Luchtdrukpistool
Link naar dit artikel Op donderdag 6 juli 2006 geschreven door Eric Erres
Van alle buurkinderen was ik de jongste. Dat heeft voordelen maar ook nadelen. Soms mocht ik ergens bijhoren maar niet altijd. Dan wist ik dat er iets speelde maar kon mijn vinger er niet opleggen.
Durf te beweren dat onze buurt weinig criminele aktiviteiten heeft ondernomen. Een enkele keer een diefstalletje of vechtpartijtje maar altijd binnen de grenzen. Illegaal zenden reken ik niet mee.
Op een gegeven moment hing er weer iets in de lucht. Luchtdrukpistolen en buksen. Prachtig spannend! Natuurlijk mocht ik er niet één zelf aanschaffen: de grote jongens vertrouwden dat niet. Maar ik mocht wel mee schieten op voorwaarde van niet verraden.
Wel kocht ik mijn eigen kogeltjes en pluimpjes. Bij de plaatselijke sportzaak. Diabolo doosjes. Bewaar er nog steeds vishaakjes in.
Toen de grote jongens de meeste luchtdruk pistolen alweer verkocht hadden, heb ik de laatste overgenomen. Diana. Een enkele keer per jaar deed ik het raam open en schoot met een vriendje op gestelde doelen. Erg leuk. Mijn neefje nam dat later over. Kan mij niet meer herinneren waar het pistool is gebleven. Misschien bij een verhuizing op de geheime plek blijven liggen?
36 reacties op “Luchtdrukpistool”
Laat een reactie achter
Ik had vroeger een vriendje wiens vader nota bene bij de politie werkte en dat vriendje had zonder dat zijn vader dat wist een luchtdrukpistool aangeschaft. Vraag me niet hoe hij daar zonder wapenvergunning in geslaagd was maar als Pa niet thuis was knalde hij menig kogeltje op zolder, soms ook door het raam en de metalen schoorsteen aan de overkant was gedeeltelijk doorzeefd. Eens mocht ik het ook ens proberen, ik was dertien en trilde als een riet. Met beide handen hield ik het wapen vast en loste een schot. Mijn eerste en zeer waarschijnlijk mijn laatste. Aan de muur had hij een schietschijf bevestigd war ik uiteraard naastschoot. Zelf kon hij dor veelvuldig oefenen vaak raak schieten. Ik vertrouwde blindelings op zijn schietkunst en wonder boven wonder zijn er geen ongelukken gebeurd. Hij vertelde me dat hij eens aan het schieten was en dat de bel ging. Vergeten dat hij het pistool nog in zijn hand had opende hij de deur voor Jehova’s. Die deur gooide hij meteen weer dicht en hij hoorde ze zeggen: “Hm, gevaarlijke buurt!”
Mede dankzij deze herinnering is dit dus voor mij puur jeugdsentiment!
Mijn broer had ook zo’n pistool gekregen van Sinterklaas. Met kerstmis, toen onze ouders weg waren en de kerstboom nog stond, gingen wij op kerstballen schieten. Het ging steeds beter, maar we moesten wel de ballen aan de achterkant van de boom naar voren hangen. Het was wat kaal geworden. Toen onze ouders thuis kwamen, haddne ze het nog door ook, tot onze verbazing en dat hebben we gemerkt.
Mijn vader had een luchtdruk-geweer. Als we met de boot destijds ergens afgelegen lagen ging hij met ons schieten op blikjes e.d.
Herinner me nog wel als kind de enorme druk op mijn schouder en het gewicht van het geweer. Er was eigenlijk weinig gevaar; hij ladde hem, gaf hem aan mij, ik schoot en hij nam hem weer af hahaha lekker stoer. Toch hebben we dit niet lang gedaan, een paar jaar maar.
Is zo’n luchtdrukpistool/geweer net zo iets als zo’n geweer waarmee je op de kermis schiet? Met van die kleine harde kogeltjes? Dan is dat mijn enige ervaring met zo’n geweer. Vond het altijd best stoer en ik raakte ook nog wel eens wat, dus kreeg ik geregeld een prijs.
