Onweer
Link naar dit artikel Op zondag 13 augustus 2006 geschreven door Bertus
Het hoort bij de zomer maar ik ben er lang bang voor geweest: Onweer. Als er een warme periode was geweest wist ik al dat het kwam. In de verte hoorde je het aankomen rollen.
In bed (het was altijd nacht leek het wel) lag je de seconden te tellen tussen de bliksem en de donder. Je wist: elke drie tellen is een kilometer.
En je stelde het moment uit… hoofd onder de lakens. Tot je het niet meer hield: ik kroop dan bij mijn zus, die niet bang was en meestal wakker werd van mij, in bed. Als ze er niet was ging ik naar mijn ouders. Ik woonde aan een rivier en het onweer bleef vaak “hangen”.
Nu woon ik op de Drentse Hondsrug en blijft het onweer ook hangen, alleen weet ik dat vaak niet want ik ben er overheen gegroeid, ik slaap er vaak doorheen en hoor de dag erna dat het “gespookt” heeft.
Was jij ook bang?
47 reacties op “Onweer”
Laat een reactie achter
erike: Boerenmeisjes...
heb...
“Niet bij het raam gaan staan!” Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Toch was dat nou juist zo spannend, kijken naar die bliksemschichten.
Overdag was ik niet bang, ’s nachts wel en dan vooral bij die enorme klappen, al verzekerde iedereen me dat die geen kwaad konden, immers het gevaar zat in de bliksem.
Vaag herinner ik me nog dat we een keer uit bed gehaald zijn toen het heel erg spookte.
Toen ik later in de zorg nachtdienst draaide heb ik het een keer meegemaakt dat zes bewoonsters tijdens een hevige onweersbui bij elkaar op een kamer waren gekropen, met jassen, hoedjes en sjaals over hun nachtpon, schoenen aan de voeten, klaar om te vluchten…want “je weet maar nooit, zuster!”
Ik ben altijd gek geweest op onweer (en harde regen/wind). Op de een of andere manier associeer ik het met gezellig en niet met gevaar.
Heerlijk knus, met iets lekkers te drinken en je voeten in wandelsokken (waarop je net op tijd binnen bent gekomen) dicht bij het haardvuur. Laat het buiten maar spoken…
Hoe toepasselijk een log over onweer, het ging flink te keer vanmiddag! Vooruitziende blik @Bertus?
Vroeger toen ik klein was moesten we met onweer ’s nachts het bed uit. In ons pyamaatje zaten mijn zus en ik met onze vader en moeder beneden te wachten tot het onweer voorbij was. Mijn moeder had het geldkistje met belangrijke papieren bij zich staan! Het klinkt raar, maar zij was daarmee opgevoedt ivm inslag door de onweer op de boederij met rietendak.
Ook het tellen hoorde hierbij. In dit soort nachten mijn zus en ik maar vragen of het goed was dat er bijv. 12 tellen tussen de flits en de rommel inzaten.
Vaak was het geval dat de onweer weg leek te drijven maar later door het Alkmaardermeer weer richting de kust werd geduwd en wij nogmaals getrakteerd werden op de onweersbui.
Bang was en ben ik eigenlijk niet voor het onweer.En het is lekker om met storm, regen en onweer onder je dekbedje te liggen luisteren naar het hondeweer.
Ben thuis nooit bang geweest voor onweer, behalve toen er een 27mc antenne op het dak stond.
En als ik op het strand stond te vissen, met een vierenhalve meter hengel in de lucht…
Af en toe fiets ik nog met onweer tussen de weilanden: dat is ook niet prettig.
Eind jaren negentig is er een avond geweest met onophoudelijk inslagen. Wij woonden toen nog vier hoog en vrij uitzicht: prachtig! Nooit zo meegemaakt.
Veel mensen weten niet dat een bliksem van onder naar boven gaat.
Eén tel was toch één km, of vergis ik mij?
Sluit me aan bij Edde en Joke. Lekker in je bed terwijlt het onweert en dan tellen hoeveel seconden verschil tussen flits en donder. Zoveel tellen is zoveel kilometer verder, daar ga ik nu nog steeds vanuit. Kan me niet heugen ooit bang geweest te zijn voor onweer.
Ik hou nu nog steeds meer van de herfst als/dan van zomer.
