik mijn 1e hond pas 7 jaar geleden kreeg, en ff ervoor een kat , en daarna een 2e hond……
mijn kinderen hebben wel van alles gehad, hamsters, konijnen, vissen, schildpadden, leguaan, diverse vogeltjes, enz enz,
dus het is met tijdelijke en huisdieren helemaal goed gekomen…….
trouwens,
honden en kat lopen hier nog vrolijk rond……..
Wij hadden thuis achter elkaar verschillende dieren. Helaas waren wij de Doorzon versie van The Adams Family. Ik zal aangeven waarom:
1. Wij hadden een hamster die mijn 4 jaar oudere broer (hij was denk ik 9-10) moest verzorgen. Op een avond bracht hij hem naar 'bed'. De volgende morgen gilde ie het huis bij elkaar want hij was dood. Gestikt in zijn dekentje.
2. Vissen/ guppen waren het antwoord, totdat mijn moeder het schoonmaken zat was en ze 'pardoes' door het toilet heen spoelde. Daar gingen Blub en Bleb.
3. Toen werd het geprobeerd met 2 parkieten. Dat ging lang goed totdat er eén met zijn pootje tussen de tralies kwam en deze zodoende kwijtraakte. Ook lieten mijn ouders op een warme zomeravond de kooi buiten staan waardoor een kat er tegenaan sprong en ik mijn parkietjes (Pita en Pukkie) nooit meer heb gezien.
4. We kregen een langharige Cocker Spaniel te logeren want zijn baasjes gingen op vakantie. Helaas bleek halverwege die vakantie de hond, Duffie, stijf onder de luizen te zitten. Op last van de diernarts werd Duffie helemaal kaal geschoren waardoor de vrienden van mijn ouders bij het ophalen geen vrienden meer waren.
Genoeg redenen dus om lang genezen te zijn van huisdieren. Pas sinds 2001 en 2005 heb ik twee herdershonden, Karlos en Reno. Tot nu toe gaat het (nog) goed. Ze leven nog wel…..
Wij hadden thuis een bak met guppies en blackmollies op de schoorsteenmantel boven de gaskachel staan. Lekker warm voor die tropische visjes. Was wel geinig, af en toe jonkies. Verschonen van de vissenbak hoefde ik gelukkig niet.
Natuurlijk ook net als bijna iedereen een zielige gouvis in een kom gehad. Ook nog een hamstertje, die leefde maar zo'n 2 jaar.
Ben wel een echt katten mens, na Miekie en Moppie vroeger thuis heb ik nu ivm een allergie van man en zoon helaas geen kat.
We houden het bij alweer onze derde hamster Schnappie en de vissen en salamanders in de vijver.
Wij hadden thuis een aquarium; dat was een leuk alternatief voordat de TV bij ons zijn intrede deed… Later hebben we een witte muis gevangen in de schuur, die we toen als huisdier hebben gehouden. En een hamster kan ik me nog herinneren…en wat kanaries.
Later kregen wij een hondje (Jack Russell - heerlijk eigenwijs) van een tante omdat mijn neefje allergisch bleek voor honden. 'Hij lust graag biefstuk' deelden mijn tante en oom mee. Nou, biefstuk aten WIJ al nooit, dus het hondje moest het met hondenbrokken doen. Heel gezond want Loekie heeft het 14 jaar bij ons uitgehouden voordat haar ze haar grijze kopje voorgoed neerlegde.
We hebben onwijs veel plezier gehad met haar. Ze liet zich in de poppenwagen rondrijden en aankleden, we 'opereerden' haar toen we een nieuw dokterstasje kregen enzovoort. Mijn moeder was dan altijd boos, want dat vond ze zielig voor het hondje, maar Loekie zelf vond het prachtig; vooral als ze op een zacht kussen of dekentje mocht liggen.
Ze lag ook graag voor de kachel tot haar buikje rood werd van de warmte en ging dan elders afkoelen. En daarna weer terug voor de kachel natuurlijk.
Of in de zomer: dan zocht ze het streepje zon op in de kamer en ging daar lekker liggen 'bakken'. Buiten hetzelfde verhaal natuurlijk. De beste zonplaatsen werden door Loekie bezet.
Er is na haar geen nieuw hondje meer in huis gekomen omdat mijn moeder zo baalde van al die hondenharen…
@Emily60, wat een leuke herinneringen aan Loekie, ik hoop later ook zo'n aandenken te hebben.
Wij hadden ook een "Pietje" de groene parkiet, die er regelmatig vandoor ging en dan kwam er weer een ander "Pietje". Mijn moeder sloot het kooitje niet zo goed.
Op een dag kwam mijn moeder op het idee om een hondje te nemen. het was een lief beest, maar hoe het eruit zag weet ik niet meer want het beestje heeft in een nacht tijd de keuken verbouwd en dat zette mijn moeder er toe aan om het beest weer terug te brengen.
Jaren later namen mijn vrouw en ik een hondje, Dommel. een vrolijk vullisbakje uit de dierenwinkel. Ik was in de omstandigheid dat ik het beestje de hele dag mee kon nemen naar mijn werk. Ook als ik het land in ging ging Dommel met mij mee.
Na 15 jaar trouwe dienst als blaffer en kwispelaar kwam de onvermijdelijke spuit. de oude dame mankeerde inmiddels teveel voor een mooi einde. Ik wil het nooit meer meemaken.
Inmiddels had mijn vrouw haar zinnen gezet op een Labrador en die kwam er in de nadagen van Dommel ook. Volgens advies van de arts was dat verstandig, want dan leefde Dommel weer wat op zo zei zij.
Ik wilde geen hond meer, maar mijn vrouw en zoon wel dus dan toch maar een zwarte Labrador, Samba, die ons veel hilarische momenten bezorgt. Ik laat haar het meest uit door de week want mijn vrouw en zoon hebben geen tijd, maar het is niet mijn hond, maar die van mijn vrouw. maar stiekum is het wel mijn maatje(niet verder vertellen hoor).
@Rick67: ja, heerlijk zo'n hond! Die is altijd blij als je thuiskomt, zelfs al ben je maar even een brief posten; ze kwispelen zowat hun staart eraf als je weer terug komt. Het is de trouwste vriend die je kunt hebben.
Tegenwoordig leen ik de honden van onze oudste dochters wel eens; een Jack Russell (Loekie is weer terug!) en een Friese Stabij. Ze zijn dol op mij en dat is wederzijds. Ik heb ook altijd een hondenkoekje bij me en dat weten ze precies.
Helaas houdt mijn lief niet van dieren, anders had ik best een roedeltje husky's willen hebben…
Mijn vader was gek op vogels ; wij hadden dan ook regelamtig parkieten. Ik zeg regelmatig, omdat ik het altijd zo zielig vond, die volgens in een kooitje. Stonden ze in de zomer buiten, dan vond ik dat als kind zó erg, dat ik het kooitje 2 x heb opengezet om ze vrij te laten. Mijn vader was niet blij met mij….
