Spieken
Link naar dit artikel Op zondag 25 juni 2006 geschreven door Rick67
Als ik op de middelbare school niet goed geleerd had voor een repetitie of een schriftelijke overhoring (s.o.) was spieken soms een geweldige oplossing… Tenminste, als je het goed deed….en dat kon ik.
Zeker in de eerste jaren (waaronder de brugklas) werd ik een ware meester in het maken van spiekbriefjes. In deze spiekbriefjes zat een echte evolutie; waren de eerste nog gewoon klein geschreven met steekwoorden en verstopt in agenda’s, atlas, jaszak op je pols of tussen je knie en de onderkant van je tafel.
Met de tijd werd je brutaler en innovatiever en schreef je bijvoorbeeld achterop legaal papier (die je erbij mocht houden) of zoals uiteindelijk mijn meesterwerken: de komst van de kopieermachine die ervoor zorgde dat ik complete bladzijden kon verkleinen tot het formaat waarop je handpalm paste op tafel.
Het werd zo’n sport dat ik zelfs spiekte bij vakken waar ik goed in was, misschien wel voor de spanningskick. Alleen bij examens had ik (gelukkig!) niet de lef om te spieken, maar goed dat ik ook kon leren.
Medeleerlingen hadden technieken ontwikkeld met onzichtbare inkt, eetbare briefjes en doorgedrukt papier. Ik had zelf een grote aversie tegen naar de wc gaan (voor watjes) en mondeling spieken omdat degene die het antwoord moest zeggen steevast te hard sprak of op het laatste moment niet meer durfde. Begrijp goed dat ik géén reclame maak om te spieken, de beste manier om een goed cijfer te halen is en blijft natuurlijk goed leren (dat moest ik van mijn ouders zeggen…)
Durfde jij te spieken (durf je het ook toe te geven) en welke techniek gebruikte jij.
Niet heilig doen, gewoon bekennen.
57 reacties op “Spieken”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Daar was ik altijd een schijtlaars in; doordat ik slechte ogen had, met of zonder bril, zat ik nogal vooraan en was spieken onmogelijk. Ik heb trouwens geweldige spiekverhalen gehoord, van mensen die met duits dem en den hetzelfde schreven, met een floeperige m of n, zodat ze het eigenlijk nooit fout hadden (dat was een m hier en een n daar etc…)!
Als afkijken hetzelfde als spieken is, ja. Veel gedaan. Bij een leraar kwam het zover dat hij tegen mij zei dat ik maar naar 1 bepaald punt vd muur mocht kijken bij een proefwerk. Na 3 vragen vroeg hij aan mij waarom ik niets opschreef en kreeg het antwoord dat als ik alleen maar naar de muur mocht kijken ik natuurlijk niet op mijn papier kon kijken om iets op te schrijven. Tot mijn verbazing vatte hij dat sportief op en mocht ik alsnog ook op mijn papier kijken, maar dan wel alleen op mijn eigen papier en niet op die van Ingrid, die naast me zat.
Niet dat afkijken me veel heeft geholpen, de meeste mensen naast wie ik zat wisten net zo veel als ik. Het was vaak meer voor mezelf controleren of mijn antwoord goed was. Dat neemt niet weg dat ik toch wel af en toe op deze manier een puntje er bij sprokkelde. Ach, het hoort er bij. Ik vind het een soort sport.
Ik was te bang voor dat soort dingen.
Kan me niet herinneren dat ik dit heb gedaan en was anders zeker tegen de lamp gelopen want ik ben nogal klunzig met die zaken : krijg een kop als een biet en ga rare dingen doen.
Nee, ik niet.
Nu ikzelf groep 8 heb ben ik benieuwd of ze dat doen. Ik geloof het niet, of ze zijn nog slimmer dan ik al dacht.
Daar wij als meisjes vroeger verplicht een rokje droegen, was de beste plaats om iets op te schrijven , je bovenbeen.
Een leraar mocht je natuurlijk nooit vragen om je rok op te tillen.
