Tafels dreunen
Link naar dit artikel Op dinsdag 22 augustus 2006 geschreven door Bertus
Als je in de tweede klas kwam moest je de tafels leren. Eerst die van tien, daarna die van 5 en vervolgens die van 2, 3, 4 en dan die van 6, 7, 8, 9.
De enige manier om die te leren was: in je hoofd stampen. En dat ging gepaard met opdreunen van de tafels tot je een ons woog in een slaapverwekkend langzame cadans.
De juf zei: “Ik moet je ’s nachts wakker kunnen maken en als ik dan vraag hoeveel is 8 x 6 moet je meteen zeggen 48.” Na korte tijd kende je ze van voor naar achteren en weer terug.
Dan moest je ook de deeltafels nog leren: 56 : 7 = 8.
En makkelijk waren ook de tafels van 11, 12, 20 en 25. Als je ze goed kende had je al je stickers verdiend en kreeg je je tafeldiploma.
Tegenwoordig moeten kinderen vooral inzicht hebben en worden de tafels niet meer zo vaak opgedreund in de klassen. Geen goede ontwikkeling, sprak de meester, want in groep 8 moet je toch vaak deze sommen gebruiken en dan moet je meteen de antwoorden weten.
Ik pleit voor eerherstel van “tafels dreunen”.
Kunnen ze jou ook ’s nachts wakker maken met een tafelsom?
53 reacties op “Tafels dreunen”
Laat een reactie achter
Ja Bertus, tafels dreunen is toch de enige manier denk ik. Hielp bij mij, hielp bij mijn dochters, die trouwens tot en met de tafel van 12 moesten leren i.p.v. 10. Midden in de nacht wakker maken als er brand is, onweer, of tafels nodig zijn, dat is altijd een mogelijkheid. Bepaalde dingen leer je nu eenmaal niet anders en je verleert ze nooit weer.
Wanneer is je vakantie over, Bertus? Zie je naar het begin van het schooljaar uit? Succes ermee.
Ik ben het met je eens,ze moeten die tafels kunnen dromen bij ons krijgen ze ze pas in de 4de klas en dan kenne ze ze nog maar amper veel te laat vind ik het hele onderwijs word steeds slapper vooral hier bij ons lijkt sport veel belangrijker dan de rest maar als ze uit grade 12 komen kenne ze nog niks.
Mijn jongste zit nu in groep 5 (= klas 3)en moet ze straks ook gewoon kennen. We zijn hem alvast een beetje aan het helpen.
Maak mij maar wakker voor een tafelsom en je krijgt direct het goede antwoord!
De tafels zijn er vroeger tot vervelends aan toe ingedreund. Ik weet nog dat ik moeite had met de tafel van 7.
Aan een tafeldiploma werd niet gedaan, wel hield de meester in de derde op een grote lijst bij wie de tafels goed beheerste. Als je dacht dat je een tafel goed kon dat mocht je deze staand naast de tafel van de meester opzeggen. Je kreeg dan een kruis achter je naam, en als je drie keer een tafel foutloos had opgezegd dan kreeg je een stickerplaatje geplakt.
Ik was/ben niet een rekenwonder, ik weet dat ik jaloers was op de kinderen die deze lijst een rap tempo vol hadden met stickerplaatjes.
Herinneren jullie ook nog de ellende van Staartdelingen? Wat heb ik deze lange tijd niet gesnapt, en de meester maar geduldig voor mij en nog een paar kinderen blijven uitleggen.
Èn als je een Staartdeling eenmaal snapt dan is het makkie èn leuk om te maken.
Staartdelingen worden ook niet meer op school gemaakt.
Pfff, tafels, dat was een vak apart, doe mij de tafel van 9 maar. Op een gegeven moment waren de tafels t/m 10 behandeld , gingen we iets leuks doen: de tafels t/m 15
Gelukkig hoefde je deze niet te kennen was meer een extraatje.
Ook herinner ik mij een boek met grillig getekende afbeeldingen, met een prins als hoofdpersoon, Prins Wizzewaz, die de tafels niet kende, met meneertje misschien enz. Na vele omzwermingen in een merkwaardig land kende hij de tafels. Ik ken ze ook nog alleen niet meer zo vloeiend als vroegah, in de jaren 70.
