De slappe lach
Link naar dit artikel Op woensdag 12 april 2006 geschreven door Bertus
Het hoort bij 14-jarigen : De slappe lach. Je kon er hele volksstammen gek mee maken. Iedereen die maar een beetje afweek van wat jij “normaal” vond, was slachtoffer van het meest dodelijke wapen dat er is : DE SLAPPE LACH.
Als men verstoort reageerde werd het uiteraard alleen maar erger. Lachen om niks …. en dat urenlang als het moest. Soms deed ik het “bijna” in mijn broek. Als je 14 bent is om te beginnen natuurlijk iedereen ouder dan 30 oud en “der dagen zat”. Mensen in die leeftijd kwamen van een andere planeet.
En de manier van kijken of ademen of praten was voldoende om dit dodelijke wapen in te zetten. Mensen die vroegen waarom je lachte stelden een bij voorbaat niet te beantwoorden vraag. Er was namelijk geen reden waarom je schuddebuikend over de bank heen hing. Tegenwoordig heb ik het niet meer dan 1 keer per jaar : de laatste keer was enkele maanden geleden, nota bene in de kerk. Vond ik het vroeger leuk, nu geneerde ik me voor mezelf …. de aanleiding was, zoals altijd, niet uit te leggen. Hadden jullie ook soms, een niet te stoppen, slappe lach ….
68 reacties op “De slappe lach”
Laat een reactie achter
Als ik in een kerk kom krijg ik sowieso de slappe lach!
Ja, heerlijk, nu nog maar een paar keer per jaar (meestal met collega's), maar vroeger héél vaak. Toen ik in 4- en 5-havo zat kreeg ik standaard de slappe lach onder Duits, het was een oergezellig uur, leuke leerkracht, leuke medeleerlingen (je zat elk uur met een andere klas), zelfs tijdens een schoolonderzoek was het raak .. . Ook heb ik een paar keer de slappe lach gekregen terwijl ik als leerkracht voor de groep stond, soms was de aanleiding voor de klas duidelijk en lachten ze mee, maar ik herinner me ook een keer dat ik zo vreselijk moest lachen dat ik de klas uitgevlucht ben en de directeur al gierend heb gevraagd de groep even over te nemen tot ik uitgelachen was . Ik hoop tot m'n 80e van die 'aanvallen'te hebben, volgens mij is het heel gezond
Mijn hoogtepunt(en) op die gebied lag in het einde van de lagere school. Het erge hiervan was dat je dit niet alleen kon doen maar altijd met anderen en dus menig leraar/ meester tot wanhoop dreef. Wat je ook probeerde, je kon gewoon niet stoppen. Kan me niet meer herinneren waar het over ging allemaal maar nog wel dat ik een aantal malen (letterlijk) van mijn stoel viel van het lachen; en daar gewoon doorging.
Ik sta (gelukkig) nog steeds bekend als iemand die ongegeneerd kan schateren van het lachen en dit ook overdraagt op anderen. Zullen we op 10 juni met zijn allen de slappe lach gaan krijgen. Misschien kan $teven1970 iets zeggen of doen om de boel te ontsteken.
Lekker de slappe lach heerlijk. Lachen en huilen ruimen lekker op en liggen qua emotie dicht bij elkaar.
Ik heb dan ook wel meerdere malen meegemaakt dat mijn lachen in huilen overging.
Ik heb niets met de kerk en religie. Het is alleen maar lachwekkend en het wordt veel te belangrijk gemaakt terwijl het zoveel ellende veroorzaakt, maar dat is een ander onderwerp.
Wij noemden dit verschijnsel "melig". Vooral onder wiskunde en godsdienst was het vaak raak. In hun onmacht stuurden de leerkrachten ons dan vaak de klas uit, maar dat verergerde in feite alleen maar de situatie. Gingen we op de gangen net zo hard verder, zelfs het onvermijdelijke strafbezoekje aan de schooldecaan hielp voor geen meter. Er was geen kruid tegen gewassen. Eigenlijk stopte het pas als je écht niet meer kon: kaken helemaal verstijfd en spierpijn in je middenrif.
Zo heftig als toen heb ik dat niet meer, maar humor in het dagelijkse bestaan zie ik nog steeds als een onmisbaar bestanddeel. Je kent die uitdrukking wel: "een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd". Daar ben ik het volledig mee eens.
Ja, nou en of! En altijd op plekken waar en op momenten dat het niet gewaardeerd werd door volwassenen, toen inderdaad mensen van een andere planeet.
