Windsurfen
Link naar dit artikel Op maandag 3 juli 2006 geschreven door Rick67
In de tweede helft van de 70′ (in mijn geval eind lagere school) kwam er een nieuwe sport opzetten en wel windsurfen. De bekende plank met bijhorend zeil. Als watersportgezin konden wij niet achterblijven en zodoende kregen mijn broer en ik rond 1980 een heuse surfplank. In tegenstelling tot tegenwoordig was het een gigantisch groot en zwaar ding.
Als je eenmaal viel was het een gigantische toer om weer overeind te komen. Overal om mij heen zag ik mensen vorderingen maken maar mij lukte het maar niet. Mijn watervrees zal ongetwijfeld hebben meegespeeld. De plassen waren toen bezaaid met surfplanken met als nieuwe surfheld Stefan v.d Berg. Waarom is de rage destijds eigenlijk uitgedoofd? Wat ik als beginnende puber wel weer leuk vond aan die nieuwe sport was de hele rage eromheen. Zo kocht ik de bijhorende kleding (een lichtgewicht wit geperst papieren jack (!) met bahama logo achterop staat me nog goed bij, supergersh toen) en had je leuke Nederlandse surfmuziek.
Het jack scheurde helaas al snel (heb de papieren stof daarna nooit meer ergens gezien) maar de muziek is er nog steeds. Hadden jullie een surfplank of heb je zelf nog andere herinneringen aan deze snelle rage?
Luister naar The Surfers met Windsurfing.
41 reacties op “Windsurfen”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
Ik was/ben niet zo’n waterrat, surfen was dus niet voor mij weggelegd. Ik herinner me zeker al die surfende jongeren. Mijn man was er ook eentje van. Bij iedere meer was wel een surfschool te vinden, en je kon daar je plank en zeil stallen als je geen plek in je eigen schuur of op het dak van je schuur had.Zag de jongens altijd met zo’n karretje met daarop hun plank en zeil achter hun fiets naar het meer rijden.
Ja, die Stefan vd Berg
zag je in die tijd vaak op de tv bij allerlei surfwedstrijden over de hele wereld. Rond ‘78/’79 ?
En die jasjes, ik had er geen, ken deze wel, leek wel gemaakt van papieren witte servetten. Als de wind in dat jasje woei stond ie door het model en het materiaal helemaal bol.
Zag nu pas het nummer ‘Windsurfing’ staan, geluisterd, ja bekend, en inderdaad een surfmuziek en een nummer wat een zomersgevoel geeft.
Destijds had je van die zomerse muziekprogramma’s vanaf de Hollandse stranden (voor mij het strand van Egmond a/Zee), ik dacht van Veronica. Volgens mij heeft de groep The Surfers ook daarin hadden opgetreden.
Wat me meteen te binnen schiet bij dit verhaal is een show van het programma Los Vast van Jan Rietman op het strand bij Zeewolde. Daar ben ik met een vriendin naar toe geweest en het was erg gezellig. Volgens mij stond alles in het teken van surfen en er lagen dan ook gigantisch veel surfplanken op het strand. Verder weet ik er niet zo veel meer van, maarja, het speelde zich dan ook af rond 1982.
Windsurfen; veel naar gekeken vanaf de kant, maar zelf geen geld voor een surfplank. Mijn oom gaf les in windsurfen in Hank/Dussen. Wij mochten daar gratis op les, maar het is niet leuk als het na zo’n lessenserie direct eindigt omdat je zelf geen plankie hebt… telkens huren vonden we niks.
Mijn oom had destijds ook een goedlopende winkel in surfbenodigdheden (met ongetwijfeld ook de papieren jacks die Rick67 noemt…)
Vooral die ‘papieren’ jacks doen bij mij een belletje rinkelen. Lekker spul om te voelen, vond ik dat. Stefan van de Berg vond ik toendertijd een echte spetter (wordt dat woord in die context tegenwoordig nog gebruikt?), maar zelf had ik niet zoveel met water en dus ook niet met watersporten. Begin jaren 80 werd je ook overspoeld met O’Neill agenda’s en zo, vol met plaatjes van surfende mensen in blitse outfits.
Heeee, mijn gravatar werkt!!!
