De Zitzak
Link naar dit artikel Op woensdag 19 juli 2006 geschreven door Rick67
Ze zijn nu, in een andere, plattere vorm weer helemaal in maar rond 1980 had ik er ook al één, een ‘echte’ zitzak.
In tegenstelling tot de moderne zag die van mij er uit als een grote druppel met de punt naar boven. Hij was gevuld met een soort van kleine erwtjes, leek het wel, en gaf voor geen meter steun aan je lichaam. Zelfs als dertienjarige kwam je gebroken uit die zak.
Als je de pech had om om te vallen had je de grootste moeite om weer rechtop te komen of er zelfs uit. Mijn zitzak begon op een gegeven moment te lekken maar omdat ik er al niet meer in zat maakte ik hem niet meer.
Een legendarisch pubervoorwerp voor bij het visnet, de gekleurde spotjes en de popposters.
Hadden jullie ook een zitzak en wat vond je er eigenlijk van?
16 reacties op “De Zitzak”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Nee, een zitzak heb ik nooit gehad, mijn zus had een opblaasbare poef, mar die was vrij snel lek. Ik vind een leefkuil zoals je in de 70er jaren had wel bij dit onderwerp passen. Een zitzak lijkt me nog ongemakkelijker zitten dan een rietveldstoel. Je weet wel, zo’n Mondriaangeval! het lijkt me niet het ideale zitmeubel en zeker niet als je rugklachten hebt.
Wou er altijd eentje hebben, m’n kamertje was helaas voor zo’n zitzak.
Zitten voor geen meter, de tegenwoordige in van die felle kleurtjes (mijn dochter heeft er ook eentje) ook al niet. Is meer een ‘design-object’.
Ik had er geen, helaas. Ik wilde het wel graag, maar mijn moeder vond het niet goed, slecht voor je rug inderdaad.
Zitzak, hoe kom je erop, die heb ik ook gehad. Leuk ding maar echt functioneel was ie niet volgens mij. Alleen de eerste tijd gebruikt waar ie voor diende en daarna geloof ik alleen maar als sier
Wel heeft mijn dochter er nu ook een maar dan meer een pluche met veel haartjes en de kleur doet zeer aan je ogen(gifgroen) en ook deze wordt alleen gebruikt als sier want zitten doet het niet
Gedicht: Verjaardag 1979
In de leefkuil
zat de mikmak,
met een dranklucht,
in een zitzak.
brallend over
sport en kwaaltjes
(graaiend in wat
pindaschaaltjes).
Ondanks brand,
door mams geblust
(haar zus had
ome John gekust),
bleef het hele
zootje plakken
(vooral het bier
op al die zakken).
nou en of ken ik de zitzak ken, mijn vriendje in 68 had een kennis die die zakken namaakte.
Het huisje van die jongens stond vol met witte bolletjes en rollen kunstleer.
Naar mijn smaak waren ze niet en kreeg tot mijn verdriet op mijn verjaardag zo’n zak.
Geef mij de zig-zag stoel van Gerrit Rietveld en de huis tuin en keuke- “Thonet” stoelen maar.
Op die stoelen leef ik en mijn gezin nu nog.
Ik had een donkerbruine zitzak van een soort nylon, met een vulling die er uitzag als losse piepschuim balletjes.
Ik heb ‘m nog.
Destijds vond ook alleen de kat ‘m lekker zitten…
Nee, nooit gehad. Ook nooit behoefte aan gehad. Bij de vriendjes waar hij wel stond werd al snel duidelijk dat er niet in gezeten kon worden. Ik eindigde altijd op de grond - je gleed eruit.
Mijn beste vriendje had exact dezelfde als hippo en altijd vond je die piepschuim bolletjes die zich via de naden toch een weg naar buiten wisten te banen..
Waar ik nu werk (poppodium de Effenaar) gooien we ze op sommigen cosey dansavonden neer in de lounge. Stuk of 10 zitzakken in felle kleuren. Nou, ik zit er wel eens in op t eind bij de zgn ‘naborrel’, maar ik vind ze heerlijk zitten!
Ik val er direct op in slaap als ik niet uitkijk. dus de zitzak is nog steeds aanwezig in mijn leven ANNO 2006.
De leefkuil of zitkuil….dat had ik altijd gewild. En nog! Supermooi vind ik dat en bizar knus.
Zitzak? Jaaaaa! Ik moest en zou ook zo een ding hebben ( spijkerbroekenstof moest het zijn) want “alle anderen hebben er ook één”.
Okay, op een gegeven dag waren we winkelen (met de bus uit noordbrabant naar het zuidplein, ik zie ons nog) en mijn zusje en ik kregen een zitzak. Volgens mij heb ik er 2 keer op gezeten ( 1 keer in de bus en 1 keer op mijn kamer) .. en verder diende dat kreng als nachtkastje of bijzettafeltje. Als ik aan die ene keer zitten in de bus denk, krijg ik NOG rugpijn….
Als je er eenmaal in zit, tja dan wordt het een blijfzitzak. Mijn partner heeft er eentje thuis en de kat kon er zelfs op een keer niet meer uitkomen. Ik zit het liefst op de vloer, voor de kachel. Ach ja, noem me maar primitief. Meubelzaken zijn nooit rijk van mij geworden! Zitzakzaken ook al niet.
staat er boven bij mij dus een de laatste aanwinst van mijn dertienjarige en ik vervloek hem, want ik breek mijn nek erover, of hij klemt achter de deur of hij staat in de weg bij het stofzuigen, neu hij zit er eigenlijk niet veel op.maar weggooien vind hij zonde!
oooh , herinneren jullie je een krukje met van die koperen knoppen opzij, veelal uit spanje meegezeuld, mijn schoonmoeder heeft hem volgens mij nog letterlijk elk (klein)kind heeft met dat ding gespeeld, wij hadden thuis niet zo’n mooie wij hadden er een met een zitting van ribstof.
Ria: je trekt bij mij toch een vergeten laatje open, de moord zeg!
Ja, zo’nn zadel-achtig krukje met koperen knoppen. Ofja, t waren hulzen, want na lang kracht erop uitoefenen konden ze er afschuiven! Jeetje, ik weet zlefs niet meer of wij die zelf hadden of dat dit een oma herinnering is! Te gek dat je me weer een stukje teruggebracht hebt! 
@Ria jaaaaa het was een soort voetenbankje bij ons maar dan in de vorm van een zadel. Er zat oranje kleurig leer op met aan de onderkant veters (net als bij een corset). Later kocht mijn moeder een nieuwe van koeienhaar meen ik me te herinneren.
Idd Steven die koperen knoppen net zo lang aan wrikken tot ze los lieten, en er dan aan ruiken (ja rare tik ik weet) maar ze roken altijd zo apart.
ik heb ook dat ding gehad, een bruine nog wel, dat was toen mode he en dan zaten er allemaal van die witte balletjes in, de zitzak moest dan ook gauw weg want tjsa, het is uiteindelijk gebeurd….ik had een balletjesbak in mijn hele slaapkamer gekregen, wat een ramp was dat toen de rits begon te scheuren……hij zat ook voor geen meter en je kon er ook niet uitkomen, ook niet naar links en naar rechts….