@Eric : ben gaan twijfelen en heb even opgezocht maar het zit zo :
de snelheid van het licht is 300.000 km per seconde : de bliksem zie je dus eigenlijk meteen.
De donder die daar bij hoort is geluid, dat gaat met ongeveer 340 meter per seconde : dus een kilometer per 3 seconden.
Dus deel het aantal seconden door drie en je weet hoeveel kilometer het onweer van je verwijderd is.
Oh ja, haalden ze bij jullie ook de antenne en de stekker van de tv eruit als het onweerde ?
Ik kan me niet herhinneren dat ik bang was van onweer.Van de week heeft het hier nog goed geonweerd .Ik vind het machtig mooi,de lichtshow en de zware klappen(vuurwerk vind ik ook mooi)Ja wij haalde vroeger ook de stekker uit de antenne.
Had en heb nog steeds een grote hekel aan onweer. Zal ook wel komen doordat de dieren er allemaal doodsbang voor zijn en op de een of andere manier neem je dat dan over.
Onweer. . . ik heb het altijd prachtig gevonden, ik kijk graag naar de patronen die de bliksem in de lucht tekent. En ’s nachts is het heerlijk om lekker warm in bed te liggen en te horen hoe het buiten tekeer gaat.
Het enige dilemma dat ik nu heb is de vraag of ik nu het modem etc uit de stopcontacten moet halen. De ene zegt dat het onzin is en de ander zegt dat het wel moet. Nu als ik lekker in bed lig ga ik er niet uit. En als het hier niet onweert, kan de bliksem best ergens anders in een lantarenpaal of zo inslaan en dan komt die hoge spanning ook hier op het lichtnet dus. . . .
@Bertus: dat is duidelijk, ik geloof je meteen
Oja @Bertus de stekker van de tv en de antenne die eruit moesten. Vaste prik.
Bleek toch regelmatig voor te komen dat als bij een huis werd raak geslagen de andere huizen in hetzelfde blok ook de tv’s defect raakten.
Wij woonden vlakbij het spoor, daar werd van gezegd dat deze als bliksemafleider fungeerden. Of dit waar is weet ik niet.
Vroeger altijd doodsbenauwd geweest voor de bliksem vooral, wij moesten op de boerderij wel eens ’s nachts van bed af en daar stonden we dan te rillen in de gang. Toen ik in een grotere plaats op een flat woonde, sliep ik gewoon door onweer heen. Het deerde me toen echt niet meer.
Bart: herinner me prachtige onweersluchten in Saskatchewan, net vuurwerk zoals jij al zegt.
Nee, nooit bang geweest voor omweer, zoals ik het als kind noemde met een m. Je hoort mensen wel eens zeggen dat je niet moet douchen met onweer en dat je niet moet schuilen onder een boom etc. etc. Mijn oma beweerde vroeger wel eens dat zij als kind getroffen was door de bliksem en dat blijkbaar heeft overleefd, allicht anders was ik er ook niet geweest.
Ik vond onweer altijd super spannend, mijn moeder had me er echt voor 100% van overtuigd dat er in huis niks kon gebeuren, dus was ik ook niet bang. Mijn vader is wel bang voor onweer, een keer waren we aan het camperen en toen ging hij bibberend in de auto zitten, haha
Wat een leuk log Bertus
Herinneringen komen boven…toen ik heel klein was zei mijn moeder: ‘Niks aan de hand, de engeltjes spelen met blokken’
En ja, omdat bij tante Gonnie het een keer was gebeurt via de antennekabel in de muur, haalde mijn vader meteen de kabel uit het contact als er bliksem was.
@Lia Wat een verhaal van de ouwe mensjs die klaar zaten om te vluchten, ik heb er meteen een beeld bij, ik vind het ook wel ontroerend.
En bang voor onweer….nahniet echt, maar ik loop liever niet buiten dan
Was en ben nog steeds bang voor onweer alhoewel mijn ouders altijd zeiden dat het niet erg was. Zo bang dat ik terwijl ik bijna nooit vloek zo schrik bij het zien van de flits dat ik ga vloeken en in elkaar krimp.
En als ik thuis ben i.d. de stekkers eruit trek plus mijn ogen stijf dicht doet en de walkman met harde muziek op zet. Gelukkig heb ik dat niet aan mijn kinderen meegegeven en die zijn dus ook totaal niet bang voor onweer, maar ik haat het. 
