Kalverliefde
Link naar dit artikel Op donderdag 4 mei 2006 geschreven door jonge opa
Het begon in de 2e klas van de lagere school. Ik had al vroeg oog voor vrouwelijk schoon en zodoende kwam het dat ik een vriendinnetje kreeg, natuurlijk heel onschuldig. Haar naar huis brengen, mocht later bij haar spelen, en natuurlijk vroeg ik haar op mijn verjaardagspartijtje waar ze natuurlijk kwam. Ik hielp haar altijd heel galant met oversteken en met monopoly spelen, waar ik natuurlijk de bank was, gaf ik haar regelmatig briefjes van 500 vooral als ik dreigde te winnen.
Dit alles viel op school natuurlijk op en het was dan al gauw “Peter gaat met Ali”. Nooit wat van aangetrokken natuurlijk maar in de 4e klas ging de verliefdheid over en was een ander meisje het slachtoffer, tja zo gaat dat.
Na de lagereschooltijd hebben we [Ali en ik] elkaar uit het oog verloren. En na 37 jaar hebben we elkaar weer gevonden! Dat was natuurlijk een hele sensatie en ik moet eerlijk zeggen ik ben weer een beetje verliefd op haar geworden maar ja, te laat!
Herkennen jullie dit?
Klik hier om een stukje van Kalverliefde te horen van Robert Long
Feed
Trefwoord(en): lagere school, monopoly, verjaardagspartijtje, verkering, verliefd, verliefdheid
38 reacties op “Kalverliefde”
Laat een reactie achter
Verliefdheid op de lagere school al? Ja ik herken dat een beetje, ik was in stilte heel erg verliefd op een schattig meisje en op een gegeven ogenblik zat ze vlak bij mij in de buurt. "Wat is er Frank?" hoorde ik de juf zeggen, "heb je koorts? Je bent helemaal rood!" Ja hoe zou dat nou komen. Jaren later hoorde ik van mijn beste vriend, met wie ik nu nog steeds contact heb dat hijdestijds ook zijn oog op haar had laten vallen. Maar wat was ik verlegen en groen (o nee, herstel, rood!)
Op de brugklas hadden we klasseavond, een fenoneem dat nu niet meer bestaat (?) en de eersten gingen dansen. Ik vond dat toen heel gek weet ik nog. Maar naarmate de avond vorderde waagde ik ook op de dansvloer maar niet eerder dan dat anderen mij voorgegaan waren. Toen kreeg ik verkering met het meisje van mijn dromen, nee niet die van de lagere school. En niks tegen mijn ouders gezegd, bang dat ze me uit zouden lachen. Die angst was volkomen ongegrond trouwens.
Jongeopa, je eerste gastlog, welkom bij de club! En ik ben toevallig ook de eerste die reageert!
Toen ik 7 jaar was gingen we altijd rolschaatsen in de straat achter die van ons omdat die geasfalteerd was. In die straat woonde Jan, Jan had mooie blauwe ogen en blond haar en hij was ook altijd heel attent voor me. Ik denk wel dat ik toen al vlinders in mijn buik kreeg van hem, maar kusjes gegeven hebben we eigenlijk nooit gedaan, gewoon alleen maar lief zijn voor elkaar. Toch heeft hij wel een speciaal plaatsje in mijn hart, ik ben hem helemaal uit het oog verloren en weet zelfs zijn achternaam niet meer, maar de herinnering koester ik.
ik ben nog nooit verliefd geweest want mijn schoonouders zijn kinderloos
UIt mijn prille jeugd (ik was 3-4), had ik een vriendje die (achter de heg) woonde,wij mochten toen de tuin nog niet uit,dus wij "speelden' zeg maar met elkaar ongezien, soms even de handjes door de heg steken,en dan lachen met elkaar .ik heb geen idee wie hij was en hoe hij heet. (zal toch es even mijn moeder vragen of zij dat nog weet?!) maar iets later ,10 ofzo woonde er een jogen bij ons achter bij een ander huis waar ik wel verliefd op was ,en ik dacht hij ook wel op mij.Net als sentiment ook nooit gekust maar wel heel lief voor elkaar. nu 28 jaar later heb ik hem weer gevonden door het internet! we mailen en cammen soms, en
het is luek om oude herinneringen op te halen samen. maar ja nu dus wel allebei(gelukkig) getrouwd en kinderen,dus ja verder dan gezelig kletsen en elkaar te bekijken op de cam komen we ook niet! leven heeft rare kronkels …want je gaat toch wel even dromen hoor what if…….haha.
