Mijn eerste knuffel
Link naar dit artikel Op zondag 19 maart 2006 geschreven door Emily60
Mijn eerste knuffel en de meest dierbare was Beer. Op de foto kun je zien dat hij in 4 jaar al flink wat meegemaakt had. Hij ging overal mee naartoe (naar de zandbak, naar oma, naar vriendinnetjes) en hij sliep natuurlijk ’s nachts naast mij. Ik kon al mijn kleine meisjesgeheimen en verdrietjes aan hem kwijt. Mijn moeder vond op een gegeven moment dat Beer zonder armen, met één been en met maar één oog wel bij het vuilnis kon. Ik miste Beer natuurlijk meteen en toen mijn moeder vertelde dat Beer met de vuilnisman meegegaan was, ben nog twee straten achter de vuilniswagen aangerend met mijn korte kleuterbeentjes, roepend om Beer maar ik kon de vuilniswagen natuurlijk niet inhalen…
Dikke tranen heb ik gehuild en dat verdriet kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren.
Het was de eerste deuk in mijn kinderzieltje.
Gelukkig heb ik nog foto’s waar Beer op staat. Ik weet nog precies hoe hij voelde; hij had niet een zacht buikje, maar eentje gevuld met stro. Ik vond het helemaal niet erg dat hij armen en een been miste en ook niet dat hij nog maar één oog had.
Beer was écht mijn eerste vriendje.
Hadden jullie ook zo’n knuffel waar je álles aan vertelde en die overal mee naar toe ging? En hebben jullie hem nog ergens bewaard?
69 reacties op “Mijn eerste knuffel”
end nog...
iedereen wil toch knuffellen met een teddybeer………
met 'bella beer' wel ja………!
Nee, nooit geen knuffelbeer gehad,wel had ik altijd een sjaaltje van me moeder (van wat voor materiaal het gemaakt was weet ik niet)dat deed ik dan dubbel en dan tussen me duim en wijsfinger wrijven,was altijd een lekker gevoel.
Ja, ik had ….. aap.
Was ook gevuld met stro. Maar zag er schattig uit. Had ik ook altijd bij mij.
Ik heb hem zelf kapot gemaakt door er Silly Putty op te smeren ( dat was een beetje stopverfacthig spul dat verkocht in een ei en daar kon je kranten mee copieren en zo ).
Dat ging er met geen mogelijkheid meer uit. Mijn moeder heeft toen vlak voor mijn verjaardag aap weggegooid, ik heb voor mijn verjaardag een nieuwe gekregen en daar heb ik nooit de band mee gehad dir ik met Aap had.
Nou ik had ook een beertje en die heb ik nog. Zijn ogen zijn al lang kwijt, toen borduurde mijn moeder er nieuwe ogen op. Zijn armen zijn leeggelopen er hangen alleen nog lapjes aan zijn lijfje, en er zitten op zijn buik en benen diverse pleisters die hem bij elkaar houden. Maar hij staat nu te pronk in mijn slaapkamer op een kast, samen met zijn vriendjes een aapje (ook een oude knuffel) mijn eerste pop en een poezenbeeldje ,dat ik als kind op de kermis won.
Mijn moeder had alles voor ons in dozen ,waarop onze naam stond, bewaard.
Zo heb ik ook de knuffels van mijn kinderen bewaard, alleen de eerste knuffel van mijn zoon is kwijtgeraakt op een vakantie in Engeland.
Mijn knuffel, ik had er niet zoveel als de tegenwoordige kindjes, was mijn aapje. Een aapje met een plastic snoetje, een lang staartje waarmee ik hem in het rond liet zwaaien,en zijn bolle buikje was al helemaal kaal geknuffeld.
Naast dit aapje had ik een bruine beer, was een beetje harig, en had van die poten die aan van die haakjes half loshingen en van die bengelende plastic ogen. Als ik de beer bewoog/schudde dan gaf ie een brommend geluid.
In mijn bed had ik ook een klein wit hondje, een soort terriër ofzo.
Geen van mijn knuffels had van mij een naam gekregen.
En die geur hè, dat onthoudt je altijd, net als die geur van je kroeltje waar we het in een vorig log ook al eens over hebben gehad.
Emily60, mooi maar ook pijnlijk verhaal. En dan noemen ze dat ook nog vaak "klein" kinderleed…
Knuffels had ik volgens mij niet, ik kan het me niet herinneren tenminste. Dus ook geen knuffel in bed. Ik was een dromerig typje, blijkbaar had ik daar genoeg aan, samen met m'n duim.(duimen, ook een leuke log!)
