De Typemachine
Link naar dit artikel Op donderdag 25 mei 2006 geschreven door Frank Faber
Onlangs kwam ik hem weer tegen; de oude Corona typemachine naar schatting van voor WOI. Het was een koffertypemachine die onder een dikke laag stof zat (het deksel tenminste!). Eigenlijk een soort antieke laptop. Het was mijn eerste eigen typemachine en ik had hem van mijn opa gekregen zo midden jaren '80.
Ach ja, typemachines, lang voor het computertijdperk gebruikten wij die dingen voor officiële brieven, maar ook voor bijvoorbeeld Sinterklaasgedichten. Omdat ik zelf verhaaltjes schrijf was dat ding wel een uitkomst en ik heb er dan ook even gebruik van kunnen maken om mijn pennevruchten aan het papier toe te vertrouwen. De letters waren soms wat aan de vage kant want het lint was bijna uitgedroogd. De ergernis als je een typefout maakte, dan moest het hele epistel opnieuw want een correctielint bestond toen nog niet. Wel had je opeens van die papiertjes ter grootte van een sigarettenvloeitje waarmee je fouten kon verbeteren.
Het lijkt wel of ik tegenwoordig meer typefouten maak dan toen ik nog van zo'n oude schrijfmachine gebruik maakte. Dat komt waarschijnlijk omdat ik vroeger veel langzamer typte; ik moest soms echt zoeken naar de letters. Nu tik ik de tekst wat sneller en nonchalanter in omdat ik weet dat een gemaakte typefout niet onherstelbaar is.
Maar wat is typen toch een typisch jeugdsentiment! Het direkte contact met de hamertjes op het papier. Die romantiek is met de komst van PC's echt helemaal verdwenen. Nu heb ik hem weggedaan, niet zomaar bij grootvuil gezet; nee, ik heb hem geschonken aan het Stadsmuseum van Zoetermeer en wat waren ze daar blij mee! Het geeft mij ook weer een goed gevoel dat hij goed terecht gekomen is; zo'n oud ding is niet in geldwaarde uit te drukken, het is maar net hoeveel waarde je er zelf aan hecht.
Komt dit verhaal jullie bekend voor? Zeker de 40 plussers onder jullie moet dit aanspreken.
Op zo'n soort typemachine oefende ik voor mijn typediploma.
Op school hadden we van die schattig gele kleine typemachientjes, maar thuis had ik zo'n heerlijk bakbeest in een koffer. Grijs van kleur, was een tweede handsje en zag er niet helemaal fris uit.
Maar wat een genot dat getyp op zo'n machien en als je aan het einde van de regel was dat belletje en dan hup aan die hendel en dan ging je naar de volgende regel.
Als je te ver doortypte dan zaten de letters op de rol waar dat papier omheen gedraait zat.
En wat leuk was het om het papier er netjes in te draaien en als je klaar was dan roets dat papier eruit trekken.
En als je te hard en te snel typte dan zaten de stangetjes met de letters in de knoop.
En die geur van de inkt van het lint aan je handen. Een rood/zwart lint. En die papiertjes met typex als je een foutje gemaakt had.
Ja, lekker typen op zo'n bakbeest, ik heb 'm niet meer, heb na de elektrische schrijfmachine al jaren een computer toetsenbord maar ik wil nog lange geen laptop da's me te plat (-;
Leuk log Frank!
Als ik over zou gaan naar de 2e klas van het gymnasium in 1972, zou ik een typemachine krijgen van mijn vader. Ik ging over, vraag niet hoe want ik was af en toe iets te gemakkelijk, en de volgende dag stond er een…ja wat, Schreiber??? Ik hoor het nog ratelen. En tja, toen moest ik typelessen nemen bij Mw Schuringa in Veendam, ze moest soms streng met mij zijn want ik was af en toe weer iets te gemakkelijk. Toch gehaald, ik kon nl. mooi enveloppen typen haha.
Ah en als je een fout had gemaakt…wat een verschil bij nu en bij mijn laptop waar ik zo trots op ben omdat ik zondagochtend lekker in bed mijn email (en JS!) kan lezen en dat kon natuurlijk nooit met mijn 1972 Schreiber van Dekker en Huisman uit Wildervank. Ik weet niet eens of de zaak nog bestaat want die heren zijn volgens mij nu met pensioen??
Joke61: een laptop is eerste even plat, ja, maar het zal spoedig wennen en neemt zo lekker weinig plaats in beslag. En, zoals ik al zei, computer mee je bedje in…
Wij leerden typen bij mevrouw Valkonet op de Maatschappij school. Een Katholieke school voor Lavo, Leao en Lhno(dat laatste weet ik niet zeker).
Op de klanken van "Please release me, let me go" moesten we op de maat tikken op de met kleurendopjes afgedekte toetsen. Je moest kracht zetten anders kamw er geen letter op papier.