Windsurfen heb ik nooit gedaan, wel kan ik me dat liedje nog herinneren, was dat trouwens niet een imitatie van the Beach Boys? (Surfin’ U.S.A.) weliswaar een ander liedje maar het gaat over hetzelfde antwoord.
Gedicht: windsurfen
Door gebrek aan
lef en stijl
(een lompheid
à la Billie Turf).
Kreeg ik de titel:
plankzeildweil,
of erger nog:
de windsurfsmurf.
Doet ie ut?
Ik ben van generatie X, niet van generatie Einstein, jullie zien het maar weer.
Windsurfen…hou op, schei uit! NOOIT meer! Maar 1 keer geprobeerd. Eentje gehuurd voor een uurtje, gewoon om eens uit te proberen. Nog niet eens op zee (godzijdank), maar op het Fluessenmeer. Het langste wat ik erop heb gestaan was 11 tellen. Tig keer eraf gevallen. Dat scherm werd ook hoe langer hoe zwaarder om dat steeds weer overeind te krijgen. Op het laatst dreef ik steeds verder af. Uiteindelijk zwemmend en slepend dat ding weer aan de kant kunnen brengen. Ik geloof dat ik 5 dagen spierpijn heb gehad.
Oooh, als ik er nog aan denk!…..
@Rick67: Log je in op de site? Is het e-mailadres in je profiel wel hetzelfde als je gebruikt in je reacties?
Windsurf-rage…ja die heb ik natuurlijk ook bewust meegemaakt, daar ik ook van het mooie bouwjaar 1967 ben (hmmm)
Het was bij ons echter wel een beetje een rage onder een select groepje jongens; te weten de kakkers.
Iedere boy zag er dan ook een beetje uit als Stefan van de Berg, of deed daar een poging toe….vooral die nongalante lange lok voor de ogen (of in de ogen) mocht niet ontbreken. Die gooiden de surfjongens dan met een zwaai naar achteren als ze op de plank stonden, hahahaha. Wat een belachelijk kuddegedrag eigenlijk. Maar de meeste meiden vonden het helemaal geweldig.
Als jongen maakte je ook helemaal de blits als je een “chick” aan je surfboard had hangen (letterlijk…de meiden lieten zich als troffee dan hangend achter aan het surfboard liggend door het water meetrekken)
En Stefan van de Berg, daar waren mijn vriendinnen in hun bakvisjesperiode toen helemaal wild op (nee, ik niet, vond hem te gladjes).
Weet nog dat ik wel dolgraag zelf een surfboard zou hebben gehad toen. Maar dat ging financieel gezien mijn budget ver te boven ;(. Dus om ook eens te kunnen surfen heb ik toen maar eens aangepapt met een meisje wiens vriend een surfboard had. (If you can’t beat them, join them..hahahaha.)
Het was toen ook echt een statussymbool,het hebben van z’on surfboard.
Herinner me ook nog dat je zwemkleding altijd bleef haken aan het ruwe oppervlakte van de surfplanken, heel erg zonde. Werd dan helemaal pluizig.
Eh….volgens mij is het nonchalant, sorry hoor
Windsurfen is voor mij gevoelsmatig van na het sentiment maar rationeel klopt dat niet.
Verder weinig mee.
Ja, ook bij ons sloeg de surfrage toe, met name bij mijn 2 jaar oudere broer. Met zo’n surfkar achterde fiets naar de Maarsseveense plassen en dan een ‘waterstart’maken. Dat was aan mij niet besteed; ik kon als ik geluk had het zeil van mijn deur uit het water krijgen en dan op hoop van zegen vooruit surfen maar overstag gaan en weer terugkeren is mij nog nooit gelukt. Mijn liefde voor surfen eindigde abrupt toen ik een zak met een aantal surfzwaarden op mijn puber- teentje liet vallen. Wel jammer dat mijn surfcarriere zo vroeg knakte want achteraf liepen er altijd wel leuke jongens rond enzo…
Ik wil ook op de foto >>>>>>>
Ben benieuwd of mijn foto het nog doet…
Ik probeer mijn andere e-mail adres eens voor gravatar.Misschien helpt dat?
Ik herinner de de introductie van de windsurfer op de HISWA in de RAI. Het eerste merk heette ook ‘Windsurfer’, te herkennen aan het zeilteken op het plaatje dat Rick67 erbij geplaatst heeft.
