Vliegeren
Link naar dit artikel Op donderdag 22 juni 2006 geschreven door Eric Erres
Een tijdje geleden heeft onze vlieger weer staan dansen boven het strand van Hoek van Holland. Een stranddag in mei. Vroeg. En daarom geen andere vliegers gezien. Onze vlieger is een goedkope van de Marskramer. Al een paar keer gerepareerd maar altijd simpel op te laten. Zo hoort dat. Met de afbeelding van een roofvogel. Zo hoort dat ook. Want die hadden we vroeger al. De vlieger zit altijd in onze strandtas.
Vroeger maakten we nog wel eens een vlieger zelf. Nooit een onverdeeld succes, herinner ik me. Met hele wiskundige verhandelingen over de staart. Maar een gekochte vlieger deed het altijd beter.
Op het lege veld voor onze woningen kan ik me twee perioden herinneren. Vliegeren en het schieten van raketten, m.b.v elastiek, waar dan een parachutte uit kwam. Te koop bij de Hema o.a. Dan moest je hem weer opvouwen en het klepje sluiten en dan weer schieten. Op het hoogste punt schoot hij dan open. Erg leuk. Zou dat nog te koop zijn? Maar terug naar de vlieger.
Hilariteit toen de vlieger van mijn neef, heel hoog losraakte. Nooit terug gezien! Herinneringen aan Charlie Brown met Kite-eating trees heb ik niet. De boompjes moesten in onze wijk nog groeien. Moet natuurlijk altijd aan onze vriend denken als ik ergens een vlieger of ballon in een boom zie hangen! Dat is verdriet voor een kind.
Het vlieger virus heeft mijn kids nog niet echt geraakt. Dus al die futuristische modellen laten we maar even in de gespecialiseerde winkels.
Heb jij als kind vaak gevliegerd?
30 reacties op “Vliegeren”
Laat een reactie achter
Mijn broer vliegerde altijd veel tot op een dag een meneer enkele huizen verderop nogal boos aan de deur kwam. Zijn postduiven durfden niet te vliegen omdat er een grote namaakhavik in de lucht stond, de nieuwste aanwinst van broederlief. Ik heb er zelf nooit wat aan gevonden, net als ballons voor mij geen echt kado.
Nee, weleens geprobeerd.
Ik had een hele goedkope vlieger en hij ging de lucht maar niet in maar stortte steeds neer. Tot op een zeker moment hij stuk ging en ik heb toen nooit meer geprobeerd of een vlioeger gehad.
Ik kijk er wel graag naar ….. vind het een mooi gezicht.
Ik wilde vroeger wel graag vliegeren, maar ja ik ben een meisje, die kregen geen vlieger (ik tenminste niet). Toen wij vroeger naar het strand gingen had mijn buurjongen vaak zo'n klein vliegertje mee, niet van vliegerstof maar van soort plastic wat in de lucht zo'n knisperend geluid maakte. Bijna de hele dag hing dat ding dan in de lucht, zat vast gemaakt aan een stok van ons windscherm.
Die grote vliegers, en tegenwoordig heb je hele mooie (vliegerfestivals!), vind ik prachtig in de lucht.
We hebben wel twee grote vliegers, lang geleden geprobeerd op het strand, helaas was er te weinig wind, als we nu weleens op het strand lopen roepen we "we hadden de vliegers mee moeten nemen". Deze liggen ver weg op zolder en de vliegerstof wordt misschien wel opgegeten door de motten of andere beestjes.