Ik heb geloof ik nooit mijn typediploma gehaald, want ik heb helemaal geen diploma van school, maar die aardige juffrouw Valkonet? Nee die ie zal ik nooit vergeten. "Please release me, let me go. Cause I don't love you anymore……"
Op de secretaressecursus typles gehad met zo'n metronoom. Je diende netjes in de maat van die metronoom met de hele klas te typen. Alle letters moesten keurig netjes even hard 'aangeslagen' worden, anders kreeg je lichte en donkere letters en dat stond niet mooi. Corrigeren kon je met zo'n wit 'vloeipapiertje' zoals Frank hierboven noemt. En dan wel een stukje uitkiezen wat je nog niet ter correctie gebruikt had, anders kon het witte poeder niet je hele fout verbergen… We hadden ook van die gumkaartjes, ongeveer ter grootte van een huidige pinpas met allerlei verschillende openingen erin (ovaaltjes, driehoekjes, enz.). Dat plaatje legde je dan over de fout en je kon dan in de opening gummen, zodat je ook écht alleen maar die ene letter uitgumde.
Na de typles werd je papier tegen het licht gehouden en werden de fouten er zó uitgehaald… De typsnelheid was ook van belang, want je mocht niet minder dan een bepaald aanslagen per minuut hebben om te slagen.
Naar letters zoeken was er overigens niet bij: we hadden egaal gekleurde toetsen, want we moesten blind leren typen. Heel handig, alleen de cijfers en leestekens wilden nog weleens van plaats verschillen bij het ene of andere merk.
We leerden ook op stencils typen, waarbij je de fouten met een rode heel sterk ruikende vloeistof moest verbeteren.
Wat later kwamen godzijdank de typex (witte correctievloeistof in een flesje), maar die werd heel gauw dik en dus onbruikbaar.
We leerden ook het inktlint wisselen (gegarandeerd vieze vingers) dat je moest 'weven' tussen allerlei uitsteeksels door. Heel luxe vonden wij het tweekleurige lint, met boven rood en onder zwart (of andersom, maar net hoe je het erin zette).
Wat waren we blij met de elektrische typmachines, waarbij je geen dikke vingers meer kreeg van het aanslaan van de toetsen; die machine zorgde ervoor dat de letters vanzelf even hard op het papier kwamen. Er kwam ook carbonlint in de handel voor extra scherpe letters en later zelfs ook correctielint, een soort plakband waarmee de carbonletters dan weer van het papier werden gehaald.
En tja… begin jaren '80 kwamen de elektronische typmachines die zelfs een paar regels konden onthouden (en dus ook corrigeren). Het werd er allemaal een stuk eenvoudiger op.
Zeker toen ook de kopieermachine de stencilmachine ging vervangen, al mochten we niet altijd de standaardbrieven kopiëren, want we hadden nog een baas op leeftijd, die vond dat de ontvanger recht had op een origineel getypte brief. Daartoe bekeek hij de achterkant van de brief om te zien of de punten en komma's wel indrukken hadden achtergelaten. Die pikte de kopiën er zó tussenuit, vooral omdat de kwaliteit van de kopieermachines destijds ook niet alles was en er meestal een grijze waas lag over de kopie.
De computer; daar had ik in het begin niks mee. Mijn man deed voor hoe je kon knippen en plakken. Toen hij had geknipt, gilde ik alles bij elkaar, WANT DE HELE TEKST WAS VERDWENEN! Dat die even later gewoon weer tevoorschijn kwam, was een hele opluchting… Als je al je hele werkzame leven talloze keren je zorgvuldig getypte brief / rapport in de prullenbak zag belanden omdat er opeens nog een stukje tekst tussen moet, dan is het echt wel schrikken als je op zo'n computer gaat 'knippen' in tekst.
In het begin draaide ik ook alles uit op papier, want ik vertrouwde die computer voor geen meter… haha. Ik heb nog lang mijn oude vertrouwde typmachine gebruikt naast de computer. Ook op het werk trouwens…
Emily60: waren de eerste practictische computers in gebruik niet WANG? Dat hoorde je dan, ik ga achter de Wang zitten. Nou wat was dat dan, een soort koninklijke typemachine want je kon lekker fouten maken en zo maar herstellen! Ik heb van 1979 tot 1982 een hele tijd professioneel mijn typediensten uitgebuit, en mocht net niet meer op de WANG omdat ik naar NZ zou gaan. Mijn eerste baantje hier, hup op de IBM en dus toch direct geleerd.
Heb trouwens mijn "honours" scriptie in 1987 nog wel op een machine geschreven, want die computers gingen steeds kapot. Gek genoeg was ik nog best bedreven in het typen op zo'n "sla-mij-maar" machine. Nu zou ik het niet meer aandurven!!
Jaaaaaahhhh …. leuke log. Weer een luikje open !
Ik heb wat afgetikt op de machine van mijn vader. Vooral toen ik op de Pedagogische Academie ( sentiment !!! ) -tig werkstukken moest maken en lesverslagen en zo.
Ik vond het als kind leuk om, als mijn vader typte de balk na elke regel terug te duwen. Kan me dat geluid nog duidelijk voor de geest halen.
Ik herken wel dat ik tegenwoordig meer fouten maak.
Heb mezelf leren typen, kan dat redelijk snel maar wel ( dit ook ) met twee vingers.
Als ik heel snel wilde ( werkstuk of dat weer af moest ) raakten weleens een paar letters in elkaar verstrikt.
Ja hoor: ik vond het vroeger leuk om op die zwarte typmacine van mijn vader te mogen typen.
Een fout mocht je "weghalen" door er kruisjes xxxxx doorheen te typen!
En als je te snel wilde, dan raakte het lint los!
