Lievelingsoom(s) en/of tantes
Link naar dit artikel Op vrijdag 7 april 2006 geschreven door Sandra67
Niet dat mijn andere ooms en tantes niet lief waren hoor, maar als kind had ik eigenlijk maar één echte lievelingsoom, dat was mijn “Ome Gerard”.
Ome Gerard was eigenlijk nooit echt volwassen geworden, hoewel hij wel getrouwd was en een zoon had. Ome Gerard leek meer op een groot kind, en dat maakte hem juist zo fantastisch als oom. De grootste vliegers ooit, kon je met hem bouwen, en dan met zijn allen in de auto naar het industrieterrein rijden om daar te proberen of het enorme gevaarte ook echt kon vliegen.
Herinner me dat hij dan als een kind zo blij was wanneer de vlieger omhoog schoot, maar ook ontroostbaar kon zijn wanneer de vlieger neerstortte of in de boom belandde. Maar altijd werd er wel weer een nieuw exemplaar gebouwd, als de vorige gesneuveld was. Ome Gerard was van beroep buschauffeur, en als je geluk had dan had hij weekenddienst op stadslijn 51, die vroeger bij ons door de straat reed . Een enorm hard claxonneren in combinatie met een stilstaande stadsbus op ons pleintje, was genoeg om ons kinderen te doen opspringen uit de stoel. “MAMAAAAAA…ome Gerard met de bus, mag ik mee???? ” Gauw kreeg je dan een kop koffie met veel melk en drie suikerklontjes in je handen geduwd, en probeerde je zonder al te veel te morsen de aan de overkant van het pleintje geparkeerde stadsbus te bereiken.
Meestal raakte het speculaasje op het schoteltje flink doordrenkt met koffie als je via de trap de snel de bus inklom. Feest was dat, bij ome Gerard voor in de bus staan, en zo een heel rondje mee mogen rijden door de stad. Herinner me dat we tijdens de route binnen tien minuten twee keer langs dezelfde patatkraam reden: de eerste keer dat je er langs kwam gooide ome Gerard de busdeur open om voor ons, al schreeuwend richting de man van de kraam, patat met frikandel te bestellen.
Tien minuten later konden we dan onze bestelling ophalen, als de bus weer langs de kraam kwam. Of dit ook de officiële route van de bus was (2x langs de patatkraam), of dat ome Gerard dit gedeelte van de route zelf zo bedacht had? Het maakte ons als kind ook niks uit. Heerlijk waren die patatjes. En met volle buik werd je dan weer op keurig met de bus voor de deur van je huis afgeleverd.
Hebben jullie ook warme herinneringen aan een bepaalde oom of tante?
48 reacties op “Lievelingsoom(s) en/of tantes”
Laat een reactie achter
Nou Sandra67, ik weet niet of t in de naam zat, maar ik heb t hier op JS ook al eens gehad over MIJN Ome Gerard, mijn lievelingsoom (brommers/carnaval).
Ome Gerard, t zwarte schaap vd familie. Brommers opvoeren, bakkebaarden, langgolvend haar, goeie kop en zo gek als een deur. Ome Gerard ging mensen shockeren door heel serieus zijn handveger Trixie uit te laten. Schitterend hoe mensen dan kijken. (Pas op hij bijt!) Hij heeft geiten en bokken en hanen, kippen en konijnen in zn rijtjeshuistuintje. dronk 60 flessen bavaria per dag, en haalde altijd kattekwaad uit. pindakaas onder zn zool-grappen, kaarttruukjes, cafehumor…t werd allemaal bij oma (hij woonde nog thuis bij oma) gedemonstreerd. Heerlijk! We kregen ook altijd een handvol guldens om op de kermis met de horlogegrijpers te spelen. en die horloges die hij greep verkocht hij met winst in t cafe. Ome Gerard kwam vaak met politie in aanraking (gestolen goederen en zo). toen mijn ouders gingen scheiden in 84, toen werden wij (mama en broertje en ik) t huis uitgezet maar gelukkig zat ome gerard in de gevangenis dus konden we in zijn huis . Ome gerard. Ondeugende vent. Plat Eindhovens en vandaag de dag aangewezen op astronautenvoer. rookt als een ketter, keelkanker, geen stem, rochelend door t leven nu…tis een ouwe man geworden op zn 54ste. maar niemand dacht dat hij de 50 zou halen. ook de doktoren niet. en hij is tegelijk met mij jarig. ome gerard en ik. allebei op koninginnendag. 18 jaar was hij toen ik kwam….ik was zijn lievelingsneefje.
ome gerard….gouwe vent.
