Jeugdsentimenten.net

tja ik zou een supergave Zundapp krijgen,
hij was al uitgezocht,
elke dag langs fietsen bij Rehorst (hagenezen wel bekend)
toen nog in de Ruysdaelstraat….
Fotografisch gespoten, witte buddyzit, alles erop en eraan…

toen kwam het (super slechte) schoolraport,
en ging dus het hele verhaal niet door,
werd het een Mobyletje,
(uit eigen zak)
wel verchroomd, reed hard,
maar verder een barrel….
ik moest hem altijd aanlopen,
honderden meters voor hij aansloeg…….

achteraf maar beter dat de Zundapp niet door was gegaan,
ze werden nl. gestolen als de neten……

@ hoi, tijdelijke vrijgezel, voor jou een verhaal van een andere Hagenees.
Puch brommer met een Haagse start
De Puch, van origine een Oostenrijkse bromfiets, bedoeld om Mutti die frau van huis naar der "Österreichichse Spar" und wieder zurück te vervoeren, werd door de Nederlandse jongeren in de tweede helft van de vijftiger jaren ontdekt en in de armen gesloten. Ziehier namelijk een brommermode die in het begin van de zestiger jaren, in mijn geboortestad Den Haag, is ontstaan. Wat ik later over dit fenomeen heb gelezen, scheen het toen een gelukstreffer geweest te zijn. De importeur van het Oostenrijkse merk bracht enkele modellen met hoog stuur bij toeval onder bij een Haagse dealer, die aanvankelijk geen hoge verwachtingen omtrent de verkoopbaarheid had. Maar het stuur werd meteen een bestseller. Zeker onder de middelbare schooljeugd. Het hoge stuur bleek zelfs een lekker hapje voor de psychologen, te zijn. Die wisten meteen te vertellen dat deze hoge stuurrijders zich duidelijk wilden onderscheiden van hun werkende leeftijdsgenoten op de zogehete buikschuivers. Dat waren bromfietsen die meer op racemotoren leken. Volgens pietje psycholoog werd het hoge stuur een statussymbool voor jongelui met een moeilijk eindexamen in het verschiet.
Wat een kul! De oorspronkelijk in diversen kleuren gespoten exemplaren werden later totaal overvleugeld door hun zwarte en witte broeders met het hoge stuur.Die waren het meest in trek.Zeker nadat de Haagse jeugd ze ook nog eens grondig onder handen hadden genomen. Het stuur moest extra hoog, verder een open spatbord en het achterlicht werd vervangen door de zogenaamde bloedblaar. Dat waren de ronde achterlichten die in grote getale gejat werden van de Haagsche HTM bussen. Hierop haakte, Van Zijl, een wakkere bromfietshandelaar annex verhuurder direct in. In het smalle Kikkerstraatje, waar ik als klein meisje een fietsje voor een kwartje huurde, groeide dit fiets en bakfietsverhuurbedrijfje uit tot een ver buiten Den Haag bekende werkplaats voor de Puch liefhebbers. Van Zijl bediende de brommerfanaten op hun wenken. Er werd wat afgesleuteld aan:" Vaders geld en Moeders angst"
Overigens was die sturenkwestie uitsluitend een jongensaangelegenheid.
Voor ons meisjes ging het er meer om wat er op de brommer zat.
Een kikker, plat haar met houtje-touwtje-jas of een nozem, kuif gekleed in jack met een geraffineerde omhoogstaande kraag. Mijn voorkeur ging uit naar een combinatie van die twee. Helaas hield mijn vader het brommend mechaniek, wat rond zijn dochter snorde in de smiezen. En net, zoals zijn dochter, maar dan vanuit een ander oogpunt, lette hij vooral wat er op zat. Hij had een grondige hekel aan, zoals hij ze noemde, het vette kuifharig tuig, waarmee hij dit vervoermiddel associeerde, maar bij mij juist een bestseller.
De dubbelzinnige slogans Van Puch zoals: "Als je jong bent den je maar aan een ding…nou vooruit dan aan twee dingen dan"Of "Echt geluk zit tussen je benen" Droegen daar nu ook niet veel goeds aan bij.