Het was een flinke klap voor de Laser, een klein en betaalbaar eenmanszeilbootje waar lekker pittig mee gezeild werd en dat net de laatste jaren heel populair was geworden. Wij noemden ze laser-om, omdat ze erg vaak omsloegen.
Maar goed, toen kwamen de surfplanken en dat was het begin van een explosie op de plassen en meren. Toen ik een aantal jaar later bij de zeeverkenners ging, was het een leuke plagerij om beginnende surfers de wind uit het zeil te nemen. Dan lieten ze hun zeiltje los en belandden meestal zelf ook in het water.
Zelf kan ik er niks van. Nooit geleerd en op een enkele poging na heb ik het bij gewoon zeilen in boten gehouden.
Die papieren jasjes, die was ik bijna vergeten. Raar spul was dat! Of het bij de surfrage weet ik niet, maar ze waren wel stoer.
Ja zeker, als je in Almere woonde rond 1980 ‘moest’ je wel een surfplank hebben. Wij hadden een dufour. Surfen bleek niet zo goed te zijn als je een probleemknie hebt …., dus na een paar jaar ben ik ermee gestopt en ook het surfvirus van mijn man verdween. Later is mijn zoon het gaan leren, maar hij bleek meer voor een zeilboot te voelen (die nu, door het feit dat hij niet in Almere werkt, werkloos in de haven ligt)
stefan van de berg moest ik meteen aan denken…
Wacht, wacht, wacht… hoe langer ik over windsurfen nadenk, hoe meer ik er van overtuigd raak dat ik toch ooit een keer op een surfplank gestaan heb. Ik was achteraf zelfs nog heel verbaasd dat het me relatief snel lukte om een tijdje te blijven staan op het water. Maar waar en wanneer was dat dan? Ik denk dat ik destijds bij mijn oudste zus in Rotterdam logeerde, die met haar vriend heel wat uren op het water doorbracht.
Ah, windsurfen! Daar heb ik toch wel een groot gedeelte van mijn jeugd mee doorgebracht.
Ik zal een jaar of 13/14 geweest zijn, misschien ‘75 of ‘76 en mijn vader was een van de eersten in Nederland die een surfplank had. Een Ten Cate plank was dat meen ik, met een houten giek, zwaard en mastvoetje. Een vreselijk lomp ding, maar wat hebben we er een lol mee gehad. Altijd veel bekijks, want men kende deze nieuwe sport nog niet.
Mijn wetsuit moest speciaal in Engeland op maat gemaakt worden want voor lange spichtige meisjes was er toen op dat gebied nog niets te koop. Ik vond het altijd erg stoer om met dat pak aan op mijn plank te klimmen. Helemaal stoer was het toen we de basics onder de knie hadden en we gingen stunten: op de zijkant van de plank surfen! Als je dat kon dan was je heel wat. Nu moet ik daar vreselijk om lachen, het stelde allemaal weinig voor natuurlijk.
De ontwikkelingen in de surfsport volgden elkaar in rap tempo op en bij ons kwamen er nieuwe materialen en planken, ik kan me de ‘Dufour Wing’ nog herinneren. Mijn vader bedacht en maakte een surfkarretje voor me, zodat ik alleen naar de surfplas (bij Hagestein) kon fietsen. Het was echt een roteind fietsen en ik moest ook nog over de Lekbrug bij Vianen, maar ik ging wel! Die karretjes kwamen later gewoon in de handel, iemand anders was dus ook op dat idee gekomen.
Tot halverwege de jaren tachtig heb ik op surfplanken gestaan. Inmiddels waren de planken veel kleiner geworden. Mijn toenmalige vriendje maakte zijn boards zelf, de zogenaamde ‘zinkertjes’. Ja en zinken, dat deden ze, zeker als ik erop stond.
Ruim twintig jaar geleden…. Ik vraag me af of ik het nog zou kunnen. Zou het net zoiets als met fietsen zijn?
Nooit zelf een plank gehad, wel een kano.
Ook wel eens op een plank van een schoolvriendje gestaan, maar dat was geen succes. Je moest het duidelijk vaker doen. Ergens eind jaren 80 nog eens geprobeerd - iemand in Zandvoort had zo’n ding - maar dat was niet te doen. Je komt gewoon niet weg door de branding. De kano is al jaaaaren geleden weggedaan. Tijdens een verhuizing, geloof ik.