Al moet ik zeggen dat ik het op mijn beurt weer "raar" vond als een enkele keer een volwassene ook in een onbedaarlijke lachbui schoot. Dat vond ik dan weer aanstellerij, nou ja!
Ergens eind jaren zestig vierden mijn opa en oma hun vijftig-jarig huwelijksfeest. Op 4 mei.
Om acht uur werd dus alle aanwezigen gevraagd twee minuten stil te zijn. Dat was te veel voor mijn nichtje en mij die al de hele tijd aan het geiten waren. Al die ernstige, sombere gezichten hadden een averechts effect op ons. Stikkend van het lachen gleden we van onze stoelen. Boze blikken maakten het alleen maar nog erger.
Die twee minuten duurden heel lang… En na afloop werd ons flink de oren gewassen.
Lammetjes waren we, de rest van de tijd.
Het is inderdaad waar dat ik vroeger veel vaker de slappe lach had dan tegenwoordig. Vroeger zeker een paar keer per week, altijd onder schooltijd, altijd met mijn vriendin en het duurde echt wel een half uur. Buikpijn had ik er van!
Tegenwoordig komt het gelukkig ook nog wel regelmatig voor, niet wekelijks, maar toch zeker eens per maand. Altijd op mijn werk, altijd vanwege mijn naaste collega. Vaak ga ik even naar het toilet om weer bij te komen, en vervolgens zit ik daar in m'n uppie ook nog eens vijf minuten te gieren van het lachen. Bij het opnieuw betreden van de redactie bestaat daarna wederom de kans dat ik in de lach schiet. Ik geniet echt van die momenten, ik voel me daarna altijd heerlijk!
Oh, ik wist niet dat de slappe lach typisch een verschijnsel is/was dat bij 14 jarigen hoort…ben blij dit te lezen….verklaard echt een hoop!
Ik heb echt zoveel de slappe lach gehad vroeger, vooral met mijn beste vriendin, dat ik dat vandaag de dag nog wel eens te horen krijg (meestal van mensen die het "slachtoffer" waren).
Heb ook nog steeds ontzettend medelijden met onze klasgenootjes toen. Die moeten zich toch wel af en toe vreselijk aan ons geergerd hebben. Het was namelijk iedere les wel een keer raak.En dan net als Rick….van je stoel vallen en doorlachen.
Ik weet nog een keer dat ik met een andere vriendin de slappe lach kreeg onder de les (we zaten naast elkaar, twee tafeltjes tegen elkaar). Toen stuurde de leraar dus die vriendin de klas uit en ik moest blijven zitten. Heeeeel erg, want ik kwam niet van de slappe lach af, terwijl ik mij realiseerde dat het er wel heel duf uitziet als je enorm zit te lachen terwijl je helemaal alleen zit. Schaam, schaam.
Een ander voorval van de slappe lach is mij trouwens nog heel goed bijgebleven. Meestal is de aanleiding voor de slappe lach nogal vaag, maar in dit geval niet.
Mijn beste vriendin en ik waren eens bij de bibliotheek in de stad. Toen we naar buiten liepen zagen we, dat een van onze fietsen een lekke band had. Behoorlijk vervelend om het hele stuk naar huis te moeten lopen, dus we waren flink aan het balen. Toen kwam er ineens een wildvreemde man op ons af, die het blijkbaar zielig voor ons vond. Hij vertelde dat hij naast de bibliotheek woonde en in zijn schuurtje wel even die lekke band voor ons wilde plakken. Een beetje beduusd zijn we toen maar met die man meegegaan. Ik zie ons daar nog in dat schuurtje stijf naast elkaar staan, terwijl die man voor ons galant die band aan het plakken was. Wij stonden daar muisstil toe te kijken hoe die man de fiets op de kop zette om naar het lek in de band te zoeken.
We voelden ons totaal niet op ons gemak, dat weet ik nog goed. Op een gegeven moment is die man dus met dat wiel aan het draaien, en gaat er met zijn hand langs….zegt hij opeens (kijkend naar zijn hand) Hé…wat heb ik hier nou????….Oh, dat is poep, zei hij droog en ging toen gewoon door met de reparatie????
Wat er daarna gebeurde weet ik maar half, we probeerden geloof ik uit beleefdheid niet te lachen, maar dat is waarschijnlijk niet lang gelukt. Bijna van de fiets vallend zijn we toen richting huis gefietst, en dan steeds tegen elkaar zeggen….Oh wat heb ik hier nou???….oh dat is poep, hahahahaha…
Ik had (en heb nog steeds) een vriendin Betty, die ik in de 1e klas van de middelbare leerde kennen. We hebben 1 jaar samen in de klas gezeten (zij ging naar het gym, ik nar de HAVO),maar in dat jaar hebben we vooral op school deslappe lach gehad.
