Reacties op: Misdienaar tijdens het Rijke Roomse Leven

Door: Pieter

Pieter — Thu, 29 Mar 2007 11:15:25 +0000

Ik was misdienaar in de tweede helft van de jaren vijftig en alles wel zo’n beetje meegemaakt. Verschillende kerken, huiskapel, huwelijksmissen en begrafenissen, nachtmissen, het lof, statieweg, misdienaarsbriefjes rondbrengen, zwarte of rode toog (feestelijk) met altijd witte superplie, lessen ‘Latijn’ geven aan beginnend misdienaartjes.

Ik was verkouden. Tijdens de mis draaide de pastoor zich om (er werd nog misgediend met de rug naar het publiek) en zei in de overvolle kerk hardop tegen mij, zijn armen gespreid: “Zit niet zo te snotteren!”

Door: Paul

Paul — Mon, 08 Jan 2007 21:12:11 +0000

Ahum!

Ik kan u nog meer vertellen. Sinds kort ben ik koster in een katholieke kerk. Decennia lang heb ik niets van het katholicisme moeten weten, zeker onder invloed van de tijdgeest en ik ken elke kenbare kritiek op de katholieke kerk, van condooms in Afrika tot en met abortus. Toch heeft het op mij een antrekkingkracht. Ik wil dan ook katholiek begraven worden; net als mijn ouders. Dan bindt mij iets zich tenminste nog aan hen. In een tijd van ontheemding, generatiekloof, snelle maatschappelijke veranderingen, somberheid over dit al en wat dies meer zij ben ik weer teruggekeerd naar mijn katholieke wortels; mijn “roots”. Als jongen van tien/elf jaar ben ik ook misdienaar geweest; soms was dat inderdaad lachen en vol met guitenstreken.

Door: Sandra67

Sandra67 — Wed, 23 Aug 2006 20:18:51 +0000

Onze basisschool stond schuin tegenover de kerk. En dan werden er onder schooltijd wel eens klasgenootjes uit de klas gepikt (alleen jongens natuurlijk grrrrr)voor de trouw en rouwdiensten.
Wij meisjes hadden het nakijken.

Ja, de (rk)kerk discrimineert de vrouw behoorlijk. Twee weken geleden is deze kerk met de grond gelijk gemaakt. Veertig jaar heeft deze kerk in “onze” (ouderlijke)buurt gestaan.

Vanwege nostalgische redenen vind ik het wel erg dat het kerkgebouw weg is. Ik ben er gedoopt, ging er ter communie, mijn vader werd er begraven, mijn zus is er getrouwd. Nooit gedacht dat de kerk zomaar zou worden afgebroken

Aan de andere kant denk ik…net goed dat dit gebouw (mannenbolwerk) mooi het onderspit heeft gedeft. Hadden ze de vrouwen maar gelijk moeten behandelen! Dan was het waarschijnlijk niet zover gekomen.

Door: roefel

roefel — Sat, 12 Aug 2006 13:36:12 +0000

Madelein, dan voor het compliment, maar op welke tekst doel je?

Door: PP van der Meer

PP van der Meer — Fri, 11 Aug 2006 14:48:10 +0000

Ja, ben kato en was misdienaar, op het grotendeels protestantse platteland van Groningen nog wel. Was wel een mooie tijd, op de lagere school uit de klas gehaald worden voor een bruiloft of begrafenis was telkens weer een belefenis en achteraf kreeg je ook nog wat (ik geloof een kwartje voor een begrafenis en een gulden voor een bruiloft, die zullen wel meer opgeleverd hebben. Ook vond ik het gaaf om na de mis het water waarmee de handen gewassen waren in ‘god’s putje’ in de hoek van het priesterkoor te gooien (daardoor stroomde god’s water over god’s akker!). Ik ben tot in mijn studietijd misdienaar (op die leeftijd heette dat acolyt) geweest en heb het altijd met plezier gedaan.

Door: madelein

madelein — Wed, 09 Aug 2006 19:27:41 +0000

@Roefel jij zou de tekst van Harry Jekkers geschreven kunnen hebben.

Door: roefel

roefel — Wed, 09 Aug 2006 19:24:58 +0000

Mijn lagere school was een RK-jongensschool. Ik was altijd jaloers op de jongens die het tot misdienaar geschopt hadden. Lekker de lessen overslaan wegens trouwerijen en begravenissen. Maar om aan dat gedoe rond het altaar zelf mee te doen had ik geen zin, veels te veel mensen die naar je kijken. Doordat de jongens die wel misdienaar waren er weinig over spraken bleef er een zweem geheimzinnigheid rond hangen. Later heb ik nog wel eens een paar keer lezingen mogen doen tijdens de mis en dat was het einde van de mistiek rond pastoor en misdienaars. Rond die zelfde tijd heb ik eens een paar dagen in een klooster in Limburg doorgebracht en daar geleerd dat priesters en monnikken veel humor en veel dorst kunnen hebben.
Het rijke Roomsche leven liep rond mij geboorte net op end, maar ik ben blij dat ik het staartje er nog van heb me kunnen pikken. Toen ik door mijn leeftijd bewuster met het geloof om kon gaan was ik blij dat het het katholieke geloof dank zij mijn jeugd de 1e optie was. Tenminste niet van die strenge regels zoals bij de protestanten. Lekker een biertje drinken en soms dingen doen die God verboden had, 1 keer per jaar naar Lourdes, daar een algemene absolutie ontvangen en als je het nodig vond een persoonlijke, “even” in gesprek met Maria bij de grot en je kon er weer een jaar tegenaan. Hoe simpel kan je het jezelf maken.

Door: Jacqueline

Jacqueline — Wed, 09 Aug 2006 10:58:06 +0000

Mooi verhaal, Jo Pinxt, met name die vergelijkingen (wijn/bloed, wierook/wiet).
Die “stem van boven” gaat volgens mij trouwens nooit meer weg.

Door: adrie

adrie — Wed, 09 Aug 2006 09:29:52 +0000

Wij waren protestant en kenden het verschijnsel misdienaar dus niet. Ik weet wel, dat in de jaren 60 alleen jongens misdienaar konden worden. Dat is volgens mij nu wel veranderd. Ik had 2 vriendinnen die wel RK waren en ik kan mij nog herinneren, dat ik in de zestiger jaren wel eens ben meegeweest naar een jongerenmis. Dat werd toen de beatmis genoemd, leuke muziek en de kerk zag er ook beter uit dan een protestantse kerk. Is een van de laatste keren geweest, dat ik in een kerk geweest ben.

Door: madelein

madelein — Tue, 08 Aug 2006 14:12:05 +0000

Fijn om te lezen dat ik niet de enige was die struikelde over dat lange ding.
@eirah die van mij was gewoon wit met een groot koord waarmee je het gewaad vast kon snoeren.
Ja wij hadden een heel leuke pater die heel “modern”was. Kende de goede man ook al van af de kleuterschool. Tijdens oefenen voor communie lagen er steevast dingen om mee te spelen in de kerk. Boekjes en kan me ook nog een spoorbaan herinneren voor na het oefenen konden we nog even spelen.
@Jo de wijn bleghhh vreselijk vond ik dat, en nog. Wierook vind ik ook nog steeds vreslijk. Nu ik er over nadenk vond ik de hostie ook vies,blijft er weinig over. Denk dan dat ik het feit dat ik misdienaar mocht zijn mijn eego zo streelde dat ik de rest er voor lief bijnam.