Ik weet nog wel dat vriendinnetjes beren hadden, maar niet dat ik dacht: dat wil ik ook.
Volgens mij heb ik nooit een knuffel gehad (ik kan me er geen een herinneren). Ik had wel 2 poppen waar ik veel mee speelde, ik vind het jammer dat ik die niet meer heb, ws overgegaan naar jongere broertjes en zusjes. Ik heb helemaal geen speelgoed meer van vroeger, heb daardoor de neiging het speelgoed (en de knuffels, die zij wel hadden) van mijn kinderen allemaal te bewaren. Mijn dochter had 2 knuffels waar ze erg aan gehecht was. Een ervan is ooit verloren tijdens een bus- en treinreis, het is denk 19 jaar geleden, ik herinner het me nog precies, drama! Zoeken, bellen etc. nooit teruggevonden.
Had een Security Blanket a la Linus. Hoelang weet ik niet meer precies.
Voor toekomstige ouders: zorg dat je de lievelingsknuffel dubbel hebt!
Grappig wat voor namen kinderen verzinnen voor hun Tuttel (?).
Tot ongeveer mijn derde had ik een stoffen konijn en ik noemde die Nana. Die knuffel ging echt overal mee naar toe, alleen, toen Nana een keer tussen te tramrails in een plas terecht was gekomen en te vies was om te bewaren, hadden mijn ouders Nana stiekem verbannen naar het knuffelhiernamaals.
jaa pietepiet..
pietepiet (een toekan uit avifauna) was mijn allesie.. ik heb um dan ook nog steeds.. hij ging zker ook overal mee naar toe maar soms liet ik um ook wel thuis omdat ik bang was om hem kwijt te raken..
zn pootjes hangen slappies onder zn lijfje, zn snaveltje heb ik wel weet niet hoeveel keer moeten naaien omdat anders zn ingewanden er uit kwamen..
ik heb er ook vanalles mee gedaan.. hij kreeg de eer om als eerst geknipt te worden door mij.. (ben wel na 1 knipje gestopt omdat het kleur verschil te groot was en nee hij mocht de wasmachine niet in) hij heeft eens op een slaappartij-tje lichtgevende ogen gekregen (lang leve de glowindedark nagellak) maar dat heeft de mama van mijn vriendinnetje er snel af moeten halen want ik vond het maar eng..
het is nog steeds me beste vriend al staat ie op de plank.. maar hij vind het goed dat ik nu een hele lieve beer heb.. (ja ookal ben ik nu wat ouder ik moet en zal een knuffel hebben haha)
laatst had ik um voor de gein meegenomen naar avifauna en hem daar laten zien.. leuke reacties kreeg ik te horen.. oooo dies al oud.. zulke hebben we hier niet meer.. hoe oud is ie nou.. je kan wel zien dat het je favo knuffel is..
en verder had ik ook nog een doekie (ring en wijsvinger in de mond doekie tegen je neus) waar mee ik ook alles deed. (was een oud kussensloop..) en die mocht ook de was niet in (nou je kan wel een bedenking maken hoe smerig die er uit zag) maar me mam nam um eens in de zoveel tijd wel mee.. en dan steeds als zelfde smoesje oo dan is ie er mee ingefloept.. nam het er nooit in dank af.. maar als ie dan schoon was en gestreken mocht worden was ik altijd heel blij.. lkker warm was ie dan…(me mam sloot compromissen hij mag gestreken worden maar dan moet ie ook in de was)
zucht.. wat mis ik soms die dagen nog wel lekker met me doekie en pietepiet op de bank.. geweldig!!
En nog heb ik achterin mijn auto een Garfield liggen !
Een echte knuffel kan ik me niet herinneren, ik had wel een pop (pas 'later', niet als baby al) die kon praten. Daar konden hele kleine singeltjes in. En als klein kind had ik een lammetje van plastic. Dat lammetje hield van kaas, ik niet hoor, het lammetje wel
. En ik maar plakjes voor haar afsnijden -en opeten.
Ik heb net zo'n beer gehad als jij en toen zijn arm eraf ging , gingen we met beer naar een echte poppendokter die de arm er d.m.v. een grote schroef weer aanmaakte.
Stom genoeg heb ik mijn lieve beertje zelf weggegooid toen ik 17 of 18 was, nog spijt van………..
@Emily 60 Wat zielig! Ik zie het zo voor me een klein meisje in paniek en vol verdiet rennend achter die vuilniswagen. Wat de ouders van Coosje gedaan hebben vind ik tof, een doos voor ieder kind met de spulletjes van thuis. Ikzelf had geloof ik niet een knuffel, althans kan het me niet herinneren.