Het ging nooit ergens over natuurlijk, hoewel wij de neiging hadden om bijv., Duitse teksten letterlijk te vertalen. En omdat je in een klas niet mag lachen, gebeurt het.
De Engelse leraar bij wie dat een keer gebeurde kreeg van kwaadheid een ontzettend rode kop en begon heel erg uit te vallen tegen ons en toen werd het zó erg bij ons dat ik gewoon zowat stikte van het lachen.
En… zocdra de bel gaat voor de volgende les….is het over….
We hebben ook een keer vreselijk de slappe lach gekregen tijdens een hele officiele muziekavond van de fanfare.
Wat was het geval; de oudere broers (4 stuks) van mijn vriendin speelden allemaal bij deze fanfare, dus mijn vriendin en ik waren ook uitgenodigd voor de feestavond. Niet omdat we fan waren van fanfare muziek, maar puur om wat belangstelling te tonen zijn we toen die avond meegegaan. Zo ook enkele vriendinnetjes van de broers van mijn vriendin.
Na enkele stukken te hebben aangehoord, begon ons die schelle muziek van die toeters en bellen eigenlijk enorm te vervelen.A l gauw zagen we ook andere meiden die bij ons aan tafel zaten (as schoonzussen van mijn vriendin), verveeld om zich heen kijken.
Bij het zoveelste muziekstuk konden we onze aandacht er echt niet meer bijhouden en gingen wij meiden lekker zitten kletsen/roddelen met elkaar. Heel vervelend met dat lawaai van die trompetten, maar door hard schreeuwen en liplezen begrepen we elkaar toch wel. Toen gebeurde het…midden in een roddelverhaal van één van die vriendinnen….ze was enorm aan het schreeuwen richting mij en mijn vriendin….viel ineens alle muziek STIL. Dit had blijkbaar het moment Supreme van de avond moeten zijn, maar dat werd helemaal verpest door haar geschreeuw. In plaats van dat iedereen verrast zou zijn door een hele onverwachte mooie stilte midden in een hard gespeeld muziekstuk….hoorde iedereen Katie (haar naam) keihard roddelen.
Oh, wat hebben wij daartoen en ook later nog veel om moeten lachen. Dat gezicht van haar dat ze aan het schreeuwen was, en dan ineens een algehele stilte, waarbij iedereen haar kant op kijkt. We hebben het toen echt in onze broeken gedaan
Die verkering heeft daarna ook niet meer zo lang geduurd.
Het is niet te tellen hoeveel ik eruit gezet ben, uit de klas omdat ik niet meer op kon houden met lachen. Ik ging dan echt piepen van het lachen. Letterlijk snakken naar adem, waarbij t inhaleren vd adem een enorme pieptoon voortbracht. (kregen jullie dan ook altijd pijn achterin je hoofd op 2 punten?)
)
Ik herinner me dat ik een keer bij Aardrijkskunde een stukje klassikaal moest lezen. Je ketn ze wel die boeken, met op linkerpagina de foto's en rechterpagina de tekst. Mijn schoolvriendje Ronald Brongers die naast me zat, probeerde mij van m'n stuk te brengen door ineens een briefje op mijn blz te leggen maar daarop gewoon flauwekul (bv 'ik heb jeuk aan mn frikadellenkousen, en jij?'). Ik moest stoïcijns doorlezen en dat lukte in eerste instantie (op een kleine grinnik na). Toen volgden er nog een aantal briefjes die ik trotseerde met ook weer de grootste onzin over lakeieneczeem en libelles op een liaan die gemaakt was van Tarzan-kaneel, maar toen kwam er een breifje waar gewoon ineens WC opstond en ik ontplof van het lachen. Daar had ik het niet van terug. ik denk dat t contrast was met al die vergezochte zinnen en dan ineens WC. erg flauw wellicht maar ik lach onder de tafel te piepen vh lachen….
Ach, ik had zooo vaak de slappe lach; net een wijf haha! Een lachkick noemden we dat. Ik heb t tot de dag v vandaag nog steeds hoor, alleen kom ik niet zo vaak meer in situaties verzeild waardoor je een lachkick krijgt. maar ik kan er echt lang inblijven. zwaar jankend!!!
Maar ook een scheet in de klas tijdens een proefwerk van iemand (die m per ongeluk laat glippen want hij piept zachtjes) zorgde ervoor dat ik onmogelijk dat proefwerk verder kon afmaken. dan lijkt t weer over en dan schiet ik er weer in. ook in de kerk inderdaad. scheten tijdens de nachtmis, heerlijk!