Van mijn vader kreeg ik zijn afgedankte en verveloze, degelijke NSU. Daar kon ik mij sociaal maar ternauwernood mee handhaven. Het ding stak schril af bij de glanzende juweeltjes die mij, op weg naar mijn werk, voorbij scheurde. Dagelijks stalde ik mijn NSU'tje in een stalling aan de Jan Blankenstraat.
Die was dichtgelegen bij mijn werk aan de stationsweg. Hoewel het stallinggeld een aardig gat in mijn loontje sloeg, stalde ik mijn brommertje daar graag. De reden was de wel hele leuke monteur die daar werkte. Uiteraard een Puch-rijder.
Hoewel eerst blij met m'n eigen brommertje ging mijn voorkeur toch uit naar zo'n begerenswaardige, glanzende Puch. Daarbij had mijn vader, die absoluut geen gevoel had voor motorische vervoermiddelen, de NSU al zodanig mishandeld, dat deze al gauw de geest gaf en ik weer zonder vervoermiddel zat.
Intussen had pa een scootermodel aangeschaft. Nee helaas geen Puch model,
maar een Typhoon. Ook deze was niet bestand tegen de onheuse behandelingen die hij van mijn verwekker te verduren kreeg. Als de Typhoon een paard was geweest dan hadden ze het arme beest na het berijden door mijn vader, moeten laten inslapen. Na herhaaldelijk aanvaringen met muurtjes, lantarenpalen, paaltjes en stoepranden, slaagde de Typhoon een zucht van verlichting als ik er weer eens een ritje opmaakte. Maar om op de Haagse Puch terug te komen, die werd al snel een ware rage die zich ook naar andere regionen verplaatste. Zeker in Amsterdam, waar hij een zeer begerenswaardig statussymbool onder de jongelingen werd. Jaren later toen ik al met de kinderwagen liep te zeulen en er een hoog stuur voorbij flitste moest ik toch weer even denken aan mijn vrijgezellentijd. Na verloop van tijd werd het Puchstuur beconcurreerd door een ander opmerkelijk model, het zogezegde bonanza-stuur. Dat stuur had volgens mij vaag iets weg van dat van de oude Harley-Davidsons.
Een eigen Puch heb ik nooit gehad. Mijn brommergebruik kwam nooit verder dan een Mobilette met voor en achter een kinderzitje voor de nazaten.
Later toen de helm verplicht werd, ging voor mij de lol er helemaal af.
Een paar jaar geleden viel mijn oog op een kop in de Haagse krant.
" HET HART VAN DE HAAGSE PUCH HOUDT OP".
Het artikel met foto vermelde dat de bouwer van de Haagse Puch, zwart, hoog stuur, lang spatbord, Leo van Zijl, er mee ophield. Meer dan vijftig jaar had het bedrijf, van vader op zoon, in de Kikkerstraat zijn domicilie gehad.Van fietsverhuurder - reparateur tot de start van de Haagse Puch. Den Haag zou niet meer hetzelfde zijn Ach de Puch, er zijn er miljoenen van verkocht. Maar gelukkig tot vandaag nog steeds gekoesterd en vertroeteld door echte Puch liefhebbers. Hier zou ik mijn verhaal eigenlijk moeten eindigen ware het niet dat op 23 februari 2005 op Radio 10 gold, plotseling het bekende Puchgeluid te horen was. Via mijn bose-boxen snorde het bekende geluid vanuit alle hoeken mijn kamer in. Of iemand wist welke brommer dit geluid voortbracht. Deskundige: Cor v Breukelen van Puch66 wist als geen ander te vertellen dat het natuurlijk van de Puch VS50 was. Oh jee, ik werd gelijk weer overspoeld door heimweeverlangens.
Wat zou het heerlijk zijn om nog eens ouderwets zonder helm, met mijn haren in de wind achterop een Puchie door de Haagsche Boekhorststraat te scheuren.
Kom op, is er ergens iemand die nog een echte vetkuif kan kammen, zich in een strakke spijkerbroek kan wurmen, leren jekkertje uit de mottenballen haalt en bij wie nog zo'n superapparaat in het schuurtje staat. Haal hem van stal dan gooi ik mijn rolator aan de kant, trek ik mijn petticoat aan, toupeer mijn haar tot een suikerspin en spring getooid met sjaaltje, twinset en naaldhakken bij je achterop. Gewoon voor een kort ritje als therapeutische behandeling. ….Oh, yah, on the Road again….Oh.. mijn adres? Bejaardenhuis "De Uitlaat"Cillinderstraat 49cc 4050 KM Croomstad 1ste etage kamer vs-50 (met die bromscooter voor de deur)
Mocht je het niet vinden ga dan maar gewoon op het geluid van de soullegende James Brown af: … "I Feel so Good".

Al mijn vriendinnen hadden een Puch Maxi en die wilde ik ook zo graag. Maar… mijn vader had een verrassing voor mij: ik kreeg een Kreidler. Echt stoer om daar als meid op te rijden. Ik mocht hem niet opvoeren. Veel plezier van gehad van die brommer en daarna doorverkocht aan een broertje van mijn vriendin, die er ook nog jaren op gereden heeft (opgevoerd en wel natuurlijk).

Oh, Anja, ik blijf mijzelf herhalen. Wat kun jij toch prachtig schrijven. En die hartekreet op het einde…..die moest maar eens worden doorgestuurd naar Wendy van Dijk ofzo

@ Sentiment…heftig verhaal. Vroeger hoorde je regelmatig van dit soort verhalen. Ook met minder goede afloop. Een meisje van de middelbare school schijnt er een dwarsleasie aan te hebben overgehouden ;(

Mn vader had een zündapp, mn ome een kreidler en ik zelf reed één van de eerste yamaha's. Als ik het over mocht doen kocht ik een kreidler. Lekker om op te voeren en mooi in het chroom. Als je een betrouwbare brommer wil moet je een zündapp kopen want die dingen gingen nooit kapot. Maar ik ben altijd tevreden geweest met mn yamaha. Ik heb hem ooit eens vet opgevoerd zodat hij 120 km oer uur haalde. Rij ik over de rijksweg en haal in een onopvallnede politiewagen in. Na een wilde achtervolging waarin ze mij niet konden krijgen….mazzel…..stonden ze een uurtje later bij mijn huis wnat ze kenden mij maar in dat uurtje had ik mn brommer alweer omgebouwd naar standaart dus ze konden met lege handen vertrekken. Later heb ik nog wel eens met desbetreffende agenten gepraat en ze weten nog steeds zeker dat ik het was, maar geen bewijs! Maar tegenwoordig rijden ze op meidenscooters. Ik vind het maar niets

Mijn broer en zijn neef (bouwjaar 69) waren vroeger helemaalde blits met een MTX. Van die sportieve brommers, heel hoog op de wielen.
Die zagen er zo cool uit dat zelfs de oudere meiden wel bij hun achterop wilden.

Kon bijna niet wachten met brommer rijden tot ik 16 was, maar mijn ouders waren onverbiddelijk en daar nam ik toendertijd genoegen mee. Mijn eerste was een spuuglelijke blauwe Peugeot 3 VS, die ook nog eens chronische startproblemen had. Tot grote hilariteit van mijn klasgenoten, moest ik altijd een paar rondjes om de school rennen om het ding aan de praat te krijgen. Op de standaard aantrappen ging gewoon niet. Maar mijn tweedehandsje was toch wel bijzonder, want hij had een bovenmatig groot tandwiel (heb ik me laten vertellen), dus het optrekken ging supersnel. Het was zooo leuk om bij een stoplicht te staan wachten naast patsers met een Kreidler of Zündapp, want die reed ik er altijd uit. Ben nooit zelf onderuit gegaan, maar wel een keertje toen ik bij een vriendje achterop zat. Gelukkig hadden we onze (integraal-) helmen toen vastgemaakt en kwamen we er vanaf met kapotte knieëen en een paar blauwe plekken.

