gaat het inmiddels wat beter met de teentjes?

"Waar gaan de dames naar toe", vroeg mijn vader belangstellend aan mijn vriendin Corry en mij, toen wij gestoken in vol ornaat trachten ongezien weg te komen.. "Naar de Goeverneurlaan murmelden wij". "Oh ja? Wel je weet het hé, niet bij dat zootje nozems bij India bivakkeren".
Dat we niet bij India mochten komen was omdat er nogal ruige nozems kwamen gekleed in leren jacks, waar de vreemdste opschriften op gekalkt waren.
Hun enorme kuiven dropen van de brillantine.
We vonden het daar wel een beetje eng. Er waren namelijk ook jongens bij van de gele slang, een beruchte bende uit spoorwijk. We wilden er toch graag bij horen, want stoer doen stond nummer één in die tijd. India was gevestigd op de hoek Goeverneurlaan en de van Zeggelenlaan. Nadat wij plechtig beloofde ons niet naar India te begeven waren we dat na het sluiten van de buitendeur al weer vergeten. We zaten net tussen een stel gasten bij India, en hadden de grootste lol, toen ik plotseling buiten aan de overkant mijn vader bemerkte, die met zijn fiets aan de hand de Goeverneurlaan afspeurde.
"Mijn vader", siste ik in paniek tegen Corry. Nu had ik geluk dat mijn vader niet zo goed zag, en zeker niet vanuit de verte. Maar ik zag haarscherp, dat hij onze kant uit keek. Waarschijnlijk stond hij te kijken of zijn dochter wel naar hem had geluisterd, wat het verbod betrof niet naar de gewraakte nozemtent India te gaan.
"Bukken", riep ik naar Corry, en we doken met onze hoofden naar beneden.
De jongens om ons heen begrepen niet wat er aan de hand was. Ze zagen ineens een wirwar van petticoats waaruit twee getoupeerde hoofden naar beneden staken, wat hun het idee gaf van een stel struisvogels met hun kop in het zand.
Eén van die jongens, ik zei al dat het niet moeders lieverdjes waren, vond de situatie zo komisch, dat hij kauwend op zijn kauwgompie zei: "He wijfie nou je toch in de buurt zit met je hoofie, ik heb daar nog wat hangen uit 1939, dus ga je gang maar hoor!" Er ging een gelach op!
Onze naar beneden hangende hoofden die toch al rood aanliepen, begonnen nu helemaal knalrood te kleuren.
Door de lagen van mijn petticoat zag ik Corry een snelle beweging met haar hand maken, waarin zich een van haar flatjes bevond.
Daarna hoorde ik een vreemd rochelend geluid boven mijn hoofd. Zonder mij op te richten, draaide ik mijn hoofd een kwart slag, om in het verwrongen uiterlijk van de bijdehante knul te kijken. Hij stond vreemde bekken te trekken terwijl er onverstaanbare geluiden uit zijn keel kwamen.
"Zo!" Hoorde ik Corry zeggen: "en voorlopig blijft hij daar hangen ook!!!"
Ik wist nu dat ze zijn voortplantingsorgaan met haar schoen had bewerkt en begreep dat het gevaar nu van twee kanten kwam. Aan de overkant mijn vader, en voor ons de naar luchthappende nozem. Ik dacht maar aan een ding WEGWEZEN!!!!!
"Rennen! ," Schreeuwde ik tegen Corry en net zoals de struisvogels hun kop uit het zand trokken, zo richtten wij ons weer op uit de lagen tule die op het achterwerk van die vogel leken. We vlogen overeind en sprongen als volleerde hordelopers, over de benen van de nozems, richting deur. Terwijl ik de stem van ome Joop, de eigenaar van India, hoorde schreeuwen: "hallo dames, jullie moeten nog betalen," belandden we weer op de Goeverneurlaan. We zetten het op een lopen. Via de van Zeggelenlaan rende we naar de Laakkade waar we nog nahijgend onze weg vervolgde.
Plotseling hoorde ik het overbekende deuntje veroorzaakt door het rammelend geluid van mijn vaders fiets. Op het ritme van: Chiep Chiep Wake up sie Boemsie sie de Boemsie, het begin van Johnny Ray's song: Yes Tonight Josephine, schuurden de wielen langs de vork van de fiets.
"Mijn vader komt er aan" zei ik, tegelijk Corry een zet gevend, die haar zowat languit op de straat deed belanden.
"Schijter, je ziet spoken", zei Corry zich herstellend van mijn onvriendelijke por. "Oh ja? Heb jij wel eens een spook in een geruite jas op een oranje damesfiets gezien?" Mijn vader had in een overmoedige bui, zijn tweedehands vehikel ooit opgeverfd in onze nationale kleur. Maar toen hij nageroepen werd of hij Juliaantje soms achterop wilde hebben, had ie zwaar de pest in.
"Waar dan", vroeg Corry, die ook niet van die beste ogen had.
"Daar komt ie", wijzend op mijn vader, die net uit de Withuysstraat kwam en gekleed in zijn geruite jas op de oranje fiets met speurende ogen, een voorstelling weg gaf waar Sherlock- Holms niets bij was. "Is ie dat??" Wees Corry, nog niet overtuigd, naar inspecteur vlijmscherp wijzend.
"Nee dat is Paulus de boskabouter nou goed", zei ik nu ongedurig, want het geluid van de Johnny Ray song kwam al snel naderbij.