@Henny-Jane. Dat ging bij ons niet door met duits. Die leraar stond op een net en duidelijk handschrift, anders kreeg je direct al een onvoldoende. Hij rekenden ook vergeten leestekens fout.Een van mijn klasgenoten had een keer, onder aan zijn blaadje, rijtjes met leestekens gezet. 20 punten, 20 komma's enz. En daarbij geschreven : " Deze zijn voor het geval u er ergens eentje tekort komt"
Heb heel vaak gespiekt. Mijn methode was simpel: de binnenkant van mijn hand volschrijven of (als er meer schrijfruimte nodig was), op de achterkant van een schrift. Wij vroegen altijd heel beleefd aan de docent of we een schrift onder ons proefwerkblaadje mochten leggen en dat werd vrijwel altijd toegestaan. Kan me niet herinneren ooit te zijn gesnapt tijdens het spieken, meestal waren die docenten ondertussen helemaal verdiept in het nakijken van andere proefwerken en letten dus totaal niet op.
Tja, Rick67 en ik waren op hetzelfde idee gekomen; het is ook wel een beetje een voor de hand liggend onderwerp en nu volgt in een reactie mijn versie:
Spieken
Welke scholier heeft zich niet aan spieken schuldig aan gemaakt! Zelf spiekte ik af en toe wel eens tijdens een proefwerk me niet realiserend dat ik daar niet wijzer van werd. Beproefde methodes waren briefjes die je in je mouw verstopte. Als je betrapt werd kreeg je meestal een rood hoofd en als je pech had ook een sanctie.
Soms keek je tersluiks naar het schrijfsel van je buurman of –vrouw in de hoop dat de leraar het niet in de gaten had want volgens mij hebben leerkrachten een soort zesde zintuig. Immers als iemand een propje gooide of vliegtuigje wist hij precies wie de dader was; ook als hij met zijn rug naar je toestond. Blijkbaar hebben leraren ogen in hun achterhoofd.
Een keer hadden we proefwerk en omdat de leraar nog niet in de klas stond schreven enkele leerlingen essentiële informatie op het schoolbord en heel geraffineerd veegden ze die informatie weer uit met de wisser maar zo dat het met een beetje moeite toch leesbaar was. Gek genoeg had de leraar dat niet in de gaten.
Ook had een scholier een wel heel gedurfde actie ondernomen; hij had tijdens de afwezigheid van de leraar vantevoren de antwoorden uit zijn tas gehaald en doorgenomen. Jammer genoeg voor hem kwam de leraar er toch achter en ik weet niet wat voor straf die leerling toen kreeg maar het heeft hem nog lang geheugd.
Vooral tijdens examens waren de leerkrachten zeer alert en meerdere leerkrachten hadden surveillance; ook achterin het lokaal dus spieken was bijna onmogelijk. Heden ten dage mag je tijdens een examen ook geen mobieltje meenemen of een walkman waar op een bandje de antwoorden staan. Goed, walkmans zijn nu ook alweer achterhaald; ik denk dat ze ook geen MP3 spelers mee mogen nemen.
Welke creatieve middelen gebruikte jij om te spieken? Ben zeer benieuwd naar jullie verhalen en of jullie gesnapt zijn.
Spieken, de wereldwijde sport voor elk zichzelf respecterende tiener. Ook ik dus. Niet omdat ik het echt nodig had, maar de creativiteit die er aan vooraf ging om een goeie spiekmethode te bedenken en op te zetten voor mijn mede scholieren was nu juist wat ik het leukst vond. Ken je die doorzichtige BIC balpennen nog? In dat onderste doorzichtige gedeelte kun je mooi een klein geschreven spiekbriefje kwijt. Ook de onderkant van je schoenzool is een prima plaats, mits je atletisch genoeg bent om je voet naar stoelhoogte te brengen natuurlijk. Dan zijn er ook nog de welbekende met antwoorden volbeschreven elastieken onder de tafeltjes die een ieder naar hartelust naar zich toe trok. En dat ging natuurlijk wel eens mis als zo'n ding los schoot… HAHA Ik heb het zelfs wel eens geflikt om wat antwoorden gewoon op het schoolbord te schrijven voordat de leerkracht het klaslokaal binnenkwam. Hij had het niet eens in de gaten en dat was makkelijk afkijken voor de hele klas. Dat ging de keer daarna trouwens niet meer op. Vaak werden de handen e.d. volgekalkt met allerhande antwoorden maar daar was ik toch niet zo'n voorstander. Die regelmatig werden gecontroleerd (leraren waren natuurlijk niet helemaal op hun achterhoofd gevallen) en dan kun je de antwoorden niet snel even "lozen". Spiekbriefjes wel dus, en ik werd regelmatig ingehuurd om spiekbriefjes te schrijven voor andere kinderen omdat ik zo prachtig klein kon schrijven. Nadat ik voor iedereen tig keren de antwoorden had geschreven op al die spiekbriefjes kende ik de antwoorden natuurlijk zelf al uit mijn hoofd!
