Poppenmoeders
Link naar dit artikel Op zondag 26 maart 2006 geschreven door Lia
Vriendinnetjes van mij waren echte, fulltime poppenmoeders. Ik niet, mijn poppen moesten er rekening mee houden wekenlang verwaarloosd en vergeten ergens rond te moeten slingeren. Maar als ik dan een poppenmoederkloekbui had, dan ging ik ook helemaal los: er werd gekamd, gewassen, gevoed, geknuffeld, gekleed, en er werden kleertjes gemaakt, door mij, en als het echt mooi moest zijn door poppenoma- en overgrootmoeder.
Die laatste maakte prachtige, gebreide truitjes en mutsjes. Veel poppen had ik niet, een stuk of drie, en het waren geen Schildpadpoppen, maar evengoed wel van degelijke kwaliteit. Toch ging er wel eens een beentje los, of, met dank aan de broertjes, een kop eraf. Een poppendokter is er nooit aan te pas gekomen, meestal werd het probleem door mijn moeder weer verholpen. Alleen die afgeknipte haren, daar kon niemand meer iets aan doen, en aangroeien deden ze ook al niet, daar was ik erg verbaasd over, want dat was wel de bedoeling..
Attributen als poppenwagens en poppenbedjes had ik niet, maar gelukkig wel een hoop fantasie. Met een kartonnen doos en een oud babydekentje kwam ik een heel eind. Spelen met mijn poppen, ik koester de herinnering, het staat voor een onbezorgd, onschuldig kinderbestaan..
Hoe staat het met jouw herinneringen aan je poppenkinderen?
49 reacties op “Poppenmoeders”
Laat een reactie achter
nooit gehad,
ik was al jong aan de pil…..
Ik was de vader van De Man Van Zes Miljoen.
En elke week keek ik zorgzaam meerdere malen door het gat achterin z'n kop. Ik was een toegewijd exemplaar.
laat ik nou bijna nooit met poppen hebben gespeeld. alleen met een lappenpop die mijn zus had gemaakt, daar sliep ik mee.
Mijn voornaam, "Anja" was bijna dezelfde als de naam van mijn eerste pop: "Anjo". De naam stond in de hals van de stenen kop van de pop gedrukt. Het lijf, de armen en benen waren van stof. Telkens als ik de pop liet vallen zat er weer een gat in haar kop. Ik vond het doodeng om in het gapende gat te kijken. Gillend vloog ik dan naar, de drie huizen verderop wonende buurman, opa pleister. Bedremmeld vroeg ik dan of opa mijn pop beter kon maken. Bij opa pleister, een oud mannetje met een kalend hoofd, kon je altijd terecht voor kapot gevallen en geschaafde knieën. Met een kennersoog bekeek hij door zijn stalen brilletje de verwonding. Vervolgens haalde hij een sigarenkistje tevoorschijn waaruit hij de passende bandages tevoorschijn haalde. Meestal was dat een "Hansaplast pleister" met een wondgaasje. Vakkundig plakte of verbond hij het getroffen gebied en met een snoepje voor de pijn kon de onfortuinlijke weer verder met zijn spel. Ook mijn pop werd liefdevol door opa behandeld en dichtgeplakt met leukoplast. Aangezien ik niet zo zachtzinnig met mijn pop omging, zat de kop op een gegeven ogenblik vol met pleisters. Later kreeg ik een pop van een soort kunststof. Daar moest ik weer voorzichtig mee zijn want als je te hard op de buik drukte bleef de deuk er in staan. Dan moest de kop omhooggetrokken worden, die zat net als de armen en benen aan elastiek vast, om zo van binnenuit uitgedeukt te kunnen worden. Die kop omhoog trekken vond ik doodeng en durfde er nooit naar te kijken. Ik zat eens met mijn moeder in de tram met mijn pop op de arm. Een baldadige jongen liep langs en trok aan de kop, die toen achter de rand van het lijf bleef haken. De kop bungelend aan het elastiek naast het lijf kon ik zo in het gat kijken. Ik heb de hele tram bij elkaar gegild. Mijn vader had zelf een kindertafeltje met twee stoeltjes getimmerd. Bij een pakje Radion zeeppoeder kreeg je in de jaren vijftig een zakdoekje cadeau. Dat waren zakdoekjes met afbeeldingen van Walt Disney sprookjes er op. Mijn moeder heeft die, op de hand, met engelen geduld allemaal aan elkaar genaaid. En zo had ik een mooi kleedje voor over mijn tafeltje en zo bracht ik mijn poppenmoedertijd door.