Mijn allereerste liefde?
Jé, dat is lang geleden. Maar ik weet het nog goed.
Dat was Bartje.
Blond haar, dat altijd keurig geknipt was aangezien zijn ouders een kapperszaak dreven.
We zaten samen in de eerste klas. Ik vond hem heel leuk, hij mij waarschijnlijk ook aangezien hij op een goede dag vroeg; "wil je met mij lopen?" Ik zei grif ja.
En nu was Bartje mijn jongetje. En ik kwam voor Bartje op hoor.
Toen we op het schoolplein in de rij moesten staat om daarna keurig en net de school in te marcheren, stak Bartje zijn vinger op.
Met gekruiste beentjes vroeg hij of ie alvast naar binnen mocht, omdat hij zo nodig moest.
De juf zei, "hou het maar op we gaan zo naar binnen".
Och arme Bartje, die hield het niet meer en met een benepen gezicht liet hij het lopen.
De kinderen in de rij lachen hem uit en wezen met leedvermaak naar de al groter wordende donkere plek in het kruis van zijn broekje.
Dat vond ik zo zielig en pikte dat niet van mijn klasgenootjes.
Ik sloeg er links en rechts op los. School blijven en strafwerk was het resultaat.
Maar wie nu dacht dat Bartje mij nu eeuwig dankbaar voor mijn hulp zou zijn heeft het mis.
Toen ik een paar weken later met wisselen begon en ik met een mond als een tandloze versnellingsbak er bij liep, maakte de schurk het uit en nam verkering met een ander meisje.
Mijn eerste desillusie aangaande het andere geslacht was gepasseerd.
Er zouden er nog vele volgen, maar dat is een andere story.
Twee jaar later werd ik, i.v.m. mijn gezondheid via de stichting: "Haagsche bleekneusjes" uitgezonden naar het hoge noorden in Groningen. Ruim een half jaar ben ik daar bij een echtpaar die een winkeltje dreven verbleven. Heb daar bij een geweldige tijd gehad.
En werd prompt verliefd op Bram, de oudste zoon van boer Westers en 3 jaar ouder als mij.
Hij was voor mij de ridder op het witte paard. Hoewel hij daar in zijn boeren overal op zijn klompen niet echt naar oogde verloor ik mijn achtjarig hartje aan hem.
Bang dat een ander mijn voor zou zijn vroeg ik hem, met mijn mooiste glimlach met nieuwe hagelwitte tandjes, herhaaldelijk of hij met mij wilde lopen.
Verbaast antwoordde Bram mij dan, terwijl ik met mijn kinderbeentjes zijn grote stappen probeerde bij te houden,
"wat klets je toch, ik loop nu toch met je".
Waarschijnlijk had "het lopen met" in het noorden een andere betekenis dan bij ons in 't Haagje. Ben er nooit achter gekomen of we nu wel of niet met elkaar gingen.
Maar we waren niet bij elkaar weg te slaan. En in tegenstelling van de trouwloze Bartje, kwam mijn boerenridder nu voor mij op.
Als de kinderen mij uitlachte om mijn Haagsche taaltje, sloeg Bram er op los.
Op de 11de November, op het feest van Sint Maarten, ben ik samen met Bram de huizen langs geweest. Het was koud die avond, maar het licht van onze lampionnetjes en mijn knuistje in de warme hand van Bram maakte dat ik de kou niet voelde.
Later die avond hebben we al het opgehaalde lekker eerlijk verdeelt.
Grootmoedig haalde Bram nog een half gesmolten reep onder zijn jas vandaan.
"Hier"zei hij, en drukte snel een zoen op mijn wang, waarop hij weg snelde in het donker. Met vlinders in mijn buik hoorde ik het wegstervende geluid van zijn klompen.
