Genesis
Link naar dit artikel Op dinsdag 25 april 2006 geschreven door Frank Faber
Als in 1967 enige scholieren bestaande uit Peter Gabriel, Tony Banks, Michael Rutherford, Anthony Philips en Jonathan Silver hun eerste album uitbrengen: From Genesis to Revelation oogsten ze daarmee geen succes. Een tweede poging, het album Trespass heeft meer succes, alleen heeft de band nu wat bezettingswisselingen ondergaan; Jonathan Silver (drums) verlaat de band en Phil Collins vervangt hem en tevens op drums komt Jonathan Mayhew de band versterken, maar hij heeft de band al verlaten bij het derde album: Nursery Cryme, waarbij tevens Steve Hackett (gitaar) een partijtje mee komt spelen.
Zo bestaat de band nu uit vijf personen: Banks, Rutherford, Gabriel, Hackett en Collins. Ze brengen nog de albums Foxtrot en Selling England by the Pound uit. Na hun succesvolle album The Lamb Lies Down on Broadway, een dubbelaar, houdt tot teleurstelling van de fans Peter Gabriel het voor gezien en gaat de groep verder als viermansformatie met hun eerste album in deze nieuwe bezetting Wind and Wuthering. Na het album A Trick of the Tail verlaat ook Michael Rutherford de band en dan zijn er nog maar drie bandleden. Het album wat dan uitkomt heet dan ook toepasselijk: And then there were three, wat een groot succes wordt en waar de hit Follow You Follow Me op staat. Vervolgens komt het album Duke uit en op de opvolger Abacab staat de gelijknamige hit. In 1983 verschijnt het album Genesis met de hit Mama, daarna het album Invisible Touch met de hit Land of Confusion.
In 1991 verschijnt het album We Can’t Dance, waar hits op staan als No Son of Mine, Jesus He Knows Me en I can’t dance. Na dat album besluit Phil Collins, die na het vertrek van Peter Gabriel de zangpartijen voor zijn rekening had genomen, zich bezig te gaan houden met zijn solo carrière. In 1996 had de band dus dringend een nieuwe zanger nodig en dat werd Ray Wilson. Omdat met zijn komst het gedaan leek met het typische “Genesisgeluid” werd het album Calling all Stations niet het succes waar ze op gehoopt hadden en viel het doek voor Genesis.
De muziek die Genesis produceerde was voor de jaren ‘70 progressief en valt zonder twijfel onder de noemer symfonische rock met een psychedelisch tintje. Gezien het feit dat ze eind jaren ‘60 begonnen waren en tot in de jaren ‘90 doorgingen waren ze zeker succesvol en hebben aan de muziek toch wel een belangrijke bijdrage geleverd.
Naast studioalbums hebben ze ook enige livealbums uitgebracht want elke zichzelf respecterende band moet toch minstens een livealbum uitbrengen en natuurlijk de nodige verzamelalbums! De platenhoezen uit de beginperiode zijn het bekijken ook meer dan waard, denk aan Nursery Cryme waar mensen cricket spelen met hoofden. Of Foxtrot met de vossenjacht.
Klik hier om een stukje van ‘Follow you, follow me’ te horen.
Feed
Trefwoord(en): Anthony Philips, engeland, genesis, Jonathan Mayhew, Jonathan Silver, Michael Rutherford, Peter Gabriel, Phil Collins, Ray Wilson, Tony Banks
45 reacties op “Genesis”
Laat een reactie achter
De zandbak ,...
Goeie band, en ook Phil Collins heeft het later niet slecht gedaan (understatement). Wat ik me nog herinner van "the land of confusion" zijn die spitting image poppen.
Ik heb, van al hun mooie hits, één favoriet en dat zijn 'Follow you, follow me"met Phil Collins idd. Toch had Peter Gabriel de mooiste stem (getuige de solohit Salsbury Hill). Heb begrepen dat Genenis (incl Phil) weer, tijdelijk?, bij elkaar komt. Kwaliteitsbands kunnen niet lang genoeg bij elkaar zijn.
Genesis is typisch zo'n band die ik niet snel zou downloaden maar wel hard mee ga zingen (en niet wegzappen) op de radio. Hoe zou dat komen?
Genisis heb ik nooit iets mee gehad. Pas toen ik Phil Collins solo hoorde werd ik er mee bekend. In die tijd was het niet mijn muziek. Nu nog niet trouwens, niets in de zin van geweldig.
Door mijn man ben ik ook aangestoken om naar Genesis te luisteren. De lp's Nursery Cryme en Trespass staan bij ons ook in de kast.
