Ribbels en kouwe poten
Link naar dit artikel Op vrijdag 9 juni 2006 geschreven door tijdelijkeVanmorgen zomaar ineens moest ik er aan denken, een klant vroeg er om, zij was op zoek naar een stukje jeugdsentiment waarschijnlijk?
En ja, het is er nog steeds (of eigenlijke wéér), ik heb het over ‘Jabo‘, een sisal-touwachtig tapijt, vroeger kocht men het uit armoede. Toen was het tapijt 100 cm breed, en werden de banen aan elkaar genaaid, er werd op gewoond en als het vuil was werd het omgedraaid! men had dus twee keer nieuw tapijt voor één keer betalen.
Tegenwoordig koopt men het omdat ze het mooi vinden (onbegrijpelijk!!!) en het is nog aardig aan de prijs ook. Misschien zegt het jullie niets, tot ik zeg dat het dat tapijt is wat (waarschijnlijk) bij je oma lag. Altijd bruinig/beige met keiharde ribbels. Als je (omdat het bij oma altijd druk was) op de grond moest zitten of spelen, zaten de ribbels in je handen en/of op je knieën. Er op vallen moest je helemaal nooit doen, want dan zat je met schaaf en brandwonden.
Sommige zullen vast ook het ‘kouwe poten’ zeiltje herinneren wat in de slaapkamers lag, een voet erop en je was klaar wakker, nog bekend uit het liedje van ‘Het‘ (tekst Bob Bouber) ‘ik heb geen zin om op te staan..met mijn blote voeten op het kouwe zeil‘…
Gelukkig is er veel veranderd, en zijn er jaren geweest dat men op heerlijk zachte weelderige tapijten leefde, lekker zacht luxe en warm, tot mensen weer op het idee kwamen om harde kouwe laminaat te gaan kopen. Tja consumenten ze zijn soms niet te volgen.
Het met ik heb geen zin om op te staan
Gastlogger: tijdelijke
25 reacties op “Ribbels en kouwe poten”
Laat een reactie achter
Op de "Mattenklopper" hadden we het er nog pas over. Wij hadden het thuis en ik weet niet of het ooit is omgedraaid. Goed spaaridee trouwens..! Dat van ons was bruinachtig, vooral "achtig". Vlekken kreeg je er wel goed uit en wol is nou niet bepaald vlekvriendelijk. Vind zelf hout met kleedjes het mooiste, maar het milieuvriendelijkste??
Wij hadden het ook op 2 slaapkamers in ons huis idd zeer hard spul vooral voor je knieen.Later is er gelukkig tapijt in gekomen.Ik begrijp wat je bedoel tijdelijke al dat kouwe laminaat,we krijgen dit jaar een nieuw huis maar er komt wel tapijt in de kamer en slaapkamers (ja ik weet het tegels en laminaat is veel schoner)maar ik vind dat veel te ongezellig voor de kamer.
Ja bij ons lag het ook in huis.
Er was als jochie ook niet normaal op je buik op te liggen om met je auto's erop te rijden, want het deed pijn door je kleding heen en je auto's kon je niet goed laten rijden laat staan "echt" inparkeren.
Bij ons lag het er nogal armoedig bij want het rafelelde aan de randjes. Menig keer is er wel één van de 7 kindertjes en 1 moeder erover gestruikeld.
Mooie herinnering.
op de vloeren leg ik zeil, want hout is daar te koud
op de muren doe ik zeil, dat is makkelijk in het onderhoud
etc.etc. liedje "eenvoud" van goede doel, daar doet mij het koude zeil aan denken.
Vroeger hadden we blauw zeil boven, blauw met witte vegen, eigenlijk helemaal niet lelijk en zo koud was het niet, maar ja, we hadden ook al cv en het aardgas kostte 6 cent per m³
Ja, ook wij hadden Jabo in de woonkamer (zie mijn reactie bij de mattenklopper). En natuurlijk op de slaapkamer zeil met een kleedje voor je bed, als je 's nachts uit je bed stapte om bijv. op de po te gaan (die stond toen ik klein was onder mijn bed)had je niet van die koude voetjes.
In de keuken hadden wij eerst zeil (met een loper voor het aanrecht), later iets van kokos of sisal, dat waren vierkantje die aan elkaar zaten.
Als 'modern' gezin hadden wij in de 70's gelukkig al tapijt overal en zeil in de keuken. Gelukkig geen herinneringen hieraan. Kan me nog wel herinneren dat het bij een vriendje lag in de gang, als je uitgleed of te wild speelde was je huis meteen geïrriteerd.
Ook bij ons jabo en dus kapotte knietjes.
En in de slaapkamers zeil en dus kouwe pootjes.
Wat een leed, ach je nam 't zoals 't was, toch?
Sommige vriendinnetjes hadden wel hoogpolig tapijt in hun slaapkamer, voor mij leefden die in een paleis.
Het zeil in de ouderslaapkamer had een patroontje dat ik nog voor me zie: geel met groepjes stippen in allerlei kleuren.