Ik ben een tijdje weggeweest van dit weblog, maar het is toch niet meer wat het geweest is. De overgang naar een eigen webstek is wat dat betreft niet ten goede gekomen aan de voortuitgang van dit log.
Teveel technisch geklets en weinig sentiment nog maar. Ik ben weer weg sterkte ermee.
Bij ons in de buurt schoten de jongens die zo’n luchtbuks hadden op de musjes en de eenden. Vond ik zielig.
Zelf heb ik voor het eerst geschoten op een personeelsdag. Met buks: alle schoten in of net naast de roos. Met kruisboog: alle pijlen in de roos. Ik wist niet eens hoe ik zo’n kruisboog moest vasthouden, had uitgebreid uitleg nodig bij ieder schot, maar wel alles raak! “Nog nooit zoiets gezien” zei die man verbijsterd. HAHA.
Vond het best leuk, maar heb geen zin om lid te worden van een schietvereniging. Wilde vroeger wel bij de politie of de luchtmacht. Was ik vast en zeker een scherpschutter geworden…
@Linde65: jammer, misschien moet je het later nog weer eens proberen. Een best grote overgang naar een nieuwe plek op internet vergt behoorlijke aanpassingen. Vandaar ook wat ‘technisch geklets’, wel noodzakelijk blijkbaar voor veel mensen die graag van gravatar gebruik willen maken en voor mensen die precies willen weten hoe ze een gastlog kunnen aanleveren. Over een paar maanden is alles helemaal op de rails en zijn hier ongetwijfeld weer een heleboel leuke logs verzameld over echte jeugdsentimenten. Ik deel je mening dus niet, sorry.
Mijn ervaring met een luchtbuks was op de middelbare school. In de pauzes stonden de wat oudere scholieren op een veldje naast de school, een jongen had een luchtbuks mee, schoot er mee, het kogeltje kwam maar net niet in het oog van een medescholier. Deze kwam eraf met een blauwe plek bij zijn wenkbrauw. Heel veel heisa heeft zo’n incident natuurlijk gegeven.
Zelf heb ik later weleens met de luchtbuks van mijn man geschoten, ik was er vreselijk onhandig in/mee. Evenals met darten, ik gooi altijd naast het bord in de muur of in de laminaat vloer
(speelgoed)pistooltjes kwamen er bij mij thuis niet in vroeger niet en nu nog steeds niet.
Ik hou helemaal niet van die dingen ook niet van speelgoed. Kleuters in de zandbak maken vaak van hun rode schep een geweer (met geluid) ik roep dan onmiddelijk: “het is een schep hoor!” Ik hou niet van geweld! Zie de lol er niet van in. Ligt dat nu aan mij?
Ik heb er een hele tijd 1 gehad, totdat een groepje vrienden m’n hele kamer aan flarden hadden geschoten, terwijl ik op het toilet zat, ik werd toen zo pissig dat ik hem weggegooid heb, eigenlijk vond ik er niet zoveel aan…
HA, ik ben er weer. Computer stuk geweest en bij de reperatiemeneer geweest. Hij is helemaal naar Oldenzaal gereisd, in zijn eentje in een doos, en vandaag weer terug gekomen. Ga staks even bijlezen en reageren. Heb jullie gemist.
Welkom Roefel, wat je gemist hebt…zonder foto hoor je er niet meer bij.
Hebben ze die in Oldenzaal er al in gezet?
Yep, mijn vader had er eentje.
Soms mocht ik ook schieten op van die kartonnetjes met een “roos” erop. Met pluimpjes.
Vreselijk gevaarlijk eigenlijk.
Goh, was ik al helemaal vergeten. Ja, mijn vader had er vroeger ook eentje. Met van die pluimpjes erin. Die vond ik als kind het mooiste. Ze hadden leuke kleurtjes. Die mocht ik er dan soms in doen. Hij had op de keukendeur een soort schietschijf gehangen en hij stond dan aan het eind van de gang te schieten. Ik herinner me nu ook al die gaatjes in de deur, en de weinige gaatjes in het doel.
T’is toch eigenlijk veel te link om dat thuis te doen? Tssss, de ouders van toen!