Ach Bram, we deelden onze snoepjes maar niet de rest van ons leven.
Ik moest weer terug naar huis. Dat was wel even zuur. Maar de herinnering is zoet.
Van mijn allereerste verliefdheid kan ik me weinig herinneren, die verhalen heb ik van mijn moeder. Op de kleuterschool was ik helemaal weg van André, hij had stekeltjeshaar en ondeugende blauwe ogen. Als ik over school vertelde kwam altijd de naam André voor in mijn verhalen. Ik zou hem best wel weer eens willen zien…want ík kan me er echt niets van herinneren, terwijl mijn moeder het hele verhaal in geuren en kleuren kan vertellen.
Toen ik op de basisschool zat in de 4e, werd ik verliefd op de neef van mijn buurmeisje: Robert. Hij was 2 jaar ouder en had mooie blonde krullen en blauwe ogen. Hij kwam maar af en toe met zijn ouders op bezoek bij de buren. We gingen samen knikkeren en liepen hand in hand naar het speelveldje waar we uren kletsten terwijl we op de schommels zaten. Op een heel verliefd moment op de rand van de zandbak waarop we elkaar diep in de ogen keken, gaf hij mij blozend een kusje op mijn neus en rende toen heel hard weg… Daarna kwam hij nooit meer 'buiten spelen' als hij bij de buren op bezoek was. Mijn hart brak. Einde verliefdheid.
Eh, 2 December 2005, was dit onderwerp toch ook al een gastlog van Paul60?
ps: Waar is Paul eigenlijk??????? Hiij heeft al erg lang niks meer van zich laten horen?
@Sandra: je hebt gelijk en nu zie ik bij december 2005, dat ik zelfs de naam van het vriendje op de kleuterschool niet goed heb onthouden… kun je nagaan! Dat was dus Evert en niet André…
haha!
@ Emily, hahahahaha. Het is maar goed dat er jeugdsentimenten zijn. Dan hoeften we alles maar één keer goed te onthouden en op te schrijven. En dan kunnen we daarna (tot aan het bejaardenhuis) mooi even teruglezen hoe bijvoorbeeld onze vriendjes vroeger ook alweer heten!
ps; worden deze gegevens door jouw familie eigenlijk niet "misbruikt" voor de feestgids?? (eh, jij ging toch trouwen, of is mijn geheugen ook niet meer wat het is geweest?) Pas dus maar op met wat je allemaal opbiecht hier
@Sandra; ja, die gegevens worden zeker misbruikt; maar ze weten het allemaal al hoor!
Enne: teruglezen tot in het bejaardentehuis kan… als je door je dementie tenminste niet je wachtwoord voor de compu vergeet
)) hahaaaa en daarnaast zelfs ook niet meer weet waar je die code ergens voor de zekerheid hebt opgeschreven…
1e verliefdheid kwam pas toen ik 15 was, 1e verkering met 20. Ben een laatbloeier, maar heb dat ruimschoots ingehaald
Allereerste verliefdheid: ik was 4 of 5 jaar, en vond in mijn kleuterklas een jongetje Peter Z. zó leuk, of er sprake was van èchte verliefdheid weet ik niet zo goed. Verder dan vaak naar hem kijken kwam 't eigenlijk niet. Ik weet wel dat mijn moeder wist dat ik die Peter zo leuk vond, en dat rondvertelde in het gezin en familie, ik vond dat vreselijk omdat er een beetje lacherig over werd gedaan. In de trant van: kleine Joke is verliefd hahaha.
Later op de lagere school en middelbare school heel vaak verliefd geweest, op de een wat meer als op de ander. En het leukste was natuurlijk als diegene op wie jij verliefd was, ook verliefd op jou was..
@Sandra67: inderdaad was al een soorgelijk log over! helemaal overheen gekeken en gebeurd me niet vaak , het zal vast de naam jonge opa zijn geweest want ik vond het zo leuk dat hij een gastlog instuurde
@ Joke61…Oeps een pijnlijke confrontatie voor mij. Als moeder doe ik dat ook weleens over mijn zoontje die al vanaf zijn vierde (hij is nu acht) verliefd is op hetzelfde meisje uit zijn klas.