Tja, dan gaat he nu wel anders ……
@Henny Jane: ik zag n.a.v jou bovenstaande reactie, in een droombeeld opeens een Henny Jane met een laptop op schoot in bed zitten netzo als die dame in de film 'You've got mail' (-;
Joke61: haha, ik denk niet dat ik op die actrice lijk, is dat niet Meg Ryan, ze moet dan een brilletje op en langer haar dan misschien -als je niet lang kijkt, haha.
Wat doen we NOU als er geen stroom is..?
Mijn vader was secr. van de plaatselijke onderafd. van zijn deelvakbond(hoe belangrijk kan je zijn) en uit 'hoofde van die functie' kreeg hij een typemachine ter beschikking. Op regenachtige zondagmiddagen mochten wij daar mee spelen. Hele vellen vol met je naam en adres. Zoals elk rechtgeaard jongetje moest dat zo lang mogelijk; Roefeltje, Huisadres, Alkmaar, West-Europa, Europa, Noordelijk halfrond, de Wereld, het Heelal.
Als je te snel typte kwamen de hamertjes aan mekaar vast te zitten en dan maar doorgaan zodat er een hele bult hamertjes ontstond. Pa boos:"daar gaan ze stuk van".
Later op de LEAO type les gehad.ffffffffffffffff jjjjjjjjjjjjjjj f f f f f j j j j , ik werd er gek van. Heb dan ook geen apart type-examen gedaan, maar van al die uren f-jes en j-tjes aanslaan(en al de andere letters natuurlijk) heb ik nu nog profijt bij het achter het toetsenbord van de computer zitten.
@Henny Jane: da's puur balen als er geen stroom is!
Dat wordt dan weer met de handschrijven en met de TPG versturen en veel, heel veel telefoneren. Niet alleen op computergebied zullen we we de stroom missen, maar met van alles, we kunnen in deze 'moderne' tijd niet meer zonder.
Ik dacht ook dat het Megg Ryan was van die film, is wel een lekkere romantische herkenbare film. Was haar tegenspeler Tom hanks?
Vingers vol inkt…de R die bleef haperen…te hard typen en de puntjes op de I werden braille………Oeps, verklappen we mooi met deze herkenbaarheid onze 40 Plus status!
De typemachine die ik had was niet die van de afbeelding, ik had een zwarte met witte toetsen. Ik heb zitten spitten op internet naar vergelijkbare modellen en mijn exemplaar was van ±1904-1910. Zeer oud dus. Het merk Corona bestaat ook niet meer en zo ja, dan zouden ze nu waarschijnlijk printers maken.
Ik zal de dertigers maar vertegenwoordigen hier
Als kind heb ik leren typen op een Remmington uit de jaren 30 die bij ons nog in gebruik was, hoewel het meer spelen was. Pas met de komst van de electrische typemachine in de jaren 80 namen mijn tweevingerige vaardigheden toe. Wat ik me nog kan herinneren dat sommige toetsen wel eens bleven haperen en ik dus tigmaal dezelfde letter kreeg. Wel zat er al rood correctielint op. Pas met mijn eerste computer (1995) heb ik iets met toestsenborden
Dit was helaas de korte bijdrage van een dertiger; het is inderdaad een topic voor de veertigers.
@Joke, ja klopt: Tom Hanks en Meg Ryan. Die film wordt hier stukgekeken, haha. We houden heel erg van romantische komedies. Die vriend van Meg in de film 'spaarde' oude typmachines waar hij zijn artikelen/boeken op schreef, tot wanhoop van Meg, die die oude bakbeesten op tafel maar niks vond…
Bij die hele oude typmachines met die toetsen 'op pootjes' en van die ronde zwarte toetsen met een zilveren randje: daar kon je lelijk met je vingers tussen vast komen te zitten. Je moest immers flink wat kracht zetten en als je dan van de toets afschoot, nou dan kon je je lelijk bezeren!
jaaaaaaaaaaa, dat die hamertjes in elkaar bleven steken en je moeder dan hele lelijke dingen zei terwijl ze de kluwen hamertjes ontwarde…. en die lucht van dat inktlint, vooral als het nieuw was. Kan het me opeens allemaal weer herinneren. En dat, als je aan het einde van de regel was de typmachine zo'n PING-geluid gaf en je dan die grote hendel rechts aan de typrol naar links moest schuiven om weer vooraan de volgende regel te belanden…
ik heb tot voor 7 jaar terug nog een typmachine gehad, maar zou er nu niet meer op kunnen typen, wat moest je hard tikken zeg!
@Henny Jane: ik zou het niet weten, of de Wang de eerste was… ik ben 12 jaar thuis geweest om voor mijn kroost te zorgen en in die tijd kwam juist de computer op. Ik ben gestopt ten tijde van de elektronische typmachine en teruggekeerd in het arbeidsproces toen iedereen allang een pc op zijn/haar bureau had staan (ook thuis)… Ik heb dus thuis kennis gemaakt met het hele computergebeuren onder zeer geduldige leiding van mijn echtgenoot, die als bijbaantje computerles gaf op de basisschool… hoef je nu niet meer om te komen; die kiddies weten er al meer van dan de leerkrachten, ze groeien er vanaf dag 1 mee op.