@Sentiment & Rick: begrijp me niet verkeerd, ik ben niet teleurgesteld ofzo, ik vat het sportief op, ik snap best dat het voor Rian vaak moeilijk kiezen is als twee mensen op hetzelfde idee komen en er kan natuurlijk maar een geplaatst worden. Ik los het op door mijn versie dan in een reactie te verwerken en denk bij mezelf dat een volgende keer wel weer iets van mij geplaatst wordt, ik heb denk ik nu nog zo'n vijf gastlogs van mijn hand op de plank liggen bij Sentiment.
Jaa, spieken, ik kon zelfs teksten op de kop lezen! Ben daar nog steeds heel handig in…
Ik schreef in de tijd van de rokjes niet op mijn bovenbeen (want volgens mijn moeder kon je daar bloedvergiftiging van krijgen) maar plakte briefjes in de zoom van mijn rok. Ook een briefje in mijn mouw plakken deed ik wel eens (wijde lange mouwen).
Het meisje dat naast mij zat heeft het zelfs eens gedurfd om een spiekbriefje op de rug van degene die voor haar zat te bevestigen. Kon iedereen achter ons ook nog meekijken… En niet gesnapt!!!
Ook op de binnenkant van de klep van je tas, of in je etui. Op het kartonnen achterblad van je proefwerkblok.
Zat mogelijkheden!!!
En idd Rick: leren is nog de beste methode om over te gaan of je diploma te halen en dat deden wij natuurlijk ook: goed leren. Maar toch gebruikten wij ook spiekbriefjes. Het was net zoals Andrew zegt: een wereldwijde sport voor tieners. Daar deed (bijna) iedereen aan mee.
Ik bedenk me dat iedereen die dit leest er nog wat van kan opsteken, inclusief leerkrachten.
Spieken nooit gedaan. Ik was doodsbenauwd dat ik gesnapt zou worden dus heb ik braaf altijd geleerd.
wat ik na schooltijd wel heb ingehaald trouwens
Nu ik terug denk was ik wel een heel brave leerling
Nee, niet gespiekt.
Niet verder vertellen, maar ik was iemand die altijd leerde en…dat nog leuk vond ook
Stuk makkelijker bovendien, leek me zo'n gedoe dat spieken met briefjes, ondersteboven lezen enz.
Ha ha bloedvergiftiging door op je been te schrijven
die is goed!
Spieken heb ik zelf nooit gedaan, daarvoor was ik teveel een schijterd. Zelfs als iemand bij mij probeerde te spieken hield ik mijn hand ervoor, niet om lullig te doen maar omdat ik bang was dat IK straf zou krijgen als de ander betrapt werd.
@Frank F, dat met die dubbele logs (in mijn geval) is volgens mij simpel te verklaren. Veel van mijn vele hersenspinsels liggen al maanden (jaar?) op de plank bij Sentiment. Ik heb mij in korte tijd helemaal leeg geschreven. Zoals met spieken ben ik dan, net als de rest, ook weer verrast vanwege de tussenliggende tijd…..;-)
Als ik nu nog eens ideeën heb vraag ik aan haar eerst even of er al iets over is voordat ik iets in stuur, scheelt een hoop tijd.
@Rick: volgens mij moet je alleen een gastlog schrijven als je zeker weet dat geen ander op dat idee komt
@Rick67 & Eric Erres: Dat Sentiment nog een hoop gastlogs op de plank heeft liggen is duidelijk; ik had mijn versie over spieken geschreven op 14 april van dit jaar en kort darop kreeg ik een mailtje van Sentiment dat Rick me al voor was geweest. Dus Rick had darvoor al de log ingestuurd. Voordat ik een gastlog ga schrijven check ik altijd het archief om te kijken of er al een log over bestaat, maar om Sentiment te vragen of er al een nog niet geplaatste log op de plank over dat onderwerp ligt doe ik eigenlijk nooit. Dat risico neem ik dan maar voor lief.
