Met vallen en opstaan…
Link naar dit artikel Op maandag 8 mei 2006 geschreven door Sandra67
Al heeft het ene kind soms vaker iets dan het andere, maar opgroeien met vallen en opstaan doen we eigenlijk allemaal. Wie is er vroeger bijvoorbeeld nog nooit eens (op de kop) van de trap gestuiterd? En wie heeft er nog nooit een hersenschudding (”gat in het hoofd”), botbreuk of bloedneus gehad? Mijn (bijna even oude) zus en ik, hadden als kind bijvoorbeeld altijd wel één of meerdere korsten op onze knieën, als gevolg van ondoordachte acties (b.v. achteruit blijven kijken tijdens het huppelen van school naar huis). Vooral zomers als we blote benen hadden was dat vaste prik. De ene knie was nog niet genezen of de volgende knie was alweer aan de beurt. Ook tijdens het operatiespelen, met een gebroken tegel als scalpel, werd er door mijn zus bij mij per ongeluk een echte operatiewond aangebracht. Van schrik (ik zette een enorme keel op) maakte ze ook bij haarzelf gauw een snee met diezelfde scherpe tegel in haar eigen been. Dit voorval heeft ons ongewild tot Bloedzusters gemaakt…we hebben nu allebei precies hetzelfde litteken op ons onderbeen.
En mijn kleine broertje had als ukkepuk altijd problemen met de opstap van de straat naar de stoeprand. Na een wandeling met zijn grote zussen kreeg mijn moeder hem dan ook vaak terug met een enorm gezwollen bovenlip. Hij viel om de één of andere reden altijd met zijn bovenlip precies op het randje van het trottoir? Ook mijn oudste zus had rare verwondingen. Herinner mij dat ze eens op school jeuk had in haar oor….toen heeft ze even met een potlood in haar oor gepord. Nadat ze het potlood weer uit haar oor haalde, bleek de potloodpunt op mysterieuze wijze spoorloos te zijn verdwenen? Waren jullie als kinderen ook van die “brokkenpiloten”?
Feed
Trefwoord(en): bloedneus, dermatol, huppelen
Eigen schuld, dikke bult! Op het ijs eens op beide knietjes tegelijk gevallen en tot op de dag van vandaag zitten er nog mooi twee knobbels, op elke knie een. Ook MOEST ik altijd korsten openpeuteren, wachten was er nooit bij. Dat we nooit gangreen opliepen is een wonder, of misschien ook wel niet. Door al dat vieze peuteren en krabben werden we juist mooi immuun.
Heb trouwens nooit wat gebroken als kind; pas in 1998 brak ik iets, mijn linker kleine teen en auuuuu dat deed zeer.
Mwaoh, ik heb wel een aantal dingen 'gehad'.
Mijn ouders hadden een tuimelbed met inklapbare poten.
Mijn oudere zussen waren op een zondagochtend flink aan het springen op bed, en ik zat heel lief op de grond te spelen.
Opeens, KLAPTE de poten naar binnen, en kreeg ik het bed op mijn been (2 en half jarig peutertje) kwam er goed vanaf, was niet gebroken. De andere stommiteit beging ik zelf, ik was in de keuken en trok de koelkast open, ik zag ijs en wilde een likje nemen, JA, MOOI NIET, ik zat VAST! Ik zat met mijn tong vast en ik gillen, mijn moeder kwam en heeft me gewoon losgetrokken,(AUW!) ik weet nog dat het een gevoelig plekje was, mijn tong. Mijn moeder stond te trillen op 'r benen.Wat ik me nog herinner is dat ik een snoepje kreeg, een geel boterruitje, van mijn oma.
Later toen ik 11 was, heb ik in een steentje getrapt, precies onder mijn grote teen kwam een enorme bult, een flinke onsteking die hebben ze weggesneden in het (oude) sint franciscus gasthuis (Rotterdam) Moord en brand heb ik geschreewd toen, wat een pijn deed dat .
Sjeetje, die bult op die foto is behoorlijk indrukwekkend.
Ik was niet zo'n brokkenpiloot, maar mijn zusje was motorisch niet zo sterk, moest daarom ook naar fysiotherapie, en van haar is de gevleugelde uitspraak 'Ik ben nooit eens helemaal heel'.
Ik heb tot nu toe nog nooit wat gebroken.Maar toen ik 4 jaar was had ik een hoopje hooi neer gelegd en wouw er met volle vaart door heen met de hand grasmaaier,was de maaier blijkbaar niet voor ondworpen,ik viel achterover met als gevolg een gat in me kop.
sjeee,ja ik was wel een beetje een brokkepiloot ja.
eigelijk gebeurde dat pas nadat ik alleen naar buiten mocht een jaar of 6. mijn moeder had zich dus goed van haar taak gekweten tot die tijd!haha!
Eerste keer in het portaaltje van de flat op het putje met opstaant metaal randje gevallen met mijn knie! deed heel zeer,met als gevolg een groor ei erop dat vol met bloed zat,wat me op de ehbo belande,met een hele dille naald haalde ze daar het bloed eruit,en ik moest met been omhoog voor een week ofzo.
toen opeenvolgend 3 keer op de eerste dag van de zomervakantie vlak voor onze huisduer gevallen over een opstekende stoeptegel,alle 3 de keren gebroken,eerste keer mijn pols 2de keer mijn pink en de derde keerook weer mijn pols.
Toen een keer tegen een stilstaande auto aangefiest in de 6de klas.Ik had net die dag mijn verkeerstest gedaan en was met 1 puntje gezakt! kreeg wel een certificaat,maar er stond wel op gezakt,dus ik dacht ik gaat nu heel goed opletten.ik keek dus veel te lang achterom om langs een stiltaande auto te fietsen en knalde erpardoes op! vinger op 2 plaatsen gebroken.
Einde van dat schooljaar op kamp op de fiets,ik had een opklapfiets met vleugelmoertjes.. ja ik viel en de vluegelmoer begroef zich in mijn achterbeen net achter bij mijn knie! er zat een heel gat in waar je inkeek en je zag de spier gewoon zitten!!
verder tegen woordig geen ongelukjes meer! ben nu ook wel wat rustiger dan toen!!hahaha
He Edith, doet me zeer als ik dit lees!
Gadver, wat een enge foto!
Kan me niet herinneren echt een brokkenpiloot te zijn geweest, maar de paar keer dat er iets gebeurde was het wel gelijk raak.
Ik herinner me dat ik als vierjarige op mijn driewieler pontificaal door een glazen winkeldeur heen fietste. Ik geloof dat de schade aan die deur erger was dan bij mij.
Toen ik eens op kousevoeten door het huis rende, gleed ik uit op de pas geboende parketvloer en kwam met mijn hoofd op een kastje terecht. Het bloedde enorm, maar dankzij autoloze zondag kon ik niet naar de dokter. Toen ik daar de volgende dag alsnog naar toe moest van mijn moeder, was het al te laat om het gat nog te kunnen hechten. Ik blij!
Ik viel wel mee vroeger, gat in mijn hoofd toen ik met mijn fiets over de kop vloog, gat in mijn knie toen ik te hard een bocht in kwam rijden met de fiets, kapotte knie omdat ik lekker fietste en ik te laat door had dat mijn voorganger iets langzamer ging rijden. En een kapotte ellenboog door een val op grindtegels in het zwembad. Nooit iets gebroken, knap hè ?
Dat korsten open peuteren herken ik wel hahaha Duurde weken/ maanden voordat ze genazen. Ook bewonderde we elkaars verwondingen altijd alsof het onderscheidingen waren.
Ik was ook erg onhandig en zat altijd onder de blauwe plekken en wondjes, onder meer door het altijd buiten spelen. Ik fietste ook geheid op de enige boom (of ander obstakel) in de omgeving af en botste dan.
Ik wil hierbij nog een bekentenis doen. Ik speelde eens op het halfronde klimrek van de kleuterschool toen er een jongetje naast mij kwam en op mijn plek wilde spelen, die gaf ik een duw waardoor die van het rek afviel (denk toch toch zo'n 2 meter hoog. En ja hoor, een gat in zijn kop. Ik heb nooit gezegd dat ik de verantwoordelijke was maar wil graag 35 jaar later alsnog zeggen: sorry!
Verder heb ik zelf ook gaten en andere hechtbare verwondingen opgelopen met het bijbehorende gebrul erbij. Ik ben er wel groot mee geworden en praktisch nooit ziek. Dus computerspelletjes de deur uit en alle kinderen naar buiten.
Kapotte knieën: wat lekker herkenbaar, ik had ook altijd korstjes (wij noemden dat roofjes) op mijn knieën. Deed jullie moeder ook altijd een pufje van dat gele poeder op jullie wondjes? Hoe heet dat spul ook alweer, zat in een soort 'tubetje' met een rood/bruin logo, was misschien op basis van jodium?
Herinneren jullie nog dat gedoe als je de pleister van je wondje af moest halen? Door mijn hardhandige moeder (viel wel mee hoor) liet ik dat natuurlijk niet, ik zat zelf net zolang te mierikken tot die rot pleister eraf was.
