Pindasetje
Link naar dit artikel Op zaterdag 6 mei 2006 geschreven door Joke61
Kennen jullie nog het pindasetje wat vroeger met verjaardagen op tafel verscheen?
Wij hadden thuis twee uitvoeringen. Eén van steen en één van plastic. De uitvoering in steen was voor de grote mensen visite. In de zwarte schaal werden de zoute pinda’s gedaan, met de witte stenen lepel schepte een ieder naar behoefte een hoeveelheid pinda’s in zijn gekleurde ‘privé bakje‘.
De kindervisite had bij ons thuis de plastic versie ter beschikking. Pinda’s kregen wij niet, deze konden volgens mijn moeder alleen maar bij ons kleine kinderen in het ‘verkeerde’ keelgat schieten. Ieder kindje kreeg dan ook een gekleurd bakje met van die lekkere Cornuco’s te knabbelen.
56 reacties op “Pindasetje”
Laat een reactie achter
pinda's mocht je als kind pas eten als je er groot genoeg voor was,
je was groot genoeg als je met je rechterhand , met je arm over je hoofd heen je linker schouder kon raken……..
meet maar ff of jij al pinda's mag…..
Nee, dit hadden we niet.
Wel kregen we een glazen schaaltje met van die Nibbit ringetjes.
Ze werden ook op school getrakteerd als ketting geregen aan een dropveter.
Over pinda's en kinderen gingen bij ons ook van die vreselijke verhalen over kinderen die ze in hun neus stopten. Gunden ze ons die pinda's niet of zo ?
@tijdelijke vrijgezel : in heb gemeten en ik mag ze niet …. neem ze gewoon lekker stiekem !
Zoals afgebeeld ken ik ze niet, ik geloof dat wij houten bakjes hadden en voor iedereen, alle visite een ander schaaltje. Kinderen werden bij ons niet gediscrimineerd; die kregen gewoon hetzelfde als de volwassenen. Is het pindatijdperk trouwens niet een beetje voorbij, tegenwoordig is het chips wat de klok slaat in allerlei exotische smaken, maar die waren er vroeger ook al.
Eigenlijk was dat ook veel hygienischer. Nu zit iedereen in een bak te "graaien" en je weet nooit waar die handen die dat graaien doen net daarvoor zijn geweest.
Zal wel een tik van mij zijn hoor, maar de pinda's laat ik op een feestje gezellig aan mij voorbij gaan.
Ben helemaal gek van de plastic uitvoering. Iedere keer zet ik het setje dichter voor gebruik maar het komt er weinig van. Echt sentiment!
Bij de buren werden pinda's steevast in een eierdopje geserveerd en ik heb deze gewoonte voor mijn kinderen over genomen.
Mmm; bij de volgende indeling de set maar eens standaard op tafel zetten…
@René: het is dat je het zegt over hygiène, er is ooit een test gedaan naar pindabakjes in horecagelegenheden, er werden sporen van diverse soorten urine in gevonden. Heb je nu nog trek in pinda's? Nog zo eentje, ik weet een Grieks restaurant en bij de ingang staat een bak met pepermuntjes, nou daar neem ik dus ook nooit wat uit!
Oh ja: bij het setje moet ik altijd denken aan het Tomado boekenrek en Tupperware. En onze plastic veldfles van vroeger!
NB: er vinden hier al twee dagen op het hofje verschrikkelijke watergevechten plaats en daar is nog geen log over geschreven! Terwijl ik zelf ook prachtige herinneringen heb maar te weinig concreet voor een tekst.
ken ik ook, maar pinda's lust ik niet dus heb ik ook geen binding met die schaaltjes.
Deden ze er ook geenbowl in?
Wij hadden thuis vroeger ook de stenen bakjes.Ik ben er ook vies van als iedereen met hun vieze ongewasse handen door die pindas zit te graaien.Bij ons nu gebruiken we niet de bakjes maar we hebben altijd een lepel er in staan,en iedereen gebruik hem gelukkig.
Bij ons in de restuarants staan ook altijd een bak met mints bij de kassa,maar die zijn gelukkig individueel verpakt.