Tegenwoordig zeil ik graag. Heerlijk sportief bezig zijn op het water. Dat is in ieder geval wel gebleven.
Een keer op zo’n plank gestaan. Heen ging prima kon er redelijk goed opblijven dus ik vond het heel wat. Helaas terug met dus de wind tegen had ik ineens geen idee meer wat ik moest doen. Ben maar terug gaan zwemmen met de plank op sleeptouw
:P
Vroeger was ik ook gek op windsurfen. Ik woonde aan het water dus ik was vaak op de plas op mijn Dufour te vinden. Ook Stefan vd. Berg em Robbie Nash waren mijn grote helden.
Deze vakantie ben ik met mijn gezin naar Egypte geweest waar mijn dochter en zoon een windsurfdiploma hebben gehaald en samen met mijn man en kinderen ben ik weer helemaal enthousiast van windsurfen.
Ik ben nu ook hard op zoek naar een 2e-hands Dufour, deze plank is toch de enige echte voor mij.
De nieuwe variant “kitesurfen” is ook spectaculair. We hebben al heel wat kitesurfers door de lucht zien vliegen.
Groetjes Dien.
Wij hadden een huis je aan de Bergse Plas (r’dam) en ook ik had een surfplank; een glider, destijds een topper! Met 2 zeilen 1 gekregen van m’n ouders en het stormzeil bij elkaar verdiend in de banketbakkerij! M’n 2de vriendje Martin S. had ook een surfplank. Leuke tijden.
Tijdens mijn verhuizing eerder dit jaar kwam ik mijn Mistral Kahlua shirt tegen en dat gave Red Sun shirt dat Stefan vd Berg ook altijd droeg (geel met lichtblauw). Ik heb ze natuurlijk al jaren niet meer gedragen maar weggooien…..Nee!!!!!!!!!
Begin jaren 80 hadden we die rage ja.
Mijn vader had een surfplank aangeschaft met alles erop en eraan inclusief zo’n waterpak waar wel water doorheen komt maar dat water past zich aan aan jouw lichaamstemperatuur.
Ik bedenk me net dat die man toen pas 42 jaar jong was en ik zijn dochter word in juli 070707 (jaja) alweer 44 jaar!!!!
Die man heeft genoten van het surfen bij ons in de buurt op het Geestmerambacht waar hij ook nog surfles heeft gehad van zo’ surfschool daar.
Maar voordat hij daar was, was het nog een hele onderneming zoals plank op het dak enzo, strak aantrekken dus je moest wel de tijd ervoor nemen, ik ging vaak met hem mee en heb toen ook een paar lessen genomen, helaas kreeg ik het niet onder de knie, ik was meer met de surfleraren bezig (knappe jongens toen haha)
nee, een echte doorzetter was ik niet maar vond het wel leuk om te varen op het meer met de plank met een kanopeddel.
En zo gingen we elke zomer met mijn broer en moeder en vader naar dat meer toe en we hebben genoten want zakjes friet kon je er ook altijd halen enzo.
Ik geloof dat mijn vader 15 jaar gesurfd heeft en daarna niet meer, de interesse zakte af en de leeftijd gaat natuurlijk ook meespelen.
De surfplank (een Wayler + zeil Wayler) hangt nog altijd in de schuur aan de muur en telkens als ik daar naar binnen loop moet ik er weer aan denken, aan die gezellige tijd van toen met zijn allen, die onbezorgde tijd.
Nu houden mijn ouders erg van toeren met de auto en vooral terrasjes pikken in Egmond aan Zee en als ik vraag of mijn vader de surfplank weer eens zou willen pakken zegt hij:
Het is mooi geweest
Mijn vader deed aan winsurfen. Dan gingen we de hele dag naar het Geestmerambacht, bij Alkmaar. Speelgoed mee, broodjes mee, boekjes mee. Maar nadeel was altijd dat het uiteraard altijd waaide als we gingen en dan waaiden al mijn poppenspulletjes en speelgoedjes steeds weg. En dat vond ik heel vervelend
Mijn vader had eens een gloednieuwe Mistral Nash, en hij stond er nog geen half uur op toen er iemand op hem botste en er een grote deuk in zijn plank (plank was formaat deur
) zat.