Herinneren jullie ook nog dat gedoe als je een splinter in je vinger had? Een borduur of stopnaald werd even in het vuur gehouden en daarna ging mijn moeder aan het peuteren, auw!
Bij het over het prikkeldraad klimmen om in de bosjes te spelen, heb ik vaak de nodige winkelhaakjes aan mijn kuiten gehad.
De 'echte' wond was op mijn achterhoofd. Mijn moeder was de kussens van de woonkamer stoelen aan het bekleden, dat waren van die kussens die je uit de stoel kon halen. Mijn moeder waarschuwde nog dat ik niet op het randje van de stoel moest gaan zitten, anders kon ik misschien wel in dat gat, waar dat kussen in hoorde te zitten,vallen. Natuurlijk gaan kinderen er dan juist wel op zitten, en je raadt 't al, ik viel in dat gat, precies met mijn hoofd op een scherp randje. Bloed, gat in mijn hoofd, met de auto van de buren naar de huisarts, bleek mee tevallen, de huisarts heeft het gat/snee dichtgelijmd.
Joke61: dat gele poeder werd bij ons altijd op brandwondjes gepuft. Ik denk dat het een soort sulfaatpoedertje was. Doe trouwens nog altijd die naaldentruc als ik weer eens te veel in die rotrozen heb gezeten. Tip voor moederdag: tuinhandschoenen, maar die meisjes van mij hebben mij reeds weeeeken geleden via EBay de laatste dubbele aflevering van The Fugitive op video (nog wel in kleur ook) geschonken. Echt te gek!
Gunst, wat dwaal ik af vandaag.
hehe, ja dat gele poeier dat er op moest. Dan was het echt ècht! Natuurlijk peuterden wij ook onze korstjes eraf en als kleuter at je het nog op ook volgens mij. (smakelijk). Een aantal lukrake verwondingen :
Aande binnenkant van nm pols heb ik er nog wel 1, een litteken. Niet van een suicidale actie maar van een glazen appelmoespot in een groot vuur (fikkie stoken) gooien. Toen ie explodeerde sneed een scherf mn pols open. Voor t eerst dacht ik (vanwege mn pols) dat ik dood ging.
1) douaantje spelen. Ikke op de fiets en mijn broer als douane met pijl en boog (door papa gemaakt) moest mij tegenhouden, maar je stopte nooit. Dat was juist het spel. Ik op Joop Zoetemelk snelheid de grens over maar een welgemikt schot tussen mijn spaken v h voorwiel liet mij een schitterende salto voorover maken, met mn kop op de stoeprand, maar t deed niet pijn weet ik nog.
2)niet zo zeer kortsjesveroorzakend, maar deze wil ik jullie niet onthouden: Rond 1982 ergens onder een viaduct. Het is winter. Mijn broer, mijn neef en ik hadden het lumineuze plan om op onze buik van de schuine helling af te glijden onder/naast t viaduct. Helemaal aan de zijkant ging die (beijzelde) helling nòg verder omhoog tot naast de snelweg. Ik eerst, head first. Hahahaha, ik vlieg me toch met een vaart naar beneden! Helemaal verkeerd ingeschat en draaien onder t glijen (zodat je met de voeten naar beneden ging) zat er niet in. Met een doffe klap eindigde mijn vlucht in een brede goot onderaan die helling. Ik kon niet meer ademen door de klap op mijn borst. Wij allemaal in paniek en mijn neefje riep:"sneeuw eten! Sneeuw eten!" Zonder het te overwegen graaide ik in de sneeuw en stopte het in mn mond. (Dit heb ik hier al eens verteld denk ik nu). Afijn, het was niet alleen sneeuw wat ik in mn mond stopte. Een ondergesneeuwde hondestront kwam mee via mijn hand en plakte aan mn gehemelte hahahaha, goor hè!!! kokhalzend dacht ik dat ik stierf en tuffend ('kitsend' in t eindhovens) onderweg naar huis deed ik er alles aan om de smaak te bevechten, via pindakaas, cola (niet uit de fles drinken!) en snoepjes.
3) Die houten glijbanen die uit verschillende lange latten tot aan benee bestonden. Had je heeele hoge van! bij t Wolfsven stond er 1. Ikke naar beneden. Was er onderaan een stuk uit zo'n lat gebroken, dus met mn hak in volle vaart in dat gat vandie afgebroken glijbaanlat. bloeden als een rund natuurlijk en huilen.
Bij ons werd er altijd een snoepje opgelegd als troost. Herkennen jullie dat? En pretpleisters? Met bv speedy gonzales (die was lekker breed door die hoed) erop of een drummmende giraffe?
4) ikke harken in de tuin en mijn kleine broertje kijkej wat ik deed. Helaas zat er achterop de steel van de hark ook nog een stuk tuingerei, nl de scho(e)ffel. Met vinnige harkende bewegingen stootte ik achteruit een flinke wiek in t voorhoofd van broertjelief.
5)Knikkeren in de huiskamer. We krijgen ruzie. Mijn broer Danny haalt uit met zn knikkerzak vol bolders (of bonken, stuiters, hoe jullie die ook noemen) en zoals op de bijgevoegde smakelijke foto recht op mijn voorhoofd.Drie Tom en Jerry bulten in een driekoek op mijn voorhoofd en 2 kleine (van gewonen knikkers) net boven de wenkbrauw. Ik zie t beeld nog voor me dat ik op de arm van mama mezelf in de spiegel zag en dat ik toch een beetje mmoest lachen door die absurd belachelijke groenblauwe bulten op mn kop. Nat washandje erop en lekker op de bank liggen was t recept van destijds. (ook al verteld hier hè?-bij knikkeren). naja.
6)Gat in m'n kop. skateboarden van een helling met Leon, mn beste vriendje. "steven kijk uit!" hoorde ik. ik draai om en meteen knalt Leons board tegen mn slaap. Hij lag op zn rug op de grond en lanceerde door zijn val zn skateboard.Meteen gutste het eruit en we snelden ons naar Leons oma die het dichtsbij woonde. Mn blauwe ski-jackje kleurde helemaal donker van al het bloed.
7)Het litteken is nu nagenoeg weg, maar zat er nog lang. Plastic smelten. Met de aansteker onder een wit plastic vorkje verbaasden we ons van het geluid dat dat maakt als die brandende druppels plastic met een 'Pssjjoeww'-geluid op de grond vielen. En tja, er viel er ook 1 op mn hand en dat deed verrekte veel pijn; bleef lang branden.
Ik heb, samen met mn broertje de nodige verwondinge opgelopen maar ja dat hoort er gewoon bij. Toch loopt t bij sommigen fout af en sterf je een volledig zinloze dood. Je snapt niet dat je dat ook kan overkomen. Verschrikkelijk.
De laatse jaap in mn kop liep ikk ergens in 1989 op, dus das alweer lang geleden, toen ik tijdens het pogoën/moshen/thrashen/slammen (hoe je t ook noemt) iemands voortanden in mn voorhoofd kreeg. Het zelfs ff vast volgens mij. Goed voor 4 hechtingen in t ziekenhuis, maar niet om eerst over t stratumseind (de grootste uitgaansstraat v EHV) met een volledig bebloed gezicht rond te lopen alsof er niks aan de hand was. Ben wachtend voor ik in de auto kon, nog wel flauwgevallen (ik was ook behoorlijk dronken)……Pff, dit is wel lang zat, ik denk aan nog meer dingen maar dat komt 10 juni anders wel hahahaha….
Bij mij in de kleuterklas zat een jongen die ik heel erg leuk vond (zie log eerste liefde).
Ik kon het dan ook niet laten om altijd naast hem te gaan lopen/ rennen met kleutergym. Andere kinderen in mijn klas hadden mij al gewaarschuwd dit niet te doen, omdat deze jongen nogal wild was. Zo liet hij liet vaak toijdens het rennen andere kinderen struikelen of duwde ze "per ongeluk" aan.
Maar ja, liefde maakt blind, en als ze zeggen dat je het niet moet doen werkt dat als een magneet. Dus bij het laatste rondje rennen, ging ik toch naast hem lopen.
Herinner me nog dat ik er in de bocht onderuit ging en vol tegen de radiator tot stilstand kwam….en daarna een heel zeer hoofd en enorm veell bloed. Met een gat in mijn hoofd, waar een doek tegenaan werd gehouden, werd ik toen gauw naar huis gebracht.
Gek genoeg was ik na dit voorval nog steeds verliefd op die jongen, onbegrijpelijk!
Het gebeurde wel eens dat er op school verteld was dat die-of-die een gat in z'n hoofd had en dat stelde ik me heel letterlijk voor, alsof de hersenen er zo'n beetje uit zouden puilen. Doodsbang was ik daarvoor, want waarom zou mij dat niet kunnen gebeuren?
