Groter groeien
Link naar dit artikel Op vrijdag 2 juni 2006 geschreven door Lia
Groeien, als het goed is doet ieder kind dat.
“Mamma, mijn trui is kleiner geworden!”
Ik herinner me nog goed mijn verbazing en het onbegrip toen “ineens” de mouwen van mijn lievelingstrui nog maar reikten tot halverwege mijn onderarmen. Mijn moeder kon me slechts met heel veel moeite uitleggen dat niet mijn trui gekrompen, maar ik gegroeid was.
En groeien deed nog meer gekke dingen met je: als ik pijn in mijn been had, zei mijn moeder wel eens: je been groeit. Maar ik zag niks.
En tot overmaat van ramp groeide mijn ene been ook nog sneller als de andere en moest ik een jaar lang een extra hakje onder mijn ene schoen om niet scheef te groeien. Ik schaamde me dood voor mijn “hoge” schoen.
En wie kreeg er geen kleren “op de groei“, die kleren zaten dus een jaar later pas echt lekker!
Verder moest je natuurlijk goed eten, want daar groeien kinderen van, en worden ze groot en sterk. Nou, dat wilden we wel, maar om nou te zeggen dat die spruitjes er lekkerder door werden..
Als we schoenen gingen kopen ging ik altijd met plezier op het voetenmeetapparaat staan, in de hoop dat er weer een maatje bij gekomen was. Eigenlijk kon ik niet wachten tot ik groot was. En jullie?
43 reacties op “Groter groeien”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
Ben nooit zo groot gegroeid, ondanks sommige lange oostfriese voorouders bleef ik steken op 1.65; op mijn 14e gebeurde dat en er is nooit meer iets bijgekomen. Groeipijnen kan ik me nog goed herinneren, misschien was het meer weefselpijn omdat het moest strekken en ook bijgroeien natuurlijk. He, waar is Rene?
Ik ben uiteindelijk ook groot geworden.was lange tijd korter dan me jongere zus nu ben ik 182 cm.Ik was als kind erg speels en wou altijd wel kind blijven en heb er ook goeie herhinneringen aan daar om vind ik JS ook zo leuk maar groter worden had toch zeker zijn leuke kanten.
ik had een hekel aan groeien want dan moest je weer nieuwe kleren en die prikten altijd, zeker rond de kerst. Schoenen waren bij mij binnen 2 maanden te klein, en daar moest ik dan nog 10 maanden op lopen.
Wat heb ik gezeurd bij mijn moeder wanneer ik nou eens wat groter zou worden. Mijn moeder hield mij helaas aan het lijntje door te zeggen dat ik wel tot mijn 21e zou groeien. Mooi niet dus )-:
Wel natuurlijk de 'groei' gehad. Kreeg je eindelijk een nieuwe broek, op de groei, ging er een zoompje in je broek, na verloop van tijd als je gegroeid was, werd die zoom eruit gehaald en dat vond ik toch lelijk zo'n randje en verkleurd stukje onderaan je broekspijpen.
Shirtjes die te klein werden herinner ik me ook nog wel. Met veel pijn en moeite wurmde je je in dat veel te kleine maar favoriete shirtje.
Die eeuwig te korte broeken (ook te zien op menig schoolfoto) staan me nog goed bij. Mijn broer had meer last van groeistuipen dan ik (gelukkig hahaha). Ik was meer een jongetje van de vervanging wegens gaten/ scheuren dan van te kleine kleding.
IK kan me niet meer herinneren hoe ik het zelf vond te groeien. Wat ik me wel herinner is iets van later datum, nu zo'n 19 jaar geleden: mijn zoon werd die dag 1 jaar. Zijn zusje (drieënenhalf) zat maar naar hem te kijken en opeens klonk het "Wanneer gebeurt het nou eens?" "Wat moet er gebeuren?" "Nou, dat M gaat groeien, hij is vandaag toch een jaar groter geworden, maar ik zie nog niks?!"
Ik zong vroeger, als het in mei regende altijd:
" meiregen maak dat ik groter wordt, groter wordt".
