Afdankertjes
Link naar dit artikel Op woensdag 21 juni 2006 geschreven door Lia
De gedragen kleding krijgen van je nichtje, de buurjongen of je oudere broer of zus.
Het is mij niet zo vaak overkomen, in ieder geval niet de kleding van mijn zussen, want die waren een stuk ouder dan ik.
Wel kreeg ik een enkele keer kleding van een kind van een vriendin van een tante, zoiets.
Nou ging het er niet zo zeer om dat ik het erg vond om tweedehands kleding te dragen, maar…er zat nooit iets leuks bij! En ik moest het wel aan, want het was natuurlijk prettig voor de portemonnee.
Eén kledingstuk kan ik me nog goed herinneren: een witte jas met blauwe ruiten. Netjes, vond mijn moeder. Tuttig, vond ik.
Maar moeders wil was wet, dus een zomer lang heb ik de jas gedragen, en wat voelde ik me er opgelaten in..
Tegenwoordig koop ik naar hartelust tweedehands kleding voor mijzelf (want goed voor de portemonnee!). En mijn dochter heeft regelmatig “afdankertjes” gekregen, maar zij en ik dragen alleen maar wat we echt mooi vinden!
Kregen jullie ook ” afdankertjes”?
32 reacties op “Afdankertjes”
Laat een reactie achter
Hahaha, ja...
2eHands…onze eerste showkleding was allemaal 2e hands…veel lurex want dat glitterde zo mooi. We hebben letterlijk jurken uit de sixties nu nog als museumstuk thuis hangen.
Afdankertjes kreeg ik zelden als oudste, maar wel eens iets van een oudere nicht. Ik herinner me nog een blauwe winterjas met goudglimmende knopen. Onze buurman, meneer Groenewold, hield wel van een grapje en vroeg of ik de post reeds bezorgd had. "Bist mie ja net de postbode!" en de hele winter wilde ik die jas niet meer aan, maar willen was een ding en doen een tweede. Nu ben ik gek op tweedehands, oftewel "retro". Zulke zaken doen hier gretig business en ik loop zelf nogal veel in sixties kledij, wat dat betreft zouden Peggie en Meggie hier wel van alles vandaan kunnen halen!
Vréselijk (meestal) afdankertjes. Ik heb er op een ander log al eens wat overgeschreven. Op zich waren de afdankertjes of krijgertjes, zoals wij dat noemden, van een rijke familie uit België. Af en toe kwam een koffer vol kleding onze kant op. Mooie kleding, maar die mooie kleding droeg eerst mijn twee jaar oudere zus, daarna mijn vriendinnetje/buurmeisje die evenoud als ik was maar wel een stukkie groter, en tenslotte mocht/moest ik dat leuke jurkje/jas/ truitje dragen. Na een paar jaar was dat leuke jurkje niet meer in de mode en moest ik het dragen, ja die portomonnee hè, ik had het gevoel dat de hele klas zag dat het kledingstuk derde hands was.
Afdankertjes/krijgertjes van familie, zussen, vriendinnen, niet leuk dus, was altijd superblij als we naar de stad gingen voor kleding en ìk iets samen met mijn moeder mocht uitzoeken.
Mijn broer en ik scheelde gelukkig te veel in leeftijd. Wel was mijn moeder, in een financieel slechte tijd, afhankelijk van 'krijgertjes' in de 70's. Hoewel ze niit klaagde had ik als kind al medelijden met haar en ben ik tegenwoordig (ook al verdien ik goed) gelukkig met kleine dingen.
War mij betreft mag deze gastlog onder de noemer jeugdtrauma's (of staat ie daar al onder, want ik moet nog steeds wennen).
Tot ik een jaar of twaalf was kreeg ik afdankertjes van een vriendje dat spastisch was en in een rolstoel zat. Echt de mooiste dingen waren dat.
Toen we naar Zwolle verhuisden kregen we de afdankertjes van de zoon van mijn moeders beste vriendin. We wilden het wel dragen, maar pas als de zoon van die vriendin plechtig beloofd had dat hij er nooit op school zou praten.