Ik ben nog lang geen 40+, en toch heb ik als kind ook nog op zo'n ding leren typen
Met zes vingers, dat wel, want ik kreeg met de pinken en ringvingers absoluut die zware toetsen niet naar beneden. Dat van die zes vingers heb ik altijd gehouden. Ik type nu wel veel sneller, maar heb die slechte gewoonte nooit meer afgeleerd.
Op het toetsenbord van mijn PC gebruik ik slechts twee vingers maar toch kan ik redelijk snel typen, maar lang niet snel genoeg om in aanmerking te komen voor een typediploma. Maar so what, voor mijn doel is dat genoeg. Op mijn werk gebruiken we naast de PC nog ouderwetse elektrische machines want ik moet op de persoonskaarten de datum en plaats van overlijden intypen. Ik werk op het Centraal Bureau voor Genealogie op de afdeling persoonskaarten; dat zijn ruim 6 miljoen kaarten van Nederlanders die zijn overleden tussen 1939 en 1 oktober 1994. Omdat wij kopieën verstrekken aan klanten, worden vanwegen de wet op de privacy bepaalde gegevens afgedekt zoals het geloof en het nummer van de overlijdensakte en soms de doodsoorzaak. Ook wordt afgedekt als iemand fout geweest was in de oorlog. Frustrerend voor ons is dat de beroepen wel mogen worden vrijgegeven, dat houdt in dat wij de gegevens afdekken van fout in de oorlog maar dan staat er bij beroep bijv. Chauffeur bij de Waffen SS en dat mag dan wel vrijgegeven worden. Ook komt het voor dat bij geloof staat Rooms Katholiek en dat er bij beroep staat RK priester, tja! Maar het komt er op neer dat wij dus de plaats en datum opnieuw in moeten typen met een elektrische typemachine want dat gaat niet op een PC.
Ja, een typemachine in een koffer. Thuis hadden wij ook zo'n oud beestje. Ik weet dat hij er nog steeds staat en ik zou hem graag zelf hebben. Al was het af en toe gewoon ouderwets wat typen. Het geluid alleen al. Toen ik een jaar of 15 was kreeg ik typeles op de vrije woensdagmiddag op school. Daar kregen wij een heel licht typemachinetje. De ouderwetse van thuis ging veel zwaarder. Het klapte dan zo mooi
. Hoe meer ik op de oude oefende des te sneller kon ik op het geleende apparaat van school. Ik was dan ook trots op mijn 225 aanslagen per minuut. Hoeveel het op de computer is weet ik niet. Dat het snel gaat dat weet ik wel en dan 1 vingers blind ook nog. Naast het sneltypen moest je ook allerlei verschillende teksten maken. Hoe type je een brief, een envelop en bijvoorbeeld proza. Ik heb dan ook een prachtig typediploma waar ik nog dagelijks plezier van heb.
In 1988 ben ik begonnen met werken en heb ooit een dag les gehad bij Wang Computers. Volgens mij ging het hier ook om een tekstverwerker.
Lang leve de typemachine. Zit me nu alleen suf te prakkezeren over het merk.
10 vingers blind dus
Ja Ria, niet foutloos dus met 10 vingers hahaha (sorry, kon het niet laten). Lang leve de spellingscheck.
Frank Faber: ik kan alleen maar eageren op typemachine. Niet op dit specifieke exemplaar. Mooi hoor, ik houd erg van die oude beestjes. eigenlijk alle apparaten tot midden jaren 80 oefenen een enorme aatrekkingskracht op me uit.
In dienst, mijn laatste kazerne, was ik de tiepmiep. Ook toen, we schrijven 1990, geen computer op kantoor. Weliswaar had ik de beschikking over een elektrische typemachine, maar ook de echte oude heb ik op getypt; songteksten vooral. het gevoel kon erg lekker aan voelen , net zoals dat met oude telefoondraaischijven 'lekker' kan voelen. Toch….blij dat 't niet meer zo hoeft hoor! vooral tikfouten inderdaad….ohmyGod, als je dat nu nog zo zou moeten doen dan kan ik er een leven bijnemen puur om me daar mee bezig te houden….
Wij hadden een Brother typemachine.
ik typ wel snel maar ook vaak met fouten zoals jullie al merkten. Ik doe 't ook maar met 2 a 3 vingers hehehe. En mijn aanslag is nogal luidruchtig naar t schijnt. Maar ja, ik ben zo'n TYPE.
@$teven: ja, die draaischijf van de telefoon; wij hebben nog zo'n hele oude zwarte staan met een loeizware hoorn (gemaakt van bakeliet??), je moet best wat kracht hebben om die draaischijf rond te krijgen (niet voor kleine kinderhandjes dus). Enne, een koperen telefoon met draaischijf, ook zo'n heerlijk geluid als die schijf weer terugdraait… wel wat anders dan die piepegeluidjes van tegenwoordig.