M'n hersenen zitten er nog in, ondanks vele valpartijen. Als kind constateerde ik een keer dat altijd wel één van m'n knieën een dikke korst had, dat hoorde er gewoon bij. En zo snel als een bult op kwam als je je kop gestoten had, dat herinner ik me goed. Wij hadden een schommel in het poortje achter onze tuin hangen en als je achter te hoog kwam, stootte je met je kop tegen een balk. Vaak gebeurd. En je kon ook zo leuk van die schommel afspringen aan de voorkant. Het goeie moment afwachten en met een elegante zwaai - of met een onelegante dreun - op aarde landen. Maar toch, als ik tegenwoordig eens val met de fiets of doordat ik over een stoeprand struikel, zijn de gevolgen meestal heel wat erger dan toen ik als kind struikelend door het leven ging. Geef mij maar een korstje op m'n knie, da's beter dan de zoveelste beschadigste gewrichtsband.
Vroeger, toen mijn vader ziek werd, stond er bij ons in de woonkamer een heel hoog ziekenhuisbed. Dit vonden wij als kinderen geweldig, want vanaf dat hoge bed kon je prachtig televisie kijken ( en het bed was ook goed te gebruiken als trampoline).
Op een gegeven moment, we kijken naar meneer de Uil, wil ik precies gelijk met meneer de Uil (was toen heel belangrijk), die knipoog nadoen. Knipogen op die leeftijd (7 jaar) viel blijkbaar niet mee, want behalve het spastisch dichtknijpen van dat ene oog, verloor ik ook compleet mijn evenwicht en stuiterde op de kop van het hoge bed. Kan nu nog als een film terughalen hoe snel die salontafel dichterbij kwam. Ik hoorde ook een raar geluid in mijn arm toen ik neer kwam. Schreeuwen natuurlijk. Maar niemand gaf er veel aandacht aan ( ik was als kind blijkbaar vaak aan het jengelen ).
Toen de dag erna de huisarts langs kwam voor mijn vader, hoorde ik mijn moeder nog aan die man vragen of hij ,voor hij wegging misschien nog even naar mijn arm wilde kijken. Mijn moeder was mijn gebrul zat. Toen die arts naar mijn (gebroken) arm greep, heb ik geloof ik de hele buurt bij elkaar geschreeuwd. Gebroken dus en naar het ziekenhuis.
En omdat botbreuken bij kinderen echt enorm snel genezen, moesten ze in het ziekenhuis ook nog eens de boel weer "openbreken" om mijn arm te kunnen gipsen. Echt heel pijnlijk was dat.
Moest lachen om dat verhaal van Rick, over verwondingen, die als troffee dienen. Ik bleek namelijk allergies te zijn voor dat gips. Daar kwamen ze pas achter nadat het gips eraf werd gehaald. Mijn onderarm hing nog met een soort stokje met vel eromheen aan mijn bovenarm. Gaaf, iedereen op school moest het zien Heerlijk….dat horroreffect. Vooral als kinderen bang waren, vonden we dat juist gaaf.
@$teven1970:wat heb ik gelachen om jou verhaal, vooral om die hap hondendrol en die voortanden in je hoofd bij het slammen. Ik zag het helemaal voor me! De rest horen we graag op 10 juni, kunnen we nog meer lachen èn je littekens bewonderen!
Ik heb geloof ik al eerder verteld over het maken van littekens met velpon. Streepje velpon op de bovenkant van je hand, velletje tegen elkaar knijpen en klaar is je litteken.
Vroeger ging er ook nóg een ander goedje op wondjes, was rood, werd met een pipetjes opgebracht, als je teveel aanbracht dan gaf dat van die kronkelige sliertjes vanaf je wondje. Wat was dat ook alweer?
@ Joke61, volgens mij was dat gewoon vloeibare jodium (rood/bruin).
Ja, dat verhaal van dat slammen was lachen zeg.
Een vriendin van mijn zus had ook eens zoiets geks. Ze was helemaal fan van Queen. En tijdens een concert van queen had ze bij haar vriend op de nek gezeten. Toen het liedje Bycicle kwam werd dit luidkeels meegezongen. En veel fans namen er speciaal een fietsenbel voor mee. Al meeschreeuwend Bycicle Bycicle, had ze flink met die bel liggen bellen en op en neer geslagen. Ze merkte tegen het eind van het lied pas op dat iedere keer als ze die bel naar beneden zwaaide ze op iets hards stuitte??? Oeps…..dat bleek dus het hoofd van iemand die voor haar vriend stond te zijn, hahahahaha….had ze het hele lied keihard met die fietsbel op iemands kop zitten rammen ,hahahahaha
@Sandra 67: nee, dat was geen vloeibare jodium, het was lichtrood/roze van kleur, en zat in een bruin klein flesje.
Misschien iets op basis van alcohol of chloorhexedine met een kleurtje d'r aantoegevoegd?
En…@Sandra 67: van wie is die prachtige bult op de foto?
Van internet of privé collectie?
Waarschijnlijk uit de privé collectie van Sentiment ofzo??
sandra je had me net eens moeten zien knipogen als een zware daab, dan was je niet meer bijgekomen….
ikzelf was altijd de pineut in de grote vakantie…
korstjes ?
op rolschaatsen achter het melkboerkarretje hangen en loslaten bij een grindpad succes verzekerd, ze halden drie weken later nog kiezelsteentjes uit mijn knie!
het jaar erop had ik schimmelinfectie aan mijn lippen mocht ik weer in de grote vakantie op een bed in de kamer vla drinken uit een rietje , de rest van mijn mond zat korstig aan elkaar geplakt.
maar mijn neefje sloeg alles, hoe vaak mijn tante wel niet naar de polie heen is gejakkerd omdat hij spelonderdelen (van mijn spellen) in zijn oor, neus of erger weg had gestopt en ikke maar vragen of ik het onderdeeltje (lekker belangrijk) terug kreeg….
een keer had hij gym en hing hij in de klimrekken tot hij viel, er stond een paal van korfbal naast het klimrek en in zijn val kreeg hij ongelukkigerwijze die haak ervan in zijn mond, van de week was ik bij mijn tante , mijn neefje word nu zelf voor de tweede keer vader maar het litteken blijft zichtbaar, dit vond ik heel erg sneu!
zelf heb ik nooooooit pleisters in huis want volgens mijn apparaten doet het dan nog veel zeerderder als je dan wat hebt, voornamelijk mijn pleeg en mijn jongste zijn brokkenpiloten , alhoewel nicky ook al aardig wat onbenulligheden op zijn naam heeft staan (hij lijkt veel op mijn neefje, grappig eigenlijk)….
Jouw apparaten Ria?
Op de kleuterschool hadden we boomstammetjes (???) waar we mee konden spelen/rollen, natuurlijk wogen die krengen heel zwaar en toen ik er dan ook 1 spelenderwijs op mijn voet kreeg werd mijn grote teennagel ontzettend blauw, kan me niet meer herinneren dat het pijn deed.
Een jaar of 6 was ik en onderweg naar school gevallen, het was winter en ik droeg een maillot (rood) natuurlijk zat daar een gat in na de val, maar hoeveel pijn het ook deed, het feit dat mijn maillot kapot was en mijn moeder daar heel erg boos om zou zijn, heeft me zeker een half uur laten zoeken naar dat stukje wat uit mijn maillot was (wist ik veel!)
Toen ik een jaar of 8 was zat ik op de schommel en hielden mijn buurjongetje en vriendin een stuk waslijn omhoog, ik moest daar dan met mijn benen overheen zwaaien, dat lukte maar ze hielden de waslijn vast, wat dus als gevolg had dat de binnenholtes van mijn benen verbrand waren. Nog jaren last van gehad doordat ik er kramp aan overgehouden heb. Was ik op weg naar school en dan sloegen mijn benen gewoon op slot, kon geen stap meer zetten dan en er hebben wat vriendelijke dames me naar huis gebracht.
Rolschaatsen op een geasfalteerde weg met blote benen gaf ook altijd van die lekkere schaafwonden als je viel!
Toen ik een jaar of 13 was ben ik een keer ondersteboven gereden door een auto omdat hij mij niet zag aankomen op de fiets, ik kan me er niks meer van herinneren, maar ik mocht wel in de ambulance mee, was wel spannend
Ja ik was ook een brokkenpiloot en dit zijn slechts enkele dingen die ik me zo kan herinneren, maar er zijn wat korstjes op mijn knieën geweest en inderdaad dat gele poeder erop! Maar ik heb nooit wat gebroken.
De foto is niet uit mijn privé collectie maar het zou zomaar kunnen, mijn dochter heeft nl. mijn genen betreffende de grove motoriek en een aantal jaren geleden had zij net als bovenstaand kind dezelfde bult, het zag er heel eng uit! Ik denk sowieso dat het bij een ander er altijd enger uitziet dan wanneer je zelf zo'n bult hebt?
@Steven: ik heb zitten schaterlachen om je 'sneeuwverhaal' evenals Joke zag ik het gewoon gebeuren!