Mijn brommer (ik heb er maar 1 gehad) was een stokoude Zündapp 517 waarop ook mijn broer al gereden had. Het was een grijs-beige, onverwoestbaar scheurijzer met handversnelling waar, om hem een minder bejaard uiterlijk te geven, gelukkig de beenkappen vanaf waren gesleuteld. Het duurde een tijdje voor ik er mee overweg kon, je moest de handel steeds vast blijven houden anders schoot ie de hele tijd uit de versnelling, dit was erg lastig als je rechtsaf wilde slaan en daarbij je hand uitstak. Als je de bocht niet snel genoeg kon krijgen stond je stil. Mede door die eigenzinnige versnelling eindigde mijn eerste proefrit (op een afgelegen zandweg) in een droge sloot. Ook stond het stuur scheef waardoor ik steeds een beetje naar links moetst sturen als ik op een rechte weg rechtdoor wilde blijven rijden, waarschijnlijk was er iets in het frame verbogen door die valpartij of een eerdere aanrijding. Als ik na een lange rit van de trillende brommer stapte sliepen allebei mijn benen, of ze tintelden alsof ik net een touretappe had gefietst. Toch heeft de Zündapp me (op een enkele verstopte bougie na, waarvoor ik altijd een sleutel en staalborstel bij me had) nooit in de steek gelaten. Op deze oudemannenbrommer droeg ik een roodwitte helm met een enorme zonneklep en van die zwartwitte raceblokjes aan de zijkant. Het moet een hilarisch gezicht zijn geweest. Jammer dat ik hem op mijn 18e verkocht heb (voor 100 piek aan een oude boer), maar de reservesleutel heb ik nog steeds!

Via een vakantiebaantje in een melkfabriekf had ik voldoende gespaard voor een echte brommer. Ik kocht hem in 1958 en het was een HMW, die echter door iederen Het Motorisch Wonder werd genoemd. Prachtig was ie. Verende voorvork, 2 versnellingen en een buddyseat. In mijn diensttijd nam ik hem altijd mee op bivak en dan was hij verstopt onder de camouflagenetten in een van de vrachtauto's. Maar ja, een dienstgeintje kon niet uitblijven. Ik was namelijk een dag weggeweest met een of ander transport en toen ik
daarvan terugkwam bleek de brommer compleet in een legergroene kleur gespoten te zijn, tot en met de spaken en de banden toe!!
Het kostte me nogal veel tijd later om hem weer enigszins in een burgerllijke staat te brengen.
Overigens zoek ik nog steed afbeeldingen van deze HMW. Wie, o wie??

nadat mijn broer voor mij had bromfiets pad had geplaveid, hij mocht drie keer over een kale bromfiets van het politiebureau ophalen, wegens onderdelen die de snelheid verhoogten, werd ik dus zestien.
mijn moeder vroeg liefjes of ik geen mooie nieuwe oma-fiets wou en kende het antwoord al NEE, brommen wou ik en brommen zou ik ook, had al de nodige stiekeme ervaringen opgedaan….
nou had ik net zo'n jongste oom als steven heeft die nog altijd bij oma woonde en die had nog wel een berini in de schuur staan en wel van hetzelfde bouwjaar als ik was, alleen mijn oom sleutelde niet met brommers zodat ik s'morgens buiten adem op school kwam van het aandrukken en ook weer buiten adem thuis kwam, ik heb hierna nooooit weer zo'n goede conditie en schouders gehad.
Gelukkig voor mij kwam er een stiefvader in beeld die het niet kon aanzien en kreeg ik viavia een vespa ciao, ger had toen al katrolletjes voor mij in de schuur opgehangen en ik heb qua bromfiets en auto-sleutelen een bult van hem (en zijn fouten)
geleerd …
op mijn 17e gebeurde ongeveer wat sentiment ook gebeurde alleen werd ik wakker in het ziekenhuis met een gebroken sleutelbeen die eigenlijk daarna nooit weer echt geheeld is.
mijn broer nog vragen of hij het ding moest opknappen (was overigens totall los) waarop mijn moeder brulde dat ze het rotdingen vond en dat ik zolang ik onder haar dak, enz,enz.
dat gaf later nog de protest-reactie dat deze dame zogauw ze de deur uit was op een yamaha fs1 rondtufte.
nu ik een grote meid ben (38) verbaas ik de jongere generatie sleutelaars nog wel eens door te helpen als ze zelf aan het sleutelen zijn….

@sjef: kijk eens op Google, afbeeldingen, onder HMW… staat-ie vast wel bij! Er staan heel veel plaatjes op!

Ik heb er dus nooit een gehad. "in mijn tijd"( oef) was de puch maxi helemaal the shit maar ik had een WBR fiets..de bekende onder de fietsen zeg maar. Niets bijzonders overigens. Maar nee, het hele brommertijdperk is aan mij voorbij gegaan.

Volgens mij ergens in '72 of '73? Ik heb nog een paar maanden zonder helmplicht kunnen brommen op m'n Zundappie met gepolijste zijkappies, verchroomd achterspatbord, achterbrug en kettingkast (anders telde je niet mee). In die tijd werkte ik op de Shell Raffinaderij in Hoogvliet en heb daar in het personeelswinkeltje met aantrekkelijke personeelskorting een "Easytripper" helm kunnen kopen. Ik brom nu nog steeds bei de wee, ben op de Puch Maxi sneller dan met de auto in het woon-werkverkeer!