Kent iemand van jullie die hele oude typmachines nog, die zwarte met een heel hoog front en die hoge pootjes met zwarte toetsen, zilveromlijst en witte letters? Mét PING-geluid? Ik zou graag nog eens zo'n typmachine willen hebben, al was het maar om op kantoor te zetten ter decoratie en herinnering aan vervlogen tijden…
@Emily60: in het museum van de Twintigste Eeuw is naast de expositie over de Seventies ook een vaste expositie over oa typemachines (zie de link op deze site). In april ben ik naar dit museum geweest: een echt aanrader
@Joke: dank je voor de tip! xal mijn sentimentele hart daar eens op gaan halen…
Zo'n typemachine herinner ik me ook nog heel goed. Ik heb blind leren typen op zo'n machine in een koffer met gekleurde dopjes op de toetsen. En later, in mijn 1e baantje, op de redactie van een krant, typte natuurljik iedereen op zo'n machine. Het geluid van tien typende mensen in een lokaal: het was oorverdovend! Wat dat betreft was de komst van de computer ook een hele verbetering. Nog afgezien van al het knip- en plakwerk dat daarmee verleden tijd was. Gewoon typefouten kunnen uitwissen, dat was een fantastische vooruitgang. Zo'n typemachine is dus inderdaad jeugdsentiment … ik zou mijn computer niet meer willen missen.
Op zo'n ding heb ik mijn typediploma gehaald. Wat moest je die toetsen ver indrukken he. Ik had dan ook gewoon spierbalvingers! Maar goed, ik heb hem gehaald en nu met het moderne toetsenbord gaat het natuurlijk veel soepeler.
groetjes, Carmen
http://opvoedenenzo.web-log.nl/
Ik heb typeles vroeger vervloekt…..hoe vaak ik wel niet mijn pink tussen die rottoetsen kreeg. Vooral bij de letter A…..de typejuf riep dan klassikaal een letter die we dan allemaal tegelijk in moesten typen….bij de letter a, werd dat dus AAAAAHHHH! Pink zat gvd weer eens tussen de toetsen. Na de zoveelste pinkblessure heb ik er de brui aangegeven. Nu typ ik weer vrolijk volgens het ADELAARSYSTEEM
(je wijsvinger zweeft als een adelaar boven de toetsen, draaiend, op zoek naar de juiste letter, hahahaha)
Rick67: toetsenbord van de laptop blijft hangen …..
Sandra 67: haha, dat Adelaarsysteem, oftewel El Condor Pasa. En als het ei op het verkeerde toetsje is gevallen, geen nood. Kan worden veranderd!
Joke61: vond Tom Hanks trouwens ongeinteresseerd spelen in de Da Vinci Code, dit even terzijde.
Ik heb nog steeds een typemachien, een Erika in een grijze koffer.
In 1970 aangeschaft door mijn vader.
We hebben er verhaaltjes op getikt,hoorspelen, sinterklaasgedichten.
Mijn zus zelfs een eigen geschreven boek.
Toen heeft ie een lange tijd stilgestaan, pas toen mij oudste dochter kon lezen en schrijven is ie weer in gebruik geomen.
Als ze bij oma logeerde mocht ze altijd "op" de typemachine.
Met Oma's verhuizing is de typemachine bij ons komen te staan.
Pas geleden heeft ook mijn jongste dochter hem ontdekt.
Was wel grappig, ze maakte een foutje "MAAAAM!! HOE KRIJG IK DE LETTERS WEG??!" Tja, tis geen computer natuurlijk.
En toch doe ik hem niet weg, hij blijft, ook al blijft de 'y' altijd hangen.
Mijn vader had zo'n ding voor "de zaak" (hij was belastingconsulent), toen hij z'n typediploma haalde had hij 365 aanslagen per minuut…. op zo'n oud ding! En hij typte facturen erop, met carbonpapier ertussen, als hij een foutje maakte had hij inderdaad van die papiertjes maar op de doorslag bleef je het zien. En aan het eind van de regel, "ting" en terug naar het begin van de regel eronder.
.
Toen mijn broer met hem ging samenwerken heeft die een computer voor zichzelf aangeschaft, maar mijn vader wilde er niet aan. Pas toen hij al over de zestig was, kocht hij ineens toch een computer (inmiddels ook een ding uit het jaar 0). Als reden gaf hij op dat er nergens meer carbonpapier te koop was
Nou, er zijn heel wat typediploma's in het gezelschap! Ik heb er ook een, en het ook geleerd op zo'n bakbeest van een ding. Blindtypen, met z'n plankje van metaal over je toetsenbord. En zo'n verdroogde ouwe juffer(vond ik toen) om les te geven .
@HennyJane
Sinds kort ben ik ook in het bezit van een laptop( door mij steeds op zijn hollands uitgesproken als flaptop) en het is een prachtig stukje techniek. Alleen is het toetsenbord veel kleiner en zit ik er dus regelmatig naast.
Nee, dat blindtypen, dat ben ik wel kwijt..Ik typ meestal met en vinger of 6,7….
Apart dat bijna iedereen zo'n verdroogde type-juf had. Ik had er ook zo'n eentje.
Ik zie de mijne zo voor me (kort rood haar, klassieke kleding) en haar stem zit ook nog in mijn hoofd. Met een bekakte stem kwam het: jj- ff of jhj-fgf eruit (ja @roefel, lachen,zo ging dat!) en wij maar meetikken, en hopen dat iedereen tegelijk aansloeg.
En dat op snelheid tikken, wat een geratel in de klas, kreeg er bijna de slappe lach van.
@ Joke….en vandaag de dag schijnen ze nog steeds van zulke "typ-juffen" te hebben. Mijn dochter had er vorig jaar ook zo een (ik zal niet herhalen waarvoor deze juf allemaal is uitgemaakt)
Maar ze heeft het diploma nu wel mooi in the pocket!…….ze kijkt soms over haar schouders naar de t.v, terwijl ze gewoon door typt op de pc, heel komisch!