Tegenwoordig draag ik vaak shirts die ik van mijn jongste broer krijg. Hij zit nogal goed in de slappe was en draagt sommige dingen maar 2 of 3 keer. En aangezien hij in een ander deel van het land woont heb ik er geen moeite mee om die spullen te dragen
ik kreeg alleen maar afdankertjes geloof ik, ik kan mij niet herinneren dat we ooit iets in een winkel voor mij kochten
ik was zelfs op mijn diploma-uitreiking in een tweedehandsje, met een oudere zus en een alleenstaande ( oudere) tante bleef me in een gezin met zes kids niks anders over, maar ik geloof niet dat ik er een trauma van heb gekregen, het was toen heel gewoon om elkaars kleren af te dragen, terwijl die niet zo duur en trendy waren dan nu.
Geboren zoals ik in '46 was er niet anders.. Gebreide truien en zelfs jurkjes vaak samengesteld uit eerder gebruikt garen. de wol eerst nat "gespannen" om een wasplank voor ze wéér werd gebruikt. Ook uit oude kleding werd "Nieuw" gemaakt, elk stukje hergebruikt. Te kleine kleding werd passend gemaakt door er stukken tussen- of onderaan te zetten. Voor ons als kinderen geen probleem; we hadden geen van allen nieuwe kleding.Mijn eerste nieuwe jurk was een "nylonjurk" transparant roze met witte sterretjes…. Een jaar gedragen en in het volgende voorjaar (zonder dat ik het wist) ineens gedragen door een buurmeisje!!!
Met een oudere zus boven mij , kreeg ik vaak haar 'afdankertjes' te dragen. Maar 2 keer per jaar mochten we een nieuw jurkje uitzoeken dat uit de winkel kwam. Dat was met kerst en met pasen. Van nichtjes of vreemden heb ik nooit iets gedragen. Mijn moeder maakte veel kleding zelf dus we kregen vaak genoeg iets nieuws. Dan had je de 'zondagse jurk' die 'daagse jurk' werd en het nieuwe werd dan weer voor de zondag . Truien ed. werden altijd zelf gebreid door mijn moeder. Ik kan me uit mijn kindertijd niet heugen dat er ooit een trui werd gekocht.
En inderdaad het 'uithalen' en wassen en daarna over een plankje opspannen weet ik ook nog goed te herinneren. Maar de trui die dan weer 'nieuw' gemaakt was, voelde zeer zeker niet aan als 2e hands. Het model was weer anders en er werden bv. van 2 uitgehaalde truien 1 nieuwe gemaakt, dus de kleur combinatie was ook verschillend.
Nee, afdankertjes heb ik nooit gehad want ik ben de oudste uit een gezin van drie en om dat ik een jongen was en onder mij nog twee meisjes hoefde mijn oudste zusje ook nooit afdankertjes van mij te dragen. Dat ik nooit afdankertjes heb gedragen/draag is trouwens niet helemaal waar; ik heb enige colberts van wijlen mijn opa geërfd, die had dezelfde maat als ik.
Ik herinner me dat we boven op onze overloop een gezamelijke (inbouw) kledingkast hadden. Daar lagen alle maten kleding (door elkaar)in.
De kinderkamers waren vroeger te klein voor aparte kledingkasten.
Uit deze gezamelijke kast haalden mijn 3 oudere zussen en ik en mijn jongste broertje dan 'smorgens onze kleren. En net als in sommige winkels, waar je de juiste maat uit de bakken moet zoeken, trokken wij net zo lang tussen de T-shirts op de plank, totdat we een passende maat te pakken hadden. De grote maten kleding waren altijd vrij nieuw, de kleinste maatjes vaak oud en verwassen. Dus wat dat betreft had ik een beetje pech de jongste te zijn van 4 meisjes, liep altijd in tweede- derde- en vierde handskleding. Voor de rest had ik er trouwens wel voordeel van "grotere zussen te hebben"….mijn oudere zussen hadden immers het "pad" al mooi vrijgebaand voor mij. Heb bv nooit discussies met mijn moeder gehad over hoe laat ik thuis moest komen. Dat mocht ik zelf bepalen…hadden mijn zussen al voor elkaar gekregen. Heel handig.