@ Steven…Ja,dat was heel stom, ik was net bezig met het schrijven van dit logje, toen ik ineens in jouw stukje bij log brommers "lievelingsoom Gerard" las. Toen je ook nog schreef over die chronische geruite pet…..hoorde ik ineens het liedje van The Twillight Zone voorbij komen.
Op 1 oom na leven al mijn ooms en tantes nog.
ik heb in feite twee lievelingstantes.
Maar niet zozeer om dat je ben hen alles mocht, maar meer vanwege het karakter
Goh, dat is toevallig; er ligt van mij een gastlog op de plank over broers en zussen, ook familie dus of heb ik nu al teveel verklapt?
Ik heb veel (oud)ooms en (oud) tantes gehad die nu allemaal overleden zijn. Ik kan niet zeggen wie nou eigenlijk mijn favoriet was; ze waren allemaal erg aardig voor mij. Ik heb nog een "echte" oom, dat is de broer van mijn vader; ook een reuze aardige oom, al zie ik hem niet vaak want hij woont in Zweden. Vorig jaar heb ik hem voor het laatst gezien op de 80ste verjaardag van mijn vader, daar kwam hij speciaal voor over. Verder heeft mijn moeder nog een halfbroer en die zie ik ok niet vaak want hij woont in Zuid Frankrijk; hij is trouwens jonger dan mijn moeder, maar hij is al overgrootvader!
Met de ooms en tantes van mijn vaders kant had ik helemaal niets.
Wel met die van mijn moeders kant. De zus van mijn moeder voelde een beetje aan als mijn moeder. En haar broer/mijn oom leek veel op mijn opa, die ook erg aardig vond.
Eén keer bij mijn oom en tante gelogeerd, was een mislukking omdat ik altijd last van heimwee had. Een dagje bij hen en mijn neefjes, en met mijn neefje heerlijk banjeren, vond ik geweldig.
Helaas spreek ik deze ooms en tantes alleen nog op de verjaardagen van mijn ouders, eigenlijk véél te weinig.
Aan moederskant geen tantes en ooms, maar wel aan vaderskant en veel bij hen gelogeerd in zomervakanties daar ze bijna allen voor de klas stonden en wij thuis een boerderij hadden….uitbesteden die handel! Veel met neefjes en nichtjes gespeeld en overal de boel mooi op stelten gezet. Nu ik al jarenlang ver weg woon toch nog heel wat contact, vooral via email.
Mijn lievelingsoom was ook mijn peetoom: ome Frans. Ik schrijf 'was' omdat ome Frans in 1968 is verongelukt in zijn auto. Altijd scheuren in die bak. Dus het moest er eens van komen. Dat het dan ook meteen afgelopen was met zijn jonge leven, was wel heel erg…
Ome Frans: een stoere en tegelijk lieve oom. Hij had een café in België, een lieve vrouw en 2 ondeugende zonen. Hun derde zoontje overleed vlak na de geboorte.
Mijn oom was vaak op bezoek en nam dan wel eens een kadootje mee voor zijn petekind. Hij was altijd in de mood om mee te spelen of een sterk verhaal te vertellen. Wat zou hij trots geweest zijn op mijn diplomauitreiking, met ons huwelijk en de geboorte van onze drie dochters. Helaas, hij mocht het niet meer meemaken.