@henny jane : hier in het noorden ( waar ook jouw roots liggen ) duren de vakanties tot 4 september. Heb dus nog een kleine twee weken. Maar volgende week ga ik al aan de slag : lokaal inrichten, voorbereiden, handelingsplannen schrijven enz. Heb er zin in. Ik krijg mijn 24ste klas : een groep 8 met 35 kinderen. Veel …. maar leuk !
Ik kan me niks herinneren van stickers of andere soort beloningen maar wel dat ik de tafels goed kon en nog kan als het nodig is. Als je me er nu wakker voor zou maken duurt het lang voordat we weer vrienden kunnen zijn dus de noodzaak van deze tafels is mij onduidelijk.In je dagelijkse bestaan is het handig met het rekenen, da’s waar maar of het nu zonodig aangehouden moet worden weet ik niet zo zeker.
Heerlijk vond ik het, die tafels opdreunen, in een soort trance kwam je dan.
In klas 3 was het. Ik herinner me nog beelden van donker buiten, licht aan in de klas, allemaal armen over elkaar en tafels opzeggen maar. Bijna gezellig!
Mij kun je dus ook nog steeds wakker maken voor een sommetje (maar liever niet..)
Toen ik afgelopen schooljaar tafelmoeder (jawel!) was in groep 4 bij mijn dochter viel mij op dat kinderen een tafeldiploma kregen terwijl ze in mijn ogen de tafels niet beheersten, dus niet op konden dreunen, maar ook niet sommetjes doorelkaar konden doen.
Volgens mij is dat toch wel erg handig voor de rest van je schoolcarrière, dus Bertus, helemaal mee eens: terug naar het dreunen!
Mijn zoon kreeg toen ie in groep vijf kwam een heerlijke ouderwetse leraar van 60 jaar. Hij kwam er al snel achter dat de kinderen de tafels absoluut niet beheersten. De leraar en leerlingen zijn toen overgegaan op klassikaal de tafels opdreunen. Bij deze zoon zitten de tafels er redelijk in, bij mijn dochter, die deze leraar niet heeft gehad,niet echt.
@Lia: had jij ook die bijna gezelligheid in je klas met het Kanon zingen? Geweldig vond ik dat om met vier gedeeltes in je klas Vader Jacob te zingen
@Joke, vond zingen in de klas geweldig, maar canonzingen was niet mijn fort, ik maakte er een potje van en zong van alles doorelkaar..
Maar wèl gezellig, dat wel..
Die tafels ik kan ze wel dromen inderdaad. Een tafeldiploma? Dat ken ik niet. Maar die zin: “Ik moet je midden in de nacht wakker kunnen maken en dan…..”, ja dat is heeeeel herkenbaar
. Als je me nu midden in de nacht wakker maakt kan ik niet veel soeps uitbrengen ben ik bang.
Ik kan ze inderdaad ook nog opdreunen, heb nooit een tafeldiploma gehad. Dat bestond nog niet begin jaren zestig. Mijn eigen kinderen hebben wel een tafeldiploma.Ik herinner me nog, dat dat een competitie in de klas was. Wie was de eerste die een tafeldiploma had?
Ja tafels dreunen, maar een tafeldiploma bestond toen niet.
En met aardrijkskunde plaatsnamen dreunen, de maten en gewichten, psalmen, liedjes en nadat we ze feilloos op konden zeggen, werd er pas gezongen.
Maar…..maak me er niet voor wakker snachts, dan kan ik van boosheid alleen maar schelden, ben ik bang.
oef, ben nooit een ster in rekenen geweest. Nu nog niet, als je mij vraagt hoeveel 7×8 is moet ik eerst 6×8 doen = 48 dan +8 = 56 en dan pas weet ik het antwoord. En Joke, die staartdelingen, pas in de 2e van de LEAO viel voor mij het dubbeltje. Wat een narigheid, rekenen. Niet mijn pakkie an.
Dat dreunen van tafels is gewoon overdreven en nergens voor nodig. Het is een vorm van “drillen” die ik verafschuw. Wat minder en kortere vakanties zouden helpen om in een normaal tempo en een gewone toon kinderen iets bij te brengen.