Hahahaha…..mijn zus liet eens een harde scheet onder de kerkmis, die ook nog eens vreselijk stonk. Ik zat naast haar en kreeg een rode boei (soort plaatsvervangende schaamte). Toen de mensen voor ons zich omdraaiden keken ze allemaal kwaad MIJN kant op!
ik moet trouwens altijd lachen door andermans gelach. ik ben erg snel besmet! Bij dat voorbeeld dat ik net noemde met dat briefje waar hij 'W.C.' op had gezet…dat briefje schoof hij zop mijn boek op, maar hij schoot zelf ook al in de lach toen ie dat onder mn neus bracht, dus dat triggerde me nog es extra
)
h m yyyyyyy m jy nh bbbbbbbbbbbbbrt rev tb ghnb yum 76v h6gv gv 6c 6hnb yyn mb , , kbn mum k n rgb ev vrv v
goed, u bent zo juist getuige geweest van kimi's allereerste stukje tiepwerk!!!!!! hij heeft er toch maar yum en mum uitgekregen!!!!:o)
alleen zijn motorriek moet nog enigszins aan gewerkt worden…
Oh, ja onder proefwerken ligt de slappe lach ook vaak op de loer. Ook een knorrende maag, vreselijk. Soms voel je dan z'on maagborrel aankomen. Ik probeerde me vaak in letterlijk in allerlei bochten te wringen om die borrel te onderdrukken (had het ook onder de examens in de gymzaal)
Kimi's eerste geheimschrift?????
ja je kunt lulle wat je wil, maar die spatiebalk weet ie al goed te gebruiken (besef ik nu ineens)..:o)
achja, de schuld v andermans scheet krijgen…traumatisch akelig!
Leuke reacties op m'n gastlog.
@$teven : ik vind het een eer dat het eerste typwerk van Kimi tijdens mijn gastlog is. Je vergeet per slot van rekening nooit "je eerste keer".
De slappe lach ……. is om te gillen
bertus: mijn vrouw komt zo thuis. ze zal 'delighted' zijn met de woordenkeuze yum en mum hehehe!:o)
Vroeger noemden mijn ouders meisjes van 12/13/14 jaar bakvissen. Ik weet niet of dat een bestaande term is of door hun verzonnen, maar ze bedoelden er giechelende meiden mee. Zelf heb ik af en toe nog wel eens de slappe lach en altijd als het niet uitkomt of ongepast is zoals op begrafenissen en zo; dan heb ik wel eens de behoefte mijn tong af te bijten. Als je trouwens de slappe lach hebt helpt het niet om aan iets ernstigs te denken; dat werkt averechts.
Vroeger heel vaak de slappe lach gehad. Het blijkt dat kinderen/pubers veel meer lachen dan volwassene.
Waarom ik destijds zo hard moest lachen weet ik niet echt meer, maar het was wel zo dat als je elkaar weer aan keek of een lekkere domme of gevatte opmerking maakte je gewoon weer moest lachen.
Dat was vaak echt buikpijn van het lachen en met tranen over mijn wangen biggelend.
De laatste keer dat ik héél erg de slappe lach had, was twee jaar geleden op de terugreis in de trein vanuit Parijs. Het was een dood en ingedut zootje, voor de gein zei ik tegen mijn schoonmoeder "laten we gaan neplachen", haar 'lach' was echter zo aanstekelijk dat we binnen een mum van tijd met z'n achten de slappe lach hadden. Als het even stil was en iemand maakte een klein geluidje of als je naar elkaar keek dan begonnen we weer. We vonden 't héérlijk, maar of de andere mensen in de Thally daar ook zo over dachten weet ik niet.
Op school ook heel vaak de slappe lach gehad! en inderdaad als volwassene maak je het niet meer zo vaak mee. Bovendien als je moet uitleggen aan iemand waarom je de slappe lach had is het niet leuk! je moet erbij zijn geweest, anders krijg je alleen maar meewarrig schuddende hoofden die denken of zeggen; wat was er nou zo leuk aan, moest je daar nou zo om lachen?
Overigens heb ik wel vaak dat als ik het aan anderen (die er niet bij waren) probeer uit te leggen dat de slappe lach gelijk weer terugkomt, en ik zie ze soms gewoon denken dat komt nooit meer goed met haar
frank faber: de term bakvissen ken ik via suske en wiske. wiske werd vaak een bakvis genoemd.