Mijn broer had ook wel eens pech, kreeg ook niet alles nieuw, met name ook tweedehands t-shirts van zijn zussen….moet altijd weer lachen om het verhaal dat hij er bij gym eens achter kwam dat hij per ongeluk een T-shirt uit de kast had gehaald met COUPE-NADEN. Heel genant voor hem, want hij moest er gewoon in gymen van de gymleraar!
Ik draag alleen wat ik mooi vind. En 't is inderdaad lekker goedkoop, hahaha.
Ik heb er trouwens lange tijd geen last van gehad dat ik geen nieuwe kledig had. Kleding interesseerde me eigenlijk nooit zo. Totdat ik er in de brugklas achterkwam, dat een zogenaamde "vriendin" verhalen rondstrooide onder mijn vriendinnen, dat ik zielig was. Ik zou nooit nieuwe kleren aanhebben, en in afdankertjes rondlopen. Woest was ik, tegen mij altijd aardig zijn, en tegen mijn vriendinnen rodellen over mijn zogenaamde "oude"kleding.
Herinner me nog goed dat toen ze quasi aardig op bezoek kwam…ik haar zo heb geconfronteerd met dit geroddel over mij….dat ze van schrik brullend naar huis liep. Was ook de eerste keer dat ik voor mijzelf durfte op te komen! Daar had ze niet van terug. Stom kind (ben nog steeds een beetje boos, na 27 jaar…het zit diep)
Aangezien ik 3 broers 'boven' me had, en de eerste zus die dan kwam al gauw 15 jaar ouder was dan ik, heb ik nooit afdankertjes gehad, althans niet vanaf dat ik me het kan herinneren.
Zelf scoor ik me momenteel helemaal gek aan kinderkleding via ebay, soms nieuw, soms tweedehands. En via buurvrouw en nicht krijg ik ook nog het een en ander. Maar ik zoek altijd uit wat ik zelf leuk vind; wat ik niks vind geef ik terug of doe ik in de zak van Max of zo'n kledingcontainer. Soms is het wel handig, die afdankertjes, zeker bij spijkerbroeken die niet meer zo mooi zijn. Die mag dochterlief aan naar de speeltuin, lekker ravotten en vies worden!
Gedicht: Gegeven paard
Atijd zo'n
net niet geval,
van een merk
dat niet bestond.
Maar ja:
"gekregen,
dus gezwegen.
Je loopt er
maar in rond".
Ik heb twee oudere zussen dus kreeg regelmatig 'afdankertjes'. Er waren kleren bij waar ik met smart op zat te wachten. Ik weet nog goed dat ik de eerste keer een rokje met truitje aan had, dat ik altijd zo bewonderend bij mijn zus had aangezien. Op school durfde ik niet te zeggen dat ik naar de wc moest en plaste in mijn broek. Dus het coole rokje moest weer uit
.
We droegen ook vaak alledrie dezelfde kleding, zelf gemaakt door mijn moeder van één en dezelfde grote lap stof. Kijk we zijn een drieling, zeiden we dan altijd, maar daar trapte niemand in. Is ook niet zo vreemd als je ons ziet, mijn oudste zus witter dan wit (haar haren dan), ik hartstikke donker en mijn andere zus er tussenin.
Ik kreeg vroeger altijd oude kleding van mijn 4 jaar oudere nicht of van mijn buurmeissie.Echt vreselijke kleding dat er dan bij zit.Heb ook kleding van mijn tante gehad.Omdat zij die gewoon niet meer paste.En daar zat wel nette kleding bij.Lekker makkelijk voor binnenkort voor de bruiloft van mijn nicht ^-^
(@Joep67,Hij is weer grandioos!)
Ja en nee, ik kreeg vroeger kleding van mijn zussen, en ook wel eens wat nieuws.
Schoenen werden in ieder geval altijd nieuw gekocht.
Ik kan me nog een jurk herinneren die was van mijn zus geweest, een donkerblauw fluwelen jurk, met witte mouwen en stippeltjes daarop.
Ze had hem aan met kerstfeest, en een paar jaar later kon ik hem aan.
Ik vond hem mooi, dat weet ik nog.
Jassen werden altijd overgedragen aan de volgende zus.
Als ik er ook uitgegroeid was nam mijn vader alles mee naar het leger des heils.
Nu koop ik ook veel 2e hands, ik heb de mazzel schuin boven een 2ehands kledingwinkel te wonen, en heb dus bijna altijd eerste keus.