Het is de liefste oom van de hele wereld, mijn ome Frans!
ik had altijd een lievelings oom en tante.. daar ging ik vanaf kleins af aan in de zomervakantie een weekje logeren en ik werd natuurlijk ook super verwent. elke zomer kwam ik wel met iets voor de poppen of barbies thuis.. of ik kreeg een mooie ring.. echt helemaal super..
maar op een gegeven moment wilde ik niet meer.. werd te oud het was niet leuk meer… me tante en oom vonden dat erg jammer.. zelf hadden ze geen kinderen.. (mijn mam verschilt heel veel van leeftijd met me tante, haar zus. dus ik d8 altijd dat ze me moeder een soort als dochter zag en mij dus als een soort van kleinkind.. )
ze zijn nu nog steeds erg bekommerd om me heel lief natuurlijk maar ook heel erg vervelend.. ze zijn ouder maar de tijd gaat door en dat hebben ze nog niet in de gaten.. dus ze zeuren steeds meer over nuteloze dingen..
maar de zomers nee die vergeet ik niet..
Eigenlijk had ik geen lievelingoom, wel een lievelingstante. Tante Fenny, ze was lief en hartelijk. Helaas is ze veel te vroeg overleden. Ook had ik een oom Gerrit, die kon werkelijk prachtig tekenen. Hij tekende in mijn poëziealbum een Bambi met zn moeder…zo mooi!!! Het versje ernaast is me nu heel dierbaar, toen had ik er een BEETJE moeite mee…(tranen met tuiten)
Lieve Lidy,
Al ben je nog zo'n loeder
toch ben je de trots van je vader en je moeder..
Ik hoop dat ik nu tot de favoriete tantes van mijn schattige nichtjes en neef behoor!!!!
@ Frank….Oh leuk een gastlog over broers en zussen (had ik ook nog aan gedacht, toevallig ….jij dus ook) .
Van sommige ooms en tantes vond ik het soms wel vervelend, dat ze je altijd gingen vergelijken met hun eigen kinderen. En dan altijd maar net zo lang vissen tot ze iets bij je hadden ontdekt, waarin jij dan minder goed was dan hun eigen dochter.
Zo van….God heb je een onvoldoende voor Frans,…ons Esther heeft daar altijd hele hoge punten voor. Of "God, heb jij nog steeds geen vriendje, en danr een sarcastich lachje, omdat hun dochterlief al wel een vriendje heeft. Iemand anders dat ook gehad, dat tot in den treure vergeleken worden met (even oude) nichtjes?
Ik heb mij ook als tante voorgenomen dit nooit te zullen doen. Ik wil gewoon een gezellige tante zijn, waar ze graag op bezoek komen!
@Sandra67
Daar had ik ook altijd een hekel aan, als tantes vroegen (want ooms vragen dat soort dingen niet): heb je nog geen vriendje? En vervolgens: waarom niet? Dat vond ik altijd zo'n domme vraag, alsof je zo een vriendje kunt nemen als je daar zin in hebt.
nee, gelukkig niet… ooms en tantes die kreeg je er gewoon bij; ik heb er niets mee.
Zie hierboven, ik ook niet.
Stel je voor als je anders geaard zou zijn, dan komt zo'n vraag van een oom of tante wel een beetje pijnlijk over. Dan is niet de vraag: "hoe vertel ik het mijn ouders?" belangrijk, maar "hoe vertel ik het oom en tante?"
Geen lievelingsooms- of tantes. Het zijn en waren meer of minder aardige mensen die ik eigenlijk voornamelijk tegenkwam op de verjaardagen van mijn ouders.
Sommigen hadden de hinderlijke gewoonte om zich via mijn moeder met mij te bemoeien:
"Ze" is wel erg verlegen, hoor!
Wat ziet "ze" toch altijd bleek, komt "ze" wel buiten?
Wat is "ze" mager, eet "ze" wel genoeg?
En later: Is "ze" al "een groot meisje"?
Menstrueert ze al, bedoelden ze daarmee…
Pffff, dat ik dat allemaal pikte!
Maar ja, ik was dan dus ook verlegen.
Frank Faber: hij is leuk! Maar wel precies de reden waarom wij altijd tegen onze dochter zeggen: als je later een vriendje of een vriendinnetje krijgt..
Typisch trouwens dat je je omgeving in een speciale sessie moet vertellen dat je homo bent. Niemand zegt ooit: luister eens, ik moet jullie iets vertellen, ik ben hetero!
@Lia, voor de goede orde, ik ben hetero maar ik heb wel begrip voor homo's en lesbo's; je geaardheid heb je niet zelf voor gekozen; je kunt niet zeggen; kom laat ik maar eens homo worden, je bent het of je bent het niet, maar je geaardheid doet natuurlijk geen afbreuk aan je kwaliteiten als mens!