Ik moet nu ook denken aan toen ik als klein kind in bed lag en mijn moeder me nog kwam toedekken voordat hun zelf naar bed gingen. Vaak deed ik net alsof ik sliep (ik maakte vaak pas net van te voren mn lamp en mn suske en wiske 'uit'), maar ons mam ging altijd ff kijken of ik echt sliep. mn mond strak in de plooi en zelfs met aangemeten ietwat zwaardere ademhaling begon mijn moeder met haar slappe lach-offensief; "D'r kruipt een drol over de muur!" (zelf al lachend). "D'r kruipt een lekkere natte hoop stront tegen de muur omhoog!" en tja…Uiteindelijk schater ik t uit. toch mooie herinnering besef ik nu…
hans teeuwen bij Debiteuren Crediteuren in de rol van Sinterklaas. Toen lach ik ook met kaakkramp en verblind door tranen onder de tafel van het lachen…
De slappe lach hebben we nog steeds! Regelmatig.
Mijn dochters en ik bijvoorbeeld. Echt meiden onder elkaar (gegiechel dus).
Of met collega's. Ik mag graag en veel lachen, maar tegenwoordig is dat niet meer om mensen zoals Bertus beschrijft (da's jeugdsentiment idd), maar meer om gebeurtenissen of taalmisverstanden. Vanmorgen lagen we tijdens de directievergadering nog allemaal in een deuk om het onderwerp kernkwaliteiten (schema van Daniël Ofman: kernkwaliteit, valkuil, uitdaging, allergie. Misschien bij jullie bekend i.v.m. coaching). Uiteindelijk werden het kernvalkuilen met een uitdagende allergie. Niet na te vertellen, maar vandaag in onze setting echt een 'slappe lach'-onderwerp….
@Steven1970
(na het zingen van een Klaasliedje door Kees Prins:
"Nee, daar wordt Sinterklaas helemaal niet vroijk van…"etc.etc.
Brullen!!
@Frank Faber
Het woord bakvissen is al bijna 100 jaar oud….Ik heb veel meisjesboeken uit de jaren '10 en '20 gelezen en toen kwamen ze al voor, zij het dat ze toen - in de oude spelling - nog bakvisschen heette.
Mijn zus en ik hebben heel vaak de slappe lach gehad, de tranen liepen ons dan over de wangen, heel af en toe hebben we dat nog hoor en de aanleiding is meestal maar iets kleins.
Net als $teven1970 kan ik ook aangestoken worden door een smakelijke lach van iemand anders. Nieuwslezeres Loretta Schrijver is zo iemand als zij in de lach schiet kom ik ook niet meer bij
@Aidan: dat heb ik met Diana Woei, ik weet het, het slaat nergens op maar als ik haar op TV zie moet ik altijd lachen. Misschien komt dat vanwege haar naam in combinatie met het weerpraatje.
@ Aidan, grappig dat ik bij dit onderwerp ook meteen aan Loretta Schrijver moest denken…wat een geweldig mens, moet ook altijd enorm om haar lachen als zij weer eens de slappe lach krijgt/heeft
Jaren geleden werkte ik in een wegrestaurant, ik zat tijdelijk zonder werk en wilde aldus toch aan de slag blijven. Ik had daar een collega met wie ik elke dag wel de slappe lach kreeg, om de meest onnozele dingen. Klanten die vroegen waar ze koffie konden vinden terwijl er een koffiezetapparaat ter grootte van een kleine tankwagen pal voor hun neus stond of mensen die vroegen of we warme soep verkochten. Nee, we hebben alleen koude soep mevrouw. Dat ging zo de hele dag door, je kon kiezen tussen je er aan ergeren of er om gaan zitten lachen, nou dat laatste dus! Vaak heel flauw allemaal, maar dat is net zo kenmerkend bij de slappe lach.
Eén van de leukste dingen was als mijn collega aan mannelijke klanten vroeg of ze rookworst in hun erwtensoep wilden. Ze hoorde dan te vragen: "Wilt u worst er in?" maar dat klonk dan steevast als "Wil uw worst er in?". Flauw, O.K., maar we kwamen niet meer bij.
Gelukkig heb ik het nog maar zelden.
Op een gegeven moment begon het lachen pijn te doen, dan ,moest ik mezelf in het gezicht slaan om het lachen te laten stoppen.
Niks lekkerder dan de slappe lach….het gaat nergens over en achteraf is het heerlijk…..
