Poppenkast
Link naar dit artikel Op donderdag 30 maart 2006 geschreven door Frank Faber
Voor mijn zesde verjaardag kreeg ik van mijn opa een door hemzelf vervaardigde poppenkast compleet met gordijntjes en verlichting. Helaas was die verlichting gauw gesneuveld, maar wat heb ik met mijn zusje een plezier gehad van die poppenkast! Poppen, althans de koppen daarvan, maakten we van papier-maché.
Die koppen waren hol van binnen omdat je wijsvinger er in moest. Als de koppen droog waren werden ze beschilderd, ik geloof met vingerverf.
De rest van het poppenlijfje was niet meer dan de kleding die de pop droeg en dat maakte mijn moeder van een lapje stof. We verzonnen onze eigen figuren, dus poppen zoals de klassieke Jan Klaassen kwamen in onze collectie niet voor. We hadden een prinses Amalia (vooruitziende blik?) en ik had een kabouter Rokstok gemaakt. Hoe ik op die naam gekomen ben weet ik niet meer.
Verder hadden we nog een aantal figuren maar ik zou niet meer weten welke. Jaren later hadden we onze verzameling poppen uitgebreid met de leukste koppen. Helaas had mijn moeder toen een overijverige hulp in de huishouding die al die koppen weggegooid heeft, doodzonde! Ook heb ik zelf een decor geschilderd van een bospad. Voorheen schilderde mijn moeder de decors, maar ik dacht, wat zij kan, kan ik ook. Dan het spelen; meestal verzonnen we zelf het script wat niet opgeschreven werd dus werd er in hoge mate geïmproviseerd en zijn al die verhaaltjes verloren gegaan.
De poppenkast heb ik nog steeds; hij is beplakt met donkergroen plakplastic en wat stickers. Momenteel staat hij nutteloos op zolder maar wegdoen kan ik hem niet omdat het een geschenk van mijn opa was. Het publiek voor wie we speelden bestond meestal uit mijn ouders en een enkel vriendje. Hebben jullie vroeger ook met de poppenkast gespeeld? Ben benieuwd naar jullie verhalen!
Feed
Trefwoord(en): amalia, jan klaassen, papiermaché, poppenkast, vingerverf
24 reacties op “Poppenkast”
Laat een reactie achter
Poppenkast is toch voor meisjes??
Hahaha, zit ik hier midden in de nacht een stukje over poppenkasten te schrijven… nou vooruit dan.
Heb hier úúúúren en úúúúren mee doorgebracht in mijn jeugd, had twee jongere zussen die het geweldig vonden als ik mijn fantasie weer eens de vrije loop liet tijdens het improviseren van verhalen. We hadden geen zelfgemaakte poppen maar ik herinner me wel dat ik de poppen uit de winkel vaak bewerkte met extra attributen zodat deze toch een eigen karakter kregen. Vooral de wolf van Roodkapje was één van mijn favoriete poppen om mee te spelen, stond altijd garant voor horror en bloedvergieten in het verhaal. Ook de boze heks werd in elke voorstelling opgevoerd omdat je er zo heerlijk slecht mee uit de hoek kon komen. Overigens zorgde ik er geloof ik altijd wel voor dat iedere voorstelling toch een happy end meekreeg, ondanks al het enge en gruwelijke wat er aan voorafging.
Wij hadden een echte poppenkast in de vorm van een paddestoel en met gordijntjes. Ook mooie poppen, waarvan ik me vooral Roodkapje en de wolf herinner. Zal de psychiater wel wat over te zeggen hebben
Mijn broer en ik speelden samen poppenkast en de buurkinderen deden ook mee. Het was nog leuker toen een keer onze vaders mee gingen doen. Die maakten er een soort melige sketch van waarvan ze vermoedelijk meer begrepen dan wij zelf.
Wij hadden er vroeger ook een, me jongere zusje had die gehad voor haar verjaardag of sinterklaas.Ik kan hem nog wel voor me halen ,rood met blauw, en de gordijntjes waren geel we hadden ook een paar gekochte poppen en een paar die me moeder zelf had gemaakt.Ik geloof niet dat we er erg veel mee gespeeld hebben.De aller eerste keer dat ik poppekast zag was op de kleuterschool ,weet nog welk lokaal en de groene kleur van de poppe kast.