Nou, nu ik er toch over ben begonnen. Er hoort wel een lief verhaal bij.
Britt- zat nog maar net op de kleuterschool en ze vond de juf erg lief. Toen had ze eens deze kleuterjuf zomaar een dikke kus gegeven. Dat vond juffrouw toch zo lief en ze vertelde het aan Britt's moeder. Omdat die moeder dat ook zo lief vond van haar dochter, ging ze thuisgekomen naar dat verhaal van die kus aan juf, liggen vissen bij haar dochtertje.
En, vroeg ze zo nochalant mogelijk aan Britt….wat heeft mamma toch gehoord…wie heb jij op school een dikke kus gegeven.
Haar dochtertje werd helemaal rood en zei toen met een superzacht stemmetje..Eh….met Jordi…onder de tafel.
Zo kwamen wij er dus (per ongeluk) achter. Tja.
@ Sentiment….ach het is gewoon log "verliefdheid" deel twee…..en die komt zo te zien ook wel vol!
Ik denk altijd gelijk aan vier namen. Was verliefd op Annelies en weet nog steeds waar het huis was, in Gouda, waar zij woonde. Dus, alle vier de keren dat ik terug in Nederland ben geweest, ben ik altijd nog wel daar langs gelopen.
Ik haalde, 'smorgens, rond 1955, twee zusjes op, die aan het andere einde van de Burgemeester Gaarlandsingel woonden en liep dan met Karin en Imme naar school.
In 1997 was ik op vakantie, en op de laatste dag, voor ik terug naar Sydney moest, liep ik naar waar de woonark van die meisjes vroeger lag en zat op een bankje aan de Gouwe/Stroom Kanaal. En een meisje met het zelfde blonde haar als Karin kwam een praatje maken. Ik verbeelde me dat ik in een scene van een film zat, waar je dan een flash-back ziet, terug naar dat andere blonde meisje van de jaren 50.
Ook denk ik aan Ria, die met mij en m'n vriendje Piet, mee kwam naar Amsterdam, toen mijn ouders en ik vertrokken naar Austraië, met de Johan van Oldenbarnevelt.
Ben ik nieuwsgierig hoe zij er nu uitzien? Wat ze gedaan hebben sinds 1956? Natuurlijk!
Bij deze log hoort dat liedje van Robert Long; Kalverliefde. Bestaat er over hem eigenlijk al een weblog?
Ik bracht volgens mij ongeluk aan , voor mijn lagere school vriendjes. De eerste uit die tijd, we zaten in de derde klas, is dodelijk verongelukt toen hij 16 was.
De tweede uit de 5e klas, kreeg ook later een ongeluk en is in een rolstoel beland.
Dus dat zijn nare herinneringen geworden. Zelfs op de reunie van de school bleef dat in mijn gedachten hangen, terwijl iedereen gezellig herinneringen aan het ophalen was.
@Frank: jazeker al een weblog over Robert Long klik maar eens hier
Op de lagere school had ik maar liefst twee vriendjes, tegelijkertijd. Dat betekende vooral dat ik dan weer eens met de een en dan weer met de ander naar huis liep en dat we fantaseerden over wat we later zouden worden en over wat we vonden van de nieuwste televisieprogramma's. Ik was niet echt verliefd op ze, dat bewaarde ik voor tv-helden als Floris en Tierry la Fronde. Maar toch hoorde ik veel later van een van mijn twee jonge aanbidders dat ze nog eens om mij gevochten hebben in die tijd. Dankzij internet weet ik nu wat ze doen allebei. Goed terecht gekomen, net als al m'n latere exen
Hé, de titel van dit log is veranderd.