Verschrikkelijk: typeles! Twee uur na de reguliere schooltijd, van een docent die zei welke pagina van het boekje we moesten doen, en dan ging ie in de docentenkamer zitten.
Gelukkig was ik met mijn ouders op vakantie ten tijde van het examen, want no way dat ik het gehaald zou hebben
Ik ben nog net geen 20+ (gewoon 20) maar ook dit is voor mij jeugdsentiment! Alhoewel menig lezer nu waarschijnlijk zijn neus zal ophalen en zal denken: Gut, 20 en nu al jeugdsentiment :-p
Typeles. Ook ik heb dit netjes gevolgd op een ouderwetse koffertypemachine. Afschuwelijk was het. 100en pagina's overgetikt, frustraties als het fout ging (backspace..huh wat is dat?) en pijnlijke vingers.
Voordeel: ik type nu razendsnel, blind, met 10 vingers én ik heb een backspace.
Degene die uit puur nostalgische beweegredenen het geluid van een typemachine in actie willen terug horen…luister eens naar het intro van het nummer: Woody Rappinghood - Tom Tom Club
Ben je weer helemaal terug….
(overigens is dit nummer sentiment op zich…slechts 25 jaar….jong, lukt het je niet om dit via het web te bemachtigen, ken ik nog wel een "mannetje"…)
erm…waar ik met me gedachten zat weet ik ook niet…maar een "woody' is héél wat anders…in "slang" tenminste.
ik bedoelde dus:
Wordy Rappinghood - Tom Tom Club.
Ik was een jaar of 14 toen ik op typeles werd gestuurd, blindtypen ja, met allemaal gekleurde stickertjes op de toetsen. Vreselijk vond ik het vooral het huiswerk dat je meekreeg, alsof ik dat al niet genoeg van school kreeg! maar geslaagd al schoot mijn pink vaak tussen de toetsen ipv erop.
Jaren heb ik er niets mee gedaan tot ik op mijn 25e een kantoorbaantje kreeg en jawel daar een Wang tekstverwerker stond en nog erger ook een Telex! (voorganger van de fax dus) vreselijk als mensen gelijk antwoord terug wilde hebben op de telex, want mijn typesnelheid was ik allang kwijt!
Mijn typesnelheid heb ik weer teruggekregen, dankzij het chatten, en het voordeel van een computertoetsenbord is ook dat je vingers niet meer zo snel tussen de toetsen schieten.
Typen verleer je eigenlijk niet het is net als met fietsen, als je het maar vaak genoeg doet gaat het weer vanzelf
@Wout66 Wat te denken van the Typewriter van Leroy Anderson!
Da's hele oude muziek uit de 50's; ook van voor mijn tijd eigenlijk. Deze Leroy Anderson is ook bekend van the Blue Tango. Ik denk dat 50 plussers dit meer zegt.
In de 70's had je ook een zenuwslopend muziekje van violen met typegeluiden en op het laatst hoorde je steeds Ping. Ik kan het melodietje niet overbrengen op papier. Weet iemand het?
Beetje in de hypnotyzerende categorie als Mana Mana maar dan veel sneller.
@Rick67 bedoel je soms ook Leroy Anderson? idd met violen en op het laatst steeds ping. De EO gebruikte het wel eens tijdens een radioprogramma, weet niet meer welk. In elk geval heb ik het op CD.
Frank Faber: ik heb dat Leroy Anderson muziekje ook, ik denk jaren vijftig. Meta de Vries speelde het eens in haar vrijdagavondprogramma en toen heb ik het opgenomen. Ping! En ik ben nog net geen 50.
Thuis typte ik op zo'n ouderwetse schrijfmachine (waarbij je de toetsen nog echt hard moest aanslaan) hele verhalen/boeken over. Vond ik blijkbaar leuk. Na mijn eerste mislukte studie heb ik een jaar 'niks' gedaan. In die periode wel mijn typediploma gehaald bij Scheidegger, op een elektrische schrijfmachine. Ik ben nog altijd blij met het diploma, want typen volgens het tienvingersysteem blind is wel erg handig in mijn werk.
@Ruth: ja het Scheidegger daar heb ik mijn diploma ook gehaald!
Toen mijn dochter in groep 8 zat kreeg ze een folder mee van scheidegger om haar typediploma te halen, er kwam een mevrouw aan huis en die legde uit hoe het allemaal in zijn werk ging. Dochterlief zou een (erg oude) laptop te leen krijgen om thuis op te oefenen en die konden we dan na de cursus eventueel kopen.
Toen ik vroeg wat het kostenplaatje was, viel ik bijna achterover van mijn stoel! maar liefst 2500,- ong.!! en dat was niet eens incl. de laptop!! jullie begrijpen dat mijn dochter nog steeds met 2 vingers tikt
Sentiment: er zijn tegenwoordig toch ook typecursussen via een computer "game"? Zoals Mavis Beacon, je krijgt er dan wel geen diploma mee maar ze zeggen dat je er wel goed mee leert typen. En zo'n pakket kost denk ik niet meer dan $100 oftewel 50 euro.
oh ja, ik weet het allemaal nog. Doorslagen maken, corbon-papier ertussen doen…..vreselijk. Is een pc toch wel een uitkomst hoor!