Ik was een ware spiekkampioen, overigens pas op de middelbare school. Later, tijdens mijn vervolgopleiding deed ik dat niet meer (stel je voor: ik zat op de lerarenopleiding, dan kun je toch eigenlijk niet meer gaan spieken!!!). Maar op de middelbare school hanteerde ik allerlei truukjes, soms gewoon het boek op mijn schoot, soms schreef ik wat op mijn hand, of een briefje in mijn etui. Ook het multiple choice-proefwerk ging prima, met tiksignalen tegen de stoelpoot of voeten van de buurman of -vrouw voor me.
Ik herinner me 1 spiekmoment op de basisschool; mijn beste vriendin kwam me op maandagochtend ophalen en vroeg of ik goed had geleerd voor … ik weet het al niet meer. Was ik helemaal vergeten dat we een proefwerk hadden… Toen heb ik mijn handen volgekalkt met allerlei info, iets dat meester Moorman al vrij snel in de gaten had. Dus handen wassen met een enorme rode boei en weer aan het werk. Hij schreef: -1 op mijn blaadje, dus ik dacht dat ik een -1 had. Nog slechter dan een nul! Maar hij bedoelde alleen dat er van het eindtotaal 1 punt afgetrokken werd. Toen bleek ik nog een 6 te hebben, pffff.
Ik zorgde ervoor dat ik aan de kant van het raam zat, helemaal achterin of voorin, daar waar de gordijnen hingen, het spiekbriefje bevestigde ik met een speld in de plooi van het gordijn, ook handig was om het briefje onder je schoen te plakken, en dan mijn benen over elkaar zoals mannen dat altijd doen. Wat ook prima werkte was mijn kapsel; lang haar met een te lange pony, niemand die je ogen dan meer zag als ik over mijn, of liever gezegd, het werk van mijn buurvrouw gebogen zat. Of heel gewoon onder het repetitievel….als je dat gladstreek kon je het gewoon lezen. Zal niemand verbazen dat ik niet in een keer geslaagd ben voor het eindexamen.
Wij met de 3klas mavo gingen op voor de laatste proefwerk wiskunde en die telde toen zwaar mee met het eindrapport om over te kunnen gaan naar de examenklas.
Ik was nooit een ster in wiskunde en het enige hoge cijfer was een 6- en had met het laatste proefwerk minstens een 9 nodig om over te kunnen gaan naar 4 mavo.
Nu wil dat alle mavo 3 klassen allemaal hetzelfde wiskunde proefwerk kregen, maar gelukkig op verschillende tijdstippen en jullie raden het al…mijn klas kreeg de proefwerken onder ogen en konden alles voorbereiden tot in de puntjes en de antwoorden alvast opzoeken.
Mijn tas met de antwoorden van de vragen erin verstopt, stond op de stoel naast me en toen eenmaal het proefwerk begon, toen liep het zweet me van mn lijf; Ten 1e omdat ik van de zenuwen geen één antwoord meer wist op de vragen die voor me lagen, maar ook omdat ik het niet aandurfde om naar de antwoorden in mn tas te kijken…
Toch de stap genomen en het ging 'goed' met spieken, als je van goed kan spreken; Kreeg een 10- voor mn proefwerk en ging gelukkig over naar 4 mavo waar ik aan het eind van dat jaar ben geslaagd voor mn examen…pffff haha
Spiekenbriefjes maken heb ik wel gedaan, maar omdat die briefjes zo klein mogelijk moesten zijn wist ik ook letterlijk wat er op die briefjes stond, dus had spieken weinig zin meer
@Frank één geruststelling je bent niet de enige die logs schrijft die al op de plank liggen, zo heb ik nog een dubbele liggen van Rick en Eric over ******
(die hoef je dus niet meer te schrijven)!
Update:
)
(censuur toegepast, anders gaat het er nu al over
*******? Is dat met een ****** en een speelkaart? En die dan aan de ********* bevestigen voor het leuke*****? Leuk om daar een log over te schrijven! Of heb ik nu al teveel verklapt?