Ik had ook een 'Aap' als knuffel volgens de foto's van vroeger als 3 jarige, eigenlijk kan ik me niet veel meer van hem herinneren behalve dat zijn ogen er wel erg makkelijk uit te peuteren waren en dat hij inderdaad ook gevuld was met stro. Mijn duim was eigenlijk mijn grootste knuffel en ik hoefde ook nooit bang te zijn dat ik die ergens liet liggen
Net als Rizzie had ik een lap als kroel (tot mijn 12e hahaha). Bij mij heette ie ook Doekie (ring en wijsvinger in de mond en Doekie tegen mijn neus). Een oude rode (ooit) handdoek die overal mee naartoe ging. Hij mocht absoluut niet gewassen worden vanwege de gerustellende geur. Soms trok mijn moeder het niet meer en waste hem toch. Het huis was dan te klein want nu moest ik weer megahard kroelen met Doekie om die geur weer terug te krijgen. In die 12 jaar is steeds meer stof weggeteerd en bleef er een klein hoekje over. Op een dag was Doekie kwijt. Tot op de dag van vandaag beweert mijn moeder dat ze niet weet wat emee is gebeurd, mmmmmm
Als ik met Doekie was bestond er geen gevaar meer, alles was dan goed. Bring back those days…..please.
Eric, helaas weet je nooit welke knuffel de lievelingsknuffel wordt… Onze dochter koos de knuffel die ik van een leerlinge kado kreeg, toen de knuffel eenmaal zoek was was iik haar a lang uit het oog verloren. Je kunt moeilijk van alle knuffels die je krijgt voor je kind een 2e exp kopen, maar het zou wel handig zijn!
Wij hebben wel voor reserve knuffels voor de kinderen gezorgd.
De originele knuffel van de oudste noemde wij 'mormel', de reserve werd 'broertje' genoemd. Ik zag geen verschil maar mijn zoon zag of rook dit waarschijnlijk wel. Ook voor de tweede zoon hadden wij twee witte kerstberen met zo'n groen/rood sjaaltje. De ene was mama beer en de andere papa beer. Ook hier zag ik geen veschil.Mijn dochter had gelukkig twee baby t-shirtjes om mee te kroelen. En wat dachten jullie van al die reserve speentjes. Wat is een duim toch handig, altijd bij de hand!
Alle knuffels en het shirtje heb ik natuurlijk bewaard, te meer ik het zelf zo jammer vind dat mijn moeder alles heeft weggedaan.
Dat is mijn beer!!!! Ik was helemaal gek op hem! Hij was 1 arm kwijt, en hij was inderdaad helemaal niet zacht, maar het was mijn allerliefste knuffel. Eerlijk gezegd heb ik geen idee waar hij gebleven is…
Marktplaats heeft een sectie Knuffeldieren, daar moet wat te vinden zijn Masja.
Ik weet niet of mijn Mientje mijn eerste knuffel was, wel mijn meest geliefde. En ik heb haar nog steeds, inclusief de opgezette stof aan armen en benen omdat de stof gesleten was. Ze is mij erg direbaar!
Ik had veel knuffels, maar geen nam een bijzondere plaats in. Het was gewoon speelgoed voor me, niks meer niks minder. In plaats van een knuffel die altijd bij me in bed lag had ik een 'pluisje'. Ik heb tot mijn 6e geduimd en dat duimen vond ik het lekkerst met een 'pluisje'. Dat was een gewoon wattenbolletje, maar dan wel zo'n gekleurde. Iedere avond voor ik in bed ging, pakte mijn moeder de verpakking waarin al die prachtig zachtgekleurde wattenbolletjes zaten. Dan koos ik een gele, blauwe of rose en samen met mijn duim was ik dan snel in dromenland. Toen het duimen passé was, was het ook met de pluisjes snel afgelopen.
Mijn dochtertje heeft wel een lievelingsknuffel, een klein beertje, 4 jaar geleden gekocht bij HM. Ik heb het inmiddels 3(!) keer gewassen, hij begint nu op een paar plaatsen wat kaal te worden, maar ik weet zeker dat ie er over 10 jaar nog is. Zo gek is ze op 'm.
Een witte beer. Als kleuter heb ik hem laten liggen bij een vriendin van mijn moeder waar we op bezoek waren en nooit meer terug gehad. Daar heb ik nog jaren aan gedacht, ik vond het zo erg.
Mijn lievelingsknuffel was een beer met de naam Bobby. Hij leek wel een beetje op jouw beer, Emily. De mijne was alleen een slag groter,en had ook een harde vulling.