Wat een verhalen over zoveel kinderleed, dan kan ik natuurlijk niet achterblijven; ik was denk ik een jaar of zeven en deed met een vriendje een wedstrijd wie er het hoogst in een boom kon klauteren. Een denneboom en ik won, maar toen brak de top af en viel ik onder toeziend oog van mijn hevig geschrokken moeder zes meter naar beneden. Meteen die middag naar de huisarts maar ik mankeerde gelukkig niets.
Jaren later op de kunstijsbaan was er over de breedte een dik touw gespannen, ik dacht slim te zijn en trok me aan het touw voort om flink wat vaart te krijgen. Helaas viel ik toen stevig op het harde ijs op mijn achterhoofd. Afgezien van een stevige hoofdpijn is ook dit avontuur goed afgelopen.
Ik ben ook jaren geleden eens van de trap gevallen en ook hier heb ik niets aan overgehouden, afgezien van wat blauwe plekken.
Ik moet wel een hele goede beschermengel hebben!
heette dat spul niet Betadine?
Mijn dochter had laatst ook zo'n bult op haar voorhoofd. Ik schrok me echt helemaal rot. Koud washandje erop deed wonderen, maar wat schrikken. Ze heeft het overigens niet van een vreemde hoor. Ik was had vroeger ook altijd wat. Vooral allemaal blauwe plekken op mijn benen. Nu knal ik trouwens nog vaak overal tegenaan. (kluns)
groetjes, Carmen
http://opvoedenenzo.web-log.nl/
Kijk voor een Betadineplaatje eens op:
http://www.betadine-jodium.nl/.....e-zalf.jpg
Betadine ken ik als pleeg natuurlijk. Misschien was dat spuittubetje van vroeger wel Betadine poeder. Ik zag op de site die @Rick67 noemt wel een bus met spuitspray staan.
En nu nog de naam van dat rode goedje.
@ Els…Apparaten…hahahaha, dat zeggen wij (in Twente) wel eens als we het over onze (vervelende, eigenwijze) kinderen hebben. Alleen krijg je er bij apparaten meestal wel een gebruiksaanwijzing bij
Even terugkomend op dat verhaal van Steven (met die hondenpoep). Misschien kan er een tekentje (soort kijkwijzer) voor de tekst gezet worden, waaraan je kunt zien "niet lezen tijdens het eten" ofzo…, wat een goor verhaal, hahahahaha, Mijn boterham was ineens niet meer zo lekker; poep aan je verhemelte (kots,kots)
Brrrr, ik moest toent ineens aan datzelfde vriendje Leon denken. We gingen ditmaal skaten in veldhoven, van een helling af in t citycentrum. onderaan die helling (oeh wat rijdt dat lekker soepel!) zat een ijzeren rooster in de grond. Hij naar beneden en natuurlijk ging dat veel harder dan ingecalculeerd. en ja hoor, toen de wieltjes op dat rooster kwamen stond ie in 1 sec stil en hopla! Daar vloog Leon. 3 meter verder ploft hij met blote rug (lekker warm dus geen shirt) op de grond…De akeligste en grootste schaafwond die ik ooit zag was t gevolg. s avonds bleef ik bij hem slapen en hij had zo'n judopak-pyama. De volgende ochtend was die mega-korst helemaal door die pyama gegroeid!!! dus als die pyamajas uitmoest, dan trok je die ruggrote korts eraf! Gillen dat ie deed! en halverwege ook nog es gestopt omdat ie zn pyamajas gewoon niet uitkreeg en t deed te pijn. hoe t toen verder is gegaan ben ik eigenlijk vergeten…Maar wat een nachtmerrie…
Jeetje $teven, wil je erover praten
o nee, dat heb je al gedaan gezien bovenstaande vehalen hahahahaha Ik heb het grootste deel verdongen geloof ik. Ga je het ook nog bijhouden van Kimi?
Hoewel ik jarenlang het stempel 'onhandig' heb gehad, heb ik nooit ernstige verwondingen opgelopen. Heb ook nooit een gebroken pols of zo gehad. Ongetwijfeld had ik als kleuter veel schaafwondjes op mijn knieen en blauwe plekken op mijn benen, maar daar staat me niet echt meer iets van bij.
Ik weet nog wel dat ik heel soms wel eens met de fiets viel, of met mijn rolschaatsen. Dan kwamen er wel eens van die kleine venijnige scherpe steentjes in je handpalmen of knieen, dat deed verrekte zeer.
De ergste buil die ik ooit op mijn hoofd heb gehad, dateert van zo'n 2 weken geleden! Ik knalde werkelijk keihard met mijn voorhoofd tegen de zijkant van een kledingkast bij mijn dochter op de kamer. Ik ging door m'n knieen van de pijn. Ik wreef met mijn hand over de pijnlijke plek en voelde gewoon hoe er een enorme bult op die plek verscheen. Echt een ei. Ik geef toe: niet zo imposant als op de foto, maar t scheelde niet veel!
Het heeft alle kleuren van de regenboog gehad en ik moest ook steeds aan iedereen uitleggen wat er nou was gebeurd, maar de buil was na een dag of 4 weer weg. De verkleuring heeft er zeker anderhalve week gezeten. Au.
Als ie op zijn vader lijkt dan kan Steven misschien alvast een tienstrippenkaart bij de poly van het ziekenhuis bestellen
Ik maak nu met mijn dochtertje wel weer alle stadia mee, van bulten en schrammen tot blauwe plekken. Zij is echt heel onhandig, heeft ze waarschijnlijk van mij… Laatst zat ze op het toilet, met haar kleine beentjes te schommelen. Zag ze ineens hoeveel blauwe plekken er wel niet zaten. We hebben ze samen geteld: op beide benen 18 stuks (alleen aan de bovenkant, zeg maar de kniekant, de zij- en achterkant van de benen hebben we niet geteld)!
@Ruth…nou, voorlopig maar een maillootje aan naar de peuterspeelzaal, anders zullen ze wel denken
En dan ook een half uur zoeken naar het kniegedeelte hahaha
Nooit iets gebroken behalve jongensharten…
- Als anderhalfjarige door de voordeur ontsnapt en twee stenen trappen naar beneden geduikeld.
- Met de step gevallen; gapend gat in mijn kin, is gehecht en nu nog steeds een litteken.
- Kapotte knieën heb ik als kind ook heel wat gehad en dan idd weken aan die kosten zitten peuteren…
- in het Barbietijdperk met mijn knie op zo'n standaard gaan zitten. Voelde iets tegen mijn knie duwen en een seconde later schoot ik door; zo'n pen van 5 cm zat IN mijn knie. Vreselijk gebruld, is lang een litteken geweest, maar zie je nu niks meer van.
Dus al met al valt het reuze mee.
Dat gele poeder is idd betadine poeder. Misschien heette het vroeger wel anders. Ik heb het nog steeds in huis.
@Sandra67: haha! Nou, ik heb af en toe het idee dat ik haar gastouder eens moet bespioneren, want daar loopt ze ook het een en ander op, dusse… Nee hoor, het hoort er allemaal bij en een van de dingen die dochterlief (helaas) erg leuk vindt om te doen is: lekker keihard op je knietjes vallen. Als je het ziet, krijg je acuut zelf last van je knieschijven, maar Noa schatert het uit. Een masochiste in de dop?
rick sandra: (nee, geen duo uit de 70's)
Ik hoop echt heeel erg dat Kimi niet zo is. Ben ik nog helelmaal niet aan toe, verwondingen aan mijn kleine pure onschuldige maagdelijke kindje hahahaha. Nee, i k hoop echt dat hij niet zo'n waaghals wordt zoals zn vader….maar voor een koorknaapje teken ik ook niet hoor. Asl ik Kimi nu rechtop zet tegen de leuning vd bank en hij valt zo naar de zijkant, dan klapt ie best hard met zn kop in de kussens, maar dat vindt ie leuk! Meteen zie je dan zo'n stralend lachend Koppie.:o) dus, valle is lache! Nu al.
Oh, herhinner me de allereerste verwondingen van mijn zoontje nog als de dag van gisteren.
Hij was pas 9 maanden en ik had last van mijn rug, dus kon moeilijk met de baby de trap op. Mijn man, die net terug kwam van sporten, zou de baby boven wel even snel verschonen, dus snel met de baby op zijn arm de trap op. Toen hij snel naar beneden wilde komen met het kind, gleed hij boven aan de trap uit (natte sportsokken), met de baby op de arm. Het leek wel of er een boekenkast van de trap gegooit werd, zo hard ging het. Snel griste ik mijn kleine zoontje op schoot en toen zag ik dat er bloed uit zijn oortje stroomde. Echt vreselijke paniek….alles in mijn hoofd leek als in slow-motion te gaan. Mijn man in paniek met de baby naar de dokter gereden en toen zo door naar het ziekenhuis. Gelukkig had ons zoontje geen hersenletsel, maar zijn bovenbeentje was wel gebroken!
Een hele tijd boos geweest op mijn man (kon er eigenlijk niks aan doen). Alles had ik er aan gedaan om een gezond kind te krijgen, vitamines geslikt tijdens zwangerschap, gesport, kind aan de borst gehad en noem maar op….en dan flikkert hij zomaar met mijn "perfecte"kindje zo van de trap ;( Gelukkig is alles wel weer goed gekomen hoor.