Dat was een versje dat ik van mijn oma geleerd had. Meiregen zou nogal groeizaam zijn, namelijk, niet alleen voor planten, maar ook voor kleine kindertjes. Nou, dat is wel gelukt; toch 1.76….
Vroger ook rokken en broeken op de groei gedragen. Paste het eindelijk, was je er zó weer uitgegroeid.
Als scholier altijd 1 vd de kleinste van de klas geweest tot het laaste jaar. Groeispurt op mijn 17e. Groeipijnen kan ik me absoluut niet heugen.
Ik bedenkt me nog ïets: toen mijn broertje net geboren was, betrapte mijn moeder mij, terwijl ik met mijn gietertje water in de wieg aan het gieten was. Op de vraag wat ik dacht dat ik aan het doen was, was mijn antwoord:"Nou, hij moet toch groter worden?? "
Ik herinner me nog al te goed dat ik vaak beenpijn had. Erg vervelend!
groetjes, Carmen
http://opvoedenenzo.web-log.nl/
@ roefeldat is nog eens een mooi verhaal. je moeder zal wel in een deuk gelegen hebben.
wat het groeien betreft dat is eigenlijk langs me heen gegaan, t'ging vanzelf en waar zou je jezelf druk om maken.
ik groei trouwens nog steeds maar dan in de breedte ha ha ha
PS als jullie op 2 juni een dikzak zien lopen dan ben ik het niet
@ ludmilla
heb ik toch weer een ander de eer gegeven moet toch noch effe wennen sorry
Met mijn 1.84 meter ben ik geen kleintje, hoewel je af en toe van die "reuzen" van twee meter hebt waar zelfs ik klein bij blijf. Mijn Zweedse oma zei altijd tot vervelens toe, "Frank wordt lang!"
Mijn eigen vrouw is maar een klein poppetje en nog geen half jaar eerder was onze zoon kleiner dan zij, maar sinds enkele maanden heeft hij ineens de groeistuipen gekregen en komt hij boven haar uit; met bijbehorende puberkenmerken zoals de baard in de keel. Maar dat mag onderhand wel want hij is 16.
@jonge opa, ik denk dat je je vergist want dat mooie verhaal hoort bij Ludmilla
@Roefel, gaf jij je Liga ook altijd weg op school (net als in de reclame op tv)
Oh, ja, groeien en groeipijn: z'on zeurderig (is dit een woord?) gevoel in je benen.
Ik had er vooral last van in bed. Dan was er geen afleiding en dan kon je dat gevoel moeilijk negeren. Doordat ik thuis de jongste dochter van 4 ben, noemde men mij wel vaak "de kleinste". Weet nog goed dat een moeder van een vriendin mij altijd DEN KLEINEN (in het twents) noemde? Dat vond ik altijd heel vreemd. Op een gegeven moment stond deze moeder eens naast mij…….haar mond viel open toen ze naar BOVEN moest kijken. "Gij zijt helemaal geen kleinen" zei ze toen stomverbaasd. Voelde me toen letterlijk en figuurlijk groeien. Ben toch met mijn 1.74 meter best tevreden.
Bij het groter worden hoorde natuurlijk ook het krijgen van vrouwelijke rondingen. Daar had ik toch zo de pest in. Trok altijd mijn hemd strak omlaag, zodat het vooral niet zichtbaar was. Ook de heupen werden ronder, alleen de broeken waren daar niet op gemaakt. Ik heb de hele brugklasperiode met pijn in mijn heupen gelopen. Ik had op een gegeven moment zelfs mijn hele huid kapot op de heupen kapotgelopen.Dat kwam door die vrouwonvriendelijke ribbroeken van toen! Ik wist toen niet dat er ook heupbroeken waren, waarom lette mijn moeder daar niet op??
Op een gegeven moment ging mijn tante voor mij kleren maken, ze kon supergoed naaien….en toen had ik ineens geen pijn meer. Geen uitstekende heupbotten. Wat was dat een opluchting zeg, eindelijks passende kleding!
@Sandra67, we vormen een goed setje. Ik ben 1.79. Zijn we een '67 setje hahahaha
@Jongeopa
Geeft niet hoor, jongen….