Update van Sentiment
)
(Sorry Frank ook hier even censuur toegepast
Gaat mijn theorie! (shame)
@Frank: in mijn verhaal zit geen speelkaart…
@Eric Erres: pas maar op dat je je troeven niet verspeelt, haha!
@Frank: ook zonder troeven speel ik een pit
@Senti: pas maar op, dadelijk ben je door je Typ-ex heen
Gedicht: Een één
"Geef maar hier.
Je krijgt een één.
Voortaan maak
je het alleen.
Of verbeter
(minder chique)
alsjeblieft
je spiektechiek".
@Joep67: Hij is fijn, alweer zo'n briljante Joepiiiieee!!!
Geweldig gedicht weer!
Héél soms afgekeken, was wat dát betreft veel te braaf en te bang om gesnapt te worden. Wel leuk om de reacties te lezen.
Mijn zoon heeft vorig jaar met een werkstuk voor Engels teveel van internet woordelijk over geschreven (ook een vorm om op een oneigenlijke manier aan je cijfer te komen), dikke pech voor hem: hij kreeg een 1. Moeilijk om door dit cijfer zijn gemiddelde voor engels op zijn eindlijst op te halen, maar het is hem gelukt en hij is tenslotte vorige week geslaagd. Hopelijk heeft ie er wat van geleerd.
@Frank Faber: drie keer is scheepsrecht!
@Joke: gefeliciteerd! knap hoor om een 1 nog op te halen! wat een opluchting zal dat geweest zijn
ik was geen spieker,
had dat ook niet echt nodig….
echter toen een van de klasgenoten een 'proefwerkblok' had gejat en we thuis de repetities alvast konden maken (om tijdens de les het papier te wisselen) kon ik het toch niet laten…..
dit kon natuurlijk alleen als het 'rijtjes' uit het hoofdleren was (engels , duits, frans ofzo), of als we van de andere klas de vragen al wisten….
niet echt spieken, maar wel erg makkelijk en spannend..
ik spiekte nooit lol
Het maken van een goed spiekbriefje is een goeie manier om de stof te leren!
Ik had er een bloedhekel aan als mensen bij me af probeerden te kijken. Ik was goed op school en als echt 'stuudje' natuurlijk niet de meest populaire figuur. Maar afkijken wilden ze wel bij me.
ik heb nog nooit gespiekt, braaf hè?
Ik was echt veel te braaf voor spieken….krijg ook direct een enorme boei dan. Dus er zat voor mij vroeger niks anders op dan echt leren. En idd is het maken van een soort spiekbriefje wel een enorm goede methode om saaie lesstof uit je hoofd te leren. Ik gebruikte het gemaakte spiekbriefje dan niet onder het proefwerk, maar kende het briefje uit mijn hoofd. Tijdens het proefwerk kon ik het briefje dan zo "uit mijn hoofd" teruglezen (zag het in gedachten voor me, en kon het dan "lezen")
Bij ons op de middelbare school waren de toiletten overigens ook ideale spiekplekken; daar werden vaak studieboeken verstopt! En dan natuurlijk onder het proefwerk ineens heel nodig naar het toilet moeten (niet ik natuurlijk, brave ziel dat ik was)
Wat men ook wel eens deed bij bepaalde onderwerpen is dat hele formules bij de tentamenvragen al werden gegeven, zodat je daar geen extra punten voor kon krijgen. Balen als je ze goed had geleerd en wist, dat je ten minste dat gedeelte voldoende had.
Heb wel één keer een spiekbriefje gemaakt, maar durfde het vervolgens niet te gebruiken. Net als Joke61 was ik te braaf en vond dat ik het dan maar beter had moeten leren.
Had het - klinkt een beetje arro - ook niet zo nodig, behalve bij de exacte vakken, waar ik de b…van snapte en volgens mij zou afkijken daar niks bij geholpen hebben, want als ik de oplossingen van de buurman/vrouw zou hebben gezien, zou ik het toch niet gesnapt hebben…
Ik spiekte enkel maar bij wiskunde… denk ik:
)
Formules op de binnenkant van het rekenmachientje.
En oh ja, ook bij Duits:
Seit mid nach by von zu haus of zoiets, op mijn lineaal.