Onweer is, mits je voorzorgmaatregelen neemt, niet gevaarlijk.
Het nog onduidelijke en zeer weinig voorkomende fenomeen bolbliksem daargelaten, kan je binnenshuis weinig gebeuren; electriciteit kiest altijd de weg van de minste weerstand en dat is de buitenkant van de woning. Als je pech hebt kan er uiteraard brand uitbreken, maar die kans is klein en dat gebeurt alleen bij een directe inslag. De kans dat een direct inslag je ontgaat is vrij klein; aan het eind van de laatste hittegolf heeft het hier enorm geonweerd, met een inslag op het water tussen ons en onze achterburen in - een afstand van zo’n 50 meter. Dat geeft direct (zodra je de flits ziet inslaan) een ENORME klap en verder niets. Natuurgeweld dat je wel van van dichtbij kunt bekijken. Nog wel even wat anders dan een aardbeving, een vulkaanuitbarsting of een tsunami.
Inslagen in de buurt van je huis kunnen van invloed zijn op je (electronische) apparatuur. Verzekeringsmaatschappijen controleren inslagmeldingen (-claims) aan de hand gegevens van het KNMI. Veel apparatuur is tegenwoordig beveiligd tegen te hoge spanning, maar lang niet alle. Als je je prettiger voelt door de tv uit het stopcontact te trekken, is dat niet belachelijk; vooral doen. Je verzekering neemt het je vermoedelijk in dank af.
Ben je buiten, dan is de auto inderdaad de veilgste plek; door de rubberbanden zit je in een geisoleerde kooi waar de bliksem niet bij kan, ook niet als de bliksem vlak naast de auto inslaat. Slaat de bliksem in op de auto - te herkennen aan de piepende oren
- gewoon blijven zitten. De lading van de bliksem lekt door de regen vanzelf van de auto. Na een paar minuten kun je veilig uitstappen. Dit moet je niet te snel doen, anders wordt je uitgestoken been de weg van de minste weerstand, en daar raken je veters aardig van in de war.
Ben je echt in de middle of nowhere, zonder auto, zoals open water… Maak dat je wegkomt. Als dat niet kan: zorg dat je niet in of op de weg van de minste weerstand zit en steek niet uit. Ga op je hurken zitten en niet te dicht bij de bomen, maar ga ook niet rondrennen op een open veld. Koeien gaan bijvoorbeeld voorovergebogen op het laagste punt van de wei staan: de slootkant.
En zoals altijd: voorkomen is beter dan genezen. Verwacht je onweer, zorg dat je in de buurt van een plek bent om te schuilen en ga daar bij het eerste gerommel in de verte naartoe. Trek je schoenen uit, bestel of maak een grote beker warme chocolademelk en gooi een extra blok op het vuur en geniet…
Meer informatie van het KNMI:
Bliksemgevaar
Donder (inclusief Bertus’ berekening)
Bolbliksem
@Edde wandelsokken????? totaal onbekend woord voor mij maar prikkelt wel mijn fantasie.
Nooit bang geweest voor onweer ik vond het wel een indrukwekkend schouwspel.Wel twee zussen die bang waren waardoor een onweersbui steevast in een slapeloze nacht eindigde, drie personen in een eenpersoonsbed is niet echt bevoordelijk voor je nachtrust.
Het verhaal van opzitten ken ik wel. Mijn opa en oma komen van de zeeuwse eilanden en die zaten altijd op. Kleren aan polis bij de hand en ook alle dingen die ze mee konden nemen. Heeft mijn moeder haar angst van overgehouden want bij onweer mochten wij zelfs geen bestek op tafel
Ik ben ook de enige van drie die er geen angst aan heeft overgehouden
@madelein: (off-topic) wandelsokken: lekker zittende (naadloze, meestal wat dikkere) sokken om aan te trekken tijdens het wandelen.
Nooit geweten dat je bang moest zijn voor onweer,
totdat ik op de kleuterschool in Rooswijk bij juf Carla een hele bange juf had.
Van haar moesten we stoppen met ons geknutsel en dan ging ze een verhaal ophangen over aapjes die “boven”op een trommel sloegen.