@Frank: zie je mail.
ja man die pluimpjes! erg interessant en mooie dingen! Ons opa had er enkelen en wij als kleine kids ook veel mee geschoten . ook zon blikje met kogeltjes zag er mooi uit vond ik. en zo zwaar. soms vond je buiten wel eens een plat kogeltje. dan dacht je dat dit misschien wel eens bewijsmateriaal zou kunnen zijn voor depolitie! misschien is hier wel iemand mee doodgeschoten, fantaseerde je dan. in opa’s slaapkamer bovenin de hoek hing een kogelvanger waar we van die kartonnen schietschijfjes in konden doen.
vrienden van me in mn puberjaren (eind 80’s)gingen geregeld met zon luchtdrukding schieten op mensen in t anne frankplantsoen, bekend v fons spooren. dat vond ik te ver gaan, toen al.nee dan hield ikt liever bij de afstandsbediening en tv’s hard en zacht zetten in div huiskamers. erg leuk! zou ik nog leuk vinden!
op t schoolplein, basisschool schoot ron de geus ooit een kindje in zn been tijdens speelkwartier. hele ophef over geweest, in 1983 ofzo moet dat zijn geweest. ik was er dol op. nu heb ik een hekel aan wapens. niet aan schieten overigens!
bij ons geen wapens in huis,
de kinderen kregen ook nooit oorlogs speelgoed, echter wel een cowboy pistool, maarja met een pak en hoed zonder pistool ben je geen echte cowboy…
Heb vroeger ook wel eens met een luchtbuks geschoten. Stiekem, in de achtertuin van een vriendje. Zelf hadden we dat soort spullen uiteraard niet in huis.
@Eric: Wat bedoel je trouwens met Diana?
@Edde: is een bekend merk in die wereld en die had ik dus. Is het plaatje ook niet van die firma?
Probeer Google maar eens
Webmaster: heeft Rian vanuit haar vakantieadres alweer een nieuw onderwerp, per flessenpost, voor morgen gestuurd
@Eric; dat kun je ook zelf bekijken!! Zie inloggen
@Eric Erres: Ik zie nu dat de ‘knoppen’ bovenaan de site weer veranderd zijn. Probeer er maar 1, en je zult ‘t zien
@Joke61: Wat zie ik dan als ik registreer? Toch niet de onderwerpen van de komende tijd
@Eric: De logs staan inderdaad al in de queue. Zo heeft Rian ze achtergelaten.
Wordpress gaat er inderdaad niet vanuit dat artikelen die gepubliceerd zijn (al is het in de toekomst), geheim zijn voor contributors. Zolang berichten niet gepubliceerd zijn - maar nog in de conceptfase zijn - kunnen alleen de schrijver van het artikel en de beheerders het artikel zien. De artikelen kunnen later in de queue gezet worden - al kon dat dit keer i.v.m. Rians vakantie natuurlijk niet.
Mogelijk een verbeterpuntje voor Jeugdsentimenten, de verrassing is er zo natuurlijk wel een beetje af als je inlogt. Aan de andere kant: er is maar een handjevol mensen die schrijft en er zijn honderden die lezen. Je kunt jezelf ook tot de happy few rekenen.
Zal het er eens met Rian over hebben als ze terug is. Het is niet ter sprake gekomen toen we de lijst met functionaliteiten doornamen voor deze versie van Jeugdsentimenten.
@Joke61: Welke knoppen zijn veranderd? Ik heb geen aanpassing gedaan aan de navigatiebalk.
Zo, nu heb ik de navigatiebalk aangepast: de disclaimer zit in het colofon en er is een pagina bijgekomen: feedback. De feedback-pagina is bedoeld om alle (vaste) bezoekers de ruimte te geven te discuseren over of kritiek te uiten op
de website. Je wensen m.b.t. de website kun je daar ook kwijt. Dit is mijn laatste reactie als webmaster op de artikelen (modereren daargelaten). Ik doe vanaf nu mee als Edde, met echte jeugdsentimenten.
Als je de webmaster wilt spreken, moet je hier zijn.
@Eric: ik had inmiddels gegoogled en inderdaad, het is een merknaam. Ik denk niet dat ik het er hier doorkrijg om er een aan te schaffen.
@Edde: wat goed, een feedback pagina. Erg leuk en goed! “duim omhoog” He, die smile hebben we niet…
Als Rian terug is, zal ze toch de onderwerpen weer per dag er in zetten, denk ik.