Frank Faber: intussen denk ik er ook zo over, maar heb vroeger nogal afgegeven op flikkers. Niet op homo's, maar wel op flikkers (die elke gelegenheid aangrijpen om over seks te praten). Ach, intussen respecteer ik ieders geaardheid, alhoewel ik me nog wel kan irriteren aan de sekslading die er kennlijk altijd op moet liggen tijdens die roze dagen met een ultra hoog Village People gehalte. Maar dan kijk ik daar gewoon niet naar. Klaar. En Drag Queens…hmm ben ik ook nog niet aan toe hehehe. Vinnik irritant.
)
Maar ach, Kimi, mijn zoontje heeft bijv. 4 opa's:
mijn papa
de man van mijn moeder
de papa van Bo èn zijn man (de 'opa's' in de volksmond)
Kimi heeft dus ook nog homopa's erbij hahaha! Geluksvogel!:o)
@$teven, ik begrijp precies wat je bedoelt; ik heb absoluut niets tegen anders geaarden maar houd niet van provocatie. Ik zeg toch ook niet van kijk eens hoe hetero ik ben! Gisteren was ik in het railtheater en daar was ook een travestiet; gekled in een maillot met minirokje maar met duidelijk zichtbare baardgroei. Diverse mensen zag ik er wel over gniffelen maar ik zou dat niet openlijk tegen haar/hem/het doen. Mijn motto is om iedereen in zijn waarde te laten. Zo dat was even off topic, nu weer terug naar lievelings ooms en tantes (of nichten)
Ik had een stel ooms en tantes maar er zat niet echt een lievelings oom of tante bij.
Mijn moeder was ook constant gebrouilleerd met haar zussen en dus waren verjaardagen en zo een uitputtingsslag in "elkaar negeren" of vileine opmerkingen maken.
De meesten zijn nu overleden …. maar zelfs dat weet ik niet zeker van iedereen. Ja het is waar, vrienden kies je, en familie daar zit je mee.
Even nog off topic voor Frank Faber : Ik vind een travestiet een "het" noemen en even later zeggen "Mijn motto is om iedereen in zijn waarde te laten." met elkaar in tegenspraak. Een travestiet is een "hem" en travestie heeft niks, maar dan ook helemaal niks met homosexualiteit te maken. De kans dat ik in mijn leven in een jurk zal lopen is 0% maar ik woon wel samen met een aardige meneer.
@Bertus, het was niet mijn bedoeling jou tegen het hoofd te stoten maar toen ik die man zag zat ik wel te twijfelen in eerste instantie; is het nou een man of een vrouw? Niet dat dat wat uitmaakt maar je staat toch even raar te kijken. Je hebt trouwens wel gelijk; travestie wordt vaak ten onrechte geassocieerd met homoseksualiteit; het kan samen gaan maar het hoeft niet per se. Als twee homoseksuele mannen met elkaar in het huwelijk treden is het haast onvermijdelijk dat daar flauwe grappen over gemaakt worden, zo van "wie trekt de trouwjurk aan?" maar je moet dat wel relativeren, humor over dat onderwerp mag best zolang het niet kwetsend is. Het belangrijkste is echter dat je samen gelukkig bent en dan moet je eigenlijk lak hebben aan je omgeving.
Zullen we ons nu weer bezighouden met het onderwerp waar deze log in eerste instantie over gaat?
@Frank : Okay !!!!
Nou, een leuke discussie hierboven, omdat er vroeger wel eens tantes waren die vroegen of je al een vriendje had. Vind dat nog steeds een stomme vraag, en niet alleen omdat het ook een vriendinnetje kan worden , maar omdat het toch ook goed moet zijn als je single blijft??
@Sandra 67, idd, de eerste de beste oom of tante die het lef heeft om deze vragen nog eens te stellen beuken we meteen in elkaar hahaha Hebben ze in die familie meteen een nieuw gespreksonderwerp: die dertigers van tegenwoordig.