Waarschijnlijk doordat mijn vliegers goedkoop waren maar het lukte mij praktisch nooit om die dingen de lucht in te krijgen. Vond het dus niet leuk en vermaakte me wel met mijn piepschuimen vliegtuigjes
Zelf nooit gevliegerd vroeger, maar mijn man is jarenlang een heel fervent vliegeraar geweest. Van maart tot oktober kon hij elk weekend wel naar een vliegerfestival in binnen- of buitenland, keuze genoeg. Hij sloot zich aan bij een vliegerclub, maakte daar zelf de prachtigste vliegers (en megagroot!). Dat vond ik erg leuk. De festivals zelf konden mij slechts kort bekoren, liever zat ik in het zonnetje met een boek of zo. Sinds we naar de Randstad zijn verhuisd is het vlieger'virus' wat afgenomen. Af en toe zet hij er nog eentje in de lucht, wat altijd veel ooooh en aaaaah geroep in de buurt ontlokt.
Wij hebben vroeger heel veel gevliegerd. Zelf gemaakte vliegers en gekochte. Discussies over staarten zijn inderdaad heel herkenbaar. Langer, korter, zwaarder, we konden er uren mee bezig zijn. Soms ging er inderdaad in de lucht wat mis, er brak bijvoorbeeld een stokje, waarna een dramatische crash volgde.
Het laten duiken leverde soms aanvaringen met overstekende bomen op. Heel wat bomen hebben we beklommen om het touw of de vlieger te bevrijden.
Ik zit me nu te bedenken wat er op stond. Havikken of andere vogels inderdaad meestal. En de zelfgemaakte vliegers meestal in de traditionele ruit-vorm, soms met een gezicht erop getekend.
Viel het jullie ook op dat de wind meestal richting de zon stond, zodat je vaak tegen de zon in stond te turen? Ach, kon ons het schelen.
Ik heb trouwens later wel leren vliegeren met tweelijns vliegers, die kun je echt besturen. Leuk om er 8-tjes mee te draaien, of om de vlieger heel steil naar beneden te laten duiken en dan vlak voor de grond bijsturen zodat ie bijna horizontaal over grond zoefde. Dan merkte je pas hoeveel kracht je soms nodig hebt om de vlieger (letterlijk) in de hand te houden.
Vliegeren, mijn broers deden dat graag, meestal op de hei bij ons in de buurt.
Ik mocht ook wel eens meedoen, al was het alleen maar de haspel met het touw eraan vasthouden als de vlieger eenmaal hoog in de lucht stond.
Ik vond het fascinerend, dat stipje in de verte, en dan ik aan het andere uiterste van de lijn. Dat had wel iets.
Evenals de vlieger maakten mijn broers ook die haspel trouwens zelf, met de figuurzaag.
En zo'n vlieger, had je daar niet speciaal vliegerpapier voor, in allerlei kleurtjes?
Het was blijkbaar geen sinecure trouwens, het maken van die vlieger, als ik me goed herinner waren die jongens er erg druk mee om uit te rekenen hoe de vlieger in elkaar gezet moest worden voor het beste resultaat.
Mooie herinnering.
Ik vraag me trouwens wel eens af of het nu niet te makkelijk gemaakt wordt met al die kant-en-klare en voorgekauwde spullen uit de speelgoedwinkel.
Als ik bedenk wat wij vroeger allemaal niet zelf maakten en bedachten.
Zo waren mijn broers ook keien in het maken van zeepkarren waar ze dan weer wedstrijden mee deden met andere jongens uit de straat.
En we bedachten en speelden met de buurtkinderen hele circusvoorstellingen waar dan op woensdagmiddagen een dubbeltje entree voor gevraagd werd, inclusief een bekertje ranja..
Maar nu slaan mijn herinneringen op hol. Misschien beter een ander gastlog..
Heb niet veel gevliegerd, het lukte ook meestal niet.
Ik moet bij vliegeren altijd denken aan de strip van The Peanuts: Charlie Brown's vliegers komen steevast in een boom terecht en worden dan "opgegeten" door deze kwaadaardig kijkende bomen. (In de optiek van Charlie dan)
Op een blauwe maandag wel eens gevliegerd, maar bij gebrek aan wind was dat geen succes, bovendien raakte de draad altijd in de war. Ik ging vroeger wel eens kijken op Scheveningen bij de vliegershows daar werden fraaie exemplaren het luchtruim ingestuurd.