Later hebben we een konijn gehad, genaamd Pum Pum, naar de dwerg uit Eric de Noorman. Een knuffelig beest, dat van alles lustte. Koekjes, mandarijnen, sperziebonen, maar GEEN worteltjes!!
Wij hebben zelf geen huisdieren, mijn eega is zwaar allergisch voor katten en bovendien zou het toch ook wel een beetje ongezellig zijn: we werken allebei fulltime.
…Nou. nou, meisje, wat een fouten
regelamtig? hm.
Volgens = vogels
1 van mijn oudste herinneringen (1972) was dat mijn oom met zn toenmalige vriendin (die kortdaarna door een brommerongeluk om t leven zou komen en de 1 vd eerste succesvolle nierdonoren werd v NL) bij ons op de flat kwamen en zo'n leren boodschappentas openritsten en dat daar onze poes Blekkie inmoest, een zwarte met wit borstje en dito sokjes. Heb als dreumes alles bij elkaar gegild. Halverwege de jaren 70 had ik er intussen een breortje bij en woonden we in een ander huis, waar ik uren met mn snoet tegen de aquariumruit geplakt zat. De algeneter, de blackmollies, de zwaarddragers, plaatjes, gupkes, de rode rio's, bijzalmen, vuurneons, hoogvinkarpers, penseelvisjes, sherrybarbeeltjes, allemaal had ik ze een naam gegeven. Haha, ik herinner me Neon Petra en Leon Tetra. Geniaal! Heb nu ook een aquarium. altijd mooi gevonden en n og steeds kan ik er uren naar turen; jongbroed ontdekken en zo. Ook 2 parkietjes werden aangeschaft; een gelgrone en een blauwwitte. Gek genoeg weet ik hun namen niet meer, maar ze zullen ze ongetwijfeld gehad hebben. De diertjes werden geregeld los in de kamer gelaten en ik zie nog voor me hoe ze kundig reepjes knipten met hun snaveltjes van de kaft van het gloednieuwe postcodeboek uit 1978 dat bovenop de kast lag. Mijn moeder, poetswonder nummer 1, had spijt van deze aanschaf. Leuke vogeltjes, maar die rotzooi! Dezelfde oom (nu vrijgezel en goed voor destijds zo'n 60 Bavaria's per dag) als die van die poes in die tas heeft ze meegenomen en later hoorde ik bij oma hoe deze 2 arme diertjes aan hun einde zijn gekomen. ome Gerard had 1 of ander vatsig kampwijf op de kop getikt. Dat wijf (geen vrouw wijf!) had een dochter van een jaar of 10 en een kilo of 60. De parkietjes vlogen bij hem vrij rond ik huis en waren (shit nou weet ik het niet meer!) ergens ingekomen zodat ze vies waren in ieder geval. Ome Gerard had de vogeltjes onder de kraan gehouden,. afgespoeld en voor de kachel te drogen gelegd (ik geloof dat ze frietvet over hun heen hadden gekregen!). die dochter van dat wijf is er toen op gaan staan. Op allebei. dood. En ik vind parkietjes zo leuk…och och… Maar goed. Parkietjes dus. R.I.P.
Toen kreeg ik Langoor, een bruinwit hollands konijn. achter in de tuin. Helaas kreeg ik gele punten achter in mn keel van dat zachte beesje. Allergisch! toen mocht ik er nog alleen maar naar kijken maar ook dit dier werd ziek en ik weet nog dat hij echt oranje stroop piste en dat de ogen uit zn kopje rotte. Vreselijk. Ome Jan (ook al dood) kwam 'm afmaken en slingerde t diertje aan zn oren op de pols van zn andere arm met t nekje. Had ik niet mogen zien maar zag t door t raam. Traumatisch! Tranen met tuiten, wekenlang.
Mijn beste vriendje leon hadden thuis veel poezen. Daar was ik echt dol op, op poezen! Geregeld kreeg schildpadpoesje Lizzy nestjes en heb diverse malen gespijbeld om een bevalling bij te wonen! Schitterend! Uiteindelijk kreeg ik ergens rond 1979 zelf een grijs cypersje van een tante v mn moeder van een boerderij uit Cromvoirt; Maxi noemde ik 'm. Maxi was leuk. Ons màm ging er zelfs erg van houden. In 1983 kwam Mini er nog bij; een bruinroodbeige katertje, die heel grappig nieste als je m kriebelde op zn wangen en die alles toeliet. Ik heb deze diertjes heel wat afgekust. Mini was er maar anderhalf jaar. Op een dag niet meer teruggekeerd. Ook Maxi bleef 18 okt 1988 ineens weg. Nooit kunnen bewijzen maar de man met zn voilieres en kattenhater pur sang op de hoek verdenken wij er ernstig van dat hij ze heeft vergiftigd. Meneer Mulder.
in 1990 ging ik het huis uit en t meisje waar ik bij ging wonen (ook al dood) had Dopey, een poesje als Blekkie. Vanaf toen ging het hard. Al snel kwamen : Spooky, Creepy, Suisje, Bowie, Soetie, Typo, Morphis, Smokie, Buddy, Dimmy, Zelky, Tchai, Elvis, Okkie, Knoerpie, Knoefie, Zwelgje, Schnautzi, baggio, Bixby, Pulling, Spokje, Ninnoc, Odi, Misty, Tommie, Vincent, Toefie, Kimi (jaja!), Sylvester, Skully, Luukie, Splinter, Alex, Screamy, Chipo, Harrey, Alley, Chica, Purdy, Festertje, Knikker,Moyrah, Poesje, Rookie, Pluto, Bucky, Bumper, Muppit, Tippie, Mika, en dan tel ik nog niet de poesjes mee die in het nestje al stierven… ik heb altijd kei veel katten gehad. Tegelijkertijd ooit 15. Dat is het meest. Maar ik heb er heel wat versleten. Partners ook en sommige van deze poezen spenderen vandaag de dag nog lekker op de vensterbank van menig ex-vriendinnetje. 1001 annekdotes over diverse poezebeesten natuurlijk. Lief en leed, maar daar zal ik jullie niet me lastig valen en ik heb nog meer te doen vandaag ghehehehe. We hebben er nu nog 9 waarvan 2 overgelopen zijn naar de buurvrouw sinds we een kindje hebben. 7 dus, maar ineens is dat kei en keiveel! pffff, ik hou mn hart vast als Kimi dalijk gaat kruipen. die tegelvloer in huis zal dan echt beter bijgehouden moeten worden maar met al die katten is t dweilen met de kraan open, believe me!