Peter Gabriel en Phill Collins gaven idd een heel herkenbaar geluid aan de band Genesis. Mag nog graag naar Phil luisteren en zijn dvd Phil Collins Finally…The first farewell tour van 2004 is ook te gek!
Grappig Joke, ik ben ook door mijn man naar de (vroege) Genesis gaan luisteren. "selling England by the pound"en "the lamb lies down on Broadway" zijn prachtig. Het leuke is dat ze toch een schare volgelingen hadden toen, hoewel ze nooit een echte hit scoorden; het zat hem toch vnl. in de kwaliteit van hun LP's.
@Joke61 en Ludmilla, ben benieuwd. Waar luisteren jullie mannen door júllie nu naar?
@Rick67: moest even nadenken, maar.. door mij is mijn man meer naar Soul muziek gaan luisteren. EWF, Ferry Maat's Soulshow, Pointer Sisters, Trammps, Barry White en ga zo maar door!
I'm with René. Ben gek op muziek maar met deze groep of Phil nooit binding gehad…maar ieder z'n meug!
I'm with René too (and than there where three
)
Rick67
Mijn geliefde luisterde vooral naar symfonieen van Schostakovitch, Bruckner en zo, nu luistert hij ook naar pianomuziek van Debussy en Ravel. Maar ook naar Cristina Branco, salsa, Modern Jazz Quartet, Chet Baker, disco, ….ehm….moet ik nog verder gaan?
@Sandra 67 en Peet B ('56)
O jee ik voel 10 juni een apart tafeltje opkomen. Hahahahaha.
Ik heb een verzamel CD van Genesis met de grootste hits en voor mij is dat voldoende. Het is zeker goede muziek, maar ik persoonlijk hoef er niet het hele oeuvre van. Phil Collins solo is ook we aardig, maar het is mij allemaal iets te vlak, iets te 13 in een dozijn. Maar gezien de schare fans en de verkoopresultaten is er zeker een markt voor.
Ik heb ook een verzamel CD van Genesis en net wat Aidain zegt is dat voldoende. Van Phil Collins heb ik wel meer maar die heeft mijn man gekocht. Ik heb een DVD van Phil en het liedje 'in the air tonight' gaat altijd vol open via het dolby surround systeem, prachtig nummer om met veel volume te horen!
Jarenlang werd ik 's morgens om half zeven met de auto opgehaald door mijn collega om de zaak waar we werkten te openen. Hij had nogal last van ochtendhumeur en was niet zo'n prater, hij zette trouwens de volumeknop van zijn geluidsinstallatie dusdanig hard dat elke vorm van conversatie onmogelijk was. ALTIJD draaide hij in zijn auto muziek van Phil Collins, naar mijn idee tot vervelens toe. Toen ik er een keer wat van zei en vroeg of hij niet eens wat anders kon laten horen voelde hij zich echter op zijn tenen getrapt. Nou ja!
Ik moest dus iets anders verzinnen om op dat vroege uur naar wat anders te kunnen luisteren. Terloops informeerde ik naar zijn andere muzikale voorkeuren, voor zover hij die had. 's Avonds nam ik een cassettebandje op met muziek die zoal ter sprake was gekomen in de hoop dat deze compilatie het eeuwige Phil Collins-geluid zou gaan vervangen. Natuurlijk smokkelde ik ook wat van mijn eigen favorieten er tussendoor en de ochtend erna presenteerde ik hem trots het resultaat van mijn opnamesessie.
"Leuk" zei hij, en draaide het bandje welgeteld twee keer, eenmaal tijdens de heenrit en eenmaal tijdens de terugrit. Daarna iedere ochtend weer Phil Collins.
Resultaat: als ik Phil hoor krijg ik ongewild associaties met werken en vroeg opstaan.
Mmmmmwwwwaaaaa, aardig, ik ga er niet plat voor.
Phil Collins op zijn tijd is wel leuk, net als songs van Genesis, maar ik ben niet een echte fan. Heb er ook geen lp's of CD's van… ik heb wel veel van Queen en U2 bijvoorbeeld.
@FrankT: Wat errug! Kan me voorstellen dat je geen Phil Collins meer kunt horen, ook al zingt-ie best aardig…Trouwens onbeleefd van je collega om de muziek zó hard te zetten dat je niet eens meer een gesprek kunt voeren. Bij mij is het meestal andersom als ik met een collega samen rijd (maar dat zal wel een vrouwending zijn): dan kun je door het kletsen -hoeveelheid en volume- de muziek niet eens meer horen.
If leaving me is easy, then you know, coming back is harder.
Prachtig! van PC.