Groetjes 10
@Henny Jane: ik heb een cd-rom van davilex gekocht voor 5 maar denk je dat ze die gebruikt? welnee, verplicht op les werkt toch het beste en och we zien het wel! mijn man tikt met 3 vingers en heeft ook een aardige tiksnelheid.
@Frank Faber
Ik heb een hele CD van Leroy Anderson. Smullie!
Syncopated clock, the waltzing cat en natuurlijk de typewriter.
If you are interested……
Bij de weg…ik ben nog geen 50+.
)
Die muziek herinnert mij altijd aan programma's als 'moeders wil is wet' (met Mia Smelt), zo'n huisvrouwenprogramma dat dagelijks (?) in de ochtend werd uitgezonden.
@Ludmilla; nee, dank je voor het aanbod maar ik heb zelf ook een dubbel CD van Leroy Anderson. Heb ik destijds speciaal moeten bestellen bij Plato in Den Haag.
Heeeeeeel vroeger had ik zo'n kindertypemachine. Met een draaiknop waar alle letters op stonden. Per letter de tekst typen dus! Om gek van te worden natuurlijk, maar vond ik destijds toch wel vermakelijk. Die draaiknop leek trouwens verdacht veel op die van de latere Dynmo Lettertangen. Kent iemand die misschien nog?
@Andrew: zo'n lettertang heb ik ook nog. Ook een leuk item om er een log over te schrijven. Wie voelt zich geroepen?
Wat valt er meer te vertellen over die lettertangen dan ik al heb gemeld? Behalve dan dat mijn verzameling cassettebandjes uit de jaren 70 direct herkenbaar is aan de stelselmatig aangebrachte labels afkomstig uit deze tangen.
23 jaar geleden werd ik gepensioneerd en dat was zo ongeveer op de grens dat er kort daarna op ieder bureau van mijn oude bedrijf een monitor en een toetsenbord stond.
Tot die tijd had ik al mijn schrijfwerk moeten doen op een koffer schrijfmachine die ik na na mijn pensionering mee mocht nemen.
Enkele jaren later ben ik toch ook maar over gestapt op een PC en de oude schijfmachine kon eigenlijk bij het grof vuil.
Mijn zoon vond dit toch niet zo,n goed idee en wilde de schrijfmachine bewaren vorr zijn zoon die op dat moment ongeveer 1 jaar oud was.
Komt deze kleinzoon nu in een periode dat hij belangstelling zou hebben voor die oude kofferschijfmachine, dan kan zijn vader daarbij nog een heel verhaal vertellen hoe zijn opa daar vroeger mee werkte.
Voorlopig staat het koffertje dus bij mijn zoon op de zolder opgeslagen.
Heel veel van mijn goederen zoals oud timmermans gereedschap, rekenliniaal, boekje met bouwkundige rekensommen heb ik inmiddels ook allemaal naar de diverse museums gezonden voordat het bij mijn overlijden in de vuilcontainer tercht komt.
Meer mensen zouden dat moeten doen, want heel veel goede zaken gaan verloren wanneer kinderen of kleinkinderen ,na het overlijden van vader of moeder , het huis leeg moeten ruimen. Voor mijn jongste kleinzoon heb ik het verhaal over mijn leven inmiddels al op papier gezet en het hele verhaal met oude foto,s verduidelijkt.
Als de kleinzoon er dus ooit interesse in heeft kan hij dat boek van ca 250 velletjes a-4, en ca 80 foto,s op zijn gemak eens lezen en voor alle zekerheid het ik de hele troep ook op een CD gebrand.
@M de Jong: pas aan Rian gevraagd om iemand een gastlog te laten schrijven over de Rekenlineaal! Kun jij dat niet doen? Dat is zo'n gek ding!
ik herken een heleboel wat Joke61 vertelde over de typemachine, ik schoot zelfs in de lach, zo herkenbaar, dat papiertje wat je gebruikte om letters te corrigeren heette typex en ik zal wat gebruikt hebben hoor! POLSEN HOOG! zei de typejuf dan, ik werd er zenuwachtig van als we allemaal tegelijk moesten typen,ik was bang dat ik veel fouten zou maken en dat ik het niet af zou krijgen. Ik herinner mij goed nog een meisje dat zij op een electrische machine mocht typen en was altijd jaloers als zij al 5 minuten klaar was met alles, net of zij al op kantoor werkte….Enfin, ik heb toen toch mijn diploma gehaald (hoe is het mogelijk?) Tegenwoordig is het veel gemakkelijker nu he met dat corrigeren enzo…..asdf ghjk asdf ghjk asdf en dat hele zinnen lang en owee als je op je vingers keek, wel raar want er zaten gekleurde blokjes om de letters heen, dus die zag je niet, toch?
Wat leuk om te lezen over de herinneringen en gevoelens die oude typemachines opwekken. Ik heb zelf geen typediploma en heb vroeger weinig getypt, maar ik verzamel oude typemachines. Van die zware gietijzeren, van voor de oorlog. Ik heb de gewone grote en ook portables. Daarnaast verzamel ik trouwens ook oude brievenwegers, perforators etc.