Is dit onderwerp eigenlijk niet al eens eerder behandeld? Er staat me vaag iets van bij; misschien iets wat er op leek ofzo?
@Frank Faber : bedoel je : http://jeugdsentiment.web-log.nl/log/844461
ja, herkend! op een gegeven moment was er nog maar 1 over ; de rest was stukgegaan in de loop der tijd. die stenen heb ik t dan over! Ik vind ze erg leuk nog overigens…
Mijn vrouw heeft er nog een heleboel, ook servies van dit soort…en allerhande bakjes schaaltjes soepkommen, etc…blijf t mooi vinden, lekker vertrouwd en leuk ouderwets…
@Frank Faber: jij bedoelt de gekleurde plastic chips/noten etc bakjes uit de jaren '70? Zie log: eten en drinken op Jeugdsentiment.
Deze pindaset is van de jaren '50/'60, ik denk dat chips nog niet uitgevonden was.
pinda's waren te gevaarlijk inderdaad. als kind kreeg je Nibbits; zowle de staafjes als de rondjes, die dan natuurlijk (u voelt m al komen) om de vingers geschoven werden en er zo vanaf geknabbeld werden.. En toen kwamen de Wokkels…was ik dol op! paprika en gewoon, hahahaha! 'Gewoon', mooi man. niks nie naturel! gewoon 'gewoon'..
Een speciaal setje hadden we niet voor de pinda's. Gewoon ieder kind een eigen schaaltje met wat te knabbelen en voor de 'grote mensen' één grote schaal met een lepel idd en dan in de handpalm scheppen.
@$teven1970: wokkels, ja, VERDRAAID lekker, nog steeds…
@tijdelijke vrijgezel: die truc met arm over je hoofd werd bij ons ook ingezet… bij mij is het dus hetzelfde verhaal als Bertus: ik moet stiekem pinda's eten…
@Bertus en Joke61: die bedoelde ik inderdaad, lijkt er erg veel op!
Pindasetjes! Geweldig ik heb er een zwak voor, net zoals voor likeursetjes. Ik heb er verschillende, voor de sier. Zo één als op de foto staat heb ik ook.
Als kind ben ik bijna gestikt in een chipje. Gelukkig was mijn vader thuis, mijn moeder gaat in zo'n geval met haar armen omhoog door het huis lopen gillen: 'Hij stikt, hij stikt" , Mijn vader heeft me ondersteboven gehouden en in mijn maag geknepen. Dit alles gehoord van mijn ouders, ik was te klein om het me te herinneren. Dus voorziichtigheid met kinderen en zoutjes is zeker geen onzin!
@Aidan: gelukkig is het voor jou goed afgelopen en ik denk dat het in de meeste gevallen ook goed afloopt, die ene keer dat het fataal is haalt het waarschijnlijk de krant en gelukkig heb ik zo'n bericht nog nooit gelezen. Moet er niet aan denken BRR!
Aid@n: zo hing ik ook ooit in de keuken aan vaders hand ondersteboven; bij mij was t alleen een sinaasappelpartje-velletje dat in t verkeerde keelsgat terecht kwam…
Ik ben als kind bijna gestikt in een zuurtje.
Was een rood-roze snoepje, (vorm doodshoofd (!) ) Dankzij de Heimlich? methode heb ik het overleefd, althans, dat neem ik aan.
Met dank aan de buurvrouw.
Maar goed het ging over pinda's.
Nee, die bakjes kan ik me niet herinneren, maar wel een oranje bolvormige pinda-bak, met lepel.
Iedereen mocht daarvan een 'handje' van opscheppen.
En idd. wij kinderen kregen meestal chips en pinda-kaas-cornico's.
Ik heb zelf nog wel de stenen bakjes in huis.
'het is weer erg laat zie ik'
Nee, dit hadden wij niet.