Maar goed, dieren. Ik heb er erg veel mee. Ben echte dierenvriend. Maar eet wel vlees. Staat daar los van voor mij. Maar pink wel een traantje weg bij t voorbijrijden op de snelweg van een varkenstransport ofzo. hypocriet die ik ben. Ben ook dol op gefascineerd door roofvogels (incl Uilen), diepzeevissen (incl inktvissen), en insecten…oja, en van die grootoog-nachtdiertjes weetjewel! schitterend!
Geweldig verhaal @$teven 1970! Wanneer ga je een boek schrijven over je jeugd?
Zebravinkjes. Bestaan die eigenlijk nog?
Ik vergeet eigenlijk(net als mijn zoon altijd) ons konijn sneeuwbal(vanwege het vele wit). Het is het konijn van mijn zoon, maar hij doet er niet veel aan. Het beest zit in zijn Zaansgroene hok buiten te wachten. Ik weet nog steeds niet waar op.
Volgens mij is het we een intelligent beest want rond de kerst zit hij vaker in zijn binnenhok dan in zijn buitenhok.
Thuis hadden we altijd poezen, ik heb zelf achter een kat leren lopen (die kat had dan ook een bloedhekel aan mij) als ie me zag ging hij er vandoor. Tja wat wil je als er steeds een peuter aan je opgestoken staart hangt.
Toen mijn kinderen klein waren is er van alles in huis geweest, vissen,vogela,hamstertje, konijnen. . . . Nu heb ik weer twee katten rondlopen. Naast mijn betaalde baan werk ik ook nog als vrijwilliger in het dierenasiel. Dus er zijn allerlei dieren in mijn leven tegenwoordig. Ik zou het zonder huisdieren maar een saaie bedoening vinden.
vogela=vogels natuurlijk
)
Wat hebben wij allemaal gehad in mijn ouderlijk huis:poesen(6+ontelbare jonkies), honden(6), valkparkieten(2),papegaaien(3),hamsters(tel kwijt), cavia's(kolenhok vol),marmotten(in hetzelfde kolenhok) vissen (zoet en zout), zeepaardje, konijn(1).
Het is zelfs een tijdje zo geweest dat als kinderen een gewond beest vonden de mare ging:"breng maar naar Roefel's moeder, die weet het wel".
Wat hebben wij gehad nu ik zelf "ouderlijk huis" ben.Poesen(momenteel 5, totaal 8 plus wat jonkies),honden(4), parkieten(4+jonkies),konijnen(5+jonkies).
NB daar waar jonkies staat betekend het dat die bij ons geboren zijn maar toen de tijd rijp was naar eigen baasjes gingen.
Persoonlijk ben ik van menig dat dieren en kinderen samen in huis een must is. Alleen maar goed voor de bewustvorming voor natuur van de kinderen.
wij hadden ooit een vogel maar toen ik op de wereld werd gezet was de vogel gevlogen..(ligt dat dan toch aan mij?!?!)
verder mochten wij geen huisdieren want hoe cliche je kan dr niet voor zorgen en je broer kan er niet tegen..
tot op een dag mijn opa een bon gewonnen had op 1 of braderie voor een goudvis..
me opa vond het wel een goed idee dat ik die bon mocht hebben.. hij had ergens nog in de schuur wel een vissenkom en steentjes liggen.. ik was helemaal in de zevendehemel.. ik was helemaal verzot op blubblub..
me mam vond dat blubblub wel zielig alleen was dus zochten we nog een vis uit.. dit keer een sluiervisje.. helemaal mooi dus ik noemde hem beauty… jammer genoeg kreeg beauty een grote bult naast zn gezichtje.. misschien wel een luchtbel van het vele lucht happen toen ie aan het eten was..
we probeerde ander voedsel alleen kon blubblub dat niet eten.. hij spuugde het steeds weer uit.. dus gebruikte ik maar 2 soorten voedsel.. korreltjes en vliesjes..
op een dag was beauty niet zo levendig meer.. me mam zei tegen me dat ie dood was.. oo wat had ik een verdriet. niemand kon me troosten.. hij mocht ook totaal niet de rioolhemel in.. ik had een heel mooi grafje gemaakt waar ik dagen lang bloempjes neerlegde.. tot op een regenachtige dag en ik niet naar buiten wilde..
maar gelukkig had ik blubblub nog.. en het was een hele slimme vis (haha) steeds als je zn naam riep kwam ze naar boven.. als me mam smorgens beneden kwam, was blubblub al aan de kant waar ze altijd het eten kreeg.. ze keek altijd met vragende oogjes mag ik al wat eten..
maar toen het dierendag was en ik naar beneden rende om haar te feliciteren.. maar blubblub keek niet zo vrolijk de wereld in.. ze lag op dr zij.. ik wist toen al hoelaat het was.. en net zoals beauty heb ik een supermooi grafje gemaakt..
ik heb toen nog 1 vis gehad maar die heeft het ook niet zo lang overleefd.. en ja die heeft ook een grafje gekregen maar die heb ik erg verwaarloosd.. geen bloempjes er bij geen kruisje..
ja ik was als klein meisje toch erg in de weer met me visjes…
Prachtig verhaal van Steven!
Ik ben absoluut geen dierenvriend, heb helemaal niks met dieren. Dat heb ik van mijn moeder, die houdt er ook niet van. Toch hadden we thuis ooit een aquarium vol vissen, de helft werd opgegeten door de grootste vis die erbij zat, de andere helft is te zijner tijd door de wc gespoeld.
Mijn schoonmoeder kreeg voor Sinterklaas een keer een kaasdoos, waar als 'surprise' een witte muis inzat. Die heb ik toen maar overgenomen, zij houdt wel van dieren maar niet van muizen, het diertje heeft ongeveer een half jaartje geleefd. Later toen ik op mezelf woonde heb ik een kanarie gehad (niet lang geleefd) en een parkietje. Daar bleek mijn vriend -nu man- allergisch voor en het diertje is naar de kinderboerderij gegaan. Vorig jaar hebben we een konijn gekocht, die overleed binnen een paar maanden, was waarschijnlijk geschrokken van een kat ofzo en sprong tegen de rand van z'n rennetje aan: nekje gebroken. Meteen een nieuw konijn gekocht, die leeft nog steeds.
Niet gek voor iemand die eigenlijk niet van dieren houdt, nietwaar?
@ Coosje….vogela, dat kun je toch gewoon laten staan, is toch heel oudhollands?
Wat een leuke verhalen hierboven, heb echt van genoten om die allemaal te lezen. Rick, jouw verhaal vindt ik heel leuk. En als ik Emilie's stukje lees over de hond, die altijd het streepje zon in huis opzoekt om daar te gaan liggen, dan denk ik direct weer aan onze hond vroeger. Die kon ook altijd zo uitgebreid luieren in de zon.
Wij hebben vroeger thuis altijd ontzettend veel dieren gehad, dus ik weet bijna niet waar ik moet beginnen.