Op de een of andere manier is deze band altijd mijn deurtje voorbij gegaan. Geen enkele LP van gekocht. terwijl ik toch van de LP-muziek was/ben. Phil Collins solo is mij te glad. Iets te veel gemikt op de groote gemeene deeler. Moeder en dochter kopen het allebei. Peter Gabriel solo daarentegen vind ik geweldig. Vooral de 1e LP grijsgedraaid(Solsbury Hill, Waiting for the big one, here comes the Flood). Die latere hit met Kaatje Bush is ook niet mis,(Don't give up) en uit dezelfde tijd Sledgehammer.
Phil Collins…….. lekkere muziek om de kamervloer op te stofzuigen! Heel hard en meegalmen.
hou voor mij ook nog een plekske vrij aan dat aparte tafeltje….
;o)
@$teven1970
ok $teven1970
Super hoor, Genesis! Vooral het album "The Lamb lies down on Broadway". Hoewel het iets voor mijn tijd was, leerde ik deze muziek eind jaren zeventig kennen door vrienden die wat ouder waren. Het nummer "The Carpet Crawlers" kan ik niet horen zonder aan mijn hond Pasja te denken. In 1981 zat ik in Limoges, Frankrijk en belde met thuis. Ik hoorde toen dat mijn hond Pasja onverwachts was overleden en had op dat moment echt het gevoel alsof de wereld verging. Mijn reisgenoot zette in een poging om mijn tranenvloed te stelpen dit nummer op en, gek genoeg, ging er van deze muziek en tekst een enorme troost uit. Die warme stem die zingt "we got to get in, to get out", krijg er nog kippenvel van! Zulke dingen vergeet je niet meer, muziek is erg associatief.
Phil Collins solo heb ik nooit veel aan gevonden, beetje slappe hap.
Na 1980 was Genesis, Genesis niet meer.
De oude Genesis was super, de Genesis van Land of Confusion (beste clip ever, vind ik, ik lig elke keer weer in een deuk) was ook geweldig. Draai momenteel elke dag op heen- en terugweg in de auto minimaal 1x Jesus he knows me, zo'n geweldig nummer als een soort parodie op al die tv-dominees die slapend rijk worden.
(Caus' I'm getting richer, day by day)
Genesis….zucht lang..lang geleden toen i nog jong was…..
Ben nu al mijn muziek herineringen aan het verzamelen.
Rush, Saga, Kraftwerk en natuurlijk het radioprogramma SuperCleanDreamMachine van Ad Visser waar je als eerste dit soort muziek hoorde.
Waar is die tijd gebleven.
Tja wat Genesis betreft heb je duidelijk twee groepen. De ene houdt meer van het bekende hitwerk; de andere groep gaat meer voor de conceptplaten met Peter Gabriel. Het is net een beetje als met Marillion; je hebt de Fishkant en de Hogarthkant. Met symfo heb ik op zich niet zoveel, maar ik heb wel aardig wat oude lps van Genesis in huis!
de bekendere nummers v genesis vond/vind ik gewoon 'radiomuziek'. Gewoon 'de radio'.
dat is genesis voor mij.
(ons pap plakte vroeger eens mn band en luisterde waar t gaatje zat en ik vroeg: 'En?" toen zei hij: "Ik hoor gene sis." (deze vlieger gaat alleen in brabant op). En op dat moment was Genesis ook op de radio… toen was ik dus even in 'the land of confusion'.
kijk maar wat jullie met deze info doen hahaha. ;o)
@Steven1970: "…gene sis"… hahaha! Jij bent ook melig zeg!
Ik zal je verklappen, toen ik voor het eerst de titel van het onderwerp van deze log las, dacht ik dat het over het Oude Testament ging! De Bijbel als jeugdsentiment, ik kon het me haast al niet voorstellen.
Ben het met RickII eens, na 1980 was het over met Genesis.
Wat daarna kwam was echt muziek van 'dertien in een dozijn'.
Ik hoorde trouwens het gerucht dat Phil Collins gaat stoppen met muziek maken omdat hij last begint te krijgen van beginnende doofheid!! Iemand het ook gehoord of is het gewoon roddel??
Dat is waar. Hij is zo doof een de welbekende kwartel.
Te snel gereageerd. Hij is dus zo doof als de welbekende kwartel, en zijn zoveelste huwelijk met een veeeel jongere meid is inmiddels ook alweer voorbij
Kwartels zijn niet doof.
Ik ben mijn hele leven al gek op de muziek van Genesis en Phil Collins.
Kleine coorectie…….na Trick of the Tail verlaat niet Mike Rutherford maar Steve Hackett de band……..
