Boodschappen doen
Link naar dit artikel Op zaterdag 5 augustus 2006 geschreven door Bertus
Toen ik heel klein was ging ik altijd mee met boodschappen doen met mijn moeder. Mijn vader deed dat soort dingen niet, hij werkte door de weeks en op zaterdag deed hij vader-dingen: klussen en zo.
En toen was ik groot genoeg… ik mocht een boodschap doen voor mijn moeder. Waarschijnlijk was ze iets vergeten.
Ik kreeg het geld in een klein portemonneetje mee (een beurs met zo’n knipsluiting) en de boodschap was overzichtelijk: waarschijnlijk een fles melk of zoiets. Spannend, want je ging nu echt iets “grote mensen-achtigs” doen. En je mocht van het wisselgeld een snoepje kopen: iets van 5 cent, een schuimblok of zo. Als je het goed deed mocht je later meer dingen halen.
Vaak haalde ik bij de sigarenboer sigaretten voor mijn zus en mocht ik een Donald Duck halen, maar ook zonder “beloning” vond ik het een leuk werkje.
Nu doe ik nog altijd de boodschappen van mijn twee-persoonshuishouden en ik vind het nog leuk ook.
Heb jij ook boodschappen gedaan toen je klein was en hoe vond je dat?
35 reacties op “Boodschappen doen”
ys...
end nog...
Die sigaretten zou je in deze tijd waarschijnlijk niet meer meekrijgen, Bertus!
ops:
Leuk onderwerp trouwens, boodschappen doen.
Omdat wij zelf een kruidenierswinkel hadden beperkte het boodschappen doen voor mij zich tot een wit en een wijt(weit?) halen bij de bakker om de hoek (nadat lange tijd een andere bakker aan de deur was geweest die met zijn wijk stopte).Bij de bakker kreeg ik vaak een vers kapje aangeboden.
Of ik werd om spercieboontjes gestuurd naar de groenteboer, waar ik dan natuurlijk een wortel kreeg.
Er zaten in onze straat twee groenteboeren naast elkaar. De ene week gingen we naar de één, de andere week naar de ander. Zo ging dat onder kleine middenstanders.
Voor het vlees gingen we naar mijn oom, die een paar straten verderop een slagerij had.
Uiteraard ging dat vergezeld met een plakje worst voor “de kleine meid”.
Al dat lekkers was wel een leuke kant van het boodschappen doen.
Minder leuk was dat ik nogal verlegen was en daardoor niets durfde te zeggen als er iemand voor zijn beurt ging.
Sommige volwassenen bestonden het dan te zeggen: o, ik had je helemaal niet gezien! (grrr, wie ziet er nou een kind over het hoofd?) Andere volwassenen hielden het wel goed in de gaten en riepen dan: ho, deze jongedame is eerst. En van al die aandacht kreeg ik dan weer een kleur van verlegenheid..
Woonde in een piepklein dorp, een gehucht (Wildervanksterdallen) met slechts een kruidenierswinkel- van Van der Woude. Op Oudjaarsdag werd ik als vijfjarige naar mevrouw Van der W. gestuurd, twee lange lanen naar “voren” lopen om azijn. Wat ik dan wel moest halen, nou azijn. Oh, zei ze, edik (azijn in het gronings), nee azien (vergroningst nederlands) dus ik helemaal confuus en mevrouw Van der Woude mijn moeder gebeld. Ja hoor, het was inderdaad edik/azien dat ik moest hebben. Wat was ik boos op die volwassenen dat ik voor schut was gezet omdat ze twee verschillende groningse woorden gebruikten voor hetzelfde produkt. Ik heb het gevoel dat ik dit al eens eerder heb verteld op JS en misschien wel in een iets andere versie zelfs, ach ik word ouder.
Azien heet nou vinegar en wordt in NZ op de patat gegooid. Salt ‘n vinegar chips. Hmmm..
Als kind vond ik boodschappen doen heel leuk, het voelde inderdaad als een echte
grote-mensen opdracht en die wilde je dan natuurlijk zo goed mogelijk uitvoeren. Bovendien vond ik al die aandacht (en snoepjes) helemaal geweldig.
Wij hadden zelf ook een winkel (textiel en fournituren), dus wat Lia schrijft herken ik heel goed. We kochten b.v. alleen bij de andere kleine middenstanders en kwamen nooit in grote supermarkten, zoals Albert Heijn. Dat was toendertijd een vorm van solidariteit, denk ik.
Tegenwoordig heb ik een bloedhekel aan boodschappen doen, zeker op zaterdagmiddag als het overal zo waanzinnig druk is. Dus omzeil ik die mensenmassa door ’s ochtends heel vroeg alles al in huis te halen.