Het is geloof ik begonnen bij een paaskuikentje, die mijn oudste zus kreeg. Het was toen geloof ik gebruikelijk dat kinderen echte kuikentjes kregen met pasen. Dit kuikentje werd al gauw een zeer dikke kip die de sprekende naam TOKTOK kreeg. Achter in onze tuin had TokTok haar eigen hok, lang en smal met een paar golfplaten als dak. Als ze een ei had gelegd dan moest je er als de kippen bijzijn, anders at ze haar eigen ei op. Op veel kinderfoto's van mijn oudste zus zie je op de achtergrond vaak toktok lopen.Waar mijn zus was, was haar kip. Ook werd toktok vaak meegenomen in een oude kinderwagen, heel gezellig met de kip door de buurt wandelen.
Op een gegeven moment hadden we gehoord dat er een wilde haan in de tuin van mijn oma gezien was. Wij zijn er met zijn allen naar toe gegaan om die te vangen. Het leek ons een leuk vriendje voor TokTok. Omdat het
een mannetje was, gaven wij hem de mooie naam PIKPIK. Toen we dat trots vertelden in de buurt begonnen grote jongens ons zomaar uit te lachen. We waren heel beledigd, PikPik is toch een mooie naam?
Mijn vader was bang voor honden, dus honden kwamen er niet in bij ons. Wat ik helemaal niet erg vond, want ik had de angst van mijn vader geërfd (hondenbezitters die zeggen: hij doet echt niets, hoor, hebben het niet goed begrepen, het maakte mijn wantrouwen alleen maar groter!)
Wel hadden wij hamsters en af en toe een goudvis. Op een keer sprong zo'n goudvis eruit op weg naar de vrijheid. We hebben 'm snel teruggegooid. Hij hield er een blauw oog aan over en heeft het uiteindelijk niet overleefd. Geen goudvissen voor mij meer, ik blijf het zielig vinden, in zo'n benauwd kommetje.
Bang voor katten was ik ook, tot we jaren geleden een zwerfkat in huis namen, en later nog een katje van mijn broer, want die bleek allergisch te zijn. Onze laatste kat is een paar jaar geleden van ouderdom dood gegaan. In het begin miste ik hem wel, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het later wel lekker rustig vond zonder. Nu wil onze dochter weer graag een poes, en het zal er wel van komen, denk ik. We zijn al in het asiel wezen kijken.
Vroeger van alles in huis gehad toen ik kind was… wat hebben we eigenlijk niet gehad, behalve een koe of een varken? En ja, ook met alle bijbehorende drama's als er weer eens een dier doodging of erger nog… geslacht werd! Als kind moest ik dan toe staan kijken hoe de kop van de gans of de kip er af gehakt werd, waarna het arme dier doodleuk rondjes begon te lopen tot het er bij neer viel. Afschuwelijk, en ik denk dat hierin de basis voor mijn vegetariër-zijn ligt. Heb nooit vlees willen eten, als kind al niet, mede door dit soort gruwelijke taferelen. Volgens een bepaalde opvatting scheen dit slachtgedoe bij de opvoeding van een jongen te horen, pure nonsens natuurlijk.
Witte muizen vond ik geweldig, vooral omdat mijn zussen hysterisch werden als ik ze uit hun kooitje haalde. En het aller-, allerleukste dier wat ik ooit gehad heb was een landschildpad, Stoffel. Vernoemd naar zijn soortgenoot uit de Fabeltjeskrant. We hadden hem gewoon gekocht als levend souvenir bij Avifauna in Oisterwijk (bestaat dat nog?) en ik was supergek met het beestje. Eigenlijk zou ik graag weer zo'n schildpad willen maar volgens mij is het tegenwoordig verboden om dergelijke exotische dieren te houden, of niet? Tja, in de 70's zag je ook wel eens mensen die een aapje of één of andere zeldzame tropische vogel in huis hadden. Gelukkig dat dit allemaal niet meer zo maar kan, niet elk dier is nu eenmaal geschikt als huisdier.
Ik heb nu zes katten en geloof me, ik woon met de katten en niet andersom!
De reden dat ik er inmiddels zes heb is denk ik iets van vroeger; thuis hadden we op een gegeven moment zeventien katten rondlopen en nu dus hebben al mn broers of zussen ook katten in huis…oke, ik ben de enige met 'maar' zes katten, waar die anderen er hooguit 'vier' hebben haha!
Wat we ook van onze moeder hebben geleerd is het schoonhouden van de kattenbakken met zoveel katten, want er zijn mensen die maar één kat hebben en waar het huis stinkt voor tien! 's Ochtends en 's avonds haalden mn moeder altijd met een drollenschepje de drollen uit de bakken en waar nodig ging er een nieuwe schep met steentjes bovenop. Door dit aangeleerd te hebben van mn moeder, kan je op ieder moment binnen komen vd dag, maar je zal de kattenbak nooit ruiken!
De namen van mn katten zijn: Nonya - Otje - Sientje - Droppie - Saartje en Guusje en is op volgorde van leeftijd en binnenkomt én geloof me…ik hou het nu écht op zes…Tenminste??? Haha!
Ons huis vroeger was een echte mini dierentuin. Parkieten (parretje en kietje) een voliere met kanaries, cavia's, een kip en een haan en ook nog een tropisch aquarium in onze woonkamer.
Maar dat vonden wij kinderen blijkbaar nog niet genoeg, want we bleven maar zeuren om een hond.
Herinner me nog als de dag van gisteren dat we naast alle andere beesten, onze hond Trixie kregen. Het was een tijd die voor mijn moeder bijzonder druk was. Mijn vader was heel ziek (stervende) en ze moest op en neer pendelen tussen huis en ziekenhuis.
Thuis waren al vijf kinderen (5jaar-7jaar-9jaar en twee van 12, waaronder een pleegkind) en een heleboel dieren. Mede omdat ze wist dat mijn vader niet beter werd, heeft ze waarschijnlijk toegegeven aan ons gezeur voor een hond. Het werd er een uit het asiel met de naam Bobby. Bobby was eigenlijk een vrouwtje, dus zij werd door ons omgedoopt tot Trixie. Het was een zwarte hond, iets tussen een bouvier en een poedel in, m.a.w een rasecht asbakkenras.
Aan de eerste schooldag, toen we trixie net hadden, leek geen einde te komen. Ik kreeg niks van de lessen mee en wilde alleen maar zo snel mogelijk naar huis om met de nieuwe hond te spelen. We waren zo trots op onze hond, dat we zelfs op dierendag haar gingen inschrijven voor de wedstrijd "mooiste huisdier"hahahaha.
En toen een jurylid aan mij vroeg welk soort hond ik had, vertelde ik vol trots dat het een echte asbakkenras was . Ze vonden het blijkbaar een prijsje waard. Daar moet ik nu nog wel eens aan denken, wat zullen die juryleden toen gelachen hebben…..