Nee, nooit echte erge dingen gehad.
Nooit wat gebroken….. alleen de bekende schaafwonden en zo.
Ik was wel een heel voorzichtig kind die nooit echt risico's durfde te nemen. Beetje een watje. hihi.
Met anderhalf een gebroken arm: fiets over me heen getrokken…
En een keer vreselijk in het prikkeldraad gereden…
De builen van de foto heb ik bij het voetbal wel eens live zien ontstaan…
@Joke61: flammazine?
Ik ben heel vaak gevallen als kind, lopend en later met de fiets.
Vallen van klimrekken, uit bedden enz. Altijd onder de blauwe plekken en (schaaf)wondjes.
'sWinters liep ik ook altijd gaten in mijn maillot op.
Mijn moeder bleef stoppen.
Omdat ik me daar een beetje schuldig over voelde ben ik na weer een val-met gat-in-maillot op zoek gegaan naar het stukje maillot, want ik dacht dat mijn moeder dat wel prettig zou vinden, hoefde ze het alleen maar er weer in te naaien. Nooit gevonden natuurlijk en dat vónd ik raar…
Wat ik me kan herinneren is dat ik het gevaar ook op zocht, we deden bijvoorbeeld wedstrijdjes wie het verst uit het raam durfde te hangen en ik liep regelmatig op het muurtje van het balkon waarbij ik me dan vasthield aan de waslijn.
Ik moet wel een beschermengeltje gehad hebben toen.
Herinneren jullie je dat ook, het gevaar opzoeken?
Indachtig mijn eigen valpartijen schaften wij toen onze dochter geboren werd een enorme verbanddoos aan. Bijna nooit nodig gehad tot nu toe, ze valt gewoon niet. Gek, ik dacht altijd dat ieder kind dat zo vaak deed.
@Joke, dermatolpoeder? Later werd dit volgens mij afgeraden, het zou juist ontstekingen in de hand werken.
Een keer bij mn oma door t raam vd tuindeur heengegaan en als kadootje vh raam een gat in mn hoofd, een keer met mn hoofd tegen de punt van een tafel gekuukeld en daar nog steeds een litteken van, natuurlijk op de lagere school van het klimrek gestuiterd en van het bovenste bed van een stapelbed gevallen en kan nog steeds mn moeder horen die een paar seconden ervoor me waarschuwd van 'niet te ver voorover hangen want anders val je!!!!' Uiteraard er niet naar luisteren en Kedeng! haha Een bult op mn hoofd!
sandra67: WHAAAAAAAAHH!!!!IK ZOU HELEMAAL GEK WORDEN!! BLOED UIT ZN OORTJE!!!! Wow, ik snap hoe enorm je dan flipt en paniekt. Bo is wel hoogzwanger vd trap gevallen in augustus vorig jaar. Die bult op dr kont (halve sinaasappelformaat) zit er nog! Wij ook helemaal in paniek in eertse instantie en Bo ging kapot vd pijn. Gelukkig voelde Bo aan dat Kimi niks had. Dat wist ze zeker, dus vertrouwde ik ook haar moederinstinct, maar gvd…..een baby vd trap af, gebroken been en bloedoor….heeel erg vreselijk. ik voelde toen ik t las al de paniek, kun je nagaan. En dat je dan kwaad bent op je man is logisch. goh, wat heftig en wat fijn dat t met een sisser afliep. nouja, sisser, gebroken beentje is nie niks natuurlijk…(diepe zucht)….
Steppen (autopet) en dan met het bultje van je enkel KEIhard tegen de schroef van het achterwiel aankomen……
Wat een verhalen allemaal! nou ja $tevens ervaringen haalt niemand meer in denk ik
Als kind vond ik het leuk om koffie te zetten, en wij hadden toen nog bonen die gemalen moesten worden, in zo'n electrische losse koffiemaler. Met de ene hand hield je dat ding vast, met de andere de deksel, toen viel ie uit mijn handen en wilde ik m tegenhouden, maar de molen maalde gewoon door, met mijn vingertjes er in (zijn jullie er nog?)
Resultaat in wijs- en middelvinger twee gaten waar je het bot zag zitten. Naar t ziekenhuis geweest en als je het weet zie je nu nog twee littekentjes.
@ Aidan, ja z'on lekker verhaal heb ik ook eens gehoord.
Ik studeerde af bij een man, en die miste een complete onderarm. Ik wilde er niet naar vragen, maar een kind (testpersoon) vroeg er ongegeneerd naar. Toen hoorde ik dus het verhaal van zijn ouders die een slagerij hadden. Als jongen hielp hij mee in de zaak. Toen hij de gehaktmolen bediende lette hij even niet op en zag hij zijn eigen vingers naar buiten gedraaid worden…..er kon zo een worst van gedraaid worden UUUUUUHG!
Ik had vroeger altijd wat geschaafd of iets dergelijks
Het ergste was toen ik (een jaar of 6), rijp aan de lantarenpaal ontdekte en op de één of andere manier met mijn tong aan dat ding bleef hangen.
Toen moeders uitgelachen was, bleek een scheut lauw water de oplossing
groetjes Shamine
Daar ben ik ooit op internet foto's van tegengekomen sandra! van een kindje waarbij zn vingers als brokkige pulp aan de andere kant eruit kwamen, sommige nog met nagels en blauwsig….Ja dan keert je maag om hè…
ja shamine…dat ken ik ook van vroeger….ikv heb alleen nooit meegemaakt dat t ook echt losscheurde, dat de opperhuid van je tong aan de lantaarnpaal blijft hangen. t loopt wel altijd goed af bij iedereen…Met een Speedy of Sinas Split kon je tzelfde resultaat oogsten, maar dan minder extreem. Zelfs met je sjekkie aan je lip! Bah, blij da'k nie meer rook.
Met carnaval eens een dronken vent een lantaarnpaal zien omarmen. Op een afstandje bleven we met een stel kijken. Hij bleef echter wel heel lang staan/hangen vonden wij. Toen we dichterbij kwamen zagen we zijn probleem. Met z'n dronken kop had hij willen tongen met de lantaarnpaal…..moet je dus niet doen als het vriest
@Sandra 67 Nou dan vallen mijn 2 vingertjes mee hoor als ik dat hoor. Ik heb ook nog es bloedvergiftiging gehad doordat er vuil glas in mijn voet kwam. Was een heel gedoe om dat weer goed te krijgen : verband wat constant nat gehouden moest worden.
Toen ik op de kinderafdeling werkte was het op zondag altijd feest: kinderen met vingertopletsel als gevolg van het spelen met de putdeksel. Meestal kon het topje d'r weer aangezet worden, bij 1 kindje niet, het topje konden ze niet meer vinden. Komt het kindje bij ons op de afdeling hangen we de kleertjes in de kast, zien een vingerhandschoentje, voelen iets daarin, bleek het topje te zijn, jakkie! Toen mijn kids klein waren èn met de putdeksels wilden spelen kwam altijd ter waarschuwing dit verhaal naar boven.
@Eric Erres: nee geen flammazine, dat is een zalf die bij brandwonden wordt gebruikt. Ik denk toch dat het alcohol met een kleurtje was.
toen ik groot was (vorig jaar) moest ik even de scootmobiel van mijn kennis testen, dus ik zou wel ff een bal gehakt halen bij de snackbar ik nader in volle vaart het terras ik wil remmen knijp een hendel in die nog meer gas betekent en ramde het terrasje vloog met mijn smoeltje tegen de ruit en het halve winkelcentrum liep dus uit, ik hoorde mensen zeggen : och, kijk die arme invalide vrouw eens…
ben met het schaamrood op de kaken afgedropen het bloed lekte mij uit de knietjes , maar dat zag ik thuis pas.
ga dus noooit op een scootmobiel als je alleen maar brommers (en in mijn geval een quad) gewens bent!
@ria: ow wat genant! maar vind je het erg dat ik heel hard moest lachen toen ik je verhaal las?
haha ik ook Ria. En je hebt dus je toneelstukje in stand gehouden (dat je echt in een scootmobiel hoorde)…? Heel embarrassing…
ook altijd zoiets als je eerste kind valt, schrik je je het apezuur, als je dat bij de derde gebeurt haal je bijna je schouders op.
nicky was al bijna twee en verrekte het om te gaan lopen, ik thuis met dummies(snoepjes) proberen hij liep twee stappen en viel zich zo ongeveer bovenstaande buil, mijn eega brulde meteen BEL EEN AMBULANCE, en ik greep en washandje.
ramon kreeg op het winkelcentrum zijn vingertjes tussen de deur riep op normale toon mama, kijk eens en vervolgens vlogen alle vier zijn nageltjes van zijn vingers af, ik heb een half uurtje met hem op het terras gezeten waar hij zijn vingers in een bakje water had en in de andere hand een ijsje slobberde, ben pas de volgende dag naar de huisarts geweest…bleek dat ik juist had gehandeld, ik bedoel maar. ramon is de jongste.
hij kwam mij een tijdje geleden goed van pas die scootmobiel anekdote, ik werd gescreend voor that's de question, of het door de anekdote kwam weet ik niet maar ik mag de 18e van deze maand naar de studio. psst als ik win vertel ik wel wanneer de uitzending is…
ik schaamde me echt dood, ik woon daar al sinds 1976 dus iedereen weet (behalve die nieuwe behulpzame bewaker dan) dat ik niet invalide ben, doe ik echt nooit weer, en ja hoor, nu kan ik er ook wel om lachen op dat moment niet…
@ria! wat leuk!!!! ik hoop dat je doorgaat, we zullen duimen voor je de 18e!