Bepaalde merken van kleding zijn tijdloos en blijven lang mooi.
De kunst is om dat te combineren met wat nieuws, en niemand die het ziet.
En goed voor het milieu.
Met een 10 jaar oudere zus heb ik nooit afdankertjes hoeven te dragen. Wel hadden we een hutkoffer waar allerlei oude kleding van mijn opa, moeder enz. inzat waar we hele leuke verkleedpartijen mee konden spelen.
Ikke niet - mijn zus was 8 jaar ouder dan ik, en bovendien was ik (veel) langer en dikker dan iedereen om me heen. Ik weet nog wel dat ik een erg uitgesproken anti-spijkerbroekhouding had (gewoon omdat mijn zus erg pro was), en mijn ma maakte zo'n beetje alle zomerbroeken. Maar voor de winter gingen we naar de moeder van een klasgenoot, die in de garage een winkeltje had. Ribbroeken. Altijd ribbroeken - die ik nu dus verschrikkelijk vind, ik geloof vooral omdat je zo snel slijtplekken ziet.
En met die lengte van mij altijd broeken op hoog water, brrr.
Nee, nooit afdankertjes. En mijn kinderen zelden of nooit. Als ze al eens ergens een afdanker oppikken is dat voor gebruik in de tuin of bij de paarden. Eigenlijk hebben ze daar geen moeite mee.
Ik had een oudere broer en zus dus daar heb ik nooit kleding van hoeven dragen. Wel kreeg ik kleding van een buurmeisje dat ouder was, de kleding was dus nooit "in" op dat moment maar dat kon me niets schelen want ik voelde me er heel oud en wijs in. Ik herinner me nog een suède patchwork-rokje waar ik erg blij mee was. Verder maakte mijn moeder veel zelf maar ik vond niet alles mooi. In de herfstvakantie kreeg ik altijd een nieuwe winterjas en schoenen. tussendoor kochten we vaak iets bij C&A maar ook wel bij de Favoriet, een soort Wibra.
Nadat mijn zusje is overleden werd haar kleding een aantal jaren bewaard.Zij was coupeuse en had veel mooie dingen gemaakt. Uiteindelijk heb ik nog spullen van haar aangehad, we scheelden 10 jaar. Ik was er best trots op om haar kleding nog te mogen dragen al zal het voor mijn ouders een pijnlijk gezicht zijn geweest.
Tegenwoordig vind ik het een sport om mooie 2e handskleding op de kop te tikken, vaak nog merkkleding ook. Zo zit ik hier op dit moment in een 2e hands Mexx spijkerbroek van € 15,-
Ik was thuis de oudste, maar ik had een tante ( zus van mijn moeder) die maar 3 jaar ouder was dan ik en daar kreeg ik vaak de afdankertjes van.
Ik weet nog, dat er weer eens een trouwfeest zou zijn en daar kreeg ik nieuwe kleren voor.
Bij C en A zagen we een mooi broekpak, blauwe broek en geel-blauwe trui. wat was ik er trots op!
We gingen de nieuwe kleren even bij oma "showen"…en wat zei oma? "Gaa maar eens even in het kamertje (hahaha, dat was de mooooie woonkamer alleen voor visite en zo) kijken."
Er hinh precies zo een broekpak … natuurlijk voor mijn oudere tante… en ik heb dus mijn mooie broekpak 1 jaar gedragen en later nog een jaar dat grotere broekpak van mijn tante.
Kan er nu vreselijk om lachen, maar toen……
@ Ellen, wat grappig dat jouw oma dezelfde kleren voor jouw tante had gekocht. Dat heb ik trouwens ook regelmatig met mijn moeder en mijn zussen: we kopen dan vaak precies hetzelfde zonder het van elkaar te weten. En niet alleen kleren maar ook schoenen, wasmachines, koffiekopjes, vloerkleden en eetkamerstoelen. Echt heel stom toch(je hebt immers zoveel keus in de winkel)?