Ik denk ook nog steeds:"Maar dat héb ik helemaal niet geschreven!!!"en dan is het het voorgaande schrijverke.
Ik ben sinds mijn 40-ste ook in de breedte aan het groeien, trouwens…
@Ludmilla: daar doe ik niet aan mee hoor!!Wanneer gaat dat nou eens gebeuren, iedereen wel, maar ik mooi niet dus…
Joke61
bedoel je dat jij niet in de breedte groeit?
Vind je dat vervelend? Begrijp ik het goed?
Ja @Ludmilla, ik groei niet in de breedte, doe er veel moeite voor om er wat bij te krijgen. Ik geloof dat ik te gezond eet en teveel sport. Waar zal ik mee stoppen (-;
ben toch reuze benieuwd de volgende week.
Tussen twee deuren van twee kasten in moest ik gaan staan en dan zette mijn moeder een streep met pen, en ik denk ook de datum er bij, dan kon je zien hoe ik groeide, maar ja als het weer es tijd was om te verven was t weer weg. Dat groeien vrij snel kan gaan zag ik laatst op een dvd met een reunie van de kinderen uit de Sound Of Music, de opnames duurde zo'n 9 maanden en aan het begin was Frederick de oudste jongen kleiner dan Liesl, het oudste meisje, tegen het einde van de opnametijd moest ze op een kistje staan omdat hij zo gegroeid was en voor de contuniteit van de film kon dat natuurlijk niet
Dat berichie was dus van mij hihi naam vergeten in te vullen
Volgende week hebben jullie JS Dag…gaan jullie met naamschildjes lopen of gaan jullie eerst raden wie wie is?
Veel plezier alvast!
Over dat groeien nog - 't is tenslotte een log erover - ben vanaf mijn 14e ook hetzelfde gewicht gebleven (51 hele kilo's) en zou dus nog kleren van 1973 kunnen dragen. Alleen zwangerschap hielp een beetje, slechts tijdelijk. Een zeer rap metabolisme en een halve schildklier zijn daar schuld aan. Kleren van 1973? Moet er niet aan denken!
@ Henny Jane
Die kleren van 1973 komen weer helemaal in dus wat dat betreft
Jonge opa: jij liever dan ik, hoor! Die vreselijke broekspijpen en die bloesjes met ruffeltjes, yuk.
@ Henny jane ho ho ik bedoelde dameskledij en niet van kerels
ik groei nog steeds hahaha
Toen ik klein was, leek het me geweldig om groot te zijn. Niet alleen in lengte, maar ook in jaren. Als je groot was mocht je immers zo veel; uitgaan, zelf weten hoe laat je naar bed ging, je hoefde niet meer naar school, eten wat je zelf lekker vindt etc. Nu ben ik 'groot' (1,63 m) en verlang ik vaak terug naar mijn jonge jeugdjaren…
@Joke61
Gezond eten kan ook hartstikke lekker zijn, dus daar zou ik niet mee stoppen. Ietsje minder fantiek sporten, misschien…?
@Ludmilla: ik weet niet of jij sport, maar misschien herken je het gevoel wel als je lekker gesport hebt. Een verslaving aan de endorfinen, van die hormonen die vrijkomen als je sport (-;
@Joke61
Uh…ja, maar dat is wel een tijdje geleden…. Eigenlijk sportte ik altijd omdat het moest en niet omdat ik het leuk vond. Misschien waren mijn endorfinen niet zo sterk. (hihi)Maar sorry, ik ben errug off topic
Moet effies lachen hoor
Groter groeien, ik ben nog steeds klein van lengte 1 meter 55!
Mijn dochter van 16 jaar is nu 1 meter 78 en mijn jongste dochter van 12 jaar is nu 1 meter 58
Ze gaan mij snel voorbij, hun papa is 1 meter 87 en mijn nieuwe vriend is 1 meter 74
Ik groeide vroeger wel hoor, mijn broer en ik scheelden maar twee jaar en we hebben jaren de dezelfde maat gehad….128-152-164 en toen ging mijn broer ineens de lucht in en leek het net of ik stil bleef staan wat ik vreselijk vond op die leeftijd natuurlijk he?