Een paar jaar later had bijna iedereen tapijt, wij ook, al bleef het degelijk: bruin/beige gemeleerd want "daar zie je niet zo veel op".
Wat bij ons niet hoefde, maar bij vriendinnetjes wel was je schoenen uit doen bij de deur ter voorkoming van vuil op het tapijt.
Dat begreep ik niet, er waren toch matten om je voeten te vegen. Ik met mijn zweetpootjes voelde me bij zulke vriendinnetjes nooit op mijn gemak en ook niet echt welkom.
Wij "moesten" in 1966 trouwen, hadden een paar kamers kunnen huren maar helemaal geen spullen. Van een tante mochten we de Jabo hebben. Grauw en grijs kleurtje maar goed, we hadden wat op de vloer.
Toch maar eens lekker schrobben om de kleur wat op te frissen….nou, dat weas niet zo'n succes. We hadden het veel te nat gemaakt en toen begon het te krimpen !!
Resultaat….de Jabo kwam van de muur af en het was niet om aan te zien. Wat een ellende.
Gelukkig konden we via een kennis een aantal afgekeurde Heugafelt tegels (50×50) voor 2,50 p.stuk kopen. Ze moesten wel helemaal bijgeknipt worden maar daar hebben we toen nog behoorlijk lang mee gedaan.
Heel leuke web-log. Proficiat !
Bij dit log moet ik even heel diep in mijn geheugen graven hoor…..wat hadden wij thuis toch op de vloer???? In ieder geval niet het tapijt van het fotootje. Het lijkt overigens op sisal, dat heb ik gekocht toen ik op kamers ging (ja, vond de natuurlijke uitstraling ervan wel mooi)
Oh, ik weet weer wat er op de woonkamerbodem lag. Wij hebben heel lang een parketvloer gehad, donkerbruin met vierkantjes die weer samengesteld waren uit rechthoekige houtjes (wat een omslachtige omschrijving).
Deze parketvloer moest om de zoveel tijd opgeschuurd worden en dan moest alle meubilair naar buiten. Vooral in het looppad werd het kaal ;vijf kids en nooit netjes de schoenen uitdoen gaf veel gekras van zand.
Die tegels die Pako noemt hadden wij op de lagere school in de klassen liggen (met hard, prikkerig kunstofdraad). Iedere klas had een andere kleur. Was nooit een pretje om daar op te moeten zitten.
En in de gang van de lagere school lagen van die roodbruine rechthoekige tegels. Als je dan naar de schooldokter moest, liep je met je blote voeten over deze superkoude tegels….rennen geblazen dus. Moet er even bij vertellen dat we ons moesten omkleden in het magazijn en dan (in alleen je ondergoed) over de gang moesten lopen richting koffiekamer, waar de schooldokter zat te wachten (en voor pechvogels als ik, soms zat er ook een leraar in de koffiekamer).
Dus niet alleen de koude vloertegels, maar vooral het feit dat je in je ondergoed liep (iedereen kon je betrappen, schaam schaam!) maakte dat je hard ging rennen!
Die tegels die @Pako en Sandra67 noemen had ik later op mijn kamer. Wel de zachte uitvoering, in oranje geel, maar je had ook een harde uitvoering en die leken wel gemaakt van varkenshaar! Aan de onderkant zat zo'n plaklaag, als de plaklaag een beetje uitgewerkt was, dan gingen die tegels bol staan.
Geen idee waar ik "Jabo" heb ontmoet (thuis, visite, logeren) maar ik kan het me goed herinneren omdat ik er inderdaad niet lang op kon blijven zitten met mijn knieen, en omdat mijn Dinky Toys en Matchbox vervoermiddelen enorm beperkt werden.
Ik weet nog wel dat wij tapijttegels hadden, volgens mij in mijn slaapkamer.
Daarnaast ging ik de eerste keer "samenwonen" met mijn neef.
We werkten samen, stapte samen, gingen samen op vakantie en hadden (soms) zelfs dezelfde vriendinnetjes.
Op de Amsteldijk hadden wij in de woonkamer een donkerbruin tapijt aan de muur hangen.
Dat stond namelijk cool, en geflankeerd door diverse blacklights tezamen met Queen en Supertramp liet dat altijd wel een bepaalde indruk achter bij onze girlies.
Welkom Tijdelijke, met je eerste gastlog! Thuis hadden wij parket, van die vierkante tegels van een dure houtsoort. Zou me niets verbazan als het tropisch hardhout was, dat mocht toen eind jaren '60 nog gewoon! Onder de lage tafel hadden wij een stoffen kleed en mijn ouders hebben datzelfde kleed nog steeds. Maar dat kleed wat je daar boven beschrijft lijkt me echt zo'n jaren '70 kleed.
Zeil onder je voeten, zo koud, hoort bij de tijd van bloemen op de ramen.