Nu,toen snapte ik er helemaal niks meer van,kon mij het schelen waar dat verhaal vandaan kwam,
ik vond het wel gezellig die donder en bliksem
Wat ik wel eng vond als kind waren de harde stortregens ’s nachts op mijn raam,dan was ik bang dat het raam kapot ging
ops:
Ik heb het niet zo met onweer. Een keer een inslag gezien in een boom op zo’n 100 meter afstand. Die stam spleet uiteen en er hing een stinkende brandlucht. Ook een keer een inslag meegemaakt dichtbij mijn vorige huis dat behoorlijk solitair stond met weinig bomen in de omgeving. De helft van de elektronische apparaten was stuk en de witte wand bij de audio/video-hoek was zwart van het roet. Totale schade ruim 25 duizend gulden die door Interpolis keurig werden vergoed.
In de kernen van dorpen en steden hoef je niet zo bang te zijn voor een inslag, tenzij je in het hoogste gebouw woont. Maar daarop staan meestal bliksemafleiders. Op zo’n solitair huis kun je ook wel bliksemafleiders laten plaatsen maar zo’n stalen frame over je dak is geen gezicht en je betaalt de hoofdprijs voor de installatie. Stekkers uittrekken is dan een betere oplossing maar met steeds meer apparatuur in huis ben je wel even bezig en het is ook niet zo handig om daarmee bezig te zijn op het moment van een inslag.
ooh ja, nog even voor de zekerheid, een overspanningsbeveiliging voor elektrische app. heeft alleen nut als ie gebruikt wordt in een geaard stopcontact! Had um zelf al jaren in gebruik voor myn pc en ging altyd vrolyk door met internetten als het onweerde. Stopcontact was echter niet geaard. Ik kreeg toen die tip. Gelukkig altyd goed gegaan…verder geniet ik altyd van onweer. Vooral in een klein koepel-stormtentje op de camping in luxemburg, diep in myn slaapzakkie gekropen. Zal best gevaarlyk zyn maar roken en parachutespringen ook toch…..?
Van ver af ziet het er super mooi uit, maar ik schijt wel bagger als ik ’s nachts aan het werk ben buiten… Links en rechts zie je ze inslaan en das best scary… Maar hoe groot is de kans dat het in je auto slaat? En wat moet je dan doen (ook wel handig om te weten MOCHT het ooit gebeuren)
eerste herinnering die in mij opkomt mbt oMweer (inderdaad F.Faber) is achter in de tuin liggen met papa, naar de hemel kijkend. Je kent t wel; een zwoele zomeravond in augustus, de lucht betrekt sinds de vroege avond en onophoudelijke flitsen verlichten de wolken zonder dat t regent. de donder komt steevast laat. En da tellen inderdaad. En papa die mij uitlegt hoe dat nou zit met positieve en negatieve geladen wolken. Het zal 1978 geweest zijn gok ik. Mooi.
Natuurlijk zat ik ook altijd aan t raam en sinds we aluminium kozijnen hadden moest ik mn handjes op mn rug houden als ik naar buiten keek.
Het fascineert me nog steeds, ondanks ik ook wel enkele angstige momenten gekend heb:
1984: We (ik met een vriend en een vriendin)lagen bij een meer in Brabant (E3 strand/later gekocht door sporthuiscentrum geloof ik) maar de lucht trok steeds meer dicht, dus badlaken oprollen, natte zwembroek voor droge onderbroek omruilen (onhandig met de handdoek erom) en met t pakketje onder je snelbinders door t bos naar huis. Maar halverwege barstte het los; links en rechts klapte de bliksem in het bos, je rook de elektrische lading. Corina durfde echt niet meer verder en we lagen uiteindelijk aan een bospad langs een weiland naast onze fietsen op de grond, rillend van angst omdat het zo dichtbij was. Flits en knal nagenoeg gelijk! Toen sloeg de bliksem in op de omheining van het weiland; het knetterde nog na en het stonk! zag er wel heel heftig uit, maar ik dacht echt dat we dood gingen. Bijna huilend en biddend werd t langzamerhand weer wat minder en met verkrampt lijf en spierpijn vh niet bewegen waagden we t erop en fietsten in volle vaart naar degene die t dichtste bij woonde; Corina, in Veldhoven. ik weet het nog goed; Vlieg Er Eens Uit was op TV en haar pa had net paling gekocht en ik mocht meesmikkelen aan de eiken eethoek. Na een tijdje vroeg Erik (die vriend):”Steven , kijk es of het nog regent!” dus ik kijk met mn neus tegen t raam (buiten donker, binnen lampjes aan dus t spiegelde) en keek naar t water in de vijver of t nog regende. op dat moment een lichtpaarse flits, de TV knalde stuk en alles donker binnen en natuurlijk een oorverdovend gebulder. Echt aan de grond genageld. ik wilde ineens heel graag mij moeder bellen maar de telefoon deed t ook niet. mn ma was ook super ongerust en was zelf met de auto met mn stiefvader ons gaan zoeken.