Ik sliep onder in een stapelbed, aan de ene kant was de muur, aan de andere kant lag grote beerBobby….en ik lag er veilig tussenin. Achter Bobby's rug kon ik mij zo heerlijk verstoppen….zo had ik een eigen plekje waar niemand mij kon zien (dacht ik)…ook de spoken niet.
Toen ik in de zesde klas zat wist ik dat ik afstand moest nemen van mijn beer, hij kon niet langer bij mij in bed liggen, want stel je voor dat klasgenootjes daar achter zouden komen. Met heel veel moeite werd hij uit mijn bedje verbannen, vond dat toen heel erg.
Grappig dat mijn kinderen nu ook weer lievelingsknuffels hebben.
Mijn oudste had in het begin alleen maar speentjes. Toen ze van haar oom eens een plastic haai op rietje kreeg (goedkoop dolfinarium souveniertje) werd dat haar lievelings"knuffel". Waarschijnlijk omdat deze haai kon "praten'' als je kneep onder aan een haak onder aan het rietje dan ging de bek op en neer. Dat was lachen, want ik misbruikte dan de haai door hem met verdraaide stem te laten zeggen dat hij moe was (opdat mijn dochtertje samen met haai naar bed ging) Dit ging lange tijd goed, totdat het geval afbrak…..drama…we konden meneer haai nergens meer vinden. Later is ze op een echte knuffel overgestapt, die helaas niet kon praten op (mama's) commando
Mijn zoontje heeft nu als lievelingsknuffel Bert van Sesamstraat, noodgedwongen Bert want Ernie werd door ietwat jaloerse oude zusje steeds snachts uit zijn bedje gepikt. Bert is al helemaal kaal en heeft een slappe zwaaihand, die wordt rondgedraaid tijdens het inslapen. Bert heeft veel klonen (broers) maar hij heeft maar een echte Bert. Met zwaaihand en lekker luchtje
nou ik duimde en had wel knuffels die ook bewaard heb,maar geen hechte band mee had zoals met die duim!
mijn zoon wel die had een met schapenwol gevulde flanellen pop blauw met groen! "puggles" daar heb ik ook verschijdene cloons van gemaakt!! Dan stond mijn zoon in afgrijzen toe te kijken als ik hem weer inelkaar naaide met nieuw flanelletje (bah) niet lekker natuurlijk.hij deed dan zijn hele gezicht in de onderkant een soort kussentje gevuld met schapenwol en vond dat heeeerlijk!!! 1 heb ik er bewaard voor hem voor later hij is nou 13. en heeft geen behoefte aan puggles maar ja later …….
Ik had een totje. Een wit badstof doekje met een blauw randje. Duim in me mond en totje in hetzekfde vuistje geklemd, veilig.
Emily, wat een verdrietig einde van een hechte vriendschap.
Ik had net zo'n teddybeer en heb hem nog steeds! Ik kreeg hem toen ik 3 was en hij was bijna net zo groot als ik toen.
Bongo
Zo heet(te) hij. Als het onweerde of als ik dacht dat hij bang was, mocht hij altijd bij me in bed. En ik snapte toch maar niet dat hij er 's morgens steeds weer uit was…. Zat hij weer in de poppenwieg. Was hij er 's nachts toch maar uitgekropen? Ik nam me altijd voor 's nachts wakker te blijven om te kijken wanneer hij weer uit mijn bed stapte. He tis me nooit gelukt wakker te blijven….
Jahaaah ik had natuurlijk ook een knuffel, een geel konijn, ging natuurlijk overal mee naar toe, whahahahaa en hij miste na een jaar of wat ook 1 arm en 1 oog, maar ik heb um nog steeds!!!
Ik kan me een knuffel herinneren die ik vroeger had, dat was een pop met een zacht knuffellijfje geel gestreept, met een mutsje op.
Hij kon z'n duim in z'n mond doen, en zijn teen ook.En ik had een beer en een aapje.Maar ik had geen 'vaste knuffel'. Mijn dochter (6) heeft wel een 'vaste' . Die kan niet slapen zonder haar 'nijn', er zijn al heel wat drama's geweest hier als hij weg was (en het is al haar reserve-knuffel, nijn-1 is verloren na een middagje stad) ik vind het jammer dat ik mijn knuffels niet meer heb, maar bij ons werd vroeger vaak alles 'zomaar' weggegooid. (ook jeugd-trauma)
Wat een leuke blog dit!
Heb nog wel knuffels van vroeger… Een beertje (of hondje) met een hartje met regenboog op zn buik.. alleen mist ie nu 1 oor, en de andere hangt er wat zielig bij. Daarnaast nog een klein roze poppetje met mutsje. Ligt nog steeds in mn bed, samen met Eyoor (maar die heb ik pas een paar jaar).