Ik was niet zo'n poppenspeelster.
Kreeg van oma een keer voor mijn verjaardag een hele dure poppenwagen. Maar die is meer ongebruikt, dan gebruikt geweest
Ik was een echte poppenmoeder: ik had drie poppen: Marjoleine, Caroline (favoriet) en Christine. Eerst leende ik de poppenwagen van mijn tante (die was maar een paar jaar ouder dan ik) en daarna kreeg ik er zelf één, een hele mooie met rieten bak en zo'n kap die echt open en dicht kon. Mijn moeder maakte kleertjes voor mijn poppen en ook lakentjes en sloopjes voor in de poppenwieg en poppenwagen. Het matrasje was gevuld met stro. Toen ik dat matrasje zelf een keer als kussen gebruikte en voelde hoe het prikte en kraakte, maakt ik zelf van dekens een zachter matrasje voor mijn poppenkinderen, want dat gekraak en geprik vond ik maar niks.
Ik heb wat afgewandeld met mijn poppenwagen!!! Eén pop heeft een kapot neusje, ik weet niet meer hoe dat is gekomen. Ze liggen nog allemaal op zolder in een doos naast mijn oude poppenwagen.
Later werd ik moeder van 3 meiden, dus er zijn heel wat poppen en barbies hier in huis geweest. Ik heb natuurlijk kleertjes gemaakt en lakentjes/sloopjes en toen mijn jongste dochter haar Baby Born kreeg, werd het echt een sport om alle leuke spulletjes bij elkaar te sparen.
Pas geleden hebben we alle Baby Bornspullen naar de zolder gebracht; het is een hele verzameling geworden… De poppenwagens van de kinderen hebben inmiddels allemaal een bestemming gevonden bij andere jonge poppenmoedertjes.
Het blijft leuk; poppen…wie weet krijg ik ooit nog eens een kleindochter die van poppen houdt…
Ik was een echte poppenmoeder. Ik had een prachtige rieten poppenwieg met hemel (ik heb 'm nog), hoe vaak ik niet die wieg netjes heb opgemaakt. Eerst alles d'r uit, daarna de lakentjes en de twee mooie wollen dekentjes en kussentje d'r in doen.
Ook deed ik in de zomer regelmatig de poppenwas. M'n springtouw tussen de schuurdeur en de keukendeur geknoopt, en alle poppenkleertjes, die natuurlijk droog waren (ècht wassen mocht niet van mijn moeder), netjes soort bij soort met grote knijpers aan 'de lijn' ophangen.
Net als @Emily60 heb ook ik wat afgewandeld, eerst met een poppenwandelwagen, en toen ik een èchte poppenwagen kreeg hiermee.
Mijn poppen hadden geen namen.
Drie favoriete poppen heb ik nog steeds: één echte baypop met zo'n kaal plastic koppie, één met zo'n slappe buik en zwart haar en een grote pop met héél lang haar waar je heerlijk kappertje mee kon spelen.
Mijn dochter is helaas nooit zo'n poppenmoeder geweest als wat ik was. Wel destijds de nodige spelsuggesties gegeven en natuurlijk lekker mee gespeeld op de schaarse speelmomenten dat zij wel een poppenmoeder wilde zijn!
Men zei altijd dat als je veel met poppen speelde, je erg moederlijk zou zijn later. Nou mooi niet. Ik ben een soort zuster voor mijn dochters (Mum, you're cool zeggen ze dan), maar had een kast vol plastic dochters en zonen. Ook ik knipte en at (beet) haar dat nooit teruggroeide. Mijn grootouders hadden buren die een printerij hadden en die gaven me "lege" geboortekaartjes die ik dan invulde als er weer een pop "geboren" was in de poppenkraamkliniek. Veel geduld had ik niet, dus iedere 10-11 maand kwam er een nieuwe baby bij. Ben later de genetica ingegaan, all because of those dolls.
Ik was een toegewide poppenmoeder, had ook een schildadpop die heette Marijke.
Een Bengeltje die heetje Anita die heb ik nog steeds.
Marijke is geloof ik overleden en per ongeluk met de vuilnis meegegaan met een verhuizing.
Mijn kinderen zelfs de jongens hebben met Anita gespeeld.