@Sandra 67, Trixie? vernoemd naar……?
zal ze leuk vinden, dat wordt geen lintjesregen voor jou :-p
Voor velen is dit misschien jeugdsentiment, voor velen denk ik ook dagelijkse realiteit. Mijn opa, die destijds in Zwisterland woonde in een soort villa met hondenkennel had een hond; een appenzeller. Donna, zo heette die teef, werd gedekt door een bokser en er werden negen jonge pups geboren, waarvan er twee in leven bleven; een teefje en een reutje respectievelijk genaamd Maggie en Knor. Ja echt waar, geen grap, zo werden ze genoemd. Omdat wij ook een hond wilden hebben schonk mijn opa in 1970 toen de pup Maggie aan ons en nam haar mee naar Nederland en zo hadden wij onze eerste en enige hond.
Mijn zusje en ik, maar ook mijn ouders moesten die hond per toerbeurt uitlaten meestal een blokje rond van nog geen tien minuten. Soms namen we haar mee naar de duinen om haar vrij rond te laten rennen. Omdat haar moeder een appenzeller was; speciaal gekweekt ras om de schapen bij elkaar te houden, had zij die gave dus ook in haar genen. Wij gingen ons verspreiden en Maggie probeerde ons als een kudde bij elkaar te houden wat natuurlijk onbegonnen werk was.
Ook hield ze niet zo van water en een keer was er een grote vijver bedekt met kroos. Maggie vergiste zich en zag waarschijnlijk die vijver voor een groot grasveld aan en nam een aanloop om helemaal kopje onder te gaan. Het gezicht wat ze daarbij trok, zo verongelijkt, was goud waard ze kon trouwens toch altijd zo melancholisch kijken. Een andere keer had mijn vader een fles wijn laten vallen; de fles bleef heel, maar het kostelijke vocht stroomde rijkelijk over de parketvloer en Maggie zag haar kans schoon. Dit is dan ook de enige keer geweest dat ze dronken geweest was.
Als ze loops was had ze altijd een trouwe minnaar, een zekere Omar, een grote afghaanse windhond die urenlang voor onze voordeur kon posten tegen beter weten in. Toen Maggi elf was bleek ze allemaal gezwellen te hebben in haar baarmoeder en de dierenarts besloot toen in overleg met ons die te verwijderen; een hele ingreep! Met de loopsheid was het toen ook meteen afgelopen, dat was een bijkomend voordeel.
Maggie was dol op druiven en soms gaven we die haar dan. Helaas kreeg ze daar altijd diarree van en moesten wij menig ongelukje opruimen. Dat liefde van de hond door de maag gaat bewijst het feit dat ze steeds rond etenstijd mijn moeder in de gaten hield en haar altijd achterna liep de keuken in. Normaal gesproken kwamen er heerlijke geuren uit de keuken, echter niet als ons hondje hart of gebakken maag kreeg wat mijn moeder dan voor haar op het fornuis klaarmaakte.
Ook een hondenleven is eindig en je hoopt het zolang mogelijk uit te stellen, maar het einde is onvermijdelijk. Op het laatst wilde ze de deur niet meer uit, bleef ze in haar mand, en was praktisch blind en doof. Het verlossende spuitje moest dan ook een zegen voor haar geweest zijn in 1988, achttien jaar oud maar een hele lieve hond waar we goede herinneringen aan koesteren.
Nu heb ik geen hond of kat en dat zou ik ook niet meer willen, zo'n dier is toch een hele zorg. Na lang zeuren heeft mijn zoon dan wel een hamster gekregen, onder voorwaarde dat hij er zelf voor zorgt.
Naschrift: Bertus en ik waren op hetzelfde idee gekomen een log te schrijven over huisdieren, ik heb erover gemaild met Sentiment en zij bracht mij toen op het idee om mijn versie in een reactie te zetten. Soms is het moeilijk kiezen!
@Frank Faber:
Ik dacht toevallig vanmorgen toen ik zag dat mijn log geplaatst was "Het zou toch niet zo zijn dat er nog een log over dit onderwerp in de wachtkamer staat." En ja hoor, de wereld is klein.
Wellicht kan Sentiment een lijstje maken van logs in de wachtkamer. Terwijl ik schrijf is het ook weer niet leuk, want hebben jullie ook niet dat het 's morgens een verrassing is welke er op staat ?
Frank zie het als : "twee zielen, een gedachte"
Trouwens gastlogs schrijven is leuk. Spannend om te zien hoeveel reacties je hebt ( ik heb nu 4 gastlogs ).
En je kijkt met een speciaal oog rond, soms denk ik als ik iets zie : hier kan ik een gastlog over schrijven !
@ Frank, het is wel een hele mooie bijdrage geworden, zeg.
Ik heb het ook sportief opgevat; als twee mensen met hetzelfde onderwerp komen kan er uiteraard maar een geplaatst worden. Ik heb er vrede mee zo, en idd Bertus twee zielen een gedachte!
Ik ga vast iets vergeten te noemen, want wij hadden altijd dieren: veel vogels, kippen, konijnen, fazanten, eenden, (oppas)fretten, gerbils, (oppas)bokjes, honden. . Als iemand niet wist waar hij met z'n beeste naar toe moest werd ie bij ond 'gedumpt'. Alleen nooit katten, mijn vader, een groot dierenliefhebber, heeft een hekel aan katten.
Zelf hebben we nu een hond, kippen, konijnen en vijvervissen. Nee, ook geen kat, een beetje omdat ik ze ook niet echt leuk vind, maar ook omdat ik voor veel katten allergisch ben. Ik moet er niet aan denken geen huisdieren te hebben, lijkt me oersaai. Een tuin en huisdieren, dat hoop ik altijd te houden.
wie heeft er nouniet iets met dieren?
wij hadden 2 honden 4 katten 2 konijnen een kraai een pony een paard kippen geiten en een vis
(we woonden op een boerderij btw :p)
O ja ik heb ook nog een blauwe maandag een landschildpad gehad, die is ook ondergebracht bij een kinderboerderij en daar later vandaan gehaald door een liefhebber.
We hebben vroeger ook verschillende beesten gehad dwerg geiten, konijnen goud vissen.Nu hebben we af en aan paarden pony's katten kippen,ook elk jaar nog 25 mestkippen voor de slacht.Honden hebben we niet veel geluk mee,worden vaak dood gereden.Ik wil ook absolut geen beesten in huis.Ik vind beesten wel leuk om te zien maar niet om te verzorgen,dat doet dan ook de rest van de familie ,katten moet je wel hebben voor de muizen.je bent ook zo gebonden met beesten.Ik zeg altijd ;vee!breng ellende met zich mee.