Oh en bij aardrijkskunde: potloodstipjes en cirkels in de atlas die we mochten gebruiken.
En nu ik er aan denk, ook een keertje met Nederlands: docente moest naar de wc, deed de klasdeur achter haar op slot, dus verwisselde ik mijn kaartje met examenvragen met een gemakkelijkere.
En dat is het zo wat…. geloof ik.
Ik had het imago van een zéér braaf meisje!
Oh ja, we hebben ook eens met de laatste jaars klassen het proefwerk geschiedenis gestolen savonds. Voordeel van op internaat te zitten. 's nachts een overlevingstocht naar het leerlingensecretariaat en in de vuilbak kopies zoeken. Wel viel het op dat iedereen boven 90% had, dus moesten we dat met 100 leerlingen opnieuw maken.
Maar verder, was ik zeer braaf
Dat waren wij allemaal Hanna!:-)
Onze leraar Frans deed fanatiek aan het schooltoneel mee. Vlak voor de premiere kregen we dus veel proefwerken zodat hij zijn teksten kon leren. Hij ijsbeerde dan voor de klas op-en-neer en mompelde zijn teksten. Wij gebruikten zijn concentratie om ons gebrek daaraan te compenseren…… Soms was hij zo in zijn rol dat hij met alle emotie een bepaalde tekst uitschreeuwde. Je kan je voorstellen dat wij ons een ongeluk schrokken op zo'n moment; ten eerste zo'n schreeuw door de stilte heen, ten tweede, als je zit te spieken en er schreeuwt iemand dan is dat niet goed voor je hart.
Wij dachten altijd dat onze kleraar Duits niks doorhad van al dat gespiek. Totdat hij na een tijdje een lijstje voorlas wat hij al die tijd al had geconstateerd. Met de mededeling dat hij dit wel wist te onthouden tot je mondeling eindexamen. Toen werd het heel stil in de klas.
Ik was geen ster in talen en heb Frans en Duits laten vallen in de bovenbouw. Dus die opmerking over dat eindexamen, daar had ik geen last van. Toch zorgde die opmerking van die leraar er wel voor dat er vanaf toen totaal niet meer werd gespiekt.
Ik zorgde er altijd voor om vooráán te zitten, rechts van de docent. Deze keek toch meestal verder de klas in.
Ik had van mijn vader een grafische pen gekregen, een Rotring met een hele fijne punt, daar kon je prima kleine lettertjes mee priegelen. Bijkomstigheid was, dat je de stof bijna vanzelf opnam, omdat je er zo mee bezig was.
Verder had ik een stapeltje proefwerkpapier meegenomen naar huis, die kalkte ik gewoon vol met formules en/of definities. Zat ik in het 'zicht' van de docent een beetje op te krassen. En dan zei ik brutaalweg dat ik eea snel opgeschreven had om het niet te kunnen vergeten. Werkte (voor mij) 100%!
Het examen was voor mij geen beletsel om tóch wat zaken op te schrijven. Maar ik heb het nauwelijks gebruikt.
Spiekbriefjes bevorderden écht de opname van de leerstof, maar inderdaad; Het is niet goed, en ik keur het af! (voorbeeldfunctie hè)
Ben trouwens in één keer geslaagd, summa cum fraude!
Ik was echt wel de Master Of Klein Schrijven, haha! Nie normaal klein en door t spiekbriefje zoveel aandacht te geven , ook qua lay out etc, kon ik de stof nagenoeg uit t hoofd.
Op mn agenda ooit een draaiwieltje gemaakt met venstertje in de kaft. Zo kon ik de gewenste spiektekst voor t venstertje draaien.Lucratief!
Of op je gum…of blaadje aan binnenkant van je manchet geplakt van je 80's bloezerige bloes.
Ach spieken, afkijken…ik zou liegen als ik zei dat ik t nooit gedaan had…
"Ik heb trouwens geweldige spiekverhalen gehoord, van mensen die met duits dem en den hetzelfde schreven, met een floeperige m of n, zodat ze het eigenlijk nooit fout hadden (dat was een m hier en een n daar etc…)!Geplaatst door: Henny Jane "
Heel herkenbaar hoor, met een beetje handigheid kun je dem, den en der hetzelfde er doen uitzien. Helaas zeiden mijn docenten altijd: 'als we het niet duidelijk zien, rekenen we het fout'. Tja…. heb dan ook 1 keer een herexamen Duits gehad…. ondanks de spiekbriefjes….