Patricia van der Heijden gaf ik op de kleuterschool een kusje op de rand vd zandbak. En we waren lief voor elkaar. Haar jouw schepje geven en zo. Ik hoorde dat zij nu in Zwitserland woont en getrouwd is met 1 van van der valck concern. Oeps, ik moet 2 min stil zijn nu. 4 mei he…
zohe, lullig zeg. zit ik om 1 over 8 DOODleuk te typen…
schaam..
ik had als kindje snel een zwak voor blonde schattige meisjes trouwens met bolle toet. Die afwijking is nooit overgegaan…
Maar ik kon grote meisjes die in de 6de zaten (en ik in de 1ste) ook al erg aantrekkelijk vinden herinner ik me…
Topic is al twee keer van naam veranderd. Maar kalverliefde was het wel
mijn oprechte excuses voor een dubbele weblog, ik was er eigenlijk zo van onder de indruk dat ik dez4e maar instuurde. Sorry Rian, ik neem alle schuld op me en als je hem eraf haalt ben ik de laatste die je dat kwalijk neemt.
Ik zal proberen iets orgineels te verzinnen.
nogmaals sorry vrienden en vriendinnen.
Niemand anders dan Jennifer, daar heb ik wat knikkers aan verloren.
Ik denk nog met weemoed terug aan mijn (kalver) liefde, ik was 12 en gek op vissen (hengelsport),zo ook mijn eerste vriendje ontmoet, we hadden veel gemeen, veel gevist en veel gepraat. echt mijn eerste liefde, ben benieuwd hoe het nu met hem is.
10 misschien 11 jaar was ik.
Gerda Henger was wel een week mijn vriendinnetje.
Zij haalde mij een keer op van huis.
Van af straat naar 2 hoog schreeuwde ze mijn naam.
Dan zouden wij samen naar school lopen.
Mijn moeder hoorde dit en ik schaamde mij dood.
Wij hebben zelfs stiekum kusjes uitgedeeld, onwijs gewoon.
Het was maar een week, maar het gevoel wat ik toen had komt toch steeds weer terug als ik in hogere (verliefdheids) sferen verkeer.
@Joke en Els, wat zijn jullie toch oplettende bezoekers
maar inderdaad mede door liedje van Robert Long vond ik deze titel toepasselijker 
Op 1 jarige leeftijd had ik een speelvriendinnetje tot aan mijn 12e. We waren bijna altijd samen met onze overige speelvriendjes (m/v) wat de basis was van mijn perfecte jeugd. Ik was als kind gek op haar. De pubertijd gooide roet in het eten, zij begon mij te mijden en wilde met anderen activiteiten ondernemen. Destijds heb ik hier veel last van gehad en snapte ik er niks van.
Het toeval wil dat wij elkaar in 2004 (als gevolg van mijn eerder genoemde reunie) opnieuw ontmoette. Na een leuke avond bij haar thuis (met haar gezin) en een leuk etentje samen (veel oude herinneringen), bleek zij haar afspraak om verder af te spreken, wéér niet te houden. Niets meer vernomen. Some people never change. Pas geleden (begin 2006) weer een emailtje gehad hoe het ging (?). Grapje, toedeloki
Kalverliefde is vaak toch wat anders de je eerste echte (jeugd)liefde.Ik ben jarenlang verliefd geweest op de jongen die een paar huizen verderop woonde; zijn ouders hadden een drogisterij en we speelden vanaf ons tweede jaar met elkaar. Kwamen bij elkaar op de kleuterschool, in dezelfde groep, en ook op de lagere school zaten we zes jaar bij elkaar in de klas. Af en toe was de verliefdheid hevig en heb ik zelfs zijn twee jaar jongere zusje ooit eens gevraagd of zij niet kon polsen of hij ook verliefd op mij was. Nee dus… Ik heb het jaaaaaaren later weer ontmoet tijdens een reünie van de basisschool. Was geweldig om hem weer terug te zien, maar er waren geen verliefde gevoelens meer bij.
die jeugdliefde van mij die ik dus na 35 jaar heb ontmoet maakte nu nog steeds indruk op me, en we ontmoeten elkaar regelmatig, dat gevoel word steeds sterker toch wel leuk om op rijpere[ahum] leeftijd weer verliefd te zijn. maar zoals eerder vermeld helaas pindakaas de verliefdheids gevoelens zijn niet wederkerig wel eenhele goede en mooie vriendschap, maar da's toch ook mooi nietwaar?