Heb er nog wel meer, maar die zijn niet zo heel bijzonder (Ik wilde een konijn voor mn verjaardag, toen kreeg ik stampertje van mn ex, dat vond ik dan wel weer lief…).
Het was volgens mij niet zo dat ik alles vertelde aan mn knuffels. Wel aan mn kat. En die is nu alweer 13 jaar… het is net mn kindje.
Welke gek geeft er nou een beer met een arm en een oog mee aan de vuilnisman?
Daar heeft zo'n man toch ook niks aan.
@knof: dat vind ik nou ook! Ik had hem liever zelf gehouden…
Ik had Bassie Konijn. Ooit een oog verloren en door m'n moeder weer aangezet, neus heeft ie niet meer en z'n tong is versleten. Net als z'n gele truitje en z'n geruite petje. Maar ik heb 'm nog steeds, al 26 jaar lang. Hij heeft nu een ereplaatsje in m'n eigen hobbykamer bij ons thuis.
tot vorig jaar heb ik t bed niet alleen met mn vrouw moeten delen, maar ook met Flater de ijsbeer. Bo's knuffel.
) deed t sinds kindsbeen met een meisjespop Lotje. En aan dàt uiterlijk te zien was Lotje ook al flink aan alle kanten uitgewoond. die had niet meer de vorm van een mens maar van Nederland hahaha. Alleen de waddeneilanden ontbraken! 
)
ikzelf heb nooit echt een eigen 'schanulleke' gehad waar ik van hield en alles, maar er lag wel altijd een kikkerhandpop in bed, zo'n praatpop waar je je arm in zn lijf moet doen zodat je m op zn sesamstraats kan laten praten…maar die gooide ik altijd vd trap, omdat ie zo echt viel, als een skiër v e berg…
mn ex '97-'01 nam Jopie altijd overal mee naartoe en lag ook in bed. een st bernhard. en die daarvoor '92-'97 had een dikke pinguin waarvan ik de naam niet meer weet. M'n eerste samenwoonrelatie '90-'95 (ja die datum klopt. geen vragen a.u.b.!
jaaa ik had een zwart witte beer hij had op laatst maar 1 oog en was een beetje slapjes en heb tranen met tuiten gejankt toen hij eens in een sopje moest en ook nog met zijn oren aan de waslijn(was 5 of zo)rood gehaakt broekje droeg tie gemaakt door me moeder en had ook nog een stoffen olifant gemaakt door ? dat ben ik vergeten volgens de verhalen was ik doodsbang voor dat beest. beer heb ik nog olifant was al snel verdwenen …
me zusje had een bruin beertje zal eens vragen of ze die nog heeft…
Yep, ik heb Koko, het konijn… nou ja konijn… het wás ooit een konijn. Daar is nú bárweinig van over. Ogen, neus en snorharen heeft ie al héél lang niet meer en sinds 'n aantal jaar mist ie ook 'n oor. De vulling is al régelmátig bijgevuld en de stof is vrijwel totáál vergaan. Maar ik héb 'm nog steeds. Ben nu 35 en de eerste foto's van mij met Koko, zijn gemaakt toen ik 'n jaar of 3 was en in de huiskamer op de bank sta te springen
Nu ligt ie nogstééds ergens in m'n slaapkamer op de plank. Ohwee, díegene die 't in z'n hoofd haalt om 'm weg te gooien! Die heeft oorlog met me!! Ben momenteel zwanger van m'n eerste en daar moet Koko zéker kennis mee maken. 
Ik had twee van die lappenpopdingen. Eentje was een gebreid beertje met de bijzonder onoriginele naam Pippeloen. Hij was was slapjes omdat hij in de loop der jaren nogal wat vulling had verloren en op diverse plaatsen was hij met een nèt verkeerde kleur wol weer gestopt. Ook zijn ogen waren al weg zolang ik me kan herinneren en ook mijn moeder had daar nieuwe ogen op geborduurd.
Mijn tweede knuffel was een wat vreemd uitziende lappenpop. Het was echt een rare, wat streng ogende pop, maar ik hield van hem. Hij heette "Farao". Dat vond ik altijd een gekke naam, maar zo heette hij nou eenmaal. Pas veel later hoorde ik van mijn moeder dat ik hem in mijn prilste jeugd zelf zo genoemd had. Geen idee waarom. Farao is later simpelweg verdwenen. Het was echt een wat rare pop en het lijkt me sterk dat hier een tweede van bestaat. Pippeloen is er nog wel, die ligt ergens op mijn logeer-/rommelkamer. Maar niet in mijn bed, daar liggen mijn honden en katten.