Bij mijn moeder kwamen er twee kruideniers aan huis, er werd een boekje ingevuld wat er nodig was die week. De ene week kwam kruidenier 1 en de andere week kruidenier 2. De slagersjongen bracht het bestelde vlees, de groenteboer kwam elke dag evenals de melkboer en de bakker.
De bakker op zijn gemotoriseerde bakfiets. De melkboer en de groenteboer hadden paard en wagen.
De slagersjongen had een fiets met een mand voorop.
Er kwam op dinsdag ook nog een visboer langs.
Ik wil hiermee zeggen dat er weinig boodschappen nodig waren. Alles werd gebracht.
Soms als er onverwacht iets op was, moest ik wel naar de winkel, maar vaak kwam dat niet voor.
Eigenlijk vond ik het wel leuk zo op straat, soms mocht ik een eindje meerijden met het paard.
Af en toe in de zomer kwam ook de ijscoman door de straat fietsen, die bel hoorde je al van verre. Ook het draaiorgel kwam voorbij, en daar wilde ik dan met de step achteraan.
De voddenboer hoorde je ook al van een eind iets onverstaanbaars roepen. Als mijn moeder dan wat te verkopen had, riep ze hem. Dan kwam hij in de bijkeuken met zijn ulster de vodden wegen en er werd onderhandeld over de prijs.
Als ik dit zo lees is het nu maar akelig stil in de straat. Er komt niets meer voorbij hier alleen de chemokar en de vuilnisophaaldienst. Als het warm is roep ik die mannen wel eens in de tuin voor een frisdrankje of een biertje. Ik ben altijd nog blij dat ze dat werk willen doen met de hitte.
Als vijfjarige meisje ‘moest’ ik op zondagmorgen weleens voor mijn vader bij de sigarenboer (ja die was open op zondagmorgen) een pakje Samson shag en rizla vloei oranje halen. Geen geld mee, ik hoefde alleen maar te zeggen: ‘zet maar op de rekening van Jaap (mijn vader)’.
De boodschappen deed mijn moeder altijd als ik op school was, daarnaast kwamen natuurlijk de bakker, melkboer, groenteboer en blademan langs de deur.
Die keren dat ik wel mee ging vond ik altijd erg leuk. Van achter de toonbank je bestelling doen, bij een supermarkt werden de boodschappen niet gehaald. We hadden wel een AH en B&W maar het ViVo winkeltje was ons winkeltje.
Boodschappen doen vind ik nog steeds leuk, maar heb net als Jaqueline een gruwelijke hekel aan drukte in de winkels.
Inderdaad Lia, sigaretten zou je in deze tijd als kind niet meer meekrijgen. Ik deed ook wel eens een boodschapje, maar hoefde nooit sigaretten te kopen want mijn ouders rookten en roken nog steeds niet. Ik zag boodschappen doen als een noodzakelijk kwaad, was altijd blij als het achter de rug was. Toen ik wel eens logeerde bij mijn Zweedse oma haalde ik voor haar ook wel eens wat kleine boodschappen, gewoon bij en gezellige buurtsuper, die moeilijk konden concurreren met de grote Albert Heijn of andere giganten. Mijn ouders hadden ook zo’n gezellige buurtsuper waarvan de prijzen meestal boven het gemiddelde uitkwamen en niet alles was er altijd even vers maar je kende die mensen, altijd in voor een praatje en waarschijnlijk kochten mijn ouders daar uit een soort gevoel van barmhartigheid om hem financiëel te steunen.
Ik werd vroeger vaak naar de melkboer of de drogist gestuurd voor kleine boodschapjes, ze zaten dan ook bij ons om de hoek. Naar de Vivo mocht ik pas toen ik een jaar of 8 was want daar moest ik een drukke straat oversteken.
Wat ik ook nog weet was de actie bij de melkboer, als je vleeswaren kocht kreeg je daar een fabeltjeskrant poppetje bij, natuurlijk wilde ik wel iedere dag even voor mijn moeder vleeswaren gaan halen en snapte als kleine uk niet echt waarom dat niet mocht
Ik vind boodschappen doen ook nog steeds leuk, vroeger trouwens ook al. Alleen moet ik niet gaan winkelen als ik honger heb, want dan neem ik veel te veel “rotzooi” mee, herkent iemand dat?
Ik was vrij jong toen ik al een boodschap alleen mocht halen.
Bij ons om de hoek zat een Enkabe, en om de andere hoek de melkboer, die naast zijn melkwijk ook een klein winkeltje had.