Wel Nibbits die je om je vinger kon doen, hoe heten die dingen?
groetjes
@joke luek setje! wij kregenm inderdaad pas pindas als we "wat ouder" waren.(hoe oud weet ik niet meer! haha wij hadden houten bakjes, 1 grote en 6 kleintjes, en daar scheptje je dan de pindas in.Wat zijn nu cornicos?
zijn dat chipitos?
hmmmmmmmm vind het nog steeds lekker om "mijn eigen" bakje of zakje chips te hebben, lekker niks delen! helemaal voor mij!
an1965: aah die zuurtjes ken ik wel ja! berucht waren die om die reden! peertjesvorm (of doodshoofd ja).
Shamine: die werden gewoon Nibbitringetjes genoemd destijds in de volksmond…
Onze pindabakjes waren van hout. Van die donkerbruine bakjes! Wat grappig eigenlijk. Ik zie ze ook nooit meer.
groetjes, Carmen
http://opvoedenenzo.web-log.nl/
@Shamine: Nibbits om je vinger? Dat waren de Ringlings, nog steeds te koop… Mooi woord trouwens, Ringlings.
@FrankieT Ringelings zijn die uienringen toch? Shamine heeft gelijk volgensmij. Nibits zijn die gele en roze zoutjes die je om (kinder)vingertjes kunt doen.
en naast de pindaset stond het wijnglas met daarin een pakje cabalerro en wat sigaren….. moet je nu eens proberen…
@Edith: cornucos zijn netzoiets als de chippotos van tegenwoordig.
Maar.. de cornucos smaakten meer naar kaas en waren wat korter en wat boller van vorm. Kwamen wel uit een gele zak, maar weet niet welk merk dit was. Ik kan mij niet herinneren dat er veel soorten chips of iets dergelijks was, of het werd gewoon niet door mijn moeder gekocht.
Pas véél later kwamen die nibits en wockels. Óók lekker!
@Aidan: Ja, je hebt gelijk! Was ik alweer vergeten, die roze en gele zoutjes. Vraag me nog steeds af hoe ze die dingetjes op kleur kregen.
Golden Wonder?
Mijn partner gokt Duyvis…
Laatst nog een oproep gedaan bij Oproepen Eten en Drinken over de echte Am Buggle… In die dozen met folie!
@Ruud v: ja, idd die sigaretten. Ik moest ze bij Philips destijds aanvullen in de vergaderkamers en als ze te lang stonden mochten wij ze op de afdeling op roken. Dat is écht verleden tijd!!
Ik vind al die voorwerpen uit de jaren 70 leuk om te zien. Vooral die dingen die we vroeger zelf ook in de kast hadden staan. Wij hadden, zoals ik hierboven al meer gelezen heb, van die bruine pindabakjes. Heel erg lichtgewicht met z'on parketvloermotief.
@FrankT Vraag het je niet af, het zullen ongetwijffeld kleurstoffen geweest zijn van obscure komaf.
Kennen jullie die reclame nog van Duyvis met Gerard Cox geloof ik. Hallo ik ben van de Duyvis en nu hoort ik dat hier een fuif is! Meestal kwam hij dan in en hele benarde situatie terecht; Heren, heren ik moet nu toch echt even bellen met de Duyvis om te horen of er ergens anders nog een fuif is!
@Frank Faber,
Ja die ken ik nog. En weten jullie dan ook van dat mannetje dat aan de lopende band dat met een loep en een pincet "oke"op de pinda's zette? Die Oke is weer terug in de huidige reclames van Duyvis. Erg leuk hoor.
Ja die pindaschaaltjes heb ik nog steeds, maar hier worden haast geen pinda's gegeten , dus het setje blauw steen , staat achter in de kast. Daarnaast staat een bonbonset,ook te gebruiken voor petitfours , de meeste bonbons gaan gelijk van de schaal naar binnen en petitfours heb ik haast nooit in huis.
)
Hier wordt 's avonds bij een glas vaak iets gegeten van olijven of zoutjes . En daar zijn de pindabakjes dan weer net te klein voor. Ik zal eens kijken of de bonbonset daar geschikt voor is
Wij hadden van die gekleurde plastic bakjes die trapsgewijs aan een plastic kolom waren geklemd en in de rondte gedraaid konden worden. Typisch 70's.