We bevonden ons op het trottoir aan de slootkant, waar een hekje en een strook gras met wat bosjes ons scheidden van het water. Dus geen portiek om ons in te verstoppen, en juist aan die kant kwam het oranjegevaar aanzetten.
In mijn angst voor ontdekking, zei ik: "springen", en gaf het voorbeeld door met een snoeksprong over het hekje te springen. "Ben je al lang gek, er zit prikkeldraad", stribbelde Corry tegen. Maar gesterkt door angst zei ik: "schiet op, ga er eerst op staan, ik help je wel". Corry nu ook overtuigd van de problemen die er boven ons hoofd hingen, stond een tel later op het prikkeldraad te balanceren. Met een hand gesteund op mijn schouder stond ze even later een koorddanser te imiteren: "kijk eens wat ik kan", en met haar andere hand zwaaide ze naar een denkbeeldig publiek, terwijl er al weer een slappe lach uit haar keel welde.
Maar die lach smoorde meteen, want als het vuur mij aan de schenen komt, kan ik ook daadwerkelijk optreden. Met een ruk trok ik Corry naar beneden. Door deze manoeuvre verloor ik mijn evenwicht en rolden we in een wirwar van tule en zichtbare onderbroeken over de schuine grasstrook naar beneden richting sloot. Gelukkig kwamen we vlak voor de sloot tot stilstand wat lukte door onze handen als harken in het gras te steken. Hierdoor lieten we een spoor als van een maaimachine achter en konden we onze vaart minderen.
"Ben je van de pot gepleurd, ik ben bijna verzopen", viel Corry woest tegen mij uit. Maar ik, totaal geen acht slaand op het gebeuzel van Corry, legde mijn hand over haar mond en trok haar met een onverhoedse beweging ondersteboven de bosjes in. De petticoat nu over haar hoofd, dempte het withete gegil van Corry. Terwijl ik het: "Trut ik stik", smoorde met mijn andere hand hoorde ik de muzikale fiets van mijn vader voorbij komen. Bij het gedeelte van: "Boemsie de Boemsie" hoorde ik het verdwijnen in het schemerduister van het verderop gelegen bruggetje bij de Tweede Calandstraat.
Toen het geluid totaal verstomd was liet ik Corry los, die naar adem snakkend onder haar onderrokken vandaan kwam. Haar gezicht was rood van kwaadheid en ademnood. "Sorry, het moest even", verontschuldigde ik me. "SORRY! SORRY!", Siste ze met een kwaadheid, waar een adder jaloers op geweest zou zijn.
Toen ze wat bedaard was, liepen we over het gras naar het stenen bruggetje.
We hezen ons omhoog om zonder gevaar van prikkeldraad onze weg naar huis te vervolgen. Ik bemerkte dat mijn voet nat was en zei mijn voet naar voren stekend: "Ik geloof dat ik met een been in de sloot heb gelegen". Onze ogen gleden naar beneden naar de witte platte flatjes met open teentjes. Uit het linker teentje vloeide vocht. "Oh het is bloed, oh wat erg", zei Corry ontzet. "Ach, het zal wel meevallen", zei ik op geruststellende toon, in de veronderstelling dat ze was geschrokken van mijn gewonde been."Dadelijk zit het op mijn kleren," vervolgde ze haar niet voor mij bedoelde klaagzang.
"Mooie vriendin ben jij". Ik ben gewond en jij zit te zeuren over een bloedvlekje. "Bloedvlekje zeg je", zei ze ontzet, "er komt een hele waterval uit".
Ik keek nog eens goed naar beneden, en voelde gelijktijdig een schrijnende pijn onder aan mijn kuit heviger worden. Daar had ik in mijn angst tijdens onze vlucht geen acht op geslagen. Nu zag ik tot mijn verbazing dat mijn mooie flatje een rode kleur had gekregen, en mijn voet, door de hoeveelheid bloed in mijn schoen, heen en weer slobberde. Het pijngevoel volgend draaide ik mijn been een slag om. Een groot gapend gat onder aan mijn kuit gaf aan waar de rode zee vandaan kwam. Nu schrok ik toch wel even en begreep dat ik met mijn been in het prikkeldraad was blijven haken.
"Ik ga maar gauw naar binnen", zei ik tegen Corry: "want dat moet toch wel even gauw schoon gemaakt en verbonden worden."
Bij mijn binnenkomst zei mijn vaders bars: "Waar kom jij vandaan". Met een pijnlijk vertrokken gezicht zei ik: "Ik ben gevallen en toen op iets hards terechtgekomen." Bij de aanblik van het bloedbad, pakte mijn vader direct de verbanddoos. Terwijl hij knielde om het gapende gat te verbinden, mopperde hij dat ik meer op een kwaaiejongen leek dan op een jongedame.
Neerkijkend op het kruintje van mijn vader, dwaalde mijn blik even later naar de achteloos neergegooide geruite jas op de stoel.
Een warm, dankbaar gevoel bekroop mij. Ik dacht, beseffend dat ik na de dood van mijn moeder, toch gelukkig mijn vader nog had", hij is toch wel lief.
Soms was hij wel eens moeilijk, maar dat kwam natuurlijk door zijn bezorgdheid, dacht ik vergevingsgezind. Terwijl hij vakkundig het verband afplakte, stak mijn hand uit en aaide even over zijn hoofd.

Nu ik dit schrijf voel ik weer die intimiteit die er toen was, het veroorzaakt een tomeloos verlangen naar dat voorbije moment, de hang naar geborgenheid, die alleen een ouder je kan schenken. Het lidteken ontsiert nog steeds mijn been, maar siert de liefde die ik voor mijn overbezorgde, en nu al lang overleden, Vader voel. Anja