Wij hadden thuis al vroeg een poes, Pinkie. In feite ben ik met haar opgegroeid. Ook hadden we regelmatig guppies. Eigenlijk niets aan….En wat te denken van het kleine waterschildpadje wat we hadden. Uiteindelijk is die verhuisd naar een soortgenootje. Toen ik uit het huis ging heb ik diverse lieve katten gehad. Helaas is mijn huidige vriend daar allergisch voor. Twee jaar geleden kwam Flappie, een hangoordwergkonijn in ons leven. Helaas is ze vorige maand overleden aan gas. Wat een verdriet hadden we. Maar het weerhoudt ons weer niet van een nieuwe, bij voorkeur twee konijntjes. Ook zouden we graag een hond hebben en wat zou ik ontzettend graag een paard hebben (m'n hele leven al, vroeger moest ik het doen met verzorgpony's). maar ja, als je allebei full time werkt is dat niet te doen…..
Ik sluit me aan bij Masja en begin er maar niet aan om alle dieren op te noemen die we vroeger hadden/ nu hebben. Leuk om al die maffe dierennamen te lezen trouwens. Wat me echt aan het HART gaat is om te lezen over al die "ongelukjes", variërend van door de wc gespoelde levende guppies en platgetrapte parkietjes tot katten/honden/konijnen die vanwege vermeende allergie worden weggedaan (tssss, daar zijn medicijnen voor hoor!). Wat is er toch een hoop verborgen dierenleed! Toevallig stond vandaag een stukje in de krant: over zwaar vereenzaamde konijnen, honden die van hun baasjes alleen maar droge brokken krijgen (die vleessmurrie stinkt te veel), hamsters die door kinderen als speelgoed worden gebruikt en daar zwaar gestressed van raken, etc. Mensen denk s.v.p. goed na, voordat je overgaat tot aanschaf van een dier voor jezelf of je nageslacht!
Ben het niet met je eens, Jacqueline, wat betreft die "vermeende" allergie. Alsof het een smoesje is. En medicijnen slikken, met misschien wel allerlei bijwerkingen, lijkt mij wat ver gaan. Voorwaarde is wel, als het gebeurt, dat je een goed tehuis voor een dier zoekt, uiteraard.
effe graven ja , een aquarium tuurlijk, een tamme kraai een egel die elke ochtend melk kwam halen, een duitse herder (herta) oma had ook een (cora), eeehm twee parkieten ene heette wilhelmina als een soort van eerbetoon en de andere geeltje (dat kosste die met kooi en al) en elk jaar weer kikkervisjes enne een konijn hebben we ook even gehad maar ma was er al de dood voor en mijn broer chanteerde haar ermee. verderop in de straat woonde een oom die een bouvier had die hij africhtte, nu sta ikzelf drie keer in de week met Aaron(duitse herder) op het hondenveld en hij en ik vinden het prachtig mooi, de meesten denken dat je de hond dan agressief maakt maar hij begroet iedreen kwispelend (ook de postbode en agenten). je moet het denk ik zien als een kind die op een vechtsport gaat, die is buiten er ook niet aggresiever op.
maar ik doe niet alleen pakwerk , ook apporteren bijvoorbeeld en speuren…. binnenkort weer wedstrijd….
@Ria, waar train jij met Aaron, ik train namelijk ook met mijn twee Duitse Herders bij KG Rotterdam?
@ria: ojaaa, de postbode. De Jackie van mijn dochter is altijd woest als de postbode komt. Ze bijt in de post zogauw die in de brievenbus valt. De post haalt zelden de mat. Ze zet haar tanden er goed in, zodat de post meteen geperforeerd is en zó de ordner in kan… handig he?
De hond van mijn andere dochter is dikke vriendjes met de postbode, want die postbode heeft altijd hondenkoekjes bij zich
@Frank Faber: het is mij ook overkomen. Over jeugdangsten en neuroses.
Sentiment kan m best in portefeuille houden want met een beetje andere titel, kan die een poosje later wel weer geplaatst worden. Kijk maar eens naar de reacties een half jaar geleden… Dan zie je namen die niet blijvend waren.
We moeten zuinig zijn op onderwerpen want het gevaar bestaat er in alles uit te melken en dat de kwaliteit van de tekst er niet of weinig toe doet. We gaan hier een keer het licht uit doen, denk ik.
Of misschien moet ik weg als het sentimenten uit de jaren tachtig waorden…
Een lijstje met onderwerpen lijkt me geen spanned idee.
Wij hadden een enkele jaren geleden gehoord (ik meen op het jeugdjournaal) dat er een remedie bestaat voor eenzame konijnen.
Konijntjes vinden het fijn als er een knuffel in de kooi wordt gelegd. Dit wilde mijn dochter natuurlijk direct uitproberen bij ons konijn Flap (ja, erg orginele naam). Dus uit onze knuffelvoorraad kreeg onze flap een groot wit knuffelkonijn. En zij vind het heerlijk, ligt er altijd tegenaan en likt de knuffel erg veel.
De kooi van flap staat in ons halletje, dus zij krijgt ook best wel veel aandacht van alle mensen die op bezoek komen. Het is ook altijd weer lachen als we flap niet in de kooi hebben zitten (overdag loopt hij vrij in de tuin). Dan staan er wel eens mensen aan de deur die vol verbazing kijken inr de kooi. Ze zien dan een kooi met hooi, water en echt voer…en een knuffelkonijn…hahaha…je ziet ze dan bedenkelijk kijken. Wij lachen ons rot dan en zeggen niks.
Je leest idd ook steeds vaker dat dieren weg moeten vanwege (vermeende ) allergie.
Een paar jaar geleden stond er in de nieuwsbrief van December, vd basisschool van mijn kinderen de volgende advertentie;
Lief konijntje zoekt nieuw thuis ivm allergie van onze dochter. Kooi en toebehoren krijgt U er gratis bij.
Toen zeiden mijn man en ik tegen elkaar….zullen we eens bellen dat we belangstelling hebben, en daaraan toevoegen…en laat die kooi maar zitten. Hahahaha….wie biedt zijn konijn nu aan in December?
ik ben opgegroeid met katten, we hadden er eigenlijk altijd wel 1 of 2. Later op kamers had ik ook altijd aanloop katten en nu is het weer zo. In de tussentijd nog wel hamsters en ratten gehad, maar katten zijn gewoon het leukst.