Wel eens een verhaal gehoord dat iemand die aan het vliegeren was door de bliksem werd getroffen, maar mischien is dit wel een broodje aap verhaal.
he catrian, mijn tijd komt nog wel:-), maar we doen beiden goed mee. Leuk.
Op vakantie in Renesse ging ik wel eens mee met een neefje om te vliegeren, en dan mocht ik de vlieger wel eens vasthouden als hij hoog in de lucht stond. Hoe het kwam weet ik niet, maar de vlieger kwam altijd keihard naar beneden als ik hem bestuurde dus zo vaak mocht ik niet meer mee.
@Roefel: je hebt gemist dat ik vorige week een héle week 1e heb gestaan tot hilariteit van de meeste mannen
Gedicht: Winnetoe
Ik had er één
met indiaan,
die hoog de lucht
is in gegaan.
Tot het einde
van het touw
bewaakte hij
ons flatgebouw.
Totdat plotsklaps
er iets kraakte,
waarna Winnetoe
in duikvlucht raakte
en hard neerviel
op het gras.
(er kwam geen
cowboy aan te pas).
Lieve Joep, ik word altijd een beetje blij van je gedichtjes. Dank!
Heerlijk vliegeren, bij m'n oom en tante op het strand in Domburg, of gewoon op de camping in Noord-Brabant, overal kon het. Ik was wel niet zo'n stunt vliegeraar, meestal gewoon een normale vlieger die ik zo hoog mogelijk liet gaan, en dan lekker wegdromen al liggend in het gras, heh…weer zo'n jeugdsentiment, wat is dit toch een leuke site!!
@Ruth Graag gedaan, erg leuk om te horen. Ik was echter iets te snel met op "plaatsen" drukken. Vandaar hierbij de iets aangepast versie.
Gedicht: Winnetoe
Ik had er één
met indiaan
die hoog de lucht
is in gegaan.
Daar bewaakte hij
ons flatgebouw
tot het einde van
het vliegertouw.
Totdat plotsklaps
er iets kraakte
en Winnetoe een
duikvlucht maakte.
Geen cowboy kwam
er aan te pas,
toen hij neerviel
op het gras.
Ach wat heb ik veel vliegers zelf gemaakt !
Gespleten bamboelatjes, speciaal vliegerpapier, gluton en dan een juiste staart uitproberen.
Vaak ook een klein "vechtvliegertje" gemaakt (zonder staart). De laatste 3 meter touw die aan de vlieger vastzaten werden dan in een lijm met glassplintersoplossing gedoopt.
Met meerdere vliegers dan de lucht in en proberen of je het vliegertouw van je buurman kon doorzagen.
jawel, dat had ik gezien. Ik dacht al, ze had toch geschreven dat ze van voetbal niets wist? Meestal is dat bij uitslagen voorspellen een goede eigenschap. Blijkt maar weer dat voetbal onvoorspelbaar is en dat maakt het nu juist zo leuk.
Nu over de vlieger. Ik had altijd de pest in. Die van mij gingen nooit hoog. Ooit eens een jongen gezien die zijn vlieger hing heeeel hoog. Hij zat op zijn gemak in het gras met zijn klosje en trok af en toe aan het touwtje. Volgens zat hij daar minstens een uur. Dat leek mij een heerlijkheid toe om te kunnen. Helaas, ik heb alleen maar neerstortende vliegers gehad.
Toen ik klein was leerde ik mijn eerste vlieger maken. Met oude afvalhout latjes en krantepapier als voornaamste ingrediënten. Wat touw en niet te vergeten een mooie slingerstaart en het feest kon beginnen. Balans en balanceren. Ook de zelfgemaakte kunstwerkjes op zo'n vlieger besteedde je destijds heel wat aandacht aan. Later werd het allemaal wat profesioneler, beter en duurder materiaal en goede haspels voor het (glas)draad. Maar de beste herinneringen bewaar ik nog altijd aan die eerste zelfgemaakte vliegers.