Aidan/Sandra67: Ja, als ik een bekende nederlander moet linken aan de slappe lach, dan denk ik aan t overbekende harmen siezen voorval, maar ook aan loretta. Haar optreden bij de engelse bananasplit toen de interviewer door gemorste koffie zijn broek tijdens t interview uitdeed komt in me op, en ooit deed zij bij hennie huisman 4 Non Blondes na en in Huismans winkeltje lachte zij ook haar tanden tot haar kiezen bloot met idd een lekkere aanstekelijke lach. (ze had haar kiesvullingen zelfs daarvoor wit laten maken vanwege de verwachte lachsalvo's van haar kant)…
O heerlijk die slappe lach, tegenwoordig heb ik het maar veel te weinig vind ik. Ik kon (kan) echt tranen met tuiten lachen. En inderdaad om helemaal niks. Op mijn vorige werk had ik het regelmatig. Eén keer was er iets onder mijn bureau gevallen en ik kroop eronder om het te pakken. Ondertussen kwam er een collega binnen die een map wilde pakken. Ik durfde niet overeind te komen, maar het duurde zo lang dat ik uiteindelijk toch maar onder de tafel vandaan kwam. Hij sprong meteen een meter de lucht in van de schrik! Van dat soort dingen krijg ik dus de slappe lach, en nog steeds nu ik het typ.
Niks lekkerder dan de slappe lach….ik heb een paar maanden geleden nog echt een slappe lach gehad…
We hadden de wasdroger kapot…komt er een monteur naar kijken. Roept ie me erbij omdat de droger ff van een kastje getild moet worden….Enfin hij gaat aan het werk en na een half uurtje roept ie weer omdat de droger weer op het kastje moet.
Dit was wel een precisiewerkje omdat de slang weer in het gat terecht moest komen van de buitenmuur. Nou stond ik in de juiste positie om richting aan te geven….dus ik zo….naar rechts naar rechts etc …Maar hij ging naar links…dus ik nog weer…rechts rechts…hij weer links…. Wijs ik met mijn vinger voor de droger langs om rechts aan te geven, kijkt hij op hetzelfde moment om….verdwijnt mijn wijsvinger in z'n mond. Ik voelde dus gewoon alle ribbels van zijn verhemelte…. En had ie nou maar gezegd…'mens wat maak je me nou', maar hij zei helemaal niks. En ik piste gewoon in mn broek van het lachen, en omdat hij deed alsof er niks gebeurd was, kon ik t dus helemaal niet meer houden. Gierend en brullend heb ik de rekening betaald….niet meer te stoppen. En hij zei gewoon ..helemaal niks…. Hahaha ik kan er nog steeds om lachen…. Hij zal 's avonds thuis wel gezegd hebben….'kheb vandaag toch iets meegemaakt…wat een idioot mens hahaha
en zo heb ik nog wel wat stories, maar dan wordt het zo lang dat het lachen jullie zal vergaan
Ik weet nog wel dat ik met een vriendinnetje echt 2 uur aan het lachen ben geweest, volgensmij ging het zelfs over ene koekje…hoe loos, maar ook hoe leuk
Ik heb het idee dat wij (de meisjes) degenen waren die regelmatig de slappe lacht kregen. Bij mijn weten is er in mijn klas nog nooit een knul eruit gestuurd wegens de slappe lach.
Vroeger thuis met mijn zus konden we soms ook niet meer bijkomen, we bleven gieren om de simpelste dingen.
Nu kan de slappe lach ook een reactie zijn om spanningen af te reageren.
Toen mijn moeder was overleden en ik samen met mijn zus tot de begrafenis bij mijn vader bleven, hebben we een keer vreselijk de slappe lach gekregen.
Het was gelukkig nadat mijn vader met een slaaptabletje in bed was. Wij waren samen nog met de was bezig buiten. Mijn moeder had een ontzettend gammel wasrekje op het terras staan en wij kregen dat ding maar niet normaal op zijn poten gezet. Daar hebben we toen samen vreselijk de slappe lach om gehad. Ik denk dat mijn moeder het wel had kunnen waarderen, zij deed ook vaak mee, terwijl ze riep : 'Nu ophouden want ik doe het in mijn broek'
Mijn oma riep ooit: "IK PIS, IK PIS!!!" tijdens de slappe lach. Sindsdien riep de hele familie elke keer 'IK PIS IK PIS' als oma lachtte.
Dion: ik kan t me helemaal voorstellen; zit met een big smile achter de PC! :O) hilarisch!!!
Dion: wat een geweldige story, ik zie het helemaal voor me! Zoiets kun je echt niet verzinnen, alleen zelf meemaken. Ik zat gewoon hardop te gieren toen ik het las!