Heb ook veel andere poppen gehad en met mijn zussen er veel mee gespeeld op het grasveld achter het huis. Veel poppenwagens wiegjes enz gehad.
Mijn dochter was ook gek op poppen en heeft de hare ook nog steeds, mochten ook niet weggegeven worden. Zij is nu 19.
Ik had een paar poppen, ik herinner me er 2, helaas zijn ze beiden verdwenen, het waren goedkope poppen, zonder echte haren. Ik kan me niet herinneren dat ik er vader en moedertje mee speelde. Ik speelde schooltje, mijn jongere broertjes en zusjes speelden de leerlingen en de poppen ook (ik schreef dan zelf in hun schriftjes ). Drie keer raden welk beroep ik koos….
He, he, met zo'n onderwerp hebben wij mannen weer eens een dag vrij op JS..!
Tot morgen!
@Eric Erres heb je vroeger echt niet stiekem met poppen gespeeld zodat je deze ervaring/herinnering met ons kan delen (-;
Ik vond het vreselijk, dat gedoe met poppen en ik speelde er maar heel weinig mee. Toch bleven volwassenen mij poppen kado geven zodat er planken vol van stonden op mijn kamer. Knuffelbeesten deden het beter bij mij: die mochten op bed. Daar beleefden ze spannende avonturen voor we gingen slapen en ik ze lekker toedekte.
ooo k was een echte poppenmama..
en ik zorgde ook nog goed voor ze.. elke 5 min kregen ze een schone luier.. aan tafel mocht het mee eten
kinderen worden ook groot zo ook mijn poppen. maar toen ik was ouder was verzon ik dat mijn babypop een erge ziekte had en niet meer groeien kon en altijd baby bleef..(Wat een fantasie)
omdatik zo lief en zorgzaam voor me poppen was zeiden ze altijd tegen me je zal best een goede moeder worden (ze zagen niet dt ik wel eens met me pop gooide als ik erg boos was)
@ Juffie mariska……ja, ik heb ook gehoord dat de manier waarop je vroeger voor je poppen zorgt een indicatie is voor hoe je later voor kinderen bent….daar jij nu voor de klas staat (?), vrees ik het ergste
(of gooi je alleen met krijtjes als je boos bent?)
daarom hebben ze mij waarschijnlijk gezegend met alleen jongens, ik was zelf een halve knaap….
tot spijt van poppenoma trouwens.
Ik kreeg een keer van opa en oma een pop met een piemeltje. Echt waar en dat in die tijd. Dat was zeker niet de bedoeling. Oma had het niet gezien en verruilde de pop meteen in een echte lieflijke blonde pop.
Ik was ook van de 'Poppen",hoeveel ik er had weet ik niet meer,stuk of twee 3,een pop heette Tineke en had blond haar,een andere die ik mij herinner heb ik nog een wat kleine harde kale pop,heb hem nog in de kast liggen hier.
De andere poppen heb ik helaas niet meer,wel nog poppen van mijn dochters.
Mijn oudste dochter was niet zo'n poppenfreak,haar zus(je) wel en dan deed ze altijd wel mee spelen.
En als ik nu zie hoe mijn kleindochter van 2 met haar 2 poppen speelt,echt zo leuk en lief is dat,zeker nu ze twee broertje/zusjes of broertje en zusje krijgt over een poosje.
Waar zijn de mannen?
De mannen hebben vandaag een vrije dag op JS. Blijkbaar hebben zij niets met poppen. Toch weten/wisten wij wel te reageren op de jongensitems die al op JS zijn geweest.
Ik had net als $teven 1970 een action figure in de vorm van Big Jim, Als je op zijn rug drukte maakte zijn arm Kung Fu-achtige bewegingen. Na zowat overal op geslagen te hebben (stokjes waren favoriet) verdween ie weer een tijd in de kast.
In mijn speelomgeving was het weer hopeloos als de meisjes van de groep weer 'zo'n' bui kregen. Dan gingen wij maar pijltjeschieten e.d., wachtend tot het over was. Ongetwijfeld hadden zij dat ook met onze schietspelletjes.
Zo goed dames!