@Steven1970: wat apart dat al jouw vrouwen hun bed nog steeds delen met hun knuffels (of in elk geval tot vorig jaar). Dat intrigeert me wel. Net als jouw leven in de periode '92-'95 trouwens. Ik heb je overigens nog steeds niet gemaild over die Heino docu, maar was dat wel van plan.
De knuffels.Als ik er aan terug denk kan ik nog steeds niet bevatten wat mij toen is aangedaan.Wij kwamen net terug uit Australie.Wij waren daar naar toe geemigreerd.Ik ben daar mijn vader verloren.Van hem had ik een stoffen ezeltje gehad,dat i k overal naar toe mee sleepte.Maar goed eenmaal terug in Nederland vond mijn moeder maar dat het afgelopen moest zijn met dat vieze ding.Ik was een jaar of 8 maar wilde er geen afstand van doen.Op een dag ging ik s'avonds naar bed en miste mijn ezeltje.Uit eindelijk na zeker wel 2 uur zoeken zag ik nog net het staartje uit de kolenkachel steken.Ze had mijn ezeltje verbrand en daarmee ook de enige tastbare herinnering aan mijn vader.Ik heb het haar nooit kunnen vergeven.
@Marion: dat is wel heel erg, om zo'n laatste aandenken aan je vader terug te moeten vinden in een brandende kachel…
Wat bezielde onze moeders toch om onze knuffels als oud vuil te behandelen???
@Marion: ow wat erg zeg! dat valt regelrecht onder de categorie jeugdtrauma's evenals die van Emily60!
Ik heb nog steeds mijn eerste pop met lang haar, ooit van mijn vader gekregen toen hij al ziek te bed lag, en die pop heeft voor mij zoveel emotionele waarde dat ik hem never of nooit weg zal doen.
ik deed t met een doekie zoals rick67 en rizzie. m'n tutter. lekker dat nylon over elkaar wrijven onder mn neus en af en toe eureka schreeuwen omdat ik nu echt het ALLER lekkerste plekje gevonden heb! en dan ons mam laten ruiken en die gaat haast over haar nek hahahaha!
Wie gooit nou een Beer bij de vuilnis?? Zoiets doe je toch niet. Eerste knuffel van je kind. Het eerste beertje van onze dochter blijft en heeft een ereplaats op haar kamer. En dat zal ook zo blijven.
Schoonmaakwoede van een oudhollandse huisvrouw??
@ Marion, echt jeugdtrauma als ik dat zo lees.
Heb zelf mijn vader ook jong moeten missen en had ook helemaal geen tastbare herinneringen van hem (muv van wat oud gereedschap, en een bandrecorder, maar daar heb je als jong kind niks aan). Las laatst een mooi stukje over een vrouw wiens man jong was overleden. Ze liet de (jonge)kinderen gedragen truien uitzoeken van hun vader…en daar maakte ze dan een pappa-knuffelkussen van. Eén van de kinderen wilde graag de trui met de koffievlek….want dat hoorde bij pappa. Vond dit z'on goed idee van die moeder!
Had mijn moeder destijds die tip ook maar gehad ;(
Pippeloentje heette mijn beertje. Naar het liedje van Annie M.G Schmid. Ik heb 'm nog! Gekregen toen ik 3 werd en nu dus al bijna 40 jaar oud.
Hij is okergeel en zo'n 25 cm hoog, gevuld met stro-achtig spul en daar ruikt ie nog steeds naar.
Ooit had hij bruine kraaloogjes en een rood tongetje en een koordje bovenop zijn hoofd maar ik heb 'm ooit buiten laten liggen als kind na het spelen en toen is ie gepikt!
Helemaal in tranen was ik, mijn moeder is samen met mij de hele buurt rond gegaan om te vragen maar niemand had 'm gezien. Heel raar: de volgende dag lag ie er weer! Maar de oogjes waren er uit en het tongetje ook. Mijn grote zus heeft er toen ogen op geborduurd. Zij is een jaar later verongelukt en zo kreeg de beer voor mij nog meer waarde omdat zij die oogjes nog voor me heeft gemaakt.
Het is ook het enige stukje speelgoed wat ik nog heb uit die tijd.
Jahoor die had ik ook wel, een flufigge hond die wijdbeens op mn bedje lag, hij moest daar ook zeker liggen anders kon ik niet slapen ook als ik ergens anders heen ging moest die mee, toen mn ouders gingen scheiden is die kwijt geraakt maar zal hem nooit vergeten mijn beschermengel die de enge spoken van mn bed weg hield hahahahahhaha kuxx cis
Ik had 1 knuffel. Een groen hondje dat 7,50 gulden gekost had en waarvoor ik heel lang had gespaard. Ik heb hem nooit weggedaan dus hij moet hier nog altijd ergens in een doos liggen.