Voor mijn 10e verjaardag in 1968 kreeg ik een lichtblauwe poppenkast, een soort vouwdeurgeval. Geen gordijnen kan ik me herinneren. Er waren vier poppen bij: Jan en Katrijn, een politieman en een soort boef die er eigenlijk heel guitig uitzag. Ik herinner me de geur van de rubberen koppies nog, je kon net je vinger in het hoofd steken door de nek. Op school speelden we ontzettend veel poppenkast (of heet het nu poppekast zonder n? Pannenkoek mag toch ook niet meer?) als vrije expressie, daar waren trouwens wel gordijnen en de kast was levensgroot. Mijn poppenkast stond op tafel. Ik denk dat ik er mijn broer enkele keren behoorlijk bang mee heb gemaakt en toen mocht ik dat niet meer. Daarna had ik thuis geen publiek meer.
Nu moet ik even goed nadenken wat voor een poppekasten poppen ik had: een prinses met een blauw jurkje, een lakei met een kromme neus en kaal hoofd, een politieman, een oude vrouw met grijs haar, een soort boef, Jan Klaassen met een gestreept pakje en een roodpetje op zijn kop en volgens mij waren er nog twee poppen waarvan ik me nu even niet voor de geest kan halen hoe die eruit zagen.
Maar dat komt vast wel in de loop van de dag.
Heel veel gespeeld met de poppenkast, was een klein wiebelig kastje, met van die gordijntjes die maar net dicht konden.
De verhaaltjes gingen natuurlijk over de boef die de prinses iets aan deed. En de politieman die alles weer in goede banen leidde.
Het was altijd geinig om stemmetjes te verzinnen voor de poppen en rollen die zij moesten spelen. Én proberen die stemmetjes tijdens het hele spel vast te houden. Was vaak lachen.
Als ik kijker was vond ik altijd dat je het hoofd van de poppekastspeler niet mocht zien.
Ik herinner me ook dat het soms als speler best lastig was om van pop te wisselen; dat gewurm achter die kast, maar één hand en soms je mond/tanden ter beschikking.
Jaren geleden op de peuterzaal een poppekastvoorstelling gegeven, ik waande me weer even terug in de tijd én samen met mijn mede poppekastspeler heb ik vreselijk achter die (grote) kast gelachen.
Ik vond poppenkast alleen op school leuk, heb er thuis nooit mee gespeeld. Wel herinner ik me, net als Henny Jane, de lucht van de plastic popjes en het zweet op je vingertjes als je die te lang in de kopjes had. Dat plastic ademde natuurlijk voor geem meter.
Wij hadden ook een poppenkast, volgens mij had mijn vader die zelf gemaakt. Ook met gordijntjes. Hij was vrij groot, zodat je er makkelijk met drieën een voorstelling kon geven. We hadden gekochte poppen, een set met Jan Klaassen en Katrijn.
De poppenkast is niet lang voor zijn eigenlijke doel gebruikt; we speelden er vooral winkeltje mee; de poppenkast was dan het loket, want je kon er makkelijk in zitten op een stoel. Heeft ook nog weleens dienst gedaan als 'moeders patatkraam'.
Ik weet niet waar onze poppenkast is gebleven; misschien wel naar nichtjes of neefjes, want toen mijn kinderen in de leeftijd waren om poppenkast te spelen, bleek mijn moeder hem niet meer op zolder te hebben staan.
Ik had een poppenkast die eigenlijk een winkeltje was. Open en met een markiiesje (zonnescherm) ervoor. De prinses was mijn lievelingspop. Het waren poppen met een rubber/plastic kop en een stoffen lijfje. Die prinses had wel een errrrrrug smal keeltje; mijn wijsvinger zat altijd klem. Verder was er nog een koning en een beetje gemeen kijkende kabouter. Hele verhalen werden er verzonnen. Hoezo tv kijken?
Wij hadden thuis geen poppenkast. Mijn eerste kennismaking met de poppenkast was op school toen er een voorstelling gehouden werd. Ik herinner me nog hoe ik meegesleept werd door het verhaal en net als de meeste kinderen de longetjes uit mijn lijf schreeuwde om Jan Klaassen te waarschuwen voor die gemene boef.
Wat ik ook nog weet is dat ik zo teleurgesteld was toen ik er achterkwam dat de juffen de poppen hanteerden. Weg magie. Net zoiets als er achter komen dat Sinterklaas niet bestaat.
Zelf hadden wij geen poppenkast, maar in Amsterdam op de Dam hadden de Amsterdammertjes "hun" poppenkast. Die poppenkast staat er al meer dan honderd jaar. Als mij moeder de stad in ging dan moesten we natuurlijk ook even stoppen bij de poppenkas die strategisch stond opgesteld tussen de Nieuwendijk en de Kalverstraat met het paleis als achtergrond.