Dan ben je de enige in Nederland: tijden heb ik geleurd met een Woodstock uit 1900.
Niet te slijten!
Volgens mij bij het oud ijzer beland.
Marktplaats had altijd een typemachine sectie: is gestopt.
Goh Eric, wat jammer.
Jazeker: ik had m je graag gegund!
Ik weet dat antiquariaat KOK op de oude hoogstraat in Adam er altijd een paar te koop heeft of had…
Marktplaats biedt ze geregeld aan!
Heb je ook code apparaten?
Ja, ik heb een paar morse-apparaten. En telmachines. Ook allemaal oud natuurlijk.
Echt leuk en heel decoratief.
Tja, de typemachien. Je had grote, zware degelijke kantoortypemachines - zo hadden wij thuis een Hermes - én kleine koffertypemachines. De kwaliteit van het getypte was van kantoorschrijfmachines wel stukken beter.
Ik ben 14 en ik vind dit allemaal best amusant. Ik heb bij mijn opa weleens zo’n ding gezien heel leuk. Voor de rest kan ik ook blind typen kan iedereen van mijn school en leeftijd.
Ik vind het wel grappig dat iemand iets over een museum heeft gezegd, speciaal om een typemachine te zien. Op marktplaats.nl staan er nl. een heleboel voor een paar euro en er zijn zelfs mensen die die elektrische typemachines gratis weggeven ‘voor de liefhebber’!!
Ik ken toevallig nog wel een liedje met een typemachine. Van een oeroude detectiveserie, het intro (kun je bekijken op http://www.youtube.com). Programma wordt nog steeds op tv uitgezonden. ‘Murder, she wrote’.
Ik hoop dat jullie er nog wat aan hebben.
Ik herinner mij een scene met Andre van Duin die achter de typemachine zit en dan een enorme ram tegen die schuif geeft dat deze door de kamer heen vliegt, er zat geen rem meer op
ooit begonnen te werken op en mechanische olympia, gedoe met typex… daarna een automatische brother met correctielint…bij elke fout hoorde je een loeihard geratel als je corrigeerde… daarna een philips videowriter… een openbaring… een computer waar je een floppy in deed waar je ongeveer 10 a4tjes op kon zetten… en meteen een printer… ik kon eindelijk gewoon zomaar iets schrijven en het direct deleten als het niet beviel… toen kwam de pc… wordperfect 4.2… en toen windows… nu al jarenlang apple…thuis en op het werk
Wat dachten jullie van typen op de maat van de muziek bij een ‘oer oude’ lerares bij IS? (IS=Instituut Schoevers) En dat op even oude tikmachines….. Toch kan ik nog steeds ‘blind tikken of typen’….
En daar had je geen correctielint, noch het ‘vloeitje’.
Thuis hadden we een heuse Olympia en ook zo’n koffer model als op de foto.
Hoi!
Ik heb een typemachine van het merk olivetti. Ik heb hem gisteren gekocht op de rommelmarkt en ik vind hem werkelijk geweldig. Dat heerlijke getik wat je echt geen herrie noemen kunt. Maar nu heb ik een vraagje, want ik ben bang dat de inkt bijna op is. Het is een lint met rood/zwart. Eerst typte ik rood, maar hij ging over in zwart na een tijdje, ik ben dus bang dat de rood op is, maar de zwart ook bijna. Ik ben totaal niet ervaren met typemachines, maar ik zou het heel jammer vinden als mijn typeavontuur hier al moest eindigen dus wilde ik vragen of iemand mij uit kan leggen hoe ik het lint moet vervangen en of dat te doen is als je dat nog nooit hebt gedaan? Alvast bedankt. Groetjes, Manon
@Manon; ik denk dat dat heel lastig zal worden want volgens mij worden typemachines niet meer gemaakt in de fabriek en dus is er voor de fabrikanten ook geen reden meer om lint te maken, of je zou het kunnen proberen in een uitgebreide, gespecialiseerde kantoorboekhandel. Misschien ergens in het buitenland, maar ik denk dat het in de meeste, zo niet alle Europese landen hetzelfde is als in Nederland. Veel heb je denk ik niet aan deze informatie maar toch; succes ermeee!
Typen heette op school heel netjes ‘machineschrijven’ en ik had er toch een hekel aan
, net als bijna iedereen. Omdat ik een aangeboren handicap heb meende ik dat ik daardoor niet zou kunnen leren typen omdat ik maar één hand goed kan gebruiken. Bleek geen probleem, er waren ook lesboeken voor éénhandigen. Ik heb altijd een hekel aan typen gehad op school maar het systeem dat ik daar heb geleerd gebruik ik tot op de dag van vandaag en ik ben er machtig blij mee ! 
Die man die mij heeft leren typen was altijd zo boos. Hij kon nooit met z’n machtige stem boven al die typemachines uit komen. Als er na 10 seconden nog iemand aan het typen was dan begon hij te schreeuwen. Oeiii! En dan waren er aan het eind altijd van slimmeriken* die de benen namen en hun typemachine niet terug brachten. Oh la la! Asdl asdl asdl etc, etc. Hij reed in een zilvergrijze Mitsubishi Galant, het was in 1978. Later heb ik hem nog een keer gesproken toen was hij erg aardig. Het was voor hem natuurlijk ook sentiment geworden. Diploma? Ja, ik heb het gehaald!