In ieder geval zal ik niet inloggen, als hard core happy few
Misschien moet je wel een Diana aanschaffen om je huisgenoten eens wat harder te laten lopen, Edde!
gedicht: pacifist
Met een
simpele spreuk,
de vrede
bewaakt:
Op het heden
geschoten,
is de toekomst
geraakt.
ik heb nog steeds een luchtbuks van vroeger thuis staan.is dat nu verboden om te hebben aangaande de nieuwe wapenwet?
Wij hadden vroeger ook een 5.5mm luchtbuks dat was vrij groot de meeste waren 4.5mm. paar jaar geleden nog een gekocht voor de kids net vorige week weg gegooit,gebroken was een te goedkoop ding.Een jaar of wat geleden hoorde ik dit verhaal van een man uit de buurt;zijn kinderen waren tikkertje aan het spelen,hij vond het wat vreemd want die jongens waren toch al een jaar of 16 dus hij ging op onderzoek uit bleek dat ze op elkaar schoten met lucht buksen wie was geraakt met een kogeltje was dan aan de beurt om op iemand te schieten het spel was gauw over toen vader dat zag.
M’n vriendje had een luchtdrukpistool, een goedkoop model, waarbij je de loop moest indrukken en waar het pluimpje achterin de loop werd geplaatst. Daar hebben we naar hartelust mee geschoten in het Haagse Bos. Op blikjes en zelf getekende rozen maar niet op dieren, daar waren de pluimpjes te duur voor.
Dankzij het vakkenvullen bij Simon de Wit kon ik ook een luchtdrukpistool kopen, een BSF 4,5 mm met knikloop. Toen konden we met eigen wapens een competitie doen. Later kocht ik een luchtbuks, een Diana van 5,5 mm, waar ik ook nog richtkijker op kocht. Meer voor de show dan voor iets anders. Niet veel later hadden we thuis last van muizen. Toen muizevallen niet meer bleken te werken, ben ik met de buks op de loer gaan liggen. De muizen liepen achter de lambrizering in de keuken en kwamen door een ventilatie-opening de keuken in. Eén voor één kon ik ze opruimen. De laatste muis raakte ik door het ventilatie-gat van 2 cm en dat op een afstand van 15 m. Toen ik eenmaal in dienst gezeten had en met allerlei wapens geknald had, raakten het luchtdrukpistool en buks in een stoffig hoekje. Zo gewelddadig ben ik nu ook weer niet.
Hoi,
ik ben joep en kom voor het eerst op deze site en vind het best leuk om het te lezen.
ik zie dat veel mensen het over buksen hebben.
ikzelf heb nu een paar buksen. ik heb van mijn buurman een buks gekregen die in een oud schuurtje stond. verroest en het hout (kolf) was erg beschadigd, die heb ik nu opgeknapt! schiet weer goed en ik vond het zo leuk dat ik eigenlijk nog wel wat buksen wil opknappen en bij mijn verzameling zetten.
nu is mijn vraag. Heeft iemand nog een oude buks in de schuur of bij vader/opa thuis in het schuurtje of op zolder of ergens anders vandaan die er niets meer mee doet en er van af wilt.
ik zou hem graag willen hebben om hem op te knappen. mij doe je er een groot plezier mee!
als je iets hebt laat het me dan alstublieft horen!
Joep; welkom op Jeugdsentimenten!!!
mijn vader had er een mag er mocht er niet aan komen ,ik kon het ook niet eens vinden.
het was goed vestopt
De pistolen waarvan je de loop moest indrukken en er dan achterin een 4,5mm pluimpje of loden diabolootje in kon stoppen waren van het merk Diana. Ze kosten in de jaren ‘60 ongeveer 12,50 gulden. Ze gingen snel kapot, dat wel en ik heb er dan ook verschillende van gehad en er oeverloos veel mee geschoten, op 1 vlieg na (die ik bovendien miste) nooit op levende wezens. Veel puf zat er niet in. Je kon er net een lucifersdoosje mee omver schieten. Pluimjes in zachtboard ging ook wel, maar pluimpjes in hout werd al moeilijker.