Zelfs zondags kon je daar een vergeten boodschap halen, zelfs jenever!
Soms werd er contant betaald, maar aan t eind van de maand werd het ook weleens opgeschreven wat je haalde.
Bij Saartje de drogist haalde we petreoleum, en bij de andere drogist maandverband wat dan discreet werd verpakt in zo’n grauwe zak.
Verder waren bakker, slager, sigarenboertje allemaal binnen 5 minuten te bereiken, waar je overal wat lekkers kreeg voor je de winkel verliet.
Knofje naar de bakker… Brrr
2 lichtbruin, gesneden!
En dat briefje van 5 in mn hand was soms nat vh zweet.
dat moest ik altijd zeggen asl ik naar de bakker moest. (om 2 gesneden lichtbruin te halen)
Boodschappen doen dat deed ik wel eens voor mijn moeder, zeker toen ze had ingesteld dat ik het statiegeld van de lege flessen mocht houden
Toen ik nog kleiner was kreeg je inderdaad een plakje worst bij de slager, mijn moeder, erg van de etiquette, wilde dan dat ik dankjewel zei. Één keer wilde ik dat niet. “Dankjewel slager!” zei ma en at het plakje worst zelf op
Dat was een goede les
Over boodschappen wil ik wel wat zeggen, alleen komt mijn reactie niet meer door…
Ben er weer, was ff door een spamfiltertje gevangen
Boodschappen doen was een makkie. We woonden in het centrum van het dorp, aan het kerkplein waar rondom alle winkels zaten. Daar ging ik dus geregeld even heen: Vivo, Spar, Groenteboer Schouten, Slagerij Kaayk, drogisterij Huurdeman. Mijn ouders betaalden veel via een boekje, dat eens per week of maand werd betaald, dus geld kreeg ik niet zo vaak mee. Toen ik wat ouder werd, is dat systeem afgeschaft en moest ik ook gewoon geld meenemen. Het dorp was toen ook al een winkelcentrum rijker en we moesten wat verder lopen of fietsen voor we bij de winkels waren.
Boodschappen doen was voor ons de straat uit, oversteken en we waren bij de buurtsuper. Een verbouwd woonhuis met twee paden kruidenierwaren en achterin de versafdeling(kaas en worst). Doordat het zo dichtbij was werd ik er vaak op uitgestuurd. En natuurlijk werd je altijd van straat geroepen door je moeder op een moment dat al je vriendjes ook buiten waren.
Altijd de boodschappen laten opschrijven in het boekje. De kassamevrouwen wisten precies welk kind bij welk gezin hoorde. ’s Avonds als ze dicht waren en er nog een kleinigheidje moest komen (koffie, koffiemelk of suiker, voor die dingen durfde je wel), bij het huis ernaast aanbellen en je boodschapje werd achterom uit de winkel gehaald. JAAAA, dit is een echt jeugdsentiment.
Direkt komt mijn eerste herinnering aan boodschappen halen boven.Een straat verder zat een heel kleine winkel, geen idee meer hoe die heet, en ik mocht een fles gazeuze halen. Rood met beugelsluiting.Apen(of is het ape?)trots dat ik groot genoeg werd bevonden om met een glazenfles te lopen, kwam ik al huppelend door de poort naar huis. Helaas hielp een steen me van mijn trots af want dukelde met fles en al over de grond. Fles kapot glas in mijn hand maar vooral het gevoel van duidelijk nog niet groot genoeg zijn is wat het meest pijn deed. Weet nu ook gelijk waarom ik zo hekel aan boodschappen doen heb
Na het lezen van alle reakties over boodschappen doen, komen er bij mij ook weer herinneringen boven. We woonden thuis achteruit, niet in het dorp dus. Daarom kwam mevrouw Oosterhof van de kruidenier elke week het “boekje opnemen”. Aan de hand van de bestellingen van de week ervoor werd de nieuwe bestellijst gemaakt. Ook had ze altijd een reclame-folder mee, waaruit mijn moeder weleens wat bestelde zoals bijvoorbeeld extra rollen beschuit.
Dan kregen we zondag’s “beschuiten-pap”! Dat is fijn geknepen beschuit met melk en suiker. Een tractatie!
Behalve de kruidenier en de bakker (van de ontbijtkoek) kwam er ook regelmatig een man langs met een bus die helemaal behangen was met bezems, schobbers, emmers en teilen. Een soort winkel van sinkel.
Ook kwamen er in de zomer verkopers aan de deur die kisten fruit te koop aanboden. Zo weet ik nog dat we dagen bezig zijn geweest met het ontpitten van kersen, die kwamen dan eerst in het babybadje…waarschijnlijk werden ze daarna ingeweckt.