.Mijn moeder was coupeuse dus er kwamen veel mensen bij ons over de vloer .We hadden het niet breed dus kredgen wij ook kleren van klanten van mijn moeder .Soms zat er wel iets leuk bij ,maar ook vermaakte mijn moeder de kleren tot wij het leuk vonden en dat koste niks.Tja dat geld ook altijd he
@Sandra: ja dat gebeurt bij mij ook vaak…mijn vriendin en ik hebben dan ook dezelfde kopjes en ook dezelfde schoenen en portenommaie.
@ria: Mijn oma ( 15 kinderen) breidde vroeger voor de rijkere mensen van het dorp.zelf had ze geen geld om voor de eigen kinderen de dure wol te kopen.
jaren later kwamen de truien weer terug naar haar voor haar eigen 15 kinderen. meestal trok ze dan heel die truien weer uit en breidde alles opnieuw. dan hadden de eigen kinderen ook het gevoel, iets "nieuws" te krijgen.
Onze oude kleren (soms door 5 kinderen gedragen) werden vroeger ook nooit zomaar weggegooit. Mijn moeder waste en sorteerde de kleding die nog redelijk goed was, en stopte deze in een vuilniszak. Deze vuilniszak was dan bestemd voor een gezin (waar ze het niet breed hadden) in de buurt met heel veel kinderen .Men zou dat gezin tegenwoordig een sociaal zwak gezin hebben genoemd (Flodderachtig)
Wij vonden het als kind altijd heel erg genant om die vuilniszak met oude kleding te moeten brengen, herinner ik mij. Altijd ruzie over wie het moest doen. Meestal poten we de zak gewoon voor de voordeur bij deze mensen, belden aan en renden dan keihard weg, hahahahaha.
Wij kinderen vonden het altijd wel heel leuk om onze te klein geworden kleding terug te zien bij die andere kinderen, die vaak bij ons op het pleintje kwamen spelen. Heee…daar gaat mijn truitje.
Tweedehandkleding voor mijn eigen kinderen, heb ik in principe geen moeite mee. Maar als de vorige eigenaar van het kledingstuk in de buurt zou wonen, dan zou ik dat toch mijn kinderen niet zo gauw aantrekken.
Omdat ik maar 1 jaar scheelde met mijn oudste zus kreeg ik ook altijd haar afdankertjes.Toen vrij normaal, maar voor mij een kwelling.Wou zo vreselijk graag iets NIEUWS en dan zelf uitgekozen. Dat is pas gebeurt toen ik al wat groter was. Koos ook zo’n prachtige roze nylonjurk, waarin ik me een echte prinses voelde, pure luxe als je niets gewend bent.
Nu zijn we(4 Zussen) al op aardig gevorderde leeftijd, maar nu houden we op gezette tijden kledinguitzoekdag. We gaan koffiedrinken bij degene die opruiming houdt. Deze heeft al het verzamelde goed op een berg liggen en de anderen zoeken uit wat van hun gading is.Als er 2 zijn die hetzelfde willen hebben verloten we het eerlijk. Wat overblijft gaat naar een goed doel. Goed voor de portemonee en het milieu. Iedereen gelukkig,mooi toch.
ik heb nooit echt afdankertjes gehad ik denk dat het ook kwam dat ik alleen was later ging mijn moeder scheiden en op nieuw trouwen en kwamen meer kindertjes
toen kregen hun wel gebruikte kleding want toen waren we met drie man ik ik bleef bij mijn vader enigst kind en daar kreeg ik kleding geld van
ik heb ook nooit afdankertjes gehad .en mijn zus die twee jaar jonger is ook niet
Ik heb vroeger regelmatig “afdankertjes” van mijn broer en neef gehad. Mijn moeder keek wel of ze nog heel waren, anders gingen ze alsnog weg. Heb daar nooit een probleem mee gehad. Veel kinderen droegen dat in die tijd.
Nu ik zelf 4 kinderen (jongens) heb, gaat het eigenlijk hetzelfde. Zolang dingen nog heel en schoon zijn is het geen probleem. Dat het tevens in de portemonnee scheelt is mooi meegenomen. Het belangrijkste is echter of dingen nog heel en schoon zijn.
ik kreeg vaak klieren van mij neef een treenispak met opnaaibareknistukken ik vond het niet erg maar mij moeder wel wand het waren vaak opvalde kleuren een blauwe broek met roodekniestukken en een briune met zwate ik vond het best mooi ik vond het geen straf