Als kind had ik een hele grote aap, ook gevuld met stro. Hij was waarschijnlijk niet eens zo heel erg groot, maar ja, als je zelf zo klein bent….
Daarna had ik een klein geel haasje, genaamd Atike, ook weer met stro en van die stugge haartjes. Zij mist inmiddels een arm en de haartjes zijn er behoorlijk afgesleten.
Naarmate ik ouder werd zijn er tientallen knuffels bijgekomen, die nog bij m'n moeder liggen.
En nog steeds verzamel ik ze van wereldwijd, vooral inheemse diersoorten. Zo heb ik vorig jaar uit Nieuw Zeeland een Pukeko, een Kea en een Kiwi meegenomen.
Ik kreeg een blauwe beer toen ik 2 werd. Gekregen van mijn vader en ik heb 'm nog steeds:-)
ik had een olifantje die heb ik aardig lang bij me in bed gehad naderhand heb ik hem aan mijn zusje gegeven en die heeft em gemold.jammer anders ha dik hem nu aan mn kleinkinderen kunnen laten zien
ik heb ook nog steeds 3 grote knuffelberen waar ik zeer regelmatig mee slaapt . 1 van die beren heb ik met me geboorte gehad de andere 2 een aantal jaar geleden gekocht.
onder tussen beigin ik het zelf wel eens genant te vinden dat ik er nog mee slaap (ben 20 jaar ). maarjah het slaapt nog altijd lekker.
ik heb een olifant en die heb ik al sins dat ik 3 ben heb die knuffel van me broer gehad en sins dien slaap ik er nog altijd mee:$
miss een beetje raar maar kan gewoon niet meer zonder:D
ook al ben je al wat ouder aan het worden,waaarom zou je dan niet meer met een knuffelbeer kunnen slapen !!
het slaapt gewoon lekker en het is echt niet kinderachtig !!
Niet echt een knuffel maar wel een heel grote teddybeer die geluid maakte als je hem naar voor en achter bewoog. Wat had ik een verdriet toen de hond hem te pakken had gehad en hij met de roteb mee moest. Ik heb nog weken lang dat geluid ding bewaard en elke keer als ik hem hoorde in luid gesnik uitgebarst.
Heel vaak moet ik dit nog horen van mijn grote zus
Ik heb mijn kinderen nooit een vast knuffel gegeven zodat een eventueel verlies niet tot drama's zou leiden en ze met elke knuffel genoegen namen
ik zie dat ik niet de enigste ben , ik slaap ook nog iedere nacht met een aantal knuffelberen. 2 bruine teddyberen waarvan 1 grote van 40/50 cm en de ander iets kleiner (geboorte knuffel) en 1 wit/bruine knuffelhond.
laast heb ik ze een keer meegenomen in me auto dus toen lagen ze gewoon naast me op de stoel en toen ik ff wilde gaan winkelen heb ik ze dus meegenomen (omdat ik bang was dat ze gestolen zouden worden) de c1000 enzo in maar kreeg hele leuke reacties van mensen. zoals : zo dat jij dat durft en ik vindt het moedig dat je dat op die leeftijd doet als jongen zijnde (ben 20).
dus wel leuke reacties erop en ik t begin schaamde ik me er wel een beetje voor maar dat ging eigelijk vanzelf over.
ik kan gewoon niet zonder me knuffs:$
mijn oude beer heb ik ook nog steeds,inmiddels is hij nu ong.42 jaar oud en hij zit op mijn vensterbank.
ik heb mij geboorte knuffelbeer ook nog die is dus inmiddels 21 jaar en k moet toegeven ik slaap er nog altijd mee, net zoals 2 andere knuffelberen die ik een aanal jaren geleden gekocht heb bij de toysrus .
ops:
Mijn eerste knuffeldier was een knuffelhond…
En inmiddels is het een museumstuk: hij is al 48 jaar oud!
Het ijzeren frame, waar hij van gemaakt was, steekt door het sof van de pootjes heen, is ook niet meer te repareren, de houtwol/zaagsel van de vulling glipt er ook al door heen,hij heeft nog maar één oor, maar ik doe hem NOOIT weg….!!!!
Zeg LEEG, heb jij een olifant, goh een hele prestatie om dat in je bed te krijgen
Mijn eerste knuffel was een konijn die mijn moeder met diverse lapjes voor mij had gemaakt. Helaas is hij nu verteerd.