Gisteren was het weer z'on dag; een strak blauwe lucht en lekker veel wind. Ideaal vliegerweer, joepie!
Vliegeren is echt jeugdsentiment voor mij. Ik kon er als kind maar niet genoeg van krijgen, dat geluid van een wapperende plastic vlieger aan de strakblauwe lucht. En vooral als ze zo hoog stonden, dat de adelaar of indiaan niet meer te herkennen was. Veel vliegers zagen we ook nooit meer terug omdat het vliegertouw afknapte doordat het vast in de boom raakte. Wel spannend om een "op hol geslagen" vlieger nog zo lang mogelijk te volgen op je fiets. Je hoopte stiekem dat de vlieger nog weer zou dalen, maar dat gebeurde dan nooit.
Gisteren, vanwege dat ideale vliegerweer samen met mijn kinderen een poging ondernomen een vlieger de lucht in te krijgen (op ons plein). Uit onze enorme vliegerverzameling (oma maakte deze jaren als thuiswerkster) bleek een klein goedkoop reclame-modelletje het het beste te doen.
Ik was echter vergeten te vertellen aan mijn dochter, dat je een vlieger alleen onder controle kunt houden, indien je het touw strak gespannen kunt trekken. Dus toen ik even binnen was, had ze veel te veel touw afgewikkeld. De vlieger was zover weg dat we hem niet meer zagen. Wel kicken hoor….alle buurtkinderen kwamen kijken. Bij het inhalen van alle vliegertouw (werd een enorme knoopbende) zagen we hoog aan de hemel onze vlieger weer opdoemen.
De vlieger hadden we dan wel terug……het vliegertouw was hopenloos in de knoop.
Wel heel leuk, z'on ouderwets middagje vliegeren met zijn allen!
Ik was denk een jaar of 14 / 15 en maakte altijd zelf de vliegers .
Ging bij mijn vader die bij een tuinder werkte van die soort rieten stokjes halen waar de , zoals ze hier heten grauwerwtenbonen langs omhoog groeide
En kliefde er één door de midden dat kon je dan buigen en knoopte dat vast aan het verticale stokje van de vlieger, touw van punt naar punt , papier kopen voor een paar dubbeltjes en klaar was kees heu Aad
Op een gegeven moment maakt ik er 3 op elkaar , en ja ging wel eens mis , maar die 3 gingen uit eindelijk de lucht in .
Het moeilijkste was om de staart op de juiste lengte te krijgen
En steeds meer touw er aan , tot dat je uitendelijk een stipje zag .
We konden der geen genoeg van krijgen , was ook vroeger altijd mooi weer :p (net zoals de echte winters :p )
Groetjes Aad
toevallig kom ik op deze site terecht op zoek naar ander jeugdsentiment.En zie ik de vraag …heb jij vroeger ook gevliegerd….Nou dat hebben we zeker gedaan!!!Wij gingen nogal eens naar de kust en wij vonden het dan prachtig om te vliegeren …het liefst zo hoog mogenlijk…en we namen melkflesdoppen mee die vouwde we dan dubbel en die stuurde we dan met behulp van de wind over de lijn naar boven…en daar genoten we dan van.
Ik Weet ook nog van een keer dat onze "super"vlieger plots uit de hand schoot en mijn broer en ik rennen door de prikkelende duinen want ja die vlieger steeg altijd zo mooi en snel omhoog die wilde we niet kwijt!gehavend maar blij toen we hem eindelijk toch weer terug hadden waren we zeker!…ja…prachig…ik heb dus veel en graag gevliegerd…die liefde voor vliegeren was mij trouwens bijgebracht door mijn vader.Toen hij een aantal jaren geleden overleed heb ik hem daar bij z'n afscheidsdienst nog voor bedankt….Vliegeren ik had het niet willen missen!