Ik kan me trouwens ook nog de reclamecampampagne uit die tijd herinneren: Valhelm hoofdzaak!

Ik heb/had niets met brommers, ik had/heb een fietsen-tic.
Op mijn middelbare school had je in de jaren '70 de Puch-boys, je raadt al waar ze op rondreden. Mijn man had een zündap en later een yamaha. Op die zwarte yamaha weleens achterop gezeten.
Laat mij maar fietsen..

Ik heb zelf (helaas) nooit een brommer gehad. Maar mijn toenmalige vriendje zeer zeker wel. Hij had een Kreidler, een rode. En ik mocht achterop. Helaas stond ie meer in de schuur dan dat ie reed. Altijd bezig met dat ding: veilen aan de bougies (kan dat????), race-olie er in, ander sp(r)uitstuk en weet ik wat voor terminologie nog meer. In iedergeval heb ik er wel leuke herinneringen aan!

Hoi @Sandra 67, speciaal voor jou hier nog een herinnering aan de brommertijd
Zoals ik al eerder hier boven vermeld ,hadden psychologen en zeker mijn vader een vooroordeel, over Puch-rijders. Hun definitie werd echter in één klap weggemaaid door lange John, de oudste zoon van kennissen van mijn overleden moeder. John had een oogje op mij. Iedere zondag kwam hij op zijn Sparta buikschuiver langs gebromd. Zijn bezoekjes golden hoofdzakelijk om met mij een afspraakje te scoren. Maar daar had ik absoluut geen trek in. Vervelend voor John was alles, waar mijn voorkeur naar uitging, bij hem niet aanwezig en..ook nog meer dan tien jaar ouder. En op mijn 16jarige leeftijd was dat een heel verschil. En als klapstuk…geen Puch! Vergeefs probeerde ik hem duidelijk te maken dat ik niets in hem zag. John had een bord voor z'n kop en bleef iedere zondag komen. Het bord was weliswaar niet zichtbaar maar het masker van ontsierend acné op zijn gezicht, des te meer. Als hij, door wind geteisterd, met een rode kop van zijn Sparta afstapte, leken de oneffenheden in zijn gelaat op diepe rode kraters. Dus niet moeders mooiste. Als ik er nu over schrijf begrijp ik best dat het voor hem een verschrikking was om met die acne te moeten leven. Om de lezers gerust te stellen; hij is uiteindelijk van zijn acné geheel genezen, met een vrouw van zijn eigen leeftijd heel gelukkig getrouwd en al jaren geleden geëmigreerd naar nieuw Zeeland. Intussen al ver in de zeventig hebben we bij een van zijn bezoeken aan ons kikkerlandje, nog hartelijk kunnen lachen om het Puch avontuur. Dat ging als volgt. Op de zondagmiddag zaten we, mijn vader, John, een paar jongens uit de buurt en ik meestal te kaarten. Tot de jongens, op hun Puchies vertrokken en ik hem smeerde naar een vriendin waarop John in z'n eentje met m'n vader zat opgescheept. Bij mijn vader gooide John hoge ogen maar John begreep ook wel dat hij, al kaartende met mijn vader, ook niet opschoot om mij aan de haak te slaan. Dus op een goede dag gooide hij letterlijk en figuurlijk het stuur om en ruilde zijn favoriete buikschuiver in voor een gloednieuwe Puch. Hier zou ik wel van opkijken. Vol trots kwam hij op een zondagmorgen aangescheurd. Steigerend op zijn achterwiel kwam hij precies voor onze voordeur tot stilstand. De Puch, het was er zelfs eentje met een hoog stuur, was een juweeltje. Maar John helaas nog steeds niet. Het hoorde gewoon niet bij elkaar. Alle vergelijkingen van de heren psychologen en mijn vader sloeg John met zijn verschijning de bodem in. Ten eerste was John niet schoolgaand en werkte al jaren in een hotel in de Molenstraat. Een eindexamen lag bij hem dus niet in het verschiet. Dag psychologische redenering. En van vetkuifharig tuig was er bij de piekharen van John ook niets te bespeuren. Dag oordeel pa. Als er iemand niet op een Puch-rijder leek was het John wel. Gewend om met zijn lange lijf op zijn tijgergeprinte buddysit languit over zijn benzinetank te hangen, zat hij nu rechtop en schampte met zijn lange benen bij ieder bocht met zijn knieën de grond. Ik moest mijn lachen inhouden. Op zijn uitnodiging en om hem te plezieren stapte ik voor een ritje achterop de Puch en reden een rondje. Bij terugkomst stond mijn vader te glunderen. Zijn dochter had haar zin, zat achterop een Puch en gelukkig niet bij een vetkuiffiguur maar bij John. Enthousiast vroeg mijn vader,