Verder heb ik nog een paar keer een inslag mogen aanschouwen en ik ben nog een aantal keren verrast; electriciteitskastje in 2001 naast ons huis ooit slachtoffer v e inslag! en dat terwijl dat een allesbehalve hooggelegen punt is! Ook op vakantie in de bergen spannende momenten beleefd. ik ben er niet bang voor (tot bepaalde grens natuurlijk), maar buig wel diep voor dit natuurgeweld. Ik merk wel dat als het flink knalt dat wij neigen om Kimi (zoontje) te willen beschermen ofzo…waarschijnlijk soort instinct.
Als het erg hard klapt en de kamer verlicht wordt door flitsen dan zit ik wel te tellen tussen lichtflits en donder, maar echt bang ben ik niet.
Mijn moeder heeft ons ook nooit bang gemaakt terwijl zij vroeger uit bed gehaald werd en heel de familie in de keuken zat te wachten tot het overging.
Ik heb een keer onweer in Oostenrijk meegemaakt en dan vind ik het wel een prachtig natuurverschijnsel, die klappen tussen de bergen van de donder, geweldig!
@sentiment wij zijn de afgelopen drie jaar naar oostenrijk geweest en inderdaad een heel mooi gezicht daar tussen de bergen. Het gedonder rolt ook zo mooi langs de bergwanden. Elk jaar gehoopt(en gekregen) dat het ook deze keer weer zou onweren.Gelukkig meestal savonds zodat we overdag gewoon konden doen waar we zin in hadden
de mooiste bui heb ik in de vs gezien. bliksem zo breed als mijn arm gingen onophoudelijk door! in ocala (florida) is het klokslag 16.00 onweer. elke dag! echt geweldig. in nabraska was er een thunderstorm capable of producing any size tornado! helaas heb ik die niet gezien. maar alleen de berichtgeving was al vet genoeg!
Als klein kind was ik al gek op onweer en ging er mijn bed voor uit om te kijken. Mijn eerste kind is tijdens vreselijk onweer geboren. Allebei mijn kinderen zijn ook gek op onweer, en ik stapte met ze de auto in om bij het kanaal naar het onweer te gaan kijken. Want daar hadden we een groot uitzicht.
In Spanje hebben we verschillende malen zwaar onweer meegemaakt. Het flitste achterelkaar door. We stonden aan zee, en hebben er van genoten!
Ja, bij ons moest dan ook altijd direct de stekker van de t.v. en vooral van het koffiezetapparaat eruit want die waren erg belangrijk hoor! Ik woonde buiten de stad, vrijstaand en dan is het nog gehoriger hoor en heb je het gevoel als het alleen bij jou bliksemt enzo. Ik was altijd wel bang ja en nog vind ik het vervelend alleen woon ik nu aan het water in een rijtjeswoning maar ik voel me hier veel veiliger!!! En het is dan een heel mooi gezicht als het stortregent in het water. Vroeger mochten we geeneens bij het raam staan als het onweerde, dan schreeuwde mijn moeder al: NIET TE DICHT BIJ HET RAAM!!! Tegenwoordig doen ze het wel en wordt er gezegd: Oh, er wordt even een foto van ons gemaakt………..
Oh ja, alle mogelijke stekkers moesten uit het stopcontact (hielp dat nou echt?); m’n vader vond het prachtig en stond voor het raam te genieten. Ik vond het eng en mijn ouders zeiden altijd dat de Engeltjes aan het ballen waren.
Ik zeg dat nog wel eens tegen ons dochtertje van 4!
Ik woon vlak bij de Waal en soms blijft onweer een behoorlijke tijd hangen. Dat is overigens een tijd geleden. Af en toe een onweertje, dat wel.