Ow en ik heb ook wat nieuws, ik heb een interview gegeven voor de computeridee, over dit weblog uiteraard, en kom binnenkort daar in te staan, laat jullie nog wel weten wanneer
he, gaaf ik ga em zeker kopen… leuk joh, ik loop deze site ook al overal te promoten ( schoolplein, zwemles, hondenveld) van morgen belde mijn moeder nog ze had (door mijn schuld) geen internet meer, jaha zei ze ik kan wel chatten maar ik kijk elke morgen jeugdsentimenten en ff later vroeg ze waar ging die vandaag over?
ik en vele stille genieters met mij vind dit een beregezellige site…
ahum vinden dit een bere-gezellige site…
ik promoot t ook wekelijks wel!;-) benieuw ria naar je thats the question avontuur!
Op m'n voorhoofd op de grinttegels gevallen. M'n zusje viel een paar jaar later met 'r voorhoofd op de rand van de tafel. Allebei hebben we een pracht van een litteken op die plaats. Zij links en ik rechts, hahaha.
Een paar jaar later viel ik 's nachts uit bed, met m'n neus op een hardhoutenbank (nodig om in m'n hoogslaper te klimmen). Neus gebroken dus.
Zuslief brak haar neus nog twee jaar later in de wildwaterbaan van Tropicana.
Wat een toeval he!
@ria en $teven, op de site van Schoolbank is een 'knop' waarmee je een mail kan versturen naar je vrienden/vriendinnen om hen te attenderen op de Schoolbanksite.
@Sentiment zou je ook niet zoiets op dit weblog kunnen maken? Linksboven bij het gastenboek bijv.
Natúúrlijk doe ook ik aan mond tot mond reclame voor dit weblog!
@HennyJane
Ik heb precies hetzelfde gehad! Een braam op mijn nieuwe schaatsen en *KLOINK* op 2 knietjes. Ze kraken nu nog als ik de trap op-of afloop.
Verder altijd korsten op mijn knieën van het vallen (ik rolschaatste veel) en het allerergste:
DE Tentharingen!!
Ik struikelde minimaal 1 x per vakantie over de scheerlijn en 1 x stootte ik mijn tenen aan de tentharing. Er zijn een paar nagels die nooit meer goed zijn gekomen. (Blijven halverwege steeds scheuren op dezelfde plek).
En veel mijn hersenpan gestoten tegen balken e.d. tot een hersenschudding aan toe)
@ Ria……ik kan niet meer stoppen van het lachen, een geweldig verhaal….hoe genant! Hahahahahaha!
@ Ria….je moet ons wel vertellen wanneer het wordt uitgezonden hoor, ook als je verliest: Voor paal staan ben je blijkbaar wel gewend
joke: ja, dat zou, indien mogelijk, hier goed passen….!
in de zomer was de net te laag hangende oranje luifel altijd een bron van hilariteit, omdat iedereen zich er meerdere malen per dag aan stootte! ik hoor zo t geluid weer: Booiinngg!!!
@ Sandra nou zo kan ie wel weer he?[lol]
Wow, Sentiment, leuk dat je in Computer Idee komt, die gaan we scoren! Niet vergeten te melden hoor.
En Ria: heel veel succes, zet 'm op!
Ah, ik dacht dat ik me hier niet in kon herkennen, maar naar aanleiding van Joke61's verhaal: balletje in de put gevallen, jong roefeltje weet met zijn vingertje door het dekselgaatje het palletje te vinden om deksel open te maken, balletje pakken, deksel word wel erg zwaar en op het end van het liedje, vingertje tussen putrand en deksel. Overal bloed, roefeltje blerren en naar huis hollen. Drie dagen later nageltje er in zijn geheel af.
Tellen de valpartijen met fiets na het nuttigen van de nodige biertjes ook mee? Vaak op onverklaarbare wijze met fiets op weg naar huis onderuitgeschoven, opstaan en verder fietsen. De volgende morgen de gevolgen ontdekken. Veel schaafplekken op deze manier opgelopen. Gelukkig nooit met ernstigere gevolgen.
Oh, ja die ellendige putdeksels op straat, als je een beetje handig was dan kon je die als kind zo openkrijgen, levensgevaarlijk eigenlijk.
Moet meteen ook weer denken aan mijn kleine broertje (toen 3 jaar) die bij ons buurmeisje achterthuis mocht spelen. Mijn moeder keek vanuit onze tuin af en toe wel over het hekje om te kijken of hij lief aan het spelen was bij de buren. Zag ze hem toch op een gegeven moment hangen in z'on put. De buren hadden het deksel per ongeluk open laten staan. Gelukkig was hij aan zijn ellenboogjes blijven hangen en kregen ze hem er nog uit. Wat een geluk.
Een ongelukje zit in een klein hoekje zeggen ze wel eens. Dan moet die buurt waar ik toevalig in opgroeide precies dat hoekje zijn geweest oordelend naar de ongevallen die daar hebben plaatsgevonden. In ieder geval elke week wel een blauw oog, een bloedlip of een bloedneus door de vele vechtpartijen in de buurt (ja, vechten deden we nog met de hand-bijvoorbeeld om uit te maken wie mee mocht doen met het voetballen). Verder veel kneuzingen en schaafwonden opgelopen. In de zomer liep bijna iedereen vroeger op zijn of haar blote voetjes op de straat en dan stapte je regelmatig in zo'n vervelend lipje van een of ander bier of frisdrank blikje. Auw! Ook in glas of punaises stappen kwam regelmatig voor. Verder veel kapotte knieen of ellebogen door het spelen in de buurt. Op de fiets rijden zonder zijwieltje heeft me een hersenschudding gekost. (Tackle) voetbal (voetbal waarbij je elkaar mag tackelen tot heuphoogte) heeft ook veel blessures veroorzaakt bijv. mijn gebroken arm. Of wat dacht je van die ouderwetse tuinhekjes met die puntpalen: heb ik er ook eens een keertje 1 van dwars door me heen gehad (en ik kan jullie verzekeren dat dat niet echt lekker voelt). Ik kan zo nog wel even doorgaan…
Het is eigenlijk nog een geluk dat er nog steeds mensen leven uit die tijd.
Vroeger werd er veel minder gedacht aan de veiligheid van kleine kinderen. Wat dacht jullie van: flessen huishoudchemicaliën zonder veiligheidsdop, zonder veiligheidsriem lekker naast je pappie in de auto, kinderzitjes op de fiets zonder enige bescherming voor de voetjes en kinderlokkers die ongestoord hun kwalijke praktijken konden uitoefenen. Ook van helmen voor de kleine fietsertjes had men nog nooit gehoord ! Treindeuren die gewoon met de hand tijdens het rijden konden worden geopend. Blikken speelgoed en potloden met extra veel lood. En zo kan je nog wel even doorgaan. Met Andrew moet je constaterein dat het een klein wondertje is dat er nog (gezonde) sentimenteeltjes bestaan !!!!!!!!
@Ria Wat leuk dat je mee doet in die quiz. Is erg leuk om te doen, ik heb zelf eens meegedaan aan "Get The Picture"
en aidan heb je gewonnen?
over putdeksels en ongelukken bij kinderen gesproken, we woonden hier pas en ramon was 8 weken oud toen we nieuwjaarsdag terugkwamen van opa en oma, mijn eega parkeert de auto met de bestuurderskant naar de stoeprand toe (ook wel bekend als links parkeren) stapt uit en meteen in een gat van zo'n metertje diep, je raad het al ze hadden de putdeksel opgeblazen en in het donker zag je het niet, je verwacht zoiets ook niet, hij zat onder de schaaf en het mobieltje was met een klap op straat terechtgekomen.
de buren suggereerden ahter ons meteen dat hij bezopen was waarop ik snauwde dat ze blind en achterlijk waren.
ik had er niet aan moeten denken als hij rechts had geparkeerd en ik met een baby op de arm was uitgestapt, we hebben er gelijk provesorisch een hekje omheengezet….
andrew64: spijltjes op hoofdbreedte uit elkaar van de wieg of box, cadmiumhoudende verf, eterniet/asbest, geen gordels achterin en gewoon kleine kinderen en babies op schoot mee in de auto.
gebreide hoedjes met closetrol pleepapier op de hoedenplank die als projectiel gelanceerd worden bij een frontaaltje !!whoehahahaha, nee hoor grapje! :O)
@Lia en Eric Erres: ik was zoekende naar het gele poeder voor op de wondjes. Gevonden: blijkt dit goedje nog bij mijn moeder in het medicijnenkastje te staan! Is meer dan veertig jaar oud, antiek dus, en mijn moeder heeft het nog staan voor het geval zij een wondje heeft waar het op moet! En.. 't ruikt nog zoals ik 't mij herinner.