"mag ik een rondje rijden? " De manoeuvres van mijn vader kennende hield ik mijn hart vast en ze zei: "nee hoor John, het is een gloednieuwe brommer daar moet je niemand op laten rijden, veronderstel dat er wat gebeurd". "Wat moet er dan gebeuren" hoonde mijn vader. Ik zei niets en keek hem alleen maar betekenisvol aan. John die een wit voetje bij mijn vader wilde halen zei goedmoedig, " Ja hoor, maak maar even een rondje". Even later reed mijn vader, alsof hij twee liter jajem in zijn kraag had, slingerend van ons pleintje af. Angstig greep ik John bij zijn mouw en hoopte dat mijn vader, zonder brokken te maken, weer terug zou keren. John die niets van mijn angstige gevoelens door had, sloeg beschermend een arm om mij heen. In de volle overtuiging dat ik door zijn nieuwe aanwinst wat toegankelijker voor hem was, maakte hij die dag een van de grootste fouten van zijn leven. Toen mijn vader en de Puch gelukkig weer heelhuids terugkeerde vroeg hij aan John. "Zou ik je brommer vanmiddag mogen lenen, ik wil naar een wedstrijd van mijn voetbalclub, maar mijn eigen brommer is in de maak. Ja, dacht ik, omdat je er weer eens een schuiver hebt gemaakt waardoor het ding weer bij de reparateur terecht is gekomen. Voordat ik kon protesteren stemde John, die zijn kans schoon zag met mij alleen thuis te zijn, meteen toe. Nadat mijn vader door ons uitgezwaaid, in de verkeerde versnelling als een overjarige nozem, naar zijn voetbalmatch verdween, schoof ik met John en twee buurjongens aan de grote tafel om een kaartje te leggen. Na verloop van tijd vroegen ze, "heb je zin om even de stad in te gaan?" Ik had wel zin maar kon moeilijk John in z'n eentje laten zitten. Met tegenzin bleef ik met hem achter. De uren van deze saaie middag verstreken tergend langzaam. Het werd al donker en het voetballen moest al lang afgelopen zijn, maar van mijn vader was nog steeds geen spoor te bekennen. Ik begon me nu toch echt grote zorgen te maken. Voorzichtig vertelde ik aan John dat mijn vader een echte brokkenpiloot was en ik niet wist of hij zijn Puch nog wel compleet zou terugkrijgen. Maar John zei geruststellend, ach maak je geen zorgen je vader loopt heus niet in zeven sloten tegelijk". En daar had hij gelijk in, het waren er geen zeven maar één. Het bleek dat zijn voetbalclubje niet speelde en toen dacht pa, weet je wat ik heb nu toch de beschikking over een brommer, ik ga mijn familie in Haarlem eens met een bezoekje vereren. En zonder medeweten van John reed hij gewoon naar Haarlem. Daar liep de lengte van het bezoek wat uit de hand en schemerde het al toen hij vertrok. Onderweg wilde mijn vader even uitrusten en stapte hij, even voorbij Lisse, af om even zijn benen te strekken en het broodje, wat zijn zuster voor hem had ingepakt, te nuttigen. Zoals hij vertelde dacht hij dat hij zich in het gras langs de weg liet zakken, maar dat bleek achteraf het kroos van een sloot te zijn. Hij verloor zijn evenwicht, probeerde zich nog ergens aan vast te grijpen, maar het enige in zijn buurt was John's Puchie. Meteen ging pa koppie onder. Zonder gas te geven volgde de nieuwe Puch hem op de voet. Gelukkig was het geen diepe sloot en stonden ze even later weer druipend op de kant. De Puch duidelijk geschrokken van dit ongewilde bad, vertikte het toen om te starten. Geef hem eens ongelijk. Er zat voor mijn vader niets anders op dan te lopen! Gelukkig werd het natte stel gezien door een oplettende motoragent. Die zorgde er voor dat mijn vader naar huis werd gebracht. En zo zagen John en ik met verbaasde ogen, hoe er een politiejeep voor ons huis stopte met daarin mijn vader en achterop John's drijfnatte eigendom. Mijn vader, stapte met een sliert kroos nog aan zijn bril, schaapachtig lachen uit. "Niets aan de had hoor", verzekerde hij ons. Er is geen ongeluk gebeurd, alleen zijn we wat nat. John stond perplex. Ik was meer aan de rijkunsten van mijn vader gewend, sloeg John joviaal op zij rug en zei; "kijk eens aan, nu is je brommer ook al gedoopt". John keek mij aan alsof ik een emmer met ijskoude water over hem heen goot. In één klap was zijn liefde voor mij bekoeld en het geloof in mijn vader over. Niet lang daarna heeft hij zijn Puch verkocht en is over gestapt op een auto. Een jaar later kocht hij er een sleurbak achter en toerde met zijn vriendin Mia langs de Hollandse dreven. Aan het Puch avontuur hield mijn vader een fikse verkoudheid over en eind goed, al goed was ik bevrijd van mijn aanbidder. Later vormde een aantal vrienden een Puchrijders clubje. Met hen, en een aantal vriendinnen, heb ik menig leuke toertje gemaakt door het Hollands landschap. Heerlijk die wind door je haren, geweldige tijd was dat. AH