Even over Nibbit: Nibbit heeft zowel die staafjes als die ringetjes. De ringetjes heten Nibbit Rings, en die uiendingen heten Ringlings. Trust me, ik kan het weten, want ik ben een soort Ringlings-addict. En mijn dochtertje eet graag beide varianten van Nibbit. Hier spreken dus de experts!
Die bakjes hadden wij thuis niet, wel zo'n schaal die al eens eerder is besproken, met meerdere vakjes. Eigenlijk zou iedereen pinda's met zo'n soort opscheplepel moeten pakken, want inderdaad: met z'n alleen graaien in zo'n schaal, gats…
onze pinda/chips bakjes waren chinees met zo'n lepel van porselein, waarschijnlijk van mijn moeders werk… zie een paar logjes terug!
Ja, wij hadden ook houten donkerbruine bakjes. En aangezien we soms pinda's in zo'n bakje kregen, was het voor me een heel feest. Maar ach, hoe oud zal ik zijn geweest, een jaar of vijf,zes. Is altijd goed gegaan.Maar de bakjes werden alleen voor de pinda's gebruikt, weet ik nog wel.
Wij hadden vroeger thuis de beroemde ronde 'Tupperware-partyschaal-met-deksel-en-hengsel' daar bleven de pinda's en andere zoutjes wekenlang krakend vers in, was volgens mij 6 of 8 vak's indeling en in het midden een rondje voor pepsels of dipsaus.Goh, dat ding heeft z'n dienst echt bewezen zeg.
@jongeopa
Bowl ging volgens mij in glaasjes en werd geschept uit een grote glazen of stenen schaal…
@Ruth was dat liedje niet:
"Nibb-it, Nibb-it, Nibb-it, voor knabbelkenners!(3x)
Nibb-it, Nibb-it voor bij de buis,
Feest met de eekhoorn in huis!"
(Er stond een eekhoorn op de groen/rode zak)
Wij aten nooit pinda's, geloof ik. Mochten het ook niet (zie alle andere reacties hierboven).
…en als je iets niet mag, wordt het natuurlijk errrrrug spannend en wil je niets liever dan een pinda…
Onze familie, van moeders kant, zijn enorme pinda-eters. En bij verjaardagen lekken onhygienisch met zijn allen uit één bak graaien, ach ja.
Ik kon als kind ook nooit van de pinda's afblijven, ik rook ze dan ook op afstand (echt waar). Als mijn moeder ons welterusten zei, en ze had pinda's gehad, dan zei ik dat altijd. Ze baalde er enorm van, want soms had ze er maar eentje gehad. En als ik ze geroken had, dan ging ik niet slapen voordat ik er een paar kreeg. (hoezo zeuren)
Ik bedoel dus lekkeR.
Is er al een topic over Arcopal?
@Em: nee nog niet! als je er een leuke gastlog over kunt schrijven is die van harte welkom
Wij hadden ook altijd allerlei schaaltjes met verjaardagen en ook ik had eerst toen ik klein was mijn eerste chips in een plastic bakje. Ik ben nog steeds niet zo happig op pinda’s, een tante van mij moest ooit regelrecht naar het ziekenhuis omdat ze een pinda hoog opgooide en probeerde op te vangen weer in haar mond….het ging regelrecht haar verkeerde keelgat in, ze eet ze ook nooit meer…..Chips is altijd heerlijk met verjaardagen, ik eet ze door de week praktisch helemaal nooit, heel af en toe als de hormonen weer opspelen heb ik nog wel eens de neiging om ze te pakken. En vooral op verjaardagen die sausjes die ik altijd mocht maken van Duyvis met mayonaise en water, een leuke klus was dat. Enfin, we hadden het over pinda’s, vooral pinda’s die je moet doppen (pellen dus) vind ik nog steeds een leuke klus om te doen en dan vooral opeten met dat bruine jasje er nog omheen
leuke verhalen over de pinda,s
mijn moeder had het zelfde van het voor beeld
De bakjes op de foto komen me wel bekend voor maar ik heb nooit pinda’s gegeten uit een bakje dat ik zelf met een lepel vulde uit een grotere bak.
Later at ik samen met het gezin wel doppinda’s maar dat is geen jeugdsentiment.