Toen ik naar school ging, ging ik ‘tussen-de-middag’naar mijn oma. Zij woonde in het dorp. Voor haar mocht ik wel eens boodschappen doen. Ik kreeg dan een briefje mee.
Ik moest dan KingKorn brood ophalen, “van Japie”, maar ze had ook weleens vierkant brood wat dat precies was, weet ik niet meer. Op de hoek van het winkelcentrumpje zat een snoepwinkel daar mocht ik dan wat kopen voor een paar cent. Ik vond dropmatjes, veters, zwart-wit en zoethout heerlijk. Voor opa moest ik wel eens pijptabak ophalen, dat kwam dan weer in zo’n groot blik op de schoorsteenmantel.
Wat is dit een leuke site zeg. Allerlei dingen die weggezakt zijn, komen zo maar weer omhoog.
Begin jaren zestig had je veel meer van die kleine kruideniertjes; elke straat had er wel een, en een bakker. En iedereen kwam langs: de melkboer dagelijks met zo’n klein karretje (verkocht losse melk). En de stoffenman af en toe (een dikke man met een sigaar die twee koffers met sokken/onderbroeken/hemden etc. meehad). De petrolieman die je blik met petroleum bijvulde (om de kachel mee aan te maken). En de schillenboer (toen mocht dat nog). En de scharensliep. En de bakker kwam de gebakjes thuisbrengen nog in zo’n houten kistje met van die ventilatieroostertjes erin! Ik herinner me nog een kruidenierswinkel halverwege onze straat, waar de erwten en bonen en zo nog gewoon met een schep in een papieren zak werden gedaan. Daar liep je dan af en toe naar toe om een boodschap, als er wat vergeten was. Als je de deur opendeed klingelde de bel die aan de deur hing. Ik herinner me nog dat een vriendinnetje van een paar huizen verder daar eens een paar boodschappen ging halen, hagelslag en een fles ranja of zo. Teruglopend slingerden we met haar boodschappentas in de rondte, ja je moet wat om de tocht te veraangenamen. Thuis bleek de fles kapot gegaan te zijn, en hadden we nog een prakkerig hagelslag-ranja mengsel onderin de tas zitten. Moest ze weer terug.
Doordeweeks kwam gewoon de VeGe-kruidenier uit de andere straat de wekelijkse boodschappen brengen. Die zaten in een grote rieten mand, met een doek eroverheen.
Met een potloodje (dat ie altijd achter zijn oor stopte) schreef hij op een notitieblokje met keurige letters weer op wat er voor de volgende week nodig was. Bij die VeGe kruidenier haalden we ook de toffees om uit te delen met je verjaardag. Kreeg je d’r altijd eentje extra.
Gedurende de jaren zestig verdwenen langzamerhand al die kruideniertjes uit de straat. Daarna had je meen ik nog een tijdje ‘de Gruyter’ die met een busje langskwam, en op den duur kwam de melkboer met een SRV wagen voorrijden. Dat was tenminste luxe.
boodschappen doen? wij moesten altijd met de auto, we woonden buiten de stad en als je wat vergeten was moest je weer terug en dat hebben we toen best wel vaak gehad.Ik ging vaak mee als klein meisje want tsja, die plakjes worst of kaas waren wel erg lekker zo vroeg in de ochtend! voor het weekend haalden we altijd lekkere bolletjes en croissantjes e.d. alleen had ik er altijd een hekel aan als mijn moeder weer eens stond te kakelen met iemand die ze weer tegenkwam (nu ben ik zelf ook zo!) op zaterdagmiddag altijd lekkere bolletjes met filet americain enzo en salami…mmmmm.
Boodschappen doen met de benenwagen. Dat was altijd leuk.Het gratis plakje worst bij de slager, het koekje bij de bakker en het appeltje bij de groenteman. Bij andere winkels kreeg je dikwijls een sticker of een sleutelhanger met de winkelnaam erop van de eigenaar. Ik deed graag voor iedereen boodschappen!
Heb zelf een boodschappentrauma omdat ik (en mijn zusjes) voor de hele familie boodschappen moesten doen.Te pletter hebben we ons gesjouwd en dan als beloning 5cent.Voor de grote boodschappen soms 10 cent of een reep chocola. Ja dat waren nog eens tijden.
Herinner me een hele leuke van mijn oma, toen die een klein meisje was, nu meer dan 100 jaar geleden.Haar moeder kocht samen met haar een zak kersen aan een kar op straat.Mijn oma kreeg een paar kersen in haar hand gestopt van de man om meteen op te eten. Dodelijk verlegen nam zij ze aan maar zei niets. Waarop de man zei:”nou wat zeg ie dan, dankie hond? Waarop zij gehoorzaam fluisterde:” dankie hond.”