Het was altijd weer een feest, maar je ontgroeit een poppenkast zo snel om er achter te komen dat het leven soms wel op een poppenkast lijkt.
Herinner mij de poppenkast alleen van de kleuterschool. En alle hiervoor genoemde poppen kan ik mij ook zo voor de geest halen, inclusief dat luchtje van de plastic koppen.
Poppenkast, tja? Ik vond de spanning eromheen. (….gordijnen gingen soms dicht en allemaal mocht je op de grond zitten..) eigenlijk veel leuker dan de voorstelling zelf.
Thuis speelden we ook wel eens poppenkast, maar dan gewoon met echte poppen. Die poppen kwamen dan vanachter de rugleuning van de bank tevoorschijn. En de verhalen….zelf verzonnen en dus veeeeel beter dan die vervelende Jan Klaassen en Katrijn verhalen met agent en boef.
Wij hadden thuis geen poppenkast voor zover ik me herinner. Wel 1 of 2 poppen geloof ik.
.
Mijn zoontje heeft voor Sinterklaas (van opa) een poppenkast met poppen gekregen, de eerste weken speelde hij er nog wel eens mee maar nu staat het ding mooi te wezen aan de rand van z'n bed en meer niet. Zonde hè. Maar ik moet niet proberen om hem weg te doen hoor, dan wordt ie boos
@tijdelijke vrijgezel: poppenkast is iets anders dan spelen met poppen dus dat hoeft niet per defenitie iets voor meisjes te zijn; dat soort poppenspel is al behandeld in de gastlog poppenmoeders.
Mijn naamgenoot Frank Kooman verdient er zelfs zijn brood mee en geeft ook voorstellingen voor volwassenen. Ik heb als kind diverse voorstellingen van zijn hand gezien. Hij was destijds gehuisvest in het Statenkwartier van Den Haag. Hij speelt nu samen met zijn zoon die ongeveer van mijn leeftijd moet zijn en die is geloof ik ook van dit stukje unieke theater voort te zetten, want Frank Kooman is natuurlijk al aardig op leeftijd.
Waarschijnlijk washet 5 December 1979. Mijn broertje en ik kregen van de Sint altijd veel leuke spelendingetjes en de standaard was dat er 1 groot kado bij was. Dat jaar was het een heuse poppenkast. Gekocht bij Koolen, werd later Speelboom, toen Intertoys, toen Toys R Us. Mijn vader en moeder, toen nog happily married, gingen na de kadootjes over tot een poppenkastvoorstelling waarbij er gemakshalve vanuit werd gegaan dat ons Danny (Corky73) en ik gretig publiek waren. Er zat een boekje bij en t zal wel roodkapje en de wolf o.i.d. zijn geweest wat opgevoerd werd door papa en mama. Met ingehouden lol lachtte onze ouders in hun vuistje tijdens de opvoering. Wij waren namelijk muisstil en aan het poppenkastverhaal gekluisterd. Dacht men. Op 3 kwart van het verhaal, het werd nu heel spannend, piepte mijn moeder om t hoekje….En daar lagen hun 2 kinderen op hun buik zoetjes te kleuren in hun gloednieuwe kleurboek met gloednieuwe Caran D'Ache regenboogviltstiften. Met de rug/kont naar de poppenkast toe. wij waren dus niet geïnteresseerd.
Later vonden we roodkapje en aanverwante poppen vooral leuk om te laten headbangen en te laten vliegen. Die kast zèlf is niet lang in ons huis geweest denk ik. Ik kan 'm me niet eens herinneren dat we die ergens hadden staan. . .
Dit zou ik nou bv dolgraag op video gehad willen hebben. Wij 2 lief aan t kleuren en papa en mama gebroederlijk iets opvoeren middels de poppenkast… Mooi plaatje….. zucht.
Geen band mee maar misschien nog dit jaar een zelfbouw project…
Uit mijn jeugd heb ik niet zoveel herinneringen aan de poppenkast. Ik geloof wel dat we er een hadden of in ieder geval de poppen. we hebben nu een poppenkast gemaakt voor onze kinderen ze zijn nog een beetje te klein om zelf verhalen te verzinnen en ik ben helaas niet creatief genoeg. heeft iemand nog een tip waar ik poppenkastverhaleen kan vinden?