PS:
@ coosje: geweldig verhaal!
@ sandra 67: een fotografisch geheugen doet wonderen he? ik kon ook hele bladzijden uit mijn cursussen gewoon voor ogen halen.
… En ik die altijd dacht al mijn spiek-heldendaden te verzwijgen voor de buitenwererd….
Het vlees is zwak…. maar een gigantisch leuk topic!
Leuke herinneringen, die ik al weer jaaaaren (bewust) vergeten was.
ik vond met verhuizen afgelopen weken nog een doos met schoolschriften en prularia uit de 80's en daar vond ik ook een spiekbriefje uit 1987 tussen, mbt Bolsjewieken en Mensjewieken, en staatsinrichtingswetenswaardigheden. Grappig, want ik herinnerde t me weer allemaal, door DAT briefje! Bizar, maar dat zat dus nog in een 'hersenkrocht' ergens opgeslagen.
Nog een late reactie op het spieken.
Mijn spiekbriefjes waren altijd met zorg gemaakt. Dat deed ik zelf.
Het voordeel: Ik wist precies wat erop stond.
Dus ik maakte, toen ik daar achter was, spiekbriefjes om te leren en nam ze vervolgens niet mee naar school. Ik wist toch wel wat erop stond.
Deze tactiek pas ik nu nog wel eens toe.
leuk hoor deze spiekbriefjes.
ik ? ik heb nooit gespiekt
was natuurlijk niet waar was ze is er dan tog achtergekomen en ik had straf maar ja het was te proberen
dat zei ik een keer tegen de juf
ik heb da al miljoenen keren gedaan en ben nog maar 1 keer bedrapt geweest.ik leer wel maar ik heb schrik dat ik het zou vergeten en maak daarom spiekdingens ik gebreuk ze eigelijk niet veel!!!maar als ge bedtrapt word amai zenne
ops:
hey ik ben ook la eens petrapt door te spieken vorigjaar nog en weet je wa de juf ze volgend jaaar beter en daar mee bedoelde ze volgend jaaar terug bij haar
maar op t eind van schooljaar heeft ze me tog laten gaaan naar het 3de hihi ik waso blij dus dit jaar doe ik t ni meer 
Nooit gespiekt. tè veel risico
Uiteraard heb ik ook wel eens gespiekt vroeger, het was zelfs zo dat ik een keer gespiekt had bij iemand op school en die had een antwoord fout geschreven was dus een reden om noooooooooooit meer te spieken he?
Noooooit gespiekt…..Niet dat ik het niet probeerde, maar ik werd altijd betrapt…Op de een of andere manier ben ik altijd gedoemd om eerlijk te zijn: liegen lukt me ook al niet, valsspelen tijdens spelltejes niet, spieken dus ook niet……
ahmed als ik spiek doe ik het goed .
mijn beste truk om te spieken is een stuk van de blad pakken en je schrijft als wat je weet en je plakt het op de achterkant van je trui .
als de meester komt draai gewoon je trui
In het algemeen beheerste ik de stof voldoende om zonder spieken door examens of proefwerken te komen. Ik heb één keer een poging tot spieken gedaan. Voor een examen moesten we voor een bepaald vak een hoop formules kennen of kunnen afleiden. Met de punt van een passer kraste ik heel klein de formules in de onderkant van een plastic lineaal. Het was zo fijn dat je het licht er zijdelings over moest laten schijnen om iets te kunnen zien. Door de spanning, die bij de voorbereiding van het spieken optrad, stonden de formules niet alleen in de lineaal gegrift maar ook in m’n hersens. Ik had het uiteindelijk niet nodig en daar was ik toch blij mee.
Op een spiekbriefje zitten, in je mouw van je trui, in een ballpoint verfrommeld, in je etui, of ‘gewoon’ afkijken….het klinkt mij bekend! En dan bleek achteraf dat je het toch niet nodig had omdat je je zo had ingespannen om het briefje te maken…je precies wist wat erop stond. Gek he?