Tja, ik had vroeger een tante die de pas gemaakte klasikale schoolfoto bekeek en meteen aan me vroeg welk meisje ik op die foto leuk vond. Ik als beginnende puber met een rood hoofd schuchter een meisje aangewezen. Ik weet niet meer of ze mijn keuze had goedgekeurd, mijn vrouw heeft ze trouwens nooit ontmoet daar is ze net iets te vroeg voor overleden.
Euh, ik bedoel natuurlijk dat die tante net iets te vroeg was overleden. Mijn vrouw leeft gelukkig nog!
@ Rick en anderen, ik had geloof ik beter een log kunnen schrijven over bloedirritante ooms en tantes, die komen blijkbaar veel vaker voor dan lievelingsooms en tantes
Nee, ik had dat niet zo. Gezien het feit dat de familie altijd op voet van oorlog leefde, heb ik nooit echt een band op kunnen bouwen met deze of gene. En nu is er niet veel meer van over, allemaal dood.Ik had wel een leuke buurvrouw, daar zei ik ook 'tante' tegen.
@Sandra 67, jij hebt het gezegd
Het valt me op dat van de genoemde favo ooms en tantes de meesten hun ongetemde jonge geest hebben behouden. Het lijkt me super om zo'n oom of tante te hebben (gehad). Heb zelf helaas niet zulke warme herinneringen als hierboven omschreven. Mijn moeder was de oudste (van 9 kinderen), dus had ik wel een hele rits ooms en tantes. Maar zij waren of hippie en studerend of net bezig een eigen gezinnetje op te starten. Wat ik me wel herinner bij verjaardagen e.d. is dat je alle aanwezigen bij binnenkomst altijd een kusje moest geven en dat al die snorren en baarden van mijn ooms zo vreselijk prikten. Tssss, had daar zo'n hekel aan!
@An : Da's waar …. ik had zoals gezegd geen leuke familie om eens lekker een band mee op te bouwen maar wel twee buurvrouwen : Tante Jopie en Tante Coba. Dat waren prima plaatsvervangsters.
@Bertus: Beter een goede buur dan een verre familie!
Ik had een echte suikertante, de zus van mijn vader. Ze kwam elke zondag eten, en elke keer nam ze snoep mee - veel snoep.
Ook zwaaide ze ons uit als we op vakantie gingen, en dan kreeg elk gezinslid een plastic tas vol snoep-plus: in elke tas zat ook een grijze giro-envelop met inhoud.
Ik werd steeds dikker (ja, thuis deden we ook veel aan snoepen), en mijn ma vroeg mijn tante te stoppen met dat snoep. Daarna bleef alleen de vakantiesnooeptas over - en op zondag, ELKE zondag, nam Tante T. een Suske en Wiske mee…
Later ging het thuis mis, ik liep weg en kwam in een tehuis terecht vlakbij tante T. Waar ik altijd welkom was, dus elke dag fietste ik 'naar school' en fietste dan een stukje verder om de dag bij tante door te brengen. Tante T. was heilig, ze koos geen partij, ze deed niet of ik gek was, ze bemiddelde tussen m'n ouders en mij, en de dagen bij haar waren rustpunten in m'n leven.
Iedereen zou zo'n tante moeten hebben…
Jaqcueline: ja. Moesten wij ook. Als je op een verjaardag, na tientallen keren gewaarschuwd te zijn dat t allang bedtijd was voor me, in je pyamaatje dan eindelijk naar boven moest, dan moesten wij ook de hele kring af. Iedereen drie kusjes en 'wel truste'…
Dan rook ik op t eind naar oude vrouwen en oude mannen tegelijk vond ik, van al die Aaftersjeef en Onjeklonje. Bah.
Daar baalt mn vrouw nu ook zo van, dat ons zoontje zo naar parfum of after shave ruikt van familieleden…Dan gaatie als t bezoek weggaat meteen daarna in badje, om zn Natusan/zwitsalgeurtje weer terug te winnen…
Vreselijk verhaal :
Ik had een tante die geestelijk nogal in de war was. Ze dacht dat ze door de duivel bezeten was en hoorde stemmen, heel raar allemaal.
Nou was ik een nogal drukke kleuter/
En wat deed mijn moeder …. die stuurde me met die tante naar Diergaarde Blijdorp. Achteraf natuurlijk niet echt een strakke actie.