Ineens moet ik denken aan de bijna vulkanische lachuitbarsting die ik een tijdje geleden op mijn werk had. M'n collega Maikel maakte een dusdanig komische opmerking, dat ik spontaan voorover klapte van het lachen en met mijn voorhoofd precies het scherpste puntje van het bureau raakte. Ik zei "auw" en bleef doorlachen, maar toen ik bloed op de grond zag druppelen begreep ik dat er iets was geraakt. En nu heb ik dus een blijvende herinnering hieraan, een mooi littekentje net boven de wenkbrauw, hahaha!
Leuk dat sommige anekdotes ons ook via internet aan het lachen maken. Als ik op mijn werk weer eens vreselijk in een deuk heb gelegen, probeer ik thuis vaak te vertellen waar ik zo om moest lachen. Maar mijn man kijkt me dan meestal aan alsof ik niet goed wijs ben. Het lijkt dan ook gewoon helemaal niet grappig, terwijl ik toch weer vreselijk moet lachen. Je moet er zelf blijkbaar bij zijn om mee te kunnen lachen.
Ik heb best nog wel eens de slappe lach. Maar kan nu effe niet bedenken wanneer de laatste keer was. Stom he. Vroeger thuis hadden we vaak de slappe lach tijdens de afwas. Mijn vader zong "gekke" liedjes, eigengemaakte tekst dus (is ook een web-log over als ik het goed heb). Als ik moest lachen moest ik altijd rennen naar de wc. Vaak te laat. Mijn moeder vertelde dat ze vroeger altijd de slappe lach kreeg tijdens het lezen uit de bijbel (na het warme middageten) door mijn opa. Er waren soms onuitspreekbare namen bij. ze hoefde maar naar haar zusje te kijken of ze begonnen te giechelen. Mijn oma zei dan altijd "de broodkruimels steken jullie…" en dan moesten ze buiten op de stoep gaan zitten. Opa boos.
Vandaag had ik ook iets onbedoeld grappigs gezegd maar als je het na vertelt kunnen de meeste mensen slechts een flauwe glimlach tevoorschijn toveren; ik kocht bij Bruna een doosje cigarillo's en het was toevallig net het laatste doosje en ik wilde informeren of ze een beetje goed verkocht werden dus vroeg ik zonder een spier te vertrekken of ze hard liepen. In gedachten zag ik zo'n doosje met pootjes heel hard lopen.
De laatste keer is al weer wat jaren geleden en zeker geen puberaal iets. In het cafe zat ik samen met een maatje een aflevering van Soap(zie aldaar) na te spelen. Burt wou sherrif worden en had een briljante wervingstekst:Vote for burt. Onder het genot van een paar biertjes goed voor een hele avond lachsalvo's.
Oh ja, slappe lach, komt nog steeds heel regelmatig voor, gelukkig wel. Wat wel lullig is als je alleen in de bus zit en opeens heb je weer zo´n lachkriebel, vaak zit ik dan eerst maar een beetje dom te kuchen en op m´n lip te bijten totdat het echt niet meer te houden is.
In de beginperiode van mijn huwelijk woonden wij in een galerijflat met de keuken aan de voorkant en in die periode werd Catweazle weer eens herhaald op TV. In een melige bui ging ik hem toen imiteren met de lichtschakelaar van de TL balk en deed raaar op een typische Catweazlemanier. Ik hoef niet verder uit te leggen hoe dat ging want de meeste sentimentelen kennen hem wel. Op dat moment liepen er juist mensen langs die mijn rare capriolen zagen. Mijn god, wat kregen mijn vrouw en ik toen de slappe lach zeg!! Haha!
Ik ben zelf 14, kwam op deze site terecht en het lijkt em eigenlijk nogal saai om nooit echt te lachen.Ik krijg inderdaad iedere dag wel de slappe lach, maar sommige dingen zijn nou eenmaal grappig.
EWn een dag niet gelachen ins een dag niet geleefd.Ik kan alleen maar zeggen dat volwassenen eigenlijk veel meer zouden moeten lachen.Dan zou men minder stress hebben (is bewezen) en de wereld ziet er ook veel mooier uit.
ja idd =P
We hebben jullie overgevlogen naar http://hier.is/vansitenaarsite
Dan kunnen we allemaal meebulderen.
Leuke log, tot laturzzzzzzz
De slappe lach? Ja, 't komt nog weleens voor, maar vroeger véél vaker, en dan vooral om de meest absurde moppen en raadsels, zoals bv. deze, die 't nog stééds goed doet:
Vraag: "Wat is het verschil tussen een dood vogeltje?"
Antwoord: "Z'n ene pootje is even lang!"