Lia, misschien ben ik iets te kort door de bocht over die allergie, spreek alleen uit m'n eigen ervaring. Van kinds af aan had ik een soort chronische bronchitus en we hadden altijd veel dieren. Een paar jaar geleden bleek na een test dat het veroorzaakt wordt door de haren (schilfers) van een aantal dierensoorten. Vervolgens kreeg ik medicijnen (inhalers die ook aan mensen met astma worden voorgeschreven). Geen enkele bijwerking merkbaar en probleem dus opgelost. Waarschijnlijk heb ik gewoon mazzel. Maar, onder het mom van allergie worden er heel veel dieren in de asiels gedumpt, terwijl het vaak vanwege andere redenen is (economisch, verhuizing, baby). Vandaar…
Sandra67, wat een leuk verhaal over konijntje Flap. Dat van die knuffel in het hokje is echt een gouden idee, moet toch maar eens vaker naar het Jeugdjournaal kijken, haha!
Toen ik 7 jaar was kregen we een papegaai, we noemden hem Jolly. Hij was heel mooi groen, lief, kon prachtig praten en kwam graag bij je zitten. Jolly is altijd mijn beste vriendje geweest, als ik ontroostbaar was, vrolijkte Jolly me altijd wel op. Op 26e werd ik zwanger van mijn eerste kindje, Jolly werd opeens erg ziek en na een maand was de tijd voor hem gekomen. Ik vond het verschrikkelijk, hij was in mijn handen gestorven.
Jolly zal voor altijd mijn grootste jeugd sentiment blijven….
rick , ik train aan de rand van enschede, maar wie weet komen we elkaar eens bij een wedstrijd tegen, ik doe eerst examens in duitsland (de trainer traint al 45 jaar maar heeft al diverse aanvaringen met keurmeesters op zijn naam staan, is echt een hondenliefhebber haha).
van hem heb ik ook de postbode agressietruc, je doet het namelijk zelf als er post komt vliegen de mensen als gekken naar de deur, dus de hond denkt ha, dreiging dus bij de voordeur na een paar keer "gedreigd "te zijn is de hekel aan postbodes geboren.
mijn tip: laat de post ff liggen, aaron trekt wel even de wenkbrauwen naar mij op, maar als ik niet reageer doet hij het ook niet, sterker nog hij ligt altijd op de mat bij de voordeur en gaat netjes aan de kant…
@ria, kom je op de NKK bij onze Kringgroep? Die wordt aan het einde van deze maand door ons georganiseerd. Misschien gaan er ook mensen van jouw KG erheen.
NKK = Nederlands Kringroep Kampioenschap
Ik sta als vrijwilliger achter de tap (where else hahaha).
Jee, ben je door drukte een paar dagen niet in staat om 's ochtends even op Jeugdsentimenten te kijken, en ja hoor: enorme reacties! Dat geeft wel aan dat een topic als huisdieren erg leeft, leuk!
Zelf in mijn jeugd verblijd met een Duitse Herder, Joerie genaamd. Het ontzettend lieve beest was van een stel vrienden van mijn broer, maar omdat zij beiden de hele dag werkten vonden ze dat de hond beter bij mensen kon zijn waar Joerie niet zo alleen was. Bij ons thuis, dus. Helaas is Joerie niet oud geworden, hij had leverkanker. Daarna kwam Jutta, een Berner Sennen, schat van een hond. Ook zij is niet echt oud geworden, zij had leukemie. Toen Jutta stierf, woonde ik net samen met man en 2 poezen. Ik ben en blijf meer een poezenmens dan een hondenliefhebber. Ook vogels als zebravinkjes en parkieten hebben onze woning bevolkt. Sinds een aantal jaren hebben we geen huisdieren meer. De poezenpopulatie was inmiddels aangegroeid tot 3 stuks. Toen onze dochter Noa haar komst aankondigde, hebben we met pijn in ons hart afscheid genomen van de poezen. Geen ruimte in ons huis (het waren echte binnenkatten) om samen met een baby in te zitten. Gelukkig hebben de poezen, ondanks hun hoge leeftijd van 16, 16 en 14 jaar -weliswaar afzonderlijk van elkaar - een mooi thuis gevonden bij kennissen. Geweldig!
Noa is dol op dieren; haar oppasmoeder heeft 2 katten thuis, daar geniet ze iedere keer weer van. Dus wie weet, ooit, als we wat groter wonen…
I rest my case…
rick,mail mij ff wanneer en waar.(ben vdh lid)
ik weet precies wat je bedoelt Ruth. Wij hebben ook veel te veel katten nu in ons kleine k*thuisje en nu met een klein keentje. 3 zouden we weg kunnen doen (niet naar t asiel maar naar een goed nieuw huisje.) maar de 5 anderen …nee. dat zijn te veel keentjes van ons. Kimi en Zwelgje, de 2 jongsten staan buiten kijf, morphis is bij me vanaf zn geboorte in 1994 en die is zooo aan me gehecht…dat kan ook niet. en sylvester is een main coon en zooo mooi en lief en sterk karakter en springt altijd op mn nek als ik thuis kom…..nee. dat kan ook niet. die 4 zijn heilig. maar ja. vind maar eens een nieuw onderkomen voor die overige beesten. sniette doen. . . .maar t asiel is geen optie. nee, ik ga ze niet in een kooitje stoppen mert de kans dat ze er niet meer uitkomen. die beesjes zijn vrijheid gewend.
@eric erres;Ik vraag me soms ook wel eens af hoe lang we nog door kunnen gaan,elke maand zo'n 30 onderwerpen, ik heb nou al moeite om een nieuwe topic te verzinnen.
@ria, is al onderweg.
Huisdieren, altijd gehad,vanaf jongs af aan. Ik ben opgegroeid met een hemelsblauwe parkiet (hansie) en een cavia(joffie) Toen de parkiet overleden was ,hebben we een kater in huis gekregen (die mishandeld was, door kinderen) Pukkie heettte hij. Ik zat op een ochtend met mijn barbies te spelen en wilde de cavia aaien, en die was heel hard,(dood/stijf) ach gut ik was net 8 jaar, gegild heb ik. Toen kwam er een wit pools dwergkonijntje met rode oogjes(joris) We hadden ook een aquarium met guppies, plaatjes, en blackmollies, en modderkruipers dat waren net kleine slangetjes.Nog een tweede kat erbij,(fonzie) die had ik stiekem mee naar huis gesmokkeld, was een klein kitten van de boerderij. Mocht blijven van mam/pap.Ik viste intussen, nam van alles mee naar huis,kikkervisjes, stekelbaarsjes hele grote kikkers, Jonge vogeltjes,tamme muizen, tamme ratten, een jonge duif, toen onze pukkie het loodje legde nam ik weer een ander katje mee naar huis(mickie)Ik heb vuursalamanders gehad, waterschildpadjes, een landschildpad (weggelopen op texel). En nu , ik heb een grijze roodstaart(pippo) en een kater, (Rauzer) 'K vind 't best zo.
@Bart: daarom ben ik ook zooo blij met de gastloggers, zonder 'mijn' gastloggers was jeugdsentimenten allang doodgeslagen.