Oke, voor de liefhebbers.
Spring achterop voor nog een brommerherinnering.
In de tijd van de Puch, die in de volksmond betiteld werd als, "Vaders geld en Moeders angst". Ik heb eens een blauwe maandag verkering gehad met ene Frans En….. hij had een brommer! Aangezien Frans op de vaart zat en daarom vaak van huis was, had ik genoeg tijd over om die bij mijn vriendin Corry door te brengen. De verkering gebeurde in het geheim. Van mijn vader mocht ik absoluut niet met jongens om gaan. Uitgaan of verkering, daar hoefde ik al helemaal niet aan te denken! Frans nam altijd een kleinigheid, een souveniertje, voor me van zijn reizen mee. Ik herinner mij een minifototoestel. Als je daar in keek en knipte dan zag je afbeeldingen van buitenlandse steden. "Kan je zien waar ik allemaal geweest ben", verklaarde Frans aan mij. Ook had ik van Frans een armband gekregen in de vorm van een horlogebandje, In het midden zat geen horloge maar een klein medaillon. Op het deksel had Frans zijn naam laten graveren. Binnenin kon je een fotootje plaatsen. Ik had er nog geen foto in gedaan, omdat ik bang was dat mijn vader het fotootje zou ontdekken en dan meteen wist dat ik met de buurjongen omging, want Frans woonde net om de hoek.. Toen Frans na een paar weken weer thuis kwam van de vaart hadden we een afspraakje gemaakt om een dagje te gaan toeren. Frans zou mij ophalen bij Corry thuis. Door het verbod van mijn vader om met jongens om te gaan, zat haar moeder, tante Rietje in het complot. "Wat zal ik aan doen tante Rietje", vroeg ik, want tante Rietje had smaak. "Je mooie nylon jurk met die roze ballen" adviseerde ze. "Dan mag je mijn petticoat lenen", zei Corry. Daar was ik blij mee, want die had ik nog steeds niet van mijn vader af kunnen troggelen. Opgedoft in de nylon jurk, met petticoat en mijn mooie armbandje, toog ik naar mijn afspraakje met zeeman Frans, en…
zijn nieuwe brommer! Frans, die trouw schreef, had mij in een van zijn brieven verteld, dat hij een nieuwe brommer ging kopen dus ik was benieuwd. Aangezien het huis van Frans maar een paar huizen verwijderd was van dat van mijn vriendin, hoorde ik in de verte zijn brommer al starten. Stevig gas gevend stond hij even later voor de deur. Achter de gordijntjes gluurde tante Rietje naar Frans: "Leuke jongen hoor". Ik keek alleen maar naar zijn brommer. Oh, wat een teleurstelling het was geen "Puch". Ik had mij zo verheugd te gaan toeren op een rode glanzende Puch met een buddy-sit en franjes uit het stuur hangend. Ik in amazonezit achterop.
Ik zag echter geen rode Puch maar een grote rode…Buikschuiver!!! Een HWM brommer.
(Sorry Sjef, weet dat jij er gek op was. Geef mij even een mailtje naar mijn e-mail dan kan ik je wel een afbeelding toesturen)
Wat een teleurstelling, tante Rietje bleef Frans maar roemen:"Ja, maar het is wel een nette jongen". Maar wat kon mij dat schelen. Ik had al ingecalculeerd dat hij niet zo'n grote kuif had, maar nu was zijn brommer ook nog knudde. "Schiet op", zei tante Rietje, "laat die jongen niet wachten." Oom Frits, de vader van mijn vriendin ging zich er ook mee bemoeien. "Heppie verstand van brommers, want dan ken je wat aan hem vrage waar ik niet zo goed uit komp", zei hij in zijn onvervalste platte Haagse taaltje. "Kijk, as ik nau dat tandwieltje dat veonder zit er uit haal krijg ik teveel ruimte bij mijn……". Ik snoerde hem de mond voordat hij mij een onbegrijpelijke uitleg ging geven over het motorische gedeelte van zijn brommer. Ik moet nu echt weg hoor zei ik hem. Tante Rietje beaamde dat met: "die jongen staat te smelten in die hitte ga maar gauw". Ik ging naar buiten en sprong achterop en met een zwaai naar de nieuwsgierigen voor het raam, snorde ik Frans stevig vasthoudend, weg. We gingen die dag toeren naar Scheveningen. Op de boulevard was net een Rock and Roll demonstratie aan de gang. Omdat ik pas in het stadium was van gewoon met allebei je benen op de grond dansen, vond ik dit over de heup en kopwerk wel interessant. Je kreeg er een andere kijk op de wereld van. Frans vond het maar niks, waardoor hij weer een minpunt scoorde. Daarna gingen we naar de duinen, maar hoe gezellig ook, het afspraakje kon mij helemaal niet meer bekoren. In plaats van veilig achter een brede rug tegen de wind te schuilen, want op een Puch met hoog stuur zat de bestuurder rechtop, kreeg ik de volle laag. Dat kwam omdat Frans, als een motorcoureur, plat over zijn motortank lag. Mijn met zorg opgemaakte kapsel zag er uit of er een ramp was gebeurd, en mijn sjaaltje dat met twee schuifspeldjes vast zat was bij de eerste hoek al verdwenen. De wind deed mijn ogen tranen. Mijn mascara liep uit, waardoor er twee zwarte strepen over mijn gezicht naar beneden liepen. De amazonezit kon ik ook wel vergeten, want ik sodemieterde meteen van die buddyzit af. Er was niets om me aan vast te houden. Met mijn benen aan iedere kant van de buikschuiver en mijn armen ergens om Frans zijn middel, zoefden wij over de brandend hete wegen van Scheveningen. Mijn geleende petticoat bolde hoog op in de wind op en mijn jurk deed uitbundig mee. Zo gunde ik de voorbijgangers een blik op mijn onderbroek. "Lekker ritje hé", vroeg Frans, toen we uiteindelijk ergens in een warme duinpan zijn meegebrachte picknick mandje aan het leeg knagen waren. Hmm, Hmm, mompelde ik onverstaanbaar, terwijl ik met mijn mond vol de ravage aan mijn persoontje probeerde te ordenen. Tot mijn schrik bemerkte ik dat ik behoorlijk aan het verbranden was. Bovendien merkte ik dat het prikkende gevoel in mijn achterwerk werd veroorzaakt door distels die zich in mijn petticoat hadden genesteld. Ik moest die, zonder gaten in het eigendom van Corry te trekken, zien te verwijderen.
Uit mijn ooghoeken keek ik naar Frans of hij de door onze rit veroorzaakte ravage, wel had opgemerkt. Maar Frans had alleen maar aandacht voor zijn lieveling de prachtig glimmende brommer. Ik dacht met een zucht; mijn God we moeten ook nog terug op dat monster.
De verkering heeft daarna nog vier weken geduurd, waarvan hij er drie op zee zat. Ik vond mezelf nog te jong voor vaste verkering was mijn uitleg toen ik besloot de verkering te verbreken. Frans heeft nooit de ware rede van mij gehoord. Hij was juist zo groots en trots op zijn brommer, dat ik hem dat niet wilde aandoen. Tante Rietje gaf als commentaar, "ach meid er zijn meer mannen als kerken". Ik knikte wijs, al begreep ik dat gezegde niet. "Ik vinder maar stom", was de repliek van oom Frits. "Het is nooit weg een goeie meteur". Hoopvol keek hij naar Corry. Zij zal wel verstandiger zijn dan Anja, stond in zijn ogen te lezen.
Ze was tenslotte zijn dochter nietwaar?
AH