Er is al veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Ik heb als kind weleens boodschappen voor familie gehaald en dan kreeg je altijd een zakcentje voor de moeite. Net als Joke61 heb ik geen hekel aan boodschappen doen. Ik vind het altijd wel leuk om allerlei spulletjes in een mandje te gooien en een beetje rond te snuffelen of er nog wat nieuws (lees: lekkers) bij kan. En net als Joke61 heb ik een ongelooflijke hekel aan drukte in winkels. Da’s voor mij niet zo bijzonder, ik heb een hekel aan alle drukte!! De volle winkels kan ik overigens makkelijk voorkomen, ik ga nl. ’s avonds naar de supermarkt
Hoi Grompie, en haal je je verse brood dan bij de bakker, want in de avond is er nooit zoveel meer over dan? Gezellig, daarbinnen ook nog even klessebessen, ik kom in de supermarkt altijd wel iemand tegen en vergeet ik vaak de tijd….oeps, maar dan weten ze thuis al hoelaat het is……je bent zeker weer iemand tegen gekomen????
@Judith63: Nee, mijn broodjes koop ik meestal kant en klaar…ben dan wel wat duurder uit maar ik heb nooit het gesmeer met boter en brood dat beschimmelt
Ik haal meestal brood bij de Lidl, daar hebben ze polderbrood, het lekkerste brood wat er is, ik neem er vaak 6 mee elke twee weken en stop ze dan in de vriezer en wat vooral lekker is:
Heb je een boterham nodig, haal het gewenste aantal eruit, even 40 seconden in de (jaja) magnetron en ze zijn heerlijk zacht en lekker warm! Ik zeg niet waar ik winkel anders is straks mijn polderbrood uitverkocht
de eerste supermarktervaring? in winkelcentrum “in de boogaard” ergens begin jaren 70? de gruyter? een kleine super met schappen waar je levensmiddelen uit kon pakken en een je een karretje kreeg om ze in te leggen… de boodschappen legde je op een soort lopende band…
de gruyter waar zijn ze gebleven de vivo en coop je ziet ze niet meer ,
bij ons in de plaats schreven ze het nog op in een boodschappen boekje en dan betaalde je het aan de einde van de week ,dat heette toen nog de 4=6 winkel en nu heet het de plusmarkt
hoog tijd dat we op zoek gaan…. google wikipedia en de gruyter en er gaat een wereld voor je open
inderdaad zeg, de gruyter het snoepje van de week ik was het al helemaal vergeten.
leuke site
ik heb vroegen vaak booschapen gedaan met mij moeder en vaat aleen ik vond het een heel belevenis toen nu ik auto heb is het aders om na gaat mij moeder mee het is daan best gezelig
k deed ook vaak boodschappen samen met mijn moeder ,en die had zo,n boodschappentas met van die franjes eraan .een tas van stof,wie kan zich dat nog herinneren? ik ben heel benieuwd.
Ik dacht pas een leuk idee te hebben maar het is er al, dus schrijf ik mijn verhaaltje er maar bij. Toen ik bijna 5 was mocht ik ook al boodschappen doen bij ons op de hoek bij het winkelcentrum. Heel vaak moest ik brood of melk halen. Ik heb het pas nog gevraagd aan mijn ouders die wisten het nog beter. Ze vertelden ook dat toen mijn zusje van bijna 3 jaar jonger ook boodschappen moest gaan leren doen, en ik was al ongeveer 6 jaar, dat ze het eng vond alleen en dat ze mij zachtjes riep of ik mee wilde gaan, dat deed ik natuurlijk, en samen gingen we naar de winkels. Dit verhaal vond ik een leuk verhaal, om te vertellen.
Nu houden we allebei van boodschappen doen, waarom ook niet.
Als kleuter ging ik vaak met mijn opa mee “vissie kope”…Een lekkerbekje voor het warme eten en haringen en een zure bom, die mocht ik altijd oppeuzelen. Wat jaartjes later mocht ik van mijn grootouders naar de vivo om melk of brood te halen en dan kreeg ik ook geld mee om de nieuwste Valiant te kopen.Die dingen vergeet je nooit meer. Toen ik 14, 15 was runde ik al ons huishouden omdat mijn ouders allebei fulltime afwezig waren. Boodschappen deed ik dus al helemaal zelfstandig toen. Jong geleerd, oud …..mmm, een hekel aan gekregen