Tante leeft niet meer ( is ongetwijfeld in de hemel gekomen , was ondanks duivelse gedachten een doodgoed mens ) en met mij is het goed gekomen. Maar vreemd blijft het wel, achteraf ….
ik heb een tante die twee manden in leeftijd verschilt met mijn broer, dat was zo'n beetje de grote zus waar je afgedankte make-up spulletjes van kreeg die je bewaarde als goud natuurlijk, en ikke mocht op haar kamer altijd wel plaatjes draaien( mijn broer is wel acht jaar ouder maar soms zoo kinderachtig).
toen ik mijn eerste fuif had woonde zij net samen en ze heeft me toen helemaal aangekleed met kleren uit haar kast, ik was echt de blits die avond.wel grappig om te weten dat oma (zie ander logje) tegelijk zwanger was met mijn moeder, ze hebben dat allebei wel als heel speciaal ervaren.
Het leven is te kort en te druk om elkaar te leren kennen.
Meer iets van de Italiaanse en Skandinavische cinema, me dunkt.
$teven: al die luchtjes bleven inderdaad lang hangen en die nam je bij wijze van spreken dus ook mee je bedje in, gadver! Kimi heeft maar mazzel dat zijn ouders het herkennen en hem dit dus wordt bespaard.
Trouwens, zoals je die ome Gerard van je (eerder hierboven) omschrijft klinkt ie beslist als een hele toffe peer, maar ja wat wil je met zo'n geboortedag…
Ook ik had een hele verzameling aan tantes (en ooms). Zeker 13 van elk. Mijn moeders zussen leven nog (hoewel ze vast niet zelf achter de computer kruipen) dus ik zal mijn tante, tante I. noemen. Deze tante had een winkel en mijn ouders hielpen nog wel eens als het druk was. Mijn broertje en ik speelden dan met neefjes en nichtjes achter de winkel. We maakten vast veel lawaai? Tante I. kwam regelmatig even kijken, zei niets maar kneep dan eens fijntjes in je arm… en ik was echt een heel braaf meisje! Op verjaardagen kwam ze natuurlijk 's avonds op de koffie en was het eerste wat ze zei "moeten die kinderen nog niet naar bed?" dus verstopte mijn broertje en ik ons in de keuken. Gelukkig zei onze moeder altijd dat we mochten opblijven. Tante I. was (en is nog steeds) erg nieuwsgierig en wil graag overal het fijne van weten. Even in de keukenkastjes kijken of de grote tas van oma. ze wist alles. Nog steeds roepen wij in onze familie tegen elkaar, Hé tante I.! Vooral als iemand een beetje nieuwsgierig is. Tante I. loopt al tegen de 80 en is eigenlijk een heel lief mens, een beetje nieuwsgierig, dat wel. Maar wie niet? Mijn allerliefste tante was tante Cor. Zus van mijn vader (soort oma voor mij). Helaas is ze overleden maar ik heb veel goede herineringen aan haar. Jan Huigen in de ton spelen rond de paal van de bushalte. En ze was er altijd op kinderfeestjes. Zwaaide me uit als ik op schoolreisje ging en ze liep altijd te zingen. Toen ze al heel erg dement was genoot ze van de muziek op de crematie van haar zusje. Mooie muziek he, zei ze een beetje hard. Ze was echt de allerliefste tante die je je maar bedenken kan.Een klein dametje op hele hoge hakken achter een rollator. Ik mis haar nog steeds!
Kleine anekdote van ome Gerard:
oma woonde in gewoon een volkswijk in een rijtjeshuis vlakbij t PSV stadion. Ome Gerard kwam thuis uit t café en had een ineens een paar bij. Bizar! Dat paard stond gewoon in huis op een gegeven moment!!! At ie de fruitschaal leeg in de voorkamer. Schitterend! Ja, een oom die 'er staat een paard in de gang' in praktijk brengt, die vind je dan toch geweldig als kind?! die gaf nergens geen flikker om hij…
@ Steven….en dat terwijl de meeste mannen (vanuit 't café) toch met een kater thuis komen ipv een paard
Is het paard nog goed terecht gekomen?
geen idee. volgens mij heeft ie m een tijd gehad (Victor heette dat paard herinner ik me ineens) en toen weer verkocht. T Was een lief bruin paard met flinke witte bles. hoe die eraan kwam???!! erg vaag, maar strakke actie om met een paard aan te komen en dan gewoon mee t huis in…Ome gerard rules hahaha!