Als je vroeger langs een lagere school liep kon je de kinderen binnen monotoom in koor de tafels op horen dreunen. Zelf ook gedaan en net als Bertus pleit ik voor een eerherstel van tafels dreunen, net zoals bij aardrijkskunde de plaatsnamen uit het hoofd leren, ook van het buitenland, want kinderen weten plaatsnamen zelden te traceren bij de juiste plaats. Bijvoorbeeld Overasselt; “Nooit van gehoord!” zeggen ze dan.
@Frank Faber
Noem eens 10 situaties waarin je blij was dat Overasselt er bij je is ingestampt.
Tafels heb ik ook klassikaal gehad maar eerlijk gezegd zijn ze niet blijven hangen, behalve 7 x 8 en 7 x 6, om een of andere redenen vind ik dat de moeilijkste sommen
Toen mijn dochter een aantal jaren geleden haar tafels moest leren zat ik op mijn vingers mee te tellen, “dat mag niet!” zei ze.
Ik was vroeger een kei in topografie, gewoon erin stampen geen probleem, maar als je me nu vraagt waar Overasselt ligt Frank, moet ik je het antwoord schuldig blijven
Overasselt ligt bij Nijmegen. Ik weet dat toevallig omdat een tante van mijn vrouw daar woont, maar als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik er voordat ik mijn vrouw leerde kennen ook nooit van gehoord had. Ik noemde maar een willekeurig voorbeeld.
Hm, wat tafels opdreunen allemaal los kan maken!
@Frank Faber
En dat is dus precies wat ik wilde zeggen. Kinderen kregen vroeger enorm veel ballast mee die niet nodig was. Wel is het verstandig, hoewel inmiddels achterhaald, ze te leren hoe ze kaart moeten lezen, want daar ging het eigenlijk om. Net als die jaartallen en misschien best interessant, maar niet iets om er zo een gedoe van te maken.
Vertel ze dan maar de feiten van gebeurtenissen uit de geschiedenis. Iets wat nog steed nagelaten wordt.
Kortom dat “indreunen” had meer met autoritairgezag te maken(dat willen tonen), dan met leren. Sentiment zegt het al in de reacties. Er is niet veel van die tafels blijven hangen.
Maar ja vroeger was samenleving kindonvriendelijk, maar er was wel aandacht(niet altijd op de goeie manier) Nu is de wereld wel iets vriendelijker voor kinderen, maar steeds minder aandacht.
Laatst had ik het met de juffrouw van mijn oudste over die pen met de tafels er in. Als je ronddraaide zag je de tafels van 1 tot 12, geloof ik.
Zij moest enorm lachen en we vroegen allebei: Zou die nog te koop…
Volgens mij zat mijn jaargang er ergens tussenin: wel tafels dreunen, todat in je hoofd 7×8 een synoniem geworden is voor 56. Maar plaatsnamenlijstjes heb ik nooit op die manier geleerd. Wij leerden kaartlezen. Wat zijn hoogtelijnen? Hoe zie je waar de bebouwing is op die kaart en waar het bos? Overigens moesten we wel degelijk plaatsen kunnen aanwijzen op een blinde kaart.
Dat stampen van die tafels is, achteraf gezien, best prettig. Over suffe dingen als “ik wil vier dingetjes per persoon voor op de BBQ en er komen acht mensen” hoef je niet na te denken; je weet het antwoord al.
Je telt dingen ook in tafels. Wie telt er niet van: “twee, vier, zes, acht…”? De tafel van twee heb je je door dat gestamp zo eigen gemaakt dat je er net zo makkelijk mee telt als met enkelen.
Hetzelfde geldt trouwens ook voor de andere tafels. “Acht, zestien, vier-en-twintig, twee-en-dertig…“. Al mocht dat nooit op de lagere school. Daar moest je je houden aan de Mantra: Een keer acht is acht, twee keer acht is zestien…
Wat daar precies het nut van was heb ik nooit begrepen. Net als het verplicht uitspreken van de A als à (niet Aá) en de U als ù (niet Uú). Helemaal verschikkelijk vond ik, als zesjarige, de uitspraak van het woord het: “hut” (als in “hut huis”). Ik vond dat zo dom. Zo zei niemand het. Ehm, dat.