Mijn vader nam ons (zijn kinderen) mee naar de geopende deur om te genieten van het onweer en er niet bang voor te zijn. Dat heeft wel geholpen, ik heb wat angsten maar geheel niet voor onweer.
Prachtig dat natuurgeweld. Open de deuren voor de frisse lucht die het brengt.
Als kind heb ik doodsangsten uitgestaan tijdens onweer. En inderdaad zeiden we oMweer…gek he? Ogen dichthouden om de flitsen niet te hoeven zien. We noemden die stralen trouwens ’slangetjes’. Ook wij gingen er ’s nachts vaak uit tijdens onweer, gek genoeg doe ik dat nu niet meer, hoe hard het ook tekeergaat. Toch heb ik nog altijd een heilig ontzag voor dit natuurverschijnsel.
nu k dit lees gaat het verschrikkelijk tekeer buiten, k wilde gaan douchen maar dat lijkt me niet verstandig. Ik hou van onweer, mijn ex vriend trok het aan! als hij in de buurt was sloeg het daar altijd wel in. Hij vertelde mij dat zijn oma op een berg in belgie woont, en dat we daar echt heen moesten met slecht weer, dan zie je het onweer van bovenaf tussen de bergen hangen en hoor je het van boven, maar ik vond het toch iets te eng om daadwerkelijk te doen, boven op zo’n berg met noodweer:s
Bang voor onweer ben ik niet, ik heb er wel respect voor.
Ik vind het een van de mooiste weersverschijnselen die er zijn, vooral over open water is onweer een machtig gezicht.
Zolang als ik veilig binnen zit dan ben ik ook niet bang voor onweer en dan vind ik het ook wel weer een spektakel om het te zien, maar als ik aan het fietsen ben en er komt onverwachts een bui, dan sta ik toch wel even te trillen op mijn benen en dan blijf ik toch liever ergens even veilig wachten tot dat de buien over zijn.
Ik heb dan ook wel gezag voor onweer, de meeste mensen denken daar toch nog steeds te gemakkelijk over zo van dat overkomt mij toch niet, nog steeds worden er steeds mensen getroffen omdat ze er door gaan terwijl ze beter thuis kunnen blijven.
Als ik dan ook weet dat ik er niet weg hoef en ze voorspellen onweer, dan blijf ik toch wel liever veilig in mijn eigen huisje.
Ik kan me herinneren dat ik ooit het verhaal hoorde dat een familielid een vuurbal door de straat had zien rollen. Zo’n vuurbal heet trouwens bolbliksem en de wetenschap is er nog niet uit hoe dat ontstaat. Zelf heb ik nooit een vuurbal gezien, wel een foto ervan.
Een van de hevigste onweersbuien deed zich voor in juli 1991. ’s Nachts onweerde het en ik ging voor het raam staan kijken: inslag op inslag en klappen dat het deed…indrukwekkend.
Na een verhuizing was ik bezig met aansluiting van oa een alarminstallatie tijdens onweer.
Terwijl ik draden aan het strippen was voelde
ik opeens al m’n haren overeind gaan staan.
Gelijktijdig volgde een enorme flits en knal,
ik zat in het pikkedonker in de kelder.
Dit was dus een inslag, de hele meterkast was gesmolten en alle op stand-by staande apparatuur was volledig doorgebrand. Later bleek dat de bliksem via de nok van de garage
( die volledig weggeslagen was) op een eik was geslagen.
De grond rondom de eik was +- 60 cm diep weg-
geblazen.
Sindsdien ben ik toch huiverig geworden van onweer. En loop ik op schoenen met randaarde
Ik vind onweer ook leuk. ik word er wel wakker van maar dan ga ik ernaar luisteren. als je beneden zit met je fam is het gezellig
soms is het in 1 keer een hele harde, dat is pas leuk.
bij ons gaat soms eenautoalarm af. dan trilt het hele huis. net als op de camping.
Ik vindt het zeer fascinerend, onweer, wij hebben zelfs een elektronische detector aangeschaft die aangeeft hoever een onweersbui van je verwijderd is.
Daarbij geeft hij bij iedere ontlading een pieptoon af, en aan de hand van het aantal ledjes wat dan gaat “branden” kun je zien hoever de bliksem van je weg is.
Een broer van mij heeft er ook een, en wij kunnen daardoor zien of het dichter bij zijn huis is of de onze.