Tuurlijk hadden we vroeger een poppenkast. Ook speel ik nu nog de kinderen van mijn broer het sprookje van Roodkapje voor, zij het dat de wolfpop er niet meer is. Een lieve teddybeer neemt nu de honneurs waar. Het horroreffekt is er niet minder om, wanneer Roodkapje de teddybeer met oma in zijn buik in het bed van oma in het schemerduister aantreft. Mijn hele dag is weer goed wanneer de kinderen elke keer zowat tegen het plafond springen van schrik bij de volgende scene:
(-Op fluistertoon- ) Voorzichtig sloop Roodkapje naar het bed van oma. Ze kon maar net iemand in het kleine bedje zien liggen en fluisterde daarom een beetje bang :
Oma, wat heeft u een grote oren…!?!
De beer antwoordde: Da´s om je goed te kunnen horen…
Maar.. maar oma wat heeft u een grote ogen !?!
Da´s om je beter te kunnen zien, mijn kind…
Maar.. mmmaar ooomaaa, wat heeft een grooote taaaanden…
(Schreeuwend) Da´s om je beter te kunnen opeten, graaaaauuuww…
Ze schrikken zich wild, hihihih, elke keer weer…
Tja, toch ook die poppen laatst bij albert heijn gespaard van Assepoester, dus die opvoeringen staan bij ons nog op de agenda van pakweg 2009-2010…
Ja, poppenkast speelde ik. Nee wij hadden geen kast, maar speelde in de openlucht vanachter een wit gespannen beddenlaken. Het spel was hierdoor zelfs ruimer van opzet en de poppenspelers verdrongen elkaar niet.
Oh ja, de poppenkast , bijna alweer vergeten….De kast uit mijn jeugd was niet veel meer dan een stuk karton met wat opdruk. De kast was gelijk de verpakking van de “poppen” , geen gewone poppen waar je je hand insteekt maar 2-dimensionale, van dun karton, met een ijsstokje eraan om vast te houden
Evengoed een hoop plezier ermee gehad, de poppenkast werd op tafel gezet en als kind kon je je daar prima achter verschuilen 
Pas vele jaren later kreeg mijn jongere zusje een keer een “echte” pop, maar toen was het speelkwartier voorbij, de kartonnen poppen vertoonden vele sporen van slijtage en bij een opruimronde is het geheel weggegooid.
Hallo Frank Faber, ja ondergetekende is inmiddels bijna 78 jaar en geeft nog steeds voorstellingen. Poppenspel is een vak en je kunt er o zo veel mee. Mijn zoon Arjan werd er ook door aangestoken en als het zo doorgaat mijn kleinzoon Matthijs( 4) ook ! Je was vroeger waarschijnlijk bang van de witte hand uit het zonnekacheltje; in werkelijkheid was het de hand van een sneeuwpop. Kom nog eens kijken in het theater om je jeugdherinneringen op te halen; Politicus Mark Rutte deed dat ook kort geleden. Groeten FRANK KOOMAN
Wat leuk !!!1 De poppenkast…Heb als kind eigenlijk niet eens zoveel poppenkast gekeken, maar later juist meegespeeld voor kleuters…
Enig was dat….Ik vergeet nooit meer dat ik werd gevraagd om mee te doen op mijn toenmalige werk,nu 30 jaar geleden, maar ik had maar 4 dagen de tijd om mijn tekst te leren, want ik verving iemand die ziek was geworden. Lukte dus nooit om de tekst uit mijn hoofd te leren, dus hing men de tekst aan de binnenkant van de kast, zodat ik zou kunnen spieken.
Wat hadden ze nou gedaan: twee paginas’s per ongeluk(?) verwisseld, dus ik raakte helemaal de kluts kwijt. Toen bleek dat ik toch wel gezegend was met een beetje improvisatietalent, want niemand van de kinderen en hun ouders hadden in de gaten dat het helemaal verkeerd dreigde te gaan!!!1
Maar goed dat ik onzichtbaar was achter de kadt, want ik had een boei van hier tot Tokio!!!
Op de kleuterschool had ik een hekel aan de poppenkast, maar dat kwa door het eerste verhaal dat ik daar heb zien spelen. Het ging over een hond, die een stuk worst had gestolen en door Jan Klaassen gestraft werd; hij werd aan een paal vastgebonden en dat beest moest zo huilen!Vreselijk vond ik dat, ik heb nog heel lang geweigerd om mee te gaan naar het speellokaal als er poppenkast gespeeld zou worden. Dan bleef ik met een ander kind in de klas, maar uiteindelijk hebben ze me toch zover gekregen dat ik meeging. Toen bleek dat het niet allemaal narigheid was…