Prachtig @Rick67, dank je wel namens alle dames (-;
Ik had een babypop, een pop met blond haar, en een neger(!)popje (mag-ik-dat-nog-benoemen?) met kroeshaar.Ik speelde er best wel mee, mijn buurmeisje had een-pop-die-kon-praten. In de rug van die pop kon je verschillende mini-singletjes doen (want ze zagen eruit als hele kleine grammofoonplaatjes) en zo had de pop een heel repetoire van kinderliedjes en standaardzinnen. Ik was best wel jaloers, want hoeveel ik ook zeurde ik heb nooit een pop gehad die kon praten.En (zo zeiden mijn ouders) "zo'n pop VREET batterijen" Maar ik heb voor de rest leuk met mijn poppen gespeelt
Ook ik was een poppenmoeder, mijn eerste pop was Colinda, ze had kort krullend blond haar, het gedraai een haar benen (als ze bij mij in het fietsmandje moest zitten) vond ze niet fijn en regelmatig stond ik dan ook met een been in mijn hand.
Mijn tweede pop heette Marianneke, een pop net zo groot als een baby en die paste natuurlijk ook babykleertjes, ik kreeg de oude babykleertjes van mijn nichtje en heb me daar uren mee vermaakt!
Mijn derde en laatste pop was Linda, mijn eerste pop met lang haar, en wat zat dat vaak in de war. Haar haar heb ik niet geknipt maar ik heb wel haar ogen opgemaakt met stiften en rode lipjes gegeven. Dit is overigens de enige pop die ik heb bewaard en ze ligt nu al jaren te slapen op zolder in een doos, wie weet over 65 jaar wordt ze misschien wel wakker gekust door een prins
Ik barstte van de poppen! Een stuk of 7, die allemaal in een p[oppenwiegje zaten. Josephine, Gerda, Bellapop….Gerda had ik haar haren een keer gewassen, dus die zag er uit als een pinker; alle haar uit de krul. Mijn oma maakte van lapjes die ze over had de prachtigste jurken en jassen en hoejdes. Een jasje heb ik nog: groen stof met nepbont afgezet en een hoedje erbij. Ik heb nu nog 1 pop bewaard, Josephine, die ik ooit van mijn overgrootmoeder gekregen heb.
een pinker? Quoi? Een punker, bedoel ik natuurlijk….
Poppen hadden we vroeger wel in huis, maar de meesten waren van mijn zussen. Ik was zelf helemaal geen poppenmoeder, wel een beremoeder, dat wel. Die beer was ook zo groot, dat ie echte baby-pakjes kon dragen. Vond het altijd leuk om met die drukknoopjes te friemelen.
Mijn oudste zus had echt een hele lelijke pop, geen haren meer (na een uit de hand gelopen knipbeurt) en de rest scheen ook niet veel soeps te zijn geweest. Maar ze was ontzettend gek met die pop. Mijn opa en oma hadden toen eens ( uit medelijden?) een hele mooie pop voor haar gekocht….maar daar keek ze helemaal niet naar om. De mooie pop verdween in de hoek, de kale gehavende pop bleef favoriet en ging echt overal mee naartoe.
Wat kinderen mooi vinden of wat volwassenen mooi vinden, daar zit soms een groot verschil tussen!
Mijn andere zus had een hele mooie pop met donkerbruin haar met krullen. Ik dacht dat de naam Sonja was? Ook de ogen van Sonja gingen open en dicht als je de pop op en neer schommelde.
Mijn zus was echt heel zorgzaam voor die pop herinner ik mij.
Ik speelde meestal met gehavende poppen, waar armen en benen vanaf waren. En ogen uitpulken was ook best wel leuk.
Maar voor de rest speelde ik liever met mijn kleine broertje, samen met onze beren….ik met Bobby, hij met Soeti. Beren waren toch veel liever dan poppen.
Kan het misschien zijn dat jongens ipv met poppen meer met knuffels spelen?
Bedenk mij dat mijn zoontje daar wel veel mee speelt. Op het hoofdeinde van zijn bed staan wel twintig knuffels opgesteld, ieder met een eigen naam en op een vaste plek.
Laatst kwam ik nog z'on vertederend tafreeltje tegen;
mijn oudste dochter gaf een meidenfeest…allemaal matrassen in de woonkamer, een zoetsappige film erbij en natuurlijk veel popcorn. Bij z'on feestje zijn kleine broertjes (en ouders) niet gewenst, dus wij moesten naar boven.
Omdat ik mijn zoontje niet wilde overslaan, mocht hij van mij boven extra lang tv kijken op zijn kamer met een grote zak popcorn. Toen ik hem aan het einde van de avond een welterusten-kusje gaf, zag ik in mijn ooghoeken al zijn knuffels zitten….iedereeen had netjes één popcorn op zijn nues liggen….oh.. echt zo superschattig!