Ben wel een beetje een weerfreak, niet zo erg als mijn broer die weerwaarnemer is van het KNMI en vele andere weerstations incl. Piet Paulusma.
Was van de week bij een cliënt, deze had een grappig oranje seventies transistor radiootje, doordat er donder in de lucht zat hoorde je steeds een geknetter uit de speaker.
Grappig, dat was ook zo, was ik ff vergeten.
Dat gebruiken wij nu nog wel eens, even op de middengolf luisteren of er ook geknetter te horen is.
Dirk
Ik heb ook een paar keer wat angstige momenten beleefd met onweer en bijbehorende verschijnselen. Ik was rond een jaar of 12-13, toen we bij kennissen op een boerderij logeerden. Het was in de buurt van Alkmaar (Groot-Schermer om precies te zijn) en op een drukkende zomeravond in augustus liep ik met de oudste zoon het weiland in. Er hingen dreigende onweerswolken in de lucht en aan de horizon bliksemde het. Ineens werd het aardedonker en de wind viel geheel stil. We wilden van het ene naar het andere weiland en moesten daarvoor een dammetje over met een stalen hek. De zoon had het hek open gemaakt en was al voorbij het hek. Net toen ik naar het hek wilde lopen, schoot er een vuurbol tussen de spijlen van het hek door, geheel geluidloos. We stonden beiden bewegingsloos te kijken hoe de bol horizontaal over het weiland schoot en in het niets oploste. Dat was een hele beklemmende ervaring.
Jaren later (ver voorbij het jeugdsentiment) was ik op een rugzak trektocht in midden Frankrijk. Ik had m’n tentje in the middle of nowhere op een flauwe helling op een open plek tussen de bomen opgezet. Midden in de nacht werd ik wakker van een hevig noodweer. Het regende met bakken tegelijk en ik hoorde het water langs m’n tent stromen, de helling af. Ik had de tent op een kleine verhoging gezet, omdat ik door schade en schande wijzer ben geworden. Ik bleef dus net droog. Toen begon het te bliksemen. In het begin kon ik nog tellen tussen de flits en de donder, maar de flitsen kwamen steeds korter op elkaar. Op een bepaald moment waren er zoveel flitsen kort na elkaar, dat het lichr door het tentdoek nog zo helder was, dat je een krant kon lezen. Na een halfuurtje verliep het onweer en kon ik verder slapen. De volgende dag kwam ik langs m’n pad verscheidene bomen tegen, die door de bliksem waren gespleten en op de grond lagen. Door de regen kwam er gelukkig geen brand.
Een paar jaar eerder was ik in de buurt van Parijs om een vriend te bezoeken. Het ging vreselijk onweren en regenen. Ik reed op een brede weg in één van de buitenwijken en kon door de hevige regen niet meer naar buiten kijken. Ik zag alleen twee zwarte strepen van de ruitenwissers. Ik liet de auto uitrollen terwijl ik naar rechts stuurde. Ik had als laatste gezien dat de weg vóór mij vrij was en stuurde net zolang naar rechts tot ik de wielen langs de stoeprand hoorde schrapen. Het heeft zeker een kwartier geduurd voor ik weer om me heen kon kijken. Het verder rijden ging heel voorzichtig door gigantische plassen. Ik heb een dergelijke regen gelukkig nooit meer meegemaakt.
Ik was als kind wel bang voor onweer. Tot een neefje, die bij me logeerde, zei dat het een kans van één op een miljard was dat je geraakt werd. Zijn berekening zal niet juist zijn geweest, maar wat voor mij uitmaakte: ik geloofde hem op dat moment, en dat heeft mijn angst voor onweer sindsdien enorm verminderd.
Onweer, ik vind het echt super! Vroeger niet hoor, jeetje wat vond ik het eng. En dan met name de donder….Ik dook altijd helemaal onder de dekens. Nu ga ik kijken en van de bliksems genieten
In de bergen kan het ook zo lekker tekeer gaan, echt genieten hoor!
Maar…het blijft toch gevaarlijk. Maar ook fascinerend!
Met onweer voor het raam staan kijken is levensgevaarlijk. Als de bliksem inslaat op je huis of er vlakbij treedt er een enorme schokgolf op (de donder) waardoor het glas uit het raam kan knallen. Ik keek ook altijd voor het raam tijdens onweer maar sinds ik dit weet laat ik het maar.