Oh ja, en coRRectie is met dubbel r
Nog een kleine correctie: A Trick of the Tail is eerder uitgekomen dan Wind & Wuthering. Beiden in 1976, maar Trick of the Tail in februari, en Wind & Wuthering in december. Met name Trick of the Tail is één van mijn favoriete albums aller tijden, maar het allerbeste nummer van Genesis is Firth of Fifth (van Selling England by the Pound). Duke is het laatste album dat nog enigzins progressief is te noemen, daarna wordt het meer pop.
Prachtige muziek hebben ze maakt…Mijn lievelingslp was ( en is) Selling England by the Pound…Phil Collins alleen doet het zeker net zo goed!!!!En ook Peter Gabriël heeft nog steeds een plek in mijn cd verzameling….
“Foxtrot, Nursery Cryme,Selling England By The Pound en A Trick Of The Tail zijn allemaal toppers. In de tijd dat de lp “ A Trick Of The Tail werd opgenomen verliet Peter Gabriel de band, de nummers waren al wel geschreven en in gespeeld maar nog geen zang. Na vele audities om aan een nieuwe zanger te komen besloot Phil Collins de zang voor zijn rekening te nemen op aanrade van de band leden.
Ze dachten echter dat het live niet aan zou slaan met Phil als nieuwe zanger, maar het tegen deel werd bewezen. Daar uit verscheen een prachtige live lp, “Second,s out“, Wat ik het beste album van Genesis met phil collins vindt.Phil Collins is een hele goeie zanger, echt.Maar voor mij blijft Peter Gabriel de echte zanger van Genesis.
Ik ben helemaal weg van het album Trespass. Toen ik zo’n jaar of 16 was kwam er in mijn buurt een gezin wonen. De man werkte bij de Avro en hij had een hele wand vol platen. Ik werd oppas voor hun kinderen en ik mocht dan neuzen in die platencollectie en draaien wat ik wilde. Daar ontdekte ik ook Trespass. Prachtig! Ik was niet zo handig in muziek opnemen, maar door mijn cassetterecorder voor de boxen te plaatsen kon ik deze lp toch opnemen en er thuis van genieten. De kwaliteit was natuurlijk “prut” maar daar zat ik niet zo mee.
De latere “Genesis” werd me te commercieel.
Genesis behoorde net als de formatie Yes tot de symfonische rock van de jaren zeventig. Mijn oudste broer haalde het in huis, dus ik volgde in zijn kielzog. Het past sterk in de neo-hippie cultuur van die tijd. Dat over-lievige ervan is vaak ook wat verdacht, vind ik, en onecht. Toch heb ik leuke herinneringen aan die tijd (buitenschools) én die muziek.
Toen ik mijn moeder vroeger vroeg van wie ben jij fan? antwoordde ze Phil Collins.. Phil Wie? ze was toen naarstig op zoek in 89 naar but seriously. Die vond ik zo geweldig dat ik die voor een jaar lang alleen maar heb gedraaid. Daarna dacht ik, goh, kan wel wat meer zoeken van phil. En uiteindelijk ben ik veel verder teruggegaan naar de Genesisperiode en toen ging het me niet meer om phil zelf, maar om de muziek. Geweldig.. Alle albums van genesis, behalve met de stilkes zanger. En de aller nieuwsten van phil vind ik ook niet geweldig.. kunstmatig, passie verloren. Maar die oude albums, zeker van genesis vindt ik helemaal geweldig. Op 1 juli ga ik er ook lekker heen (met 6 maanden zwanger..oeps…)
Mijn eerste kennismaking met Genesis was “follow you, follow me”. Fantastisch nummer!
Staat nog altijd in mijn Top3 aller tijden.
Mijn eerste kennismaking met Genesis waren de nummers Turn It On Again (de live versie is beter), Paperlate (Van Halen’s Panama doet me ook wel hieraan denken) en That’s All. Dat zijn dan ook meteen mijn favoriete nummers gebleven. Nooit echt een grote Genesis fan geweest of geworden (bij een concert van Phil Collins ben ik zelfs in slaap gevallen), maar hier en daar is wel een nummer te vinden dat me op de een of andere manier pakt. Vooral No Son Of Mine vind ik nog steeds erg mooi. De clips van die andere singles van dat album (I Can’t Dance) waren sowieso allemaal goed en lekkere humoristisch. Het oude Genesis werk heb ik ook nog wel wat van, maar dat is eigenlijk een totaal andere band. Meer artistiek en symphonisch. Ook Brand X luister ik nog wel eens naar.
genesis gewoon geweldig,phill collins een geweldige zanger , verveeld nooit
Ik ben nooit een genesis-fan geweest, maar
die intro en dat iedentieke einde …GENIETEN 
“follow you,follow me” is echt prachtig en
“abacab” is voor mij één van de beste rocknummers aller tijden