Mijn broer die in mei j.l. op 40-jarige leeftijd overleden is had vroeger ook heeeeel lang een knuffel, die noemde hij Olletje en Olletje ging overal mee naar toe! Hoe die eruit zag? Het was een in Volendams gekleed jongetje van zachte stof, een echte knuffel was dat voor hem. Op een gegeven moment werd Olletje heel erg slap in zijn nekje en heeft oma hem weer gemaakt met naald en draad en ik zie nog zijn blije koppie voor me dat vergeet ik nooit meer. Later is Olletje heel vies geworden en was ook niet meer te wassen en is waarschijnlijk weeggegooid…….jaren later ben ik weer eens naar Volendam geweest en zag een precies dezelfde Olletje helemaal in het nieuw en heb deze gekocht weer voor mijn broer voor de grap, 1 jaar voor hij stierf en hij was er enorm blij mee, hij vond het zo leuk. Hij ligt nu altijd nog op zijn slaapkamer en zijn vrouw en kinderen kijken er nog vaak naar en ook Olletje schijnt mijn broer nu heel erg te missen………..
Mijn eerste knuffel was een grote Teddybeer die overal mee naar toeging, ik kon nooit zonder die beer. Ik heb hem nog jaren lang gehad, totdat ik op mezelf ging wonen heb ik hem toch maar weggegooid, want hij begon langzaam helemaal los te raken, en was zo vies als wat.
Ik heb er geen spijt van dat ik hem heb weggegooid, ik heb er als klein jochie veel plezier aangehad, o ja hij hete trouwens Robin.
inmiddels ben ik 45,maar mijn beer heb ik ook nog steeds,hij heeft zijn armen en benen nog wel,maar hij maakt geen geluid meer[er kwam altijd een soort brom geluid, als je de beer ondersteboven hield]hij zit op de vensterbank,en niemand mag er mee spelen.ik denk dat ik hem al 35 jaar heb
ik had vroeger een knuffelhond als rugzak en die moest altijd naar school en heb nu een pluto hond
Dat verhaal van Marion deed me zowat volschieten…vreselijk. Zoiets moest niet mogen!
Ik kan me niet herinneren ooit een knuffel gehad te hebben, toch eens aan moeders vragen. Wel had ik mijn duim en die werd tot mijn dertiende of veertiende elke nacht grif in mijn mond geduwd. Tot de onvermijdelijke beugel zijn intrede deed en ik in een keer van het duimen af was!
Mijn oudste nicht Angelien, inmiddels is ze 38, had in de wieg als eerste 2 beertjes. Een bruine en een witte. Naar de bruine keek ze niet om, maar dat witte beertje werd haar vriendje. Hij moest mee naar de tandarts, mee naar de dokter als ze een prik moest, mee naar de kleuterschool, mee naar bedje, als ze ziek was lag het beertje bij haar. Altijd had ze hem met haar handje omklemt en dan sabbelde ze op het oortje. Natuurlijk werd dat beestje van al dat geknuffel er niet mooier op, maar als ze dan eens zelf sliep of er niet aan dacht , dan waste mijn moeder het beertje vlug met de handwas en dan was het weer mooi wit. En soms moest het een nieuw jurkje aan. Maar, als we dat uitlegden was het goed en stond ze hem af.
Het beertje stond tijdens haar trouwen ook op haar bed. En nu had vorig jaar mijn achterneefje er ineens de val op gekregen en Mama, die zelf kan naaien en borduren, moest een kleedje maken en de oortjes verstellen, en nu loopt haar zoontje met Angeliens beertje. Een aankoop van bijna 40 jaar, maar nog altijd even geliefd. Zelf heb ik geen knuffels gehad.
Maar ik hou wel van alles wat zacht en pluizig is. Mijn oom ( inmiddels ook al gestorven) ging nooit naar bed zonder een schone witte zakdoek die hij dan op zijn hoofdkussen legde en er zo met zijn wang op ging liggen. Ik denk dat het een idee van veiligheid weergeeft, iets wat vertrouwd is en dat specifiek bij jou hoort.
Vijf dagen na mijn geboorte kreeg ik op 5 december 1960 mijn beer…hij staat nu op de schoorsteenmantel van de open haard…
Wat mijn eerste knuffel was weet ik niet meer want ik had er heel wat. Een grote bruine beer, natuurlijk, een paar speelgoedhondjes, waarvan een boxer, die ik op mijn vierde met sinterklaas kreeg, een soort plastick Bambi en een heel bijzondere; een wit poesje, dat oma voor mij van een wit washandje had gemaakt. De oogjes waren knopen, er was een snuitje opgeborduurd en het had een blauw lintje om de hals.Eigenlijk was ik meer een knuffel- dan een poppenkind…