@ Anja, heel erg bedankt voor dit (eerstgenoemde) leuke verhaal. Een soort gelijk verhaal (over dat kroost) is in ons gezin ook tot een anekdote geworden.

Bij ons in de buurt woonde een Italiaan, een nogal erg zwoel type, die wel oog had voor het vrouwelijk schoon om hem heen. Mijn zussen kregen vaak in het voorbijgaan, schalkse blikken van hem toegeworpen (als hij weer eens onder zijn auto aan het sleutelen was)
Deze man was getrouwd en had vier zoons, Tonny. Ronnie Sjonnie en Monnie (echt waar). En z'on 20 jaar later kwam daar nog een (verrassings)zoon bij ;pa had naast de pot gepiest!. Deze man werkte ons op de een of andere manier nogal op de lachspieren.
Hij was namelijk niet al te snugger . Als er bij hem bijvoorbeeld iets gerepareerd moest worden dan gebeurde dat echt ALTIJD met ijzerdraad. Niet alleen brommers maar ook loshangende lampen, hekwerken en een scheef zittende keukenkastdeur. Ijzerdraad was het toverwoord.
Maar dit ter zijde. Deze man reed eens helemaal uitgedost in een net pak (wat hij normaal nooit droeg) vanaf Enschede richting Utrecht, voor de diploma-uitreiking van een van zijn zoons. Onderweg moest hij erg nodig plassen, dus parkeerde hij zijn auto in een berm. Daar zag hij een laag hekje met daarachter een strook gras. Een ideale plek om de blaas te legen, moet hij hebben gedacht…toen hij met een gracieuze sprong over het hekje op het grasveldje dacht uit te komen. En je raad het al…dit was helemaal geen gras, maar een diepe stinkende sloot vol kroost. Onze lachspieren raakten echt helemaal overspannen, na het horen van dit verhaal.
Zou hij nog naar de diploma-uitreiking zijn gereden.? We wilden het niet weten, dat zou te veel bijkpijn hebben gegeven (van het lachen, wel te vertsaan)

Jaja, Anja, dat verhaal van die opdringerige Italiaan. Daar moest ik erg om lachen. Heb daar ook helemaal een beeld bij.
Ik en mijn vriendin zijn ook eens in Italie op vakantie geweest. En omdat wij twee (blonde) Hollandse meiden waren, konden we "uitbundig genieten"van al die Italiaanse charme. Omdat wij nogal groot waren, dachten we ze wel te kunnen afwimpelen door te zeggen dat ze echt veel te klein waren voor ons. Eén Italiaan liet zich echter door ons niet uit het veld slaan, bij deze opmerking.
Wat nou te klein…Plat ist es Egaal, zei hij. Tjongejonge…….weten we meteen waar zijn gedachten naar toe gingen!

zo ging mijn stooterende oom met een groepje op de brommer naar callantsoog, halverwege werd er afgesproken dat ze even bij een snackbar zouden gaan eten en mijn oom oefende al rijdende zijn articulatie: k-k-k-arbonade k-k-arbonade even ademhalen karbonade.
iedereen had al besteld alle ogen waren op thomas gericht en die zei quasi nonchalant en helaas voor hem in het twent:
doo mie moar nen karbonade en keek blij dat het eruit was.
helaas verstond de vrouw hem niet en vroeg : wat zegt U ?
antwoord: doe maar een uitsmijter!!
is hij jaren mee geplaagd!

M'n buurjongen reed op z'n verjaardag op z'n splinternieuwe Malaguti. Ik was 15 en mocht ook eventjes…. 10 minuten later lag de brommer half in de prak, m'n broek gescheurd en ik een zwaar gekneusde arm. Dat was de laatste keer, dat ik op een brommer gereden heb.

@sjef: ik dacht dat je misschien via die plaatjes van Google dan wel op een uitgebreidere site met HMW terecht zou komen…
Jammer voor je.

Sjonge, sjonge…….de Zündapps en Kreidlers vliegen me om de oren. Ik durf haast niet te "bekennen" dat ik in1957 met een zoveelste-handse Solex ben begonnen. Ik kreeg 'm van mijn ouders voor mijn 16e verjaardag. Zij hadden 'm gekocht van een kennis die beweerde dat die brommer helemaal was nagekeken. Ja…..door hem zelf want de gaskabel was een spaak van een fiets. Veel plezier heb ik niet van het ding gehad want hij deed het meer niet dan wel. Ik heb eens de hele motor in m'n handen gehad doordat de bevestigingsbout spontaan brak. Een paar jaar later kocht ik van mijn eigen geld een echte brommer: een Cyrus-Sachs met twee versnellingen, voor- en achterwielvering en een buddyseat. Op een (slechte) dag brak de voorvering. Ik heb toen de verzekering opgelicht door te vertellen dat dat door een val gekomen was. Deze "schanddaad" is inmiddels wel verjaard. Daarna heb ik verschillende Sparta's gehad totdat de auto z'n intrede deed. Van al mijn brommers heb ik foto's bewaard (trouwens ook van mijn auto's) en die in een album geplakt.
Heerlijk om de herinneringen van anderen te lezen over hun Mobylette, HMW, NSU (Quickly), Batavus, etc. Nostalgie ten voeten uit.