Het windsurfen drong bij ons pas laat door! dat komt omdat we in Oost Nederland woonden en water recreatie ver te zoeken is.
Maar door een recreatie plas waar destijds een surf school was kregen we les van ene Dorien de Vries, die later nog een prijs haalde bij de OL spelen. Het was knap van haar om ons vader en dochter met nog wat meer aspirant surfers in 1 dag de beginselen van het surfen, bij te brengen. Daarna brak voor mij een periode aan dat ik meer onder als op de surfplank stond. Maar ik heb doorgezet en ik moet zeggen dat ik er heel veel plezier van heb beleefd. In Nederland verschillende plaatsen gesurft, Friesland, Zeeland.
Jonge jongens die stoer met het grootste zeil de plas op gingen maar dan in moeilijkheden kwamen, door draaiende wind of stromingen. Het mooiste vond surfen op aan de middelande zee. Heerlijk water, mooi weer, soms wil ik het wel eens weer proberen, maar het was altijd een geweldige klus om al die spullen mee nemen. Wat wel opviel was dat de Duitsers altijd met de nieuwste boarden en flitsende pakken kwamen maar surfen konden ze niet, na 5 minuten in het water was het pronken met hun nieuwe spullen.En maar bezig zijn met board en zeilen.
Het huis van mijn ouders staat inmiddels te koop en de surfplank van mijn vader is nu van begin jaren 80 toen we altijd naar het Geestmerambacht gingen en nu mogen wij hem hebben om bij ons achter in het water te leggen zodat de eendjes erop kunnen zitten, hij wordt dus allang niet meer gebruikt en wanneer ik er naar kijk krijg ik toch een beetje heimwee naar toen, ook mijn overleden broer heeft erop leren surfen……..
Windsurfen heb ik nooit gedaan, heb er ook nooit behoefte aan gehad, laat staan dat ik een surfplank MOEST hebben. Ik was toch al nooit van rages of dingen die in de mode waren. Wel herinner ik me dat mijn zussen en ik alledrie een frisbee hadden en een Rubik’s kubus. Geen van ons heeft ooit die kubus ‘goed’ gekregen trouwens.
volgens mij kon je bij mentos sparen voor zo’n papieren jasje
Hoi Donna! Jammer dat we elkaar nooit gezien hebben op het Geestmerambacht bij Alkmaar want ik kwam er dus ook altijd begin jaren tachtig, ik weet niet hoe oud je nu bent, mag ik dat vragen? Zo te lezen was jij toen jonger dan ik maar dat maakt natuurlijk nu niet meer uit!
Een mooie tijd toen ja en wat was het balen toen we een keer een rotzomer hadden en er niet naartoe konden, tsja, mijn vader wel, er was wind en ja dan ging hij natuurlijk wel heen om te surfen en wij maar kijken vanachter het raampje van de snacktent!
surfen heb ik nooit gedaan niet zo`n goed evenwicht zullen we maar zeggen.
Stefan v/d berg wel zien winnen met de olympische spelen in 1984.
En vond het liedje v/d surfers erg leuk altijd en esther later v/d dolly dots zat ook in die band.
gr san
Nog even dan is het weer ‘Windsurfing time again’….
DF: wij hebben een sloot achter ons huis zoals je al begrepen had enneh….over windsurfing gesproken…..de eenden beginnen ook al zo lekker te doen he in deze tijd en komen ook met veel herrie als ‘windsurfers’ landen op het water als een idioot, wel een grappig gezicht en ook de reigers kunnen mooi landen zoals van de week gewoon op ons terras en dan besef je pas hoe groot die vogels zijn van dichtbij……..meerkoeten die keihard over het water kunnen rennen achter elkaar…tsja, toch ook een soort windsurfen?????
Erg grappig dat windsurfing lied. Zelf heb ik leren windsurfen op en Ten Cate plank toen ik klein was. Klepper was toen ook een heel snel merk. Beiden zijn niet meer terug te vinden. Wat was dat oude materiaal ook zwaar en onhandig.
Hoewel de tijd van grote planken en de eerste windsurfsessies een mooie tijd was, ik zou toch niet willen ruilen met de nieuwe windsurfspullen en actie van nu.