Ja zeg, schei uit,ik heb vaak de slappe lach gehad als puber zeker en eigenlijk helemaal om niets…….Nu heb ik meiden van 16 en bijna 12 jaar en af en toe moet ik gewoon even de kamer uit…..moe word je er soms van hoor maar soms begin ik ook weer mee te lachen, waarom eigenlijk niet he????
De slappe lach, ach ja wie heeft daar nu geen last van gehad vroeger, maar als ik nu iets lolligs heb meegemaakt op mijn werk of bij vrienden dan kan ik daar nu ook zomaar midden in de nacht kijkhard om lachen, dus ook nu heb ik daar nog wel eens last van, maar niet meer zoals vroeger.
Vroeger kreeg ik altijd de slappe lach als mijn vader iets maakte voor mij ik denk dat het blijdschap was. Tegenwoordig krijg ik het echter zo vaak dat het op mijn werk een probleem begint te worden elke keer als ik die serieuze gezichten zie komt het opzetten ook tijdens vergaderingen ik ben bang dat ik er nog een keer om word ontslagen maar ja ik kan er niets aandoen
maar wat er ook gebeurd altijd blijven lachen 
Als het al lees, moet ik al lachen….Hemeltje lief, ik heb wat slappe lach achter de kiezen… En om de meest flauwe dingen, zoals met een klasgenoot met een penetrant ruikende accentueerstift bij een docent, die als hij kwaad was, stotterde en en “met consumptie” sprak….We hebben gebruld van het lachen… Ik zou hier nog van alles kunnen neerzetten, doe ik maar niet omdat het echt heel veel zou worden, maar ojojoj, wat heb ik vaak de slappe lach gehad, tot ik bijna buikpijn kreeg ( zelfs nu nog hoor, met mijn jongste zoon, die kan ook zo aanstekelijk lachen…)
Ik heb zeer vaak de slappe lach, vandaag nog tijdens de EHBO dag een zeer saaie docent. elke keer als ze weer serieus begon over onnozele dingen schoot ik in de lach en als er dan nog iemand begon te lachen lag ik dubbel en elke keer probeerde ik mij weer in het gareel te houden maar dat lukt dus niet
was zoals je kunt nagaan een lange dag
De slappe lach: heerlijk als ie je te pakken krijgt. De vreemdste aanleiding voor mij om de slappe lach te krijgen was een gebeurtenis op de lagere school. Er was een feest georganiseerd, volgens mij omdat de school een jubileumjaar vierde qua bestaan. Op het terrein voor de school stond een groot draaiorgel te spelen en ik kon er niet langslopen zonder de slappe lach te krijgen. Achteraf heb ik nooit begrepen waarom ik zo moest lachen want vandaag de dag roepen draaiorgels geen lach bij me op. Vind ze eerder irritant omdat er dan altijd iemand bij staat die je je geld probeert af te troggelen. Ik vraag niet om die muziek en dan moet ik er nog voor betalen ook? Dacht ‘t nie!
Ik krijg overigens nog geregeld de slappe lach. Het programma MythBusters op Discovery Channel (twee special effects-techneuten onderzoeken zg. broodje aap-verhalen) bevat geregeld hilarische fragmenten. De bebrilde presentator Adam Savage komt geregeld met gevatte grappen. Bij het uit de hand lopen van hun experimenten reageert hij altijd uitbundig en dan lig ik dubbel van de lach.
Heerlijk iets de slappe lach….had em een tijdje geleden nog met mede JS-er Judith63 (Earth & Fire)
Ja DF, leuk was dat he? Enneh…..ook zo grappig, zo ver weg van elkaar en toch de slappe lach hebben!!!
Franca en Judith
Stelletje bakvissen
Wat een compliment he Judith dat we op onze leeftijd nog ‘bakvis’ worden genoemd.
Franca,
Zo was het ook bedoelt hoor. Ik ben zo complimenteus als maar kan.
Weet ik toch René
Zo langzamerhand weten we wel dat Rene serieus is!
ik had vandaag een slappe lach
me vriendin had een grapje gemaakt Hiiiii
Ik ben eind jaren 70 misdienaar geweest, Voor een mis werden altijd moppen getapt of flauwekul geschopt, hierdoor hadden we vaak tijdens een mis de slappe lach op het altaar.
Dit tot grote ergernis van de pastoor.
Ik krijg echt de slappe lach bij een filmfragment: in de film The Money Pit (1986) spelen Tom Hanks en Shelly Long een stel dat een kast van een huis koopt en gaat opknappen. In die film zit een scène waarin het ligbad door het plafond valt en daarop barst Hanks in een enorme lachbui los. Bij dat fragment lig ik zowat blauw van de lach.