Ikzelf heb nooit een Zundapp gehad. Wel hadden de buurjongens een Kreitler en Zundapp en wij als meiden mochten er weleens op rijden, maar meestal zaten we achterop:-)

Tja brommers! Met 13 jaar mijn eerste brommer een mobilet als crosbrommer. Weken voor ik zestien werden de dagen op de kalender afgestreept. Met vakantiewerk en zuinig zijn met zakgeld een 2e hands Battavette met ILO gekocht. En eindelijk was het zover. De eerste dag al bijna eraf gereden (iets te wijde bocht met tegemoetkomende auto) Na een jaar vakantiebonnen(bouw) genoeg geld voor een hele nieuwe oranje Batavus MK4 met voetversnelling dus. De kleur was ik na een jaar zo zat dat ik de hele brommer gedemonteerd heb en overgespoten lichtblauw metalic. Naar avondschool en veel lange afstanden op gereden (heen en terug van Zoetermeer naar Ermelo op één dag leverde een doorgereden achterwerk op) Het autorijbewijs wilde eerst niet zo lukken maar voor mijn 20e jaar gehaald en toen was het gedaan met de brommerd. 13 jaar geleden een oude puch maxi weer gekocht en na 10 jaar stilstand rijdbaar gemaakt en later in de winter gerestaureerd en met veel plezier gereden van en naar werk en andere kleine stukjes, een keer gestolen en weer via de politie teruggekregen. Toen wilde ik een scooter, een hele nieuwe gekocht maar dit heeft niet lang geduurt, door de kleine wieltjes diverse malen bijna onderuit en ik wilde niet meer als vader van drie bloedjes van kinderen mijn leven wagen op dat ding en een oud klein autootje gekocht die ik nog steeds heb. De Puch staat nog steeds in de schuur en gaat niet weg en denk er over deze nog een keer te restaureren en voor mooie dagen te gebruiken. Mijn zoon is 20 heeft een rijbewijs en heeft nooit brommer gereden gelukkig. Mijn dochter werd afgelopen zondag 16 en wil ook geen brommer gelukkig, mijn jongste van 11 weet ik nog niet. Ik begrijp nu ook de grote angst van mijn ouders, maar het was toch een leuke tijd en de basis van mijn huidige sleutelkennis en daardoor al het onderhoud van mijn auto's en ook klassieker

mijn wens was een ZWARTE PUCH MAXI of een DONKERRODE.tijdens mijn 16de verjaardag was ik met mijn oom en tante en nichtjes op terschelling,dus ik kreeg een brief van thuis met de felicitaties en een plaatje van mijn nieuwe brommer,wat was ik teleurgesteld,het was een GELE…..sniksnik toen we weer naar school gingen,moest ik heel erg aan de brommer wennen,vooral gas geven en remmen.dat laatste heb ik geweten,in de bocht gaf ik gas i.p.v.te remmen en reed met brommer en al de sloot in.koppie onder,ik werd gered en werd thuisgebracht door een vriendin.thuisgekomen deed mijn moeder de deur open met de woorden”woar is dien brommer”,ze zag helemaal niet hoe ik erbij stond…..

Leuk, al die brommer merken weer eens langs te horen, nou ja, horen, komen.
Bijna alle merken heb ik gevonden, op een paar na, zoals de Garelli en een Casal?
Toen ik in ‘72 16 werd, begon ik op een Puchie (tuurlijk reed ik al langer op brommers, zoals m’n zus d’r moby(s)letje), nou niet echt een blikvanger met m’n zweefzadeltje. Maar later werd het een Kreidler, toen een Zundapp en pas daarna verloor ik mn hart aan een Garelli Record uit, ik geloof ‘73. eigenlijk maar een onooglijk brommertje maar OH OH wat ging die hard zeg, na wat ‘kleine aanpassinkjes’. In ‘74 werd de helm pas verplicht, een moment om te kappen met brommertjes. Tijd voor het ‘echte’ werk, bah een auto..

Ook ik had een Puch Maxi; die m’n ouders van een ouder nichtje hadden gekocht en opnieuw hebben laten spuiten. Hij was Oranje met zwarte biezen! Zo heel lang heb ik er volgens mij niet op gereden, maar naar de manege in Delft (vanuit Rotterdam) was het wel heel makkelijk.
Mijn vriendje destijds had een Zundapp. Zo zijn jullie ook weer bij

Bromfietsen, leuk!!

Op m’n twaalde (1968) m’n eerste solex gekregen (er was toen nog voldoende ruimte om achteraf te rijden)
Daarna een Berini M21, een Sparta met handversnelling, een berinu M21, een Sparta buikschuiver.
Toen ik zestien werd een witte Puch kikkerbek gekocht, deze even gehad, was meer stuk dat dat hij reed.
Als laaste een batavette, maar ik het het zin er af.
Batavette verkocht en toen gaan motorrijden en dat doe ik nog steeds.
Naast een moderne motor (Tuono) heb ik nog een GT 550 uit 1974.

Ja, ik ben (nog?) brommergek.
In 1971 op mijn 16e voor het eerst legaal op een Berini (met rolaandrijving op het achterwiel) van mijn vader. Hopen dat iedereen dacht dat het een “echte”was (leek wel wat op Puch/Tomos) Vlak daarna een Zundapp (515), zo’n grijze oudemannen brommer. 3bak handversnelling met voetrem. Een jaar later ingeruld voor een 517 uit 1968 ‘Buffeltank heette die netjes (in de volkmond kl*tenstoter). Weer een jaar later een Kreidler.
In 1975 gaan werken en van Den Haag (waar ik op een klusje zat) via het kantoor in Leiden naar een klant in Nieuwkoop. Prachtige vila aan de plassen. En daar stond ik te druipen in mijn gele regenpak met rode pothelm. Snel een auto gekocht en de Kreidler verkocht.
In 2004 begon het weer te kriebelen en dus weer een 517 gekocht. Nu een ‘74er CS50.
Maar ben nu aan het motorrijlessen. Er zal wel een chopper komen. De Zundapp’s met 125 of 175cc zijn me jammergenoeg veel te duur!