Geen idee, Sandra, ik had gehoopt dat de mannen onder zich hierover wat meer in hun ziel zouden laten kijken door dit log;)..
Maar het is stil, aan de overkant..
Mijn broers speelden ook niet met mijn poppen (ook niet met knuffels trouwens), maar ik wel met hun auto's en trein en racebaan. En als ze gingen voetballen deed ik mee (ik mocht alleen maar keepen, dat wel).
Maar waarom geen interesse in mijn poppen, behalve dan af en toe een onthoofding, geen idee.
Lief verhaal over je zoontje, echt smelten!!
onder ons bedoel ik natuurlijk
mijn dochter had ook veel barbies en het meeste heb ik gelachen toen mijn zoon met vrienden op de deken buiten waar de barbies lagen, er mee aan het spelen waren.
Ik had ze ook… de ellendelingen; eentje heeft me wel eens geslagen :S (rijke kinderfantasie, denk ik); tegenwoordig heb ik een living dead doll… vooral leuk om naar te kijken
Wat betreft mannen: mijn zoon (nu al 20) had ook poppen, de meest geliefde was juffrouw Stemband, zo genoemd vanwege haar haar dat door het vele geknuffel rechtovereind stond in 1 grote klit! Juffrouw Stemband ligt nog in de kast hier, ik kan het niet over m'n hart verkrijgen haar weg te doen.
Jongens hadden en hebben nog steeds niets met poppen (tenminste, de meeste denk ik) dat rollenpatroon zit er zo ingebakken, dat oerinstinct, sorry dames voor deze ongeëmancipeerde taal. Als jongens wel iets met poppen gehad zouden hebben zou deze log wel poppenmoeders en -vaders hebben geheten.
De interesse voor poppen komt bij mannen meestal wel op iets oudere leeftijd, maar dan in de opblaas-versie
Deze opmerking mag verwijderd worden, hoor Sentiment (kon het niet laten)
Frank Faber: onder die titel had ik de log ook ingestuurd. Juist omdat ik weleens wilde weten of er poppenvaders zijn of waren, en zo ja, of die dan ook "uit de kast" zouden komen. Maar goed, zo belangrijk is 't nu ook weer niet, natuurlijk;)
Haha, Sandra, maar of ze daar dan wel mee "uit de kast" zouden komen??
@Sandra 67: ik had dezelfde reactie, maar durfde die niet te plaatsen…
Emily60…hahahahaha!
Ik heb een paar babypoppen gehad, maar ik speelde er nooit mee.
Wel met barbie's, maar dat zijn kleine volwassenen, dus daar hoefde ik niet over te moederen. Oh ja, en een pop die kon zingen (met een grammofoonspelertje in haar rug verwerkt), die vond ik vooral interessant om liedjes in canon mee te zingen.
Ze zeggen wel eens dat je leven bepaald wordt door je vroegste herinneringen: nou dat kon in mijn geval wel eens kloppen. Het is namelijk niet meer "goedgekomen" sindsdien, want ook nu spreekt het moederschap me nog steeds niet aan, maar ik zing altijd nog wel heel graag een liedje!
Ik ben van voor de oorlog, en wilde als oudste graag moederen
)
maar helaas was er in de hongerwinter niets te koop.
Toen ik vlak voor Sinterklaas terug kwam van de gaarkeuken in de Acasiastraat in den Haag, zag ik in 'n etalage een schildpaddenpop staan, die daar eigenlijk niet thuis hoorde, met de bedoeling deze voor eten te ruilen.
meteen aan mijn moeder verteld, maar ja we hadden zelf niets te eten, de volgende dag toen ik weer met mijn pannetje gaarkeukensoep ging halen was de pop tot mijn verdriet verdwenen.
Tot mijn stomme verbazing kreeg ik de pop die avond van Sinterklaas, ik ben dan ook altijd van die man blijven houden.
trots als een pauw was ik , en speelde er altijd mee, na de oorlog toen iedereen weer naar scheveningen was terug gekeerd,
is mijn Oma met haar grote ouwe wijven schoen op haar hoofdje gaan staan, finaal kapot,en heb daarna ook nooit meer met een pop gespeeld. ik heb het haar pas op oudere leeftijd kunnen vergeven .
na de oorlog heb ik nog een zusje gekregen en veel met haar in de kinderwagen lopen wandelen, daar heeft ze nu nog een trauma van
@Zus. Hoi Zus, Leuk dat je ook een bijdrage levert aan deze mooie site. Haal je hart maar op. Er zijn zoveel herinneringen.