Mijn moeder komt uit Groningen en mijn vader uit Rotterdam, waar we ook woonden. Dus mocht ik logeren in het Noorden bij mijn lievelingstante Jannie. Ik had nog meer nichtjes waar ik het reuze mee kon vinden, dus logeerde ik ook wel in Den Haag bij mijn andere tante. Mijn moeder komt uit een gezin met 8 kinderen, dus ooms en tantes genoeg. Mijn vader heeft 2 broers, waarvan de jongste 14 jaar jonger was dan hij en maar 8 jaar ouder dan ik. Ton was de Pietje Bell van Rotterdam, altijd in voor iets geks. Hij ging wel eens over de streep, maar was de held van ons allemaal. Hij deed alles wat verboden was, had maling aan regels, maar had een hart van goud. Helaas is hij op tragische wijze om het leven gekomen. Ik had hem nog wel wat langer als oom willen hebben.
Mijn lievelingstante (Tante Miep) is nog maar een paar maanden geleden overleden. Ze was een zus van mijn vader en getrouwd met een broer van mijn moeder. Zogeheten dubbele familie, dus. Waar ik mijn moeder vaak wat stijfjes vond, was Miep echt heel vlot, artistiek, modern en had altijd prachtige verhalen over vroeger. Ik heb altijd erg genoten van bezoekjes aan haar en mijn oom en ben ook blij dat ik tijdens de afscheidsdienst een woordje heb mogen spreken. Wat een gemis dat Miep er niet meer is.
Er zijn een paar mensen in mijn leven die zeer na aan mijn hart liggen. Eén is inderdaad een bloedverwante, een tante, maar mijn “lievelings
mensen” zijn lang niet allemaal bloedverwant.
Een stiefmoeder, bijvoorbeeld, die meer voor me betekent dan mijn biologische moeder, een andere vrouw die ik altijd tante noemde, terwijl het een kennis van de familie was….
Grappig eigenlijk…
@Sandra67: Iedereen zou zo’n leuke ‘Ome Gerard’ moeten hebben zoals jij. Geweldig verhaal van de patatkraam.
Als kind had ik ook een lievelingsoom en tante (toevallig waren ze nog getrouwd met elkaar ook); dat waren onze buren. Vanwege ‘buren’ ruzie hebben we zeker 20 jaar geen contact gehad. Maar ik besloot 2 jaar geleden om hen een brief te schrijven omdat de ruzie iets was tussen mijn ouders en hen en ik er buiten stond. M’n tante is vorig jaar overleden; gelukkig heb ik haar nog wel ontmoet. M’n Oom Jan is net 90 geworden en nog erg vitaal. Het fijne is dat mijn moeder (m’n vader is helaas in 1998 overleden) nu ook contact met hem heeft.
Ik heb een lieve tante, een (oudere) zus van mijn moeder die erg veel op haar lijkt. Dat heeft ooit nog tot een grappig voorval geleid. Tijdens een bruiloft stapte mijn zus de damestoiletten binnen en daar stond tante die net klaar was. Zij had het haar in die tijd ongeveer in dezelfde dracht als mijn moeder en beide vrouwen hadden en hebben ongeveer hetzelfde postuur. Mijn zus sprak haar aan met ‘mam’ en ze was stomverbaasd toen mijn tante zich omdraaide! Mijn moeder en tante zijn allebei kort na elkaar weduwe geworden en sindsdien is de goede band die ze altijd al hadden verder versterkt.
Met ooms maakte ik ook wel vervelende dingen mee. Ze kenden mij natuurlijk van kinds af aan en voor hen bleef en blijf ik nog steeds het kleine neefje dat je zo lekker in de maling kan nemen. Of dat nou te maken heeft met het feit dat ik een aangeboren (lichamelijke) handicap heb, geen idee maar ik heb er wel een verschrikkelijke hekel aan als ze me niet serieus nemen.