Ik heb een foto van het tubetje gemaakt, ik wilde dit aan jullie laten zien, kon geen mail adres van jullie vinden.
Maar… Lia gaf het juiste antwoord: het is Dermatol.
@Sandra 67: dat van die vleesmolen komt ook voor in de film the Wall met de muziek van Pink Floyd (zie mijn gastlog) kindertjes zonder gezicht die in een vleesmolen terecht komen en er aan de andere kant als gehakt uitkomen. Eet smakelijk! Geen vrolijke film overigens maar dat hadden jullie al begrepen.
@Joke: wil je mij die foto mailen dan zet ik hem in de log erbij!
Ja, Dermatol.
Ik zou het nooit meer kunnen vergeten, want als jochie moest ik het eens halen bij de drogist.
Het stond op het boodschappenlijstje (ouderwets lijstje waar de produkten op staan waarvan de ouders vinden dat de kinderen dat wel even konden halen)
Wat zij niet hadden verwacht was de overdracht van het lijstje aan de bediende achter de balie.
Die lag helemaal in een stuip toen hij "een ferme snol" zag staan.
Op de 1 of andere manier had dat grappig moeten zijn omdat ik het waarschijnlijk zelf had moeten zeggen.
Kortom mij ontging de grap even, want ik begreep er geen snars van.
O ja, waarom ik het moest halen?
Mijn net geboren zusje kreeg dat gele poeder op haar navel gespoten nadat zij in bad was geweest.
Ontzettend stoer vond ik dat, zeker omdat mijn knieen ook regelmatig werden behandeld met dat spul.
Totdat mijn vader met een nieuw item kwam…………….
Sterilon…………
En dat was niet meer stoer……….
@ Sentiment….leuk dat je die foto erbij hebt gezet. herken het direct.
Die gele poeder droogte ook zo leuk op in je korsten, vonden wij.
ja inderdaad, moest ik ook aan denken hoe dat in je korsten integreerde. soms pufte t tubetje ineens veel te veel.
…och, pulken aan korstjes….wat een tijd…zucht.
Vallen en opstaan???
Jeugdsentiment?? Welnee…Bij niet hoor. Ben gelukkig net weer ter been om jullie verhaaltjes te lkunnen lezen. Met pijn!!! Ja, ja, voor de afwisseling 2 gebroken tenen i/p/v een. Zucht… was ook nog jarig. Had er wel een leuke verhaaltje over maar helaas, kan niet zo lang achter de PC zitten. Een troost, hoeven jullie niet weer zo'n ellenlang verhaal te lezen. Groetjes Manke Antje
@ Manke Antje……….veel beterschap en nog van harte met je verjaardag. En je mag ons gerust weer eens trakteren op een ellenlang verhaal, daar kunnen wij wel tegen
@Anja: tjee het zit je niet mee de laatste tijd hè? heel veel beterschap ook van mij en nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
En laat maar weer komen die lange verhalen hoor, ik lees ze met genoegen
jakkkkkk,,, die bult komt mij heel errug bekend voor.
@nja44: toch ook nog vanuit Eindhoven hier alle goeds en goeie POWERRRR om weer helemaal heel snel de ouwe te zijn zonder pijn en venijn en zo olijk als een bloemtjesgordijn op een konijn van azijn ….(tis hier gezellig!!!:o):o);o);o)
@AnjaH.44
…beetje op je teentjes getrapt door iemand…? Sorry, nee, flauw. ik wens van harte beterschap!
@Sandra-@Sentiment-@$teven1970 en -@Ludmilla, dank voor jullie opbeurende woorden aangaande mijn arme teentjes. Als (dank) hieronder weer een ellenlang verhaal. Soms herinnert een lidteken je aan een gebeurtenis van lang geleden. Daarover gaat dit verhaal.
"Waar gaan de dames naar toe", vroeg mijn vader belangstellend aan mijn vriendin Corry en mij, toen wij gestoken in vol ornaat trachten ongezien weg te komen.. "Naar de Goeverneurlaan murmelden wij". "Oh ja? Wel je weet het hé, niet bij dat zootje nozems bij India bivakkeren".
Dat we niet bij India mochten komen was omdat er nogal ruige nozems kwamen gekleed in leren jacks, waar de vreemdste opschriften op gekalkt waren.
Hun enorme kuiven dropen van de brillantine.
We vonden het daar wel een beetje eng. Er waren namelijk ook jongens bij van de gele slang, een beruchte bende uit spoorwijk. We wilden er toch graag bij horen, want stoer doen stond nummer één in die tijd. India was gevestigd op de hoek Goeverneurlaan en de van Zeggelenlaan. Nadat wij plechtig beloofde ons niet naar India te begeven waren we dat na het sluiten van de buitendeur al weer vergeten. We zaten net tussen een stel gasten bij India, en hadden de grootste lol, toen ik plotseling buiten aan de overkant mijn vader bemerkte, die met zijn fiets aan de hand de Goeverneurlaan afspeurde.
"Mijn vader", siste ik in paniek tegen Corry. Nu had ik geluk dat mijn vader niet zo goed zag, en zeker niet vanuit de verte. Maar ik zag haarscherp, dat hij onze kant uit keek. Waarschijnlijk stond hij te kijken of zijn dochter wel naar hem had geluisterd, wat het verbod betrof niet naar de gewraakte nozemtent India te gaan.
"Bukken", riep ik naar Corry, en we doken met onze hoofden naar beneden.
De jongens om ons heen begrepen niet wat er aan de hand was. Ze zagen ineens een wirwar van petticoats waaruit twee getoupeerde hoofden naar beneden staken, wat hun het idee gaf van een stel struisvogels met hun kop in het zand.
Eén van die jongens, ik zei al dat het niet moeders lieverdjes waren, vond de situatie zo komisch, dat hij kauwend op zijn kauwgompie zei: "He wijfie nou je toch in de buurt zit met je hoofie, ik heb daar nog wat hangen uit 1939, dus ga je gang maar hoor!" Er ging een gelach op!
Onze naar beneden hangende hoofden die toch al rood aanliepen, begonnen nu helemaal knalrood te kleuren.
Door de lagen van mijn petticoat zag ik Corry een snelle beweging met haar hand maken, waarin zich een van haar flatjes bevond.
Daarna hoorde ik een vreemd rochelend geluid boven mijn hoofd. Zonder mij op te richten, draaide ik mijn hoofd een kwart slag, om in het verwrongen uiterlijk van de bijdehante knul te kijken. Hij stond vreemde bekken te trekken terwijl er onverstaanbare geluiden uit zijn keel kwamen.
"Zo!" Hoorde ik Corry zeggen: "en voorlopig blijft hij daar hangen ook!!!"
Ik wist nu dat ze zijn voortplantingsorgaan met haar schoen had bewerkt en begreep dat het gevaar nu van twee kanten kwam. Aan de overkant mijn vader, en voor ons de naar luchthappende nozem. Ik dacht maar aan een ding WEGWEZEN!!!!!
"Rennen! ," Schreeuwde ik tegen Corry en net zoals de struisvogels hun kop uit het zand trokken, zo richtten wij ons weer op uit de lagen tule die op het achterwerk van die vogel leken. We vlogen overeind en sprongen als volleerde hordelopers, over de benen van de nozems, richting deur. Terwijl ik de stem van ome Joop, de eigenaar van India, hoorde schreeuwen: "hallo dames, jullie moeten nog betalen," belandden we weer op de Goeverneurlaan. We zetten het op een lopen. Via de van Zeggelenlaan rende we naar de Laakkade waar we nog nahijgend onze weg vervolgde.
Plotseling hoorde ik het overbekende deuntje veroorzaakt door het rammelend geluid van mijn vaders fiets. Op het ritme van: Chiep Chiep Wake up sie Boemsie sie de Boemsie, het begin van Johnny Ray's song: Yes Tonight Josephine, schuurden de wielen langs de vork van de fiets.
"Mijn vader komt er aan" zei ik, tegelijk Corry een zet gevend, die haar zowat languit op de straat deed belanden.
"Schijter, je ziet spoken", zei Corry zich herstellend van mijn onvriendelijke por. "Oh ja? Heb jij wel eens een spook in een geruite jas op een oranje damesfiets gezien?" Mijn vader had in een overmoedige bui, zijn tweedehands vehikel ooit opgeverfd in onze nationale kleur. Maar toen hij nageroepen werd of hij Juliaantje soms achterop wilde hebben, had ie zwaar de pest in.
"Waar dan", vroeg Corry, die ook niet van die beste ogen had.