Dat "riet" op de grond ken ik niet van thuis, maar van later toen leeftijdsgenoten op kamers e.d gingen. Dan praten we over eind jaren 70. Toen was het echt mode om als alternatieveling dit op de vloet te hebben.
Wij hadden van die Heugaveldt(?) tegels op de vloer.
Wij hadden inderdaad ook jabo op de vloer liggen, maar was er veel andere keus toen? overal waar ik bij vriendinnetjes kwam hadden ze n.l. jabo liggen.
Bij ons lag naast het bed op het kouwe zeil een soort douchematje en dat was wel heerlijk zacht, maar vreselijke kleuren!
Ja, wij hadden ook jabo. Totdat mijn ouders overgingen op kind-vriendelijk tapijt.
Die relief-knieen kan ik me nog goed herinneren.Onze jabo had een grauwe grijze kleur, en we hadden over de jabo een rood wollen kleed in de woonkamer liggen, dat waren de verzachtende omstandigheden.
Onze buren hadden van die heuga-varkenshaar-tegels op de vloer, in een soort roestbruine kleur.
Tegenwoordig heb ik zelf een kokoskarpet liggen, ik heb een grote eetkeuken en onder de eettafel ligt een kokoskarpet.
De knieen van mijn dochter vertonen ook een relief.
Geschiedenis herhaalt zich.
We hadden een kamer en suite thuis, in de voorkamer lag geen Jabo maar iets nog ruigers, cocostapijt. In de achterkamer lag wel Jabo. Er waren wel 'perzische' kleden op gelegd . Toen wij pas getrouwd waren en ook heel zuinig aan moesten doen hadden we rietmatten, van die vierkantjes , die waren ook erg in. Je moest ze af en toe vochtig maken om ze sterk te houden, dan liep ik rond als een soort pastoor met de (wij)waterkwast en een emmer water om zo de heleboel te besprenkelen.
Ik de slaapkamers vroeger lag er inderdaad zeil met een kleedje voor je bed , We hadden ook geen verwarming op de slaapkamers.
Dan kreeg je in de winter een peluw op je voeteneind om je bed te verkleinen dan was je sneller warm.
Wie kent die peluw nog??
@coosje: Peluw: toch zo'n groot kussen? Hadden mijn opa en oma. Eigenlijk een soort twee persoonskussen, gezellig of ruzie-gevoelig?
Wij hadden ook zoiets vroeger, weet niet eens meer waar het lag, in de keuken of bijkeuken volgens mij, en we noemden het: de kokosmat. En een zere knieën dat je er van kreeg!!!
Wij hadden dan misschien hip Jabo: oranje-geel. Op de overloop, en ja, als je viel lag je knie open, en als je te snel de trap rende en uitgleed had je brandwonden.
Ik meen dat het eerst ook in de slaapkamers lag, maar dat daar al snel allerlei couponnetjes tapijt opdoken (gelukkig!).
En mijn ma was dol op haar schapenvacht, was inderdaad heerlijk zacht, maar… ORANJE geverfd!! (Nee, niks chauvinistisch.)
@ Joke, ja die peluw was een enrom groot kussen, maar wel heel zwaar omdat het met kapok was gevuld. Ik heb het eigenlijk nooit als kussen in gebruik gezien, maar misschien werd het ook daarvoor gebruikt. Ik zal er voor de aardigheid een op google-en misschien dat het nut van zo'n ding daar duidelijk wordt
)
Yep, wij hadden vroeger ook van die jabo of kokos tapijt.
Weet niet meer precies wat het was, maar wel gruwelijk hard.
Als het in de winter gruwelijk koud was,
dan werd er een klein badje voor de kachel gezet, en gingen wij daar in bad.
Naderhand met je blote billen op dat touw harde tapijt.auwieee.
De slaapkamers waren voorzien van zeil.
Als het snachts goed vroor stonden de bloemen op je ramen, en waren je dekens vochtig smorgens.
Maar we kregen wel lekker een kruikje mee in bed.
Ik ken het wel, maar wij hadden het thuis niet. Overal lag vloerbedekking, behalve in de keuken (soort granito vloer, keihard, kon ik heerlijk op rolschaatsen!). Maar dat jabo hadden ze wel bij vriendjes en vriendinnetjes thuis, ben er wel eens op gevallen. Dat doet inderdaad…. au!
Halverwege jaren vijftig niet alleen zeil op de vloer van mijn kamertje, maar ook in mijn bed lag een groot bruin rubberzeil, dus ik had al kouwe voeten.
Toen we trouwden (1965) en het huis gingen inrichten kochten wij ook Jabo voor de huiskamer. Marmoleum (soort linoleum) in de slaapkamer en naaldvilttapijt voor de keuken en gang; een soort vinyl met vanonder harig spul. Dat Jabo was een ramp, vlekken gingen er nooit meer uit. Na 2 jaar verhuisden we en kwam het kamerbrede tapijt in de mode. Toen slechts 3.60 mtr breed. Oersterk en mooi was dat.