Hallo Eric
Zeker heb ik gevliegerd. Zelfs met van die hele grote. OOk heb ik nog een zogenaamde matras. Dat gaat ook heel mooi. Die vangt nog al wat wind, dus trekt hij behoorlijk. Maar ook heb ik een hele mooie grote die niet met zo veel wind de lucht in wil. Met die vliegers heb ik avanden achtereen gevlogen. Bij een indstrie terein. Maar daar is het nu vol gebouwd.
Momenteel heb ik fibromyalgie zodat ik niet meer vlieger. Toch als het weer even zou kunnen deed ik het direct weer.
Ach ja, of je het ook vliegeren noemde weet ik niet maar ik vond het toen ik klein was wel leuk om te doen, we hadden een enorme tuin en dan had ik zelf een vlieger gemaakt van een plastic tas van de supermarkt en dan gewoon een veel te zwaar touw eraan natuurlijk
En ik maar hollen en dat ding ging echt de lucht niet in maar ik vond het wel hartstikke leuk en tsja, ik woon nu in de buurt van Egmond aan Zee en vaak gaan we langs het strand vliegers kijken in alle soorten en maten,prachtig om te zien maar soms moet je wel handig zijn hoor, het is niet zo eenvoudig.
En dat touw op zo’n klos - van dat dunne donkere touw, wat pijn deed aan m’n vingers. Datzelde touw werd ook gebruikt op Sinterklaasavond. En m’n vader helpen toen en naar buiten met die vliegers: een grote rode of een grote groene, zelfgemaakte van dat speciale papier, dat gladde. Jah een grote en die ging de lucht in
Wat grappig,
ik ben toevallig weer een vlieger aan het bouwen (op mijn 34ste), zo’n model wat ik vroeger veel bouwde. Altijd een zeshoek met een boog erin. Ook veel wedstrijden gedaan, alleen ik gebruikte geen glassplinters in het touw maar scheermesjes in de staart. Natuurlijk wist ik alleen waar die zaten en was het kunst om met de staart langs het touw van andere vliegeraars te gaan en deze te snijden.
De vlieger die ik nu aan het bouwen ben krijgt geen scheermesjes want die is voor mijn dochtertje maar zal zeker even mooi en hoog vliegen als de mijne vroeger.
Marc.
@Marc: zo’n wedstrijd heb ik nooit gekend…en ik heb niet het gevoel iets gemist te hebben.
Succes met je zelfbouw!
Het is leuk zoveel jeugsentiment te lezen
Ik ben inmiddels 52 jaar oud en samen met m’n vriend de kriebels gekregen we hebben al een 8 kantige gebouwt met een doorsnee van 1.80 en nu willen we een speciale vlieger bouwen een zo genaamd tonnetje maar we zijn op zoek naar een
:
bouw tekening of instruktie van een ouderwetse
‘’ton'’ zo’n rechthoekige konstruktie hoogte ca. 1.20 tot 1.80 en op zoek naar ouderwets vissersgaren wit en dan een lengte van 500 mtr. wie kan ons helpen
Vliegeren is voor alle leeftijden, dat blijkt uit de aanloop van de grotere vliegerwinkels in ons land.
Met mooi weer op een groot grasveld of open plek samen met m’n zoontje zo’n grote zelfgebouwde vlieger oplaten.Dan moet je dat gezicht zien.
Verhalen vertellen van zijn opa die vroeger met mij hetzelfde deed. En dan al die vragen die hij stelt, dat alleen is dan dubbel genieten.
Na afloop “duiken” we ergens de kroeg in om zo’n leuke middag af te sluiten met bier, borrels,en bitterballen. Dat deden we vroeger ook.
Die tijd zou ik ook nog wel eens over willen doen.
neej natuurlijk heb ik nie gevliegerd. ben nie achterlijk! stomme zaaaie sport daag vele groete carola en sylvana. en succes met dat stomme vliegeren.