"Daar komt ie", wijzend op mijn vader, die net uit de Withuysstraat kwam en gekleed in zijn geruite jas op de oranje fiets met speurende ogen, een voorstelling weg gaf waar Sherlock- Holms niets bij was. "Is ie dat??" Wees Corry, nog niet overtuigd, naar inspecteur vlijmscherp wijzend.
"Nee dat is Paulus de boskabouter nou goed", zei ik nu ongedurig, want het geluid van de Johnny Ray song kwam al snel naderbij.
We bevonden ons op het trottoir aan de slootkant, waar een hekje en een strook gras met wat bosjes ons scheidden van het water. Dus geen portiek om ons in te verstoppen, en juist aan die kant kwam het oranjegevaar aanzetten.
In mijn angst voor ontdekking, zei ik: "springen", en gaf het voorbeeld door met een snoeksprong over het hekje te springen. "Ben je al lang gek, er zit prikkeldraad", stribbelde Corry tegen. Maar gesterkt door angst zei ik: "schiet op, ga er eerst op staan, ik help je wel". Corry nu ook overtuigd van de problemen die er boven ons hoofd hingen, stond een tel later op het prikkeldraad te balanceren. Met een hand gesteund op mijn schouder stond ze even later een koorddanser te imiteren: "kijk eens wat ik kan", en met haar andere hand zwaaide ze naar een denkbeeldig publiek, terwijl er al weer een slappe lach uit haar keel welde.
Maar die lach smoorde meteen, want als het vuur mij aan de schenen komt, kan ik ook daadwerkelijk optreden. Met een ruk trok ik Corry naar beneden. Door deze manoeuvre verloor ik mijn evenwicht en rolden we in een wirwar van tule en zichtbare onderbroeken over de schuine grasstrook naar beneden richting sloot. Gelukkig kwamen we vlak voor de sloot tot stilstand wat lukte door onze handen als harken in het gras te steken. Hierdoor lieten we een spoor als van een maaimachine achter en konden we onze vaart minderen.
"Ben je van de pot gepleurd, ik ben bijna verzopen", viel Corry woest tegen mij uit. Maar ik, totaal geen acht slaand op het gebeuzel van Corry, legde mijn hand over haar mond en trok haar met een onverhoedse beweging ondersteboven de bosjes in. De petticoat nu over haar hoofd, dempte het withete gegil van Corry. Terwijl ik het: "Trut ik stik", smoorde met mijn andere hand hoorde ik de muzikale fiets van mijn vader voorbij komen. Bij het gedeelte van: "Boemsie de Boemsie" hoorde ik het verdwijnen in het schemerduister van het verderop gelegen bruggetje bij de Tweede Calandstraat.
Toen het geluid totaal verstomd was liet ik Corry los, die naar adem snakkend onder haar onderrokken vandaan kwam. Haar gezicht was rood van kwaadheid en ademnood. "Sorry, het moest even", verontschuldigde ik me. "SORRY! SORRY!", Siste ze met een kwaadheid, waar een adder jaloers op geweest zou zijn.
Toen ze wat bedaard was, liepen we over het gras naar het stenen bruggetje.
We hezen ons omhoog om zonder gevaar van prikkeldraad onze weg naar huis te vervolgen. Ik bemerkte dat mijn voet nat was en zei mijn voet naar voren stekend: "Ik geloof dat ik met een been in de sloot heb gelegen". Onze ogen gleden naar beneden naar de witte platte flatjes met open teentjes. Uit het linker teentje vloeide vocht. "Oh het is bloed, oh wat erg", zei Corry ontzet. "Ach, het zal wel meevallen", zei ik op geruststellende toon, in de veronderstelling dat ze was geschrokken van mijn gewonde been."Dadelijk zit het op mijn kleren," vervolgde ze haar niet voor mij bedoelde klaagzang.
"Mooie vriendin ben jij". Ik ben gewond en jij zit te zeuren over een bloedvlekje. "Bloedvlekje zeg je", zei ze ontzet, "er komt een hele waterval uit".
Ik keek nog eens goed naar beneden, en voelde gelijktijdig een schrijnende pijn onder aan mijn kuit heviger worden. Daar had ik in mijn angst tijdens onze vlucht geen acht op geslagen. Nu zag ik tot mijn verbazing dat mijn mooie flatje een rode kleur had gekregen, en mijn voet, door de hoeveelheid bloed in mijn schoen, heen en weer slobberde. Het pijngevoel volgend draaide ik mijn been een slag om. Een groot gapend gat onder aan mijn kuit gaf aan waar de rode zee vandaan kwam. Nu schrok ik toch wel even en begreep dat ik met mijn been in het prikkeldraad was blijven haken.
"Ik ga maar gauw naar binnen", zei ik tegen Corry: "want dat moet toch wel even gauw schoon gemaakt en verbonden worden."
Bij mijn binnenkomst zei mijn vaders bars: "Waar kom jij vandaan". Met een pijnlijk vertrokken gezicht zei ik: "Ik ben gevallen en toen op iets hards terechtgekomen." Bij de aanblik van het bloedbad, pakte mijn vader direct de verbanddoos. Terwijl hij knielde om het gapende gat te verbinden, mopperde hij dat ik meer op een kwaaiejongen leek dan op een jongedame.
Neerkijkend op het kruintje van mijn vader, dwaalde mijn blik even later naar de achteloos neergegooide geruite jas op de stoel.
Een warm, dankbaar gevoel bekroop mij. Ik dacht, beseffend dat ik na de dood van mijn moeder, toch gelukkig mijn vader nog had", hij is toch wel lief.
Soms was hij wel eens moeilijk, maar dat kwam natuurlijk door zijn bezorgdheid, dacht ik vergevingsgezind. Terwijl hij vakkundig het verband afplakte, stak mijn hand uit en aaide even over zijn hoofd.
Nu ik dit schrijf voel ik weer die intimiteit die er toen was, het veroorzaakt een tomeloos verlangen naar dat voorbije moment, de hang naar geborgenheid, die alleen een ouder je kan schenken. Het lidteken ontsiert nog steeds mijn been, maar siert de liefde die ik voor mijn overbezorgde, en nu al lang overleden, Vader voel. Anja
@Anja H.
mooi verhaal echt genoten uit de reactie van je vriendin bij die nozem begrijp ik dat ze de eerste dolle mina was.
gaat het inmiddels wat beter met de teentjes?
@Jonge Opa,
De teentjes zijn weer helemaal de oude.
Nu ik nog (grapje)
tand door mijn lip, heel vaak gehad, ook op mijn kin gevallen, tijdens rolschaatsen gebeurd, een heerlijke schaafwond, net of ik een baard had (en dat voor een klein meisje) tijdens steppen door de tuin (gras was veel te hoog natuurlijk)op 4-jarige leeftijd, en dat weet ik nog goed hoor dat ik toen opzij viel met de step en mijn rechterarm brak, was vervelend op school want ik kon niet meer kleien, vouwen, knippen enzo, zielig he? Ik weet wel dat mijn oudste dochter altijd over haar eigen benen struikelde en in de zomermaanden heeft ze zoveel smakken gemaakt, haar knieën waren altijd open, elke keer weer, helaas heeft ze wel enorme littekens overgehouden, maar voor de rest is zij een mooie meid en daar gaat het ook om…….
Dat rode spul waar boven over geschreven staat heet volgens mij mercurochroom…..Gebruikte we thuis vroeger ook, omdat dat niet prikte..ik zat altijd onder de blauwe plekken, maar dat kwam omdat ik een gevoelige huid heb, en als je al wijst er een blauwe plek komt….Ik heb nooit wat gebroken, het ergste wat me ooit overkwam was dat ik boven van de dwarslat van een voetbaldoel was afgevallen en plat op mijn rug viel: ik kon even helemaal geen adem meer halen en ik was doodsbang, en toen ik weer een beetje ‘bij’ was, zat ik te hyperventileren….Doodenge ervaring! Oh ja, dat gele poeder heette volgens mij dermatol….weet het echter niet zeker…
@Wilma: zie bovenaan het log een afbeelding van een spuittubetje Dermatol. Hij is antiek
Ja, mercurochroom die naam was ik ook even kwijt,da’s denk ik de naam van dat rode goedje, droogde trouwens mooi lichtrood op.
Volgens mij heb ik dit ook al bij een ander log geschreven maar ik heb ooit mijn pols gebroken door nogal onbesuisd van een schommel te springen…ja ja, jeugdige overmoed
Haha wat moet ik lachen om al die verhalen zeg
.
Niet flauw bedoelt hoor.
Zelf heb ik een keer het kleinste botje in mijn kleine teen gebroken toen ik uit bed stapte. En natuurlijk vaak korstjes en litekens.
Hoi mensen: wat zijn jullie allemaal slecht van geheugen, zeg; jullie hebben het allemaal overr DUTIMON-poeder: dat gele poeder dat je op een wondje puft en ontsmettend werkt….Dutimon….Ik gebruik het nog steeds bij mijn 2 brokkenpilootjes.