Ik zit met een beetje hetzelfde 'probleem' als jij @jongeopa.Alleen weet ik niet zo goed of het wederkerig is. Toch moeilijk om op vriendschappelijke basis met elkaar om te blijven gaan, terwijl je zelf van die kriebels hebt. Gek hè zo'n verliefdheid op 'rijpere' leeftijd.
@JvL Inderdaad maar toch wel een bijzonder fijn gevoel,en wat betreft op vriendschappelijke wijze door blijven gaan, het verschil met vroeger is dat je nu je verstand hebt en die verliefde gevoelens opzij zet al moet ik bekennen dat in bovengenoemd geval het toch wel moeilijk was.
Op de lagere school had ik een vriendinnetje, in de tweede klas geloof ik, maar dat duurde niet echt lang, want zij ging geloof ik naar een andere school. Op de middelbare school ging bij mij de natuur zijn werk doen. Toen ik in 4 Atheneum zat, raakte ik smoorverliefd op een meisje, naar achteraf bleek van Indonesische afkomst. Alleen op dat moment besefde ik nog niet, dat dat verliefd zijn was. Ik kreeg telkens een raar gevoel in mijn maag, ofterwijl de vlinders in mijn buik, als ik haar zag, en als ik haar ook nog hoorde praten, dan begon mijn hart helemaal snel te kloppen! Helaas moest zij voor na een jaar van school af!
Een aantal jaren later raakte ik opnieuw smoorverlief op een meisje, ook van Indonesische afkomst! Toeval? Met dit meisje heb ik wel eens contact gehad. Geen relatie of zo, maar wel eens een praatje gemaakt. We zeiden elkaar gedag als we elkaar zagen, en zij was ook mee met de examenreis naar Parijs, die we hadden als examenleerlingen vlak voor de examenuitslag. Dit heeft mij heel goed gedaan! Met name het laatste jaar, toen ik voor de tweede keer examen moest doen, was daardoor extra leuk! Want ik had best wel de balen, dat ik gezakt was het jaar daarvoor en dus een jaar opnieuw moest doen!
Een aantal jaren later, doen ik bezig was met avondcursussen boekhouden, toen kwam ik haar tegen. Zij zag mij en groette mij heel uitbundig, en ik kreeg een ontzettend rode biet, want ik had nooit verwacht, dat zij mij zou herkennen! Dit bleef bij mijn medecursisten niet onopgemerkt en zorgde voor de nodige hilariteit. Op dat moment interesseerde mij dat geen moer, want mijn avond was weer helemaal goed, en nadien ben ik haar nog een aantal malen tegengekomen, op weg naar mijn werk. Na een jaar heb ik haar niet meer gezien, en ik ben er later achter gekomen, dat zij naar Nieuw-Vennep is verhuisd en inmiddels samenwoont en een zoontje heeft van 4 ongeveer. Maar goed het heeft mijn eigenwaarde behoorlijk versterkt, en daar gaat het tenslotte om!!!
ik was 17 en dacht dat ik lelijk was, totdat c. op mij verliefd werd en ik op haar…het duurde een jaar of drie en toen verbood haar vader de omgang…jaren later kwamen we elkaar weer tegen…we werden weer verliefd…helaas mislukte de relatie… nu tien jaar later mis ik haar bij vlagen
Laatst kwam ik het eerste vriendinnetje van mijn vorig jaar overleden broer tegen waar hij samen mee op de kleuterschool en lagere school zat, en die wist nog niet dat hij overleden was en begon heel enthousiast te vragen hoe het met hem was…..zij kon er niets aan doen want ze woont nu aan de andere kant van het land en toen ik vertelde dat hij niet meer leefde viel ze snikkend in mijn armen en zei….40 jaar, dat is toch veel te jong??? En dan die jonge kindjes nog? Zoiets kon toch niet waar zijn? En dit alles is ruim 36 jaar geleden, ze waren altijd samen, op school, buiten schooltijd en zeker op verjaarspartijtjes! Eerste liefde die zij nooit meer zal vergeten…….