Voor de meelees sentimentjes. Zus is niet mijn zuster, voordat jullie denken dat ik die traumazuster ben, maar een mailvriendin. Heb haar opmerkzaam gemaakt op de site. En Zus ik hoop dat je nog vaak terug komt.
Anja.
op een of andere manier weet jij me steeds weer aan het schrijven
te krijgen, door jouw eigen verhalen wordt er bij mij telkens weer een bepaald hersengedeelte wakker geschud.
ach, ik wordt dit jaar 70 en wat is er nu heerlijker dan over de dingen van vroeger te mijmeren.
zus.
Lia,
Nooit heb ik met poppen gespeeld. Maar dat je in het spel kon opgaan heb ik recentelijk nog mogen ervaren. Ik begeleid een senioren project voor mensen met een verstandelijke beperking. Een van de deelneemsters die gehuwd is vertelde mij. Ad en ik hebben geen kinderen. Dat was beter van niet, werd ons verteld. Wel hebben wij twee poppen kinderen, dochter Liesje en zoon Peter. Samen met Ad verzorgen wij hun iedere dag, Ad past op en ik brei kleding op het werk van jouw. Wij praten veel tegen beide en als Ad en ik het soms samen niet eens zijn praat Ad tegen Peter en ik tegen Liesje. Wel leggen wij hen beide voordat wij gaan slapen in hun poppenbed. Trots zegt ze, ik neem mijn dochter Liesje volgende week als jij komt mee naar het werk, dan kun je haar zien. En waarempel, die week mocht ik liefdevol Liesje in mijn armen sluiten. Naast mij een trotse poppenmoeder van 63 jaar die waarschijnlijk heel graag echt moeder had willen worden. Echter kijkende naar haar verstandelijke vermogens, ben ik wel opgelucht dat zij nog steeds poppenmoeder is. Helaas ben ik dit de afgelopen 37 jaar ook anders tegen gekomen en levende poppen naar de vernieling zien gaan.
ik speelde wel eens met poppen maar niet zoveel als mijn dochters deden die nu bijna 12 en 16 jaar oud zijn. Lego, autootjes, bomen klimmen, vuurtjes stoken,autobanen, racebanen, alles deed ik verder samen met mijn broer en voetballen in onze hele grote tuin, de buren kwamen bij ons voetballen want die mochten zelf in hun tuin niet voetballen, het moest netjes blijven
mijn poppenwagen staat nog bij mijn ouders op zolder met de pop Bella erin, mijn eerste pop die ik kreeg, zelfs de kat heeft er nog in gezeten en heb ik met hem gewandeld door hem eerst helemaal met poppenkleertjes aan te kleden 
Ik las op dit forum:
@n (1965) schreef op 26 maart 2006 om 20:20
Ik had een babypop, een pop met blond haar, en een neger(!)popje (mag-ik-dat-nog-benoemen?) met kroeshaar.Ik speelde er best wel mee, mijn buurmeisje had een-pop-die-kon-praten. In de rug van die pop kon je verschillende mini-singletjes doen (want ze zagen eruit als hele kleine grammofoonplaatjes) en zo had de pop een heel repetoire van kinderliedjes en standaardzinnen. Ik was best wel jaloers, want hoeveel ik ook zeurde ik heb nooit een pop gehad die kon praten.En (zo zeiden mijn ouders) “zo’n pop VREET batterijen”
Wie weet van welk merk deze poppen met de grammofoonplaatjes waren…??? Of wie heeft een foto??? (m.louis@wanadoo.nl)
Heb net deze site over jeugdsentimenten gevonden. Wat ontzettend leuk. Heel veel herkenning: Het snoepje van de week van de Gruyter, plasticant, het fornuisje dat werkte op een “suikerklontje” etc. Ik ben zelf altijd een poppenmoeder geweest. En een hele voorzichtige. De poppen uit mijn jeugd zijn nu 40-50 jaar oud en ze zien er nog heel mooi uit. Ze staan allemaal in boekenkasten, samen met de jongere poppen. Ik koop nl. nog steeds.
Tramadol….
Comparative potencies of opioids tramadol. Tramadol hcl….