Dus ik wil hierbij nog even kwijt, gastloggers dank, zonder jullie zou deze weblog allang gestorven zijn
@Sentiment, dus als ik het goed begrijp moet ik weer in de pen klimmen, euh toesenbord, en weer wat nieuws verzinnen. Maak je geen zorgen zodra ik weer inspiratie krijg ben jij de eerste die het merkt.
Dat is juist ook het leuke van gastloggers; de onderwerpen zijn zeer divers al loop je natuurlijk zoals in mijn geval het risico dat twee of meer mensen op hetzelfde idee komen.
@Sentiment: misschien kunnen bepaalde onderwerpen van uit de beginperiode herhaald worden. Ik lees daar vaak namen bij inzendingen die ik in actuele reacites helemaal niet meer terugzie. Het omgekeerde is ook waar, ik zie vandaag de dag namen staan die er toen helemaal nog niet bij waren. Het is bekend dat je nog steeds op alle onderwerpen kunt reageren, maar de meeste late reacties blijven toch ongelezen door de vaste schare bezoekers vrees ik dan. Ik was laatst met mijn eigen eerste gastlog bezig, maar stopte er mee toen ik er achter kwam dat het onderwerp tijden geleden al eens aan de beurt geweest was.
Sorry voor deze off topic reactie, 't is maar een idee. Misschien leuk om bv. eens per week een gouwe ouwe log van stal te halen?
Zolang als ik me kan herinneren waren er dieren in huis. Vissen, schildpadden, sallamandertjes, een hondje enz. Klein spul, want we woonden niet groot. Toen we groter gingen wonen kwam er nog een hondje bij en vogels, waaronder een beo, gek werden we van dat beest. Ook hamstertjes en woestijnratjes kwamen in huis. En het katje wat we vonden mocht ook blijven. Totdat bleek dat mijn zusje en ik allergisch waren voor vanalles en nog wat. Alles moest weg, alleen de twee poedels en de vissen mochten blijven. Na jaren kwamen er toch weer meer dieren in huis. Ratjes, duiven, (in de kamer) en als dierenartsassistente nam ik altijd zielige weesjes mee uit de praktijk. Ik ben wonderbaarlijk over m'n allergie heen gegroeid en heb inmiddels 2 knoerten van honden, 6 katten, konijnen, 5 cavia's, (was zo slim om een zwanger caafje te kopen.) kippen, fretten, paarden, ratten en een kanarietje. Oja, zoonlief heeft een vogelspin. En er komen nog steeds beestjes bij.
Huisdieren. Wij woonden op het platteland en hadden altijd huisdieren. Een hele lieve herdershond en er was altijd wel een kanariepiet aanwezig. Buiten hield mijn vader vogels. Pauwen, kalkoenen, kippen, goudfazanten, zilverfazanten en weet ik veel wat niet meer.
Mijn liefde voor vogels heb ik denk ik van hem. Zelf begon ik met een kanarie om vervolgens over te stappen op een agopornis. Op dit moment heb ik thuis een flink aantal valkparkieten zitten. Zo af en toe heb ik hier een nestje van.
Ook heb ik zelf twee honden. Kortom een dierenvriend dus. Zonder huisdieren zou het een saaie boel worden.
Wij hielden het op kanaries en rosella's en verder hadden we een aquarium vol met vissen. Katten en honden hoefden we niet, die kregen we dr gratis bij van de buren. De katten van hun waren meer in ons huis als in het huis van de buren, maar daar zal de hond wel debet aan zijn. Nu heb ik een hok met kanaries en een putter en vind ik het wel genoeg.
@ Ria…leuk om te lezen van die vogels. Mijn vader had ook een grote liefde voor vogels en dat heb ik ook van hem geerfd.
Lange tijd heb ik een agepornis gehad, een heel lief beest. Omdat hij ontzettend kon slopen: planten boeken behang, niks in huis was heilig als de vogel uit zijn kooi was (alles werd vernield).
Toen besloten mijn man en ik hem maar Andrew te noemen, vanwege de Ravage die Orkaan Andrew toen in Amerika had achtergelaten. Op den duur gebruikten we die naam echter niet meer en werd hij steeds Agepornis genoemd….zo noemde mijn twee jarig dochtertje het beest dus ook.
Op een gegeven moment was mijn dochtertje met haar oma in de dierenwinkel en wees ze naar een soort gelijke vogel en riep…Kijk oma Agepornis. De vrouw in de winkel kreeg bijna een beroerte…een kind van twee die z'on vogel kent, ze begreep er niks van!
@ Palomino, dat hebben wij ook eens gehad, een cavia waarvan we niet wisten dat ie zwanger was. Toen we eens 's morgens naar de caviabak liepen schrokken we ons een hoedje. In plaats van drie cavia's, hadden we er ineens acht. En allemaal zaten ze rond de voerbak, ook de jonkies schijnen dus direct met de pot mee te kunnen eten?? We waren echt met stomheid geslagen.
Cavia's worden in onze familie trouwens altijd BALLENMIEPJES genoemd. Dat komt omdat mijn zus eens een exemplaar had, als die in de kamer rondliep, dan zag je eerst een paar ballen aankomen. Als je goed keek, dan zag je dat er ook nog een cavia aan vast zat, hahahaha. En echt bij ieder smeckgeluid wat je per ongeluk maakte begon het…miepmiepmiepmiep……die beesten kunnen echt altijd eten.
De ballenmiep had ook eens de wasmand bij mijn zus op de flat ontdekt. Toen haar vriend een belangrijke wedstrijd moest fluiten,en zijn kleding aantrok, bleek zijn hele scheidsrechtertenue vol gaten te zitten, had ballenmiepje gedaan..hahahaha!
Wij hebben altijd wel dieren gehad thuis. Een hond, vissen, konijnen, gerbils (woestijnratjes), een cavia, kippen. . We hebben vroeger ook wel eens verlaten jonge eendjes gevonden die we dan een tijdje in huis hadden voordat we ze naar een vogelopvang brachten. Op dit moment heb ik 7 chinese dwerg kwartels en 2 blauwstaart skinken (hagedissen).
Ik ben letterlijk opgegroeid met katten (en er zijn fotos van, katten in de box, in de wieg etc..). Mijn eigen kat heb ik sinds mn 7e, en ze wordt binnenkort 14 jaar.
Sinds een paar jaar heb ik er eentje bij, dat gaat niet zo heel goed samen, maarja. Er zijn er nog een aantal geweest. Van Pompie 3 (1 en 2 heb ik nooit meegemaakt) tot Stip en Mojo.
Verder waren er altijd ook wel goudvissen (dat gaat best wel samen met katten). De laatst heette Klaas Pim Konijn.
Nog konijnen gehad… maar die waren zo wild dat je ze bijna niet meer kon vangen als ze een dagje los liepen in de tuin, dus die gingen naar de kinderboerderij (dat is me verteld, je weet maar nooit).