Voor de rest ben ik een leuk wijffie nu om te zien en zoals mijn vriend ook zegt: je bent tenminste om beet te pakken, geen skeletje
Ach ja, de een vindt zus en de ander zo, ja toch???????
Ik ben natuurlijk niet groot en ooit ging ik met mijn meiden gewoon kijken bij Leen Bakker bij de beddenafdeling en we gingen de bedden ook uitproberen met zo’n afstandsbediening.
Toen kwam er personeel aan en ze zagen ons van achteren en die vrouw zei toen: Ja, meisjes, dit is geen speelgoed dus ga er nu maar af…….
Ik draaide mij om en werd wel wat boos en zei:
Mooi dan koop ik ook geen bed bij jullie…..nou, en toen had je die vrouw moeten zien kijken zeg!!!!!
Ik kreeg direct SORRY naar mijn hoofd en zei:
Niet meteen oordelen, eerst kijken tegen wie je het hebt he?????
We gaan wel direct naar een andere bedden speciaalzaak toe dus dan weet u dat!
Nu moet ik jullie wel vertellen dat ik het helemaal niet van plan was om een bed te kopen, ik was gewoon met mijn meiden gezellig op stap zoals ik wel vaker doe, gewoon met mijn twee GROTE meiden
Ik heb een vrij normale lengte, 1m78. Mijn armen zijn echter in verhouding te lang en dat levert nogal eens problemen op met het kopen van kleren…verder ben ik best tevreden.
Ik wilde als 12-jarige of zo ook snel langer zijn; als ik dan iemand in een winkel zag die klein van stuk was, ging ik er naast staan en mij uitrekken, kijken of ik groter was.
Overigens ben ik 1.63 en had wel wat langer willen zijn, maar ja dan zou ik groter zijn dan manlief en dat is ook niet zo leuk.
Ik ben 1.55 dus ook niet de grootste hier in dit huis waar ik woon, ik ben intussen de kleinste, de kids zijn nu 1.78 en 1.65 en Arnold is ook 1.78!!!!! Maarreh…..ik blijf wel de baas hoor, ze kennen me wat die meiden van mij
Laatst weer open dag op de school van mijn jongste en er werd ook gezegd: Goh, wat een leuk klein moedertje heb jij!!!!
Vind je dat niet vervelend zo’n opmerking:’Goh, wat een leuk klein moedertje heb jij’ ?
Off topic: waar zou onze vriend zijn?
Nee hoor Franca, ik ben dat wel gewend en ik vind het wel schattig hoor! En ze weten intussen ook wel dat ik nog gezellig ben ook, met een kopje thee en een koek als ze uit school komen met een vriendinnetje (neeeeee, vriendjes nog niet!
)
off topic: Onze vriend? Skien in Oostenrijk samen met Rian?
@Judith63: ‘met een kopje thee en een koek als ze uit school komen’…dat is jeugdsentiment pur sang voor mij. Mijn moeder was ’s middags ook altijd thuis, kopje koffie of thee en vragen hoe mijn dag op school was gegaan…Dat zal tegenwoordig met al die tweeverdieners wel niet meer zo veel voorkomen.
Nee Grompie, dat klopt ook wel, ik werk halve dagen dus zodoende kan ik dat gelukkig nog doen! Dus kleine moedertjes of grote moedertjes, maakt allemaal niets uit als het maar gezellig is he?
@Judith63: dat idee van ’s middags uit school thuiskomen en moeder die met een kopje thee of koffie zit te wachten is iets wat ik koester…het zijn prachtige herinneringen. Na dat kopje thee of koffie gauw aan je huiswerk en pas daarna je hobby’s! Nog steeds kom ik na mijn werk graag bij mijn moeder voor een kop koffie en het knusse gevoel is er nog steeds. Gelukkig gaat dat nooit over, het fijne gevoel van ‘bij moeder thuis zijn’. ‘k Word er bijna emotioneel van.