Maar goed, ik dwaal af…
Ja @Eric die tafelpen is nog steeds te koop!
Mmh,
Maar alla, een ieder heeft daar weer andere ervaringen mee. Ik vind ook niet dat het “gestampt” werd, het werd gewoon veel herhaald. 3×9,Stadskanaal, Coevorden….jaja, de meester had een hele verzameling landkaartstempels, van elke provincie eentje. Blinde kaarten waarmee je Nederland langzaamaan leerde benoemen. Maar het ging over tafels, sorry
Van tafels en schoolgezag heb ik geen trauma overgehouden, wel een goede basis voor een onzeker iemand ,en de enigen die kindonvriendelijk waren waren een stel rotventjes die mij pesten op de lagere school en de Mavo
Nou ik denk dat dat stampen best een goede zaak was, en de jaartallen is ook een goede geheugentraining. We hadden inderdaad met aardrijkskunde ook van die rijtjes, de veenkolonieen, de grote en de kleine soenda eilanden (bali,lombok, sumba, sumbawa, flores, timor . .)
Tafeldiploma’s en dat soort dingen werd niet aan gedaan in de jaren 50. We hadden ook klassen van soms 50 kinderen dus dan is dat klassikale opdreunen van feitjes wel goed lijkt me.
En tegenwoordig wordt er anders geleerd, maar of dat altijd beter is?? Ik vraag het me af.
Ben nog steeds blij dat die tafels er vroeger bij ons ingestampt zijn, want ik ben ze nooit meer kwijt geraakt en in het dagelijks leven komt dat nog vaak van pas. Verbaas me tegenwoordig vaak over de onkunde qua rekenvaardigheid van kinderen, overal zijn rekenmachientjes voor nodig. Toen ik jaren geleden de opleiding tot ziekenverzorgende deed zat ik met meiden in de klas die zo’n 10 jaar jonger waren en die bij ‘medisch rekenen’ echt vreselijk onderuit gingen. Hetzelfde geldt trouwens ook voor de Nederlandse taal, hoewel die steeds veranderende spelling me eerlijk gezegd wel wat begint te vermoeien.
@Joke61: waar, waar, waar?!!
Ja tafels dreunen kan ik me ook nog herinneren. Het heeft naar mijn gevoel toch wel een bepaalde basis gelegd om in dagelijkse situaties snel inzicht te hebben, zoals Edde het al in een voorbeeld noemde. Maar “tafeldiploma’s” kenden wij niet hoor. Ik vraag me trouwens toch af waarom de kinderen van nu overal “iets” voor moeten hebben? Nah ik word misschien te oud
Ik kan me niet herinneren plaatsnamenlijstjes te hebben geleerd, wel landen/provincies met hoofdsteden. Qua rekenen heb ik altijd moeite gehad met breuken die je dan weer eerst moest vereenvoudigen om verder te kunnen rekenen.
In tegenstelling tot het kennen van de tafels heb ik mijn onkunde van de breuken nooit als een gemis ervaren. Is er iemand die zijn/haar latere leven niet ten volle had kunnen leven zonder de kennis van de breuk-sommen?
Ja ik heb in de jaren 70 ook tafels leren dreunen en vond het leuk
Ik weet nog, hoe ik van school naar huis liep en bij iedere stap een getal opdreunde: 7 14 21 28 35 en ook bij het fietsen: 5 10 15 20 25 bij iedere trap, die ik fietste. Of bij het trappenlopen…bij iedere trede een ander getal
Onze kinderen gaan hier in Zwitserland naar school en leren van begin af de tafels tot en met 12 x… en dan tot 12 x 15.
Dat vind ik goed, ik zelf wist na 12 x 12 “niks” meer behalve dan 25 x 25 en zo:)
Op 4 september start ik mijn 28e klas. Dit keer groep 3. Maar de afgelopen 2 jaar had ik groep 5 en deze ouderwetse juf dreunde ook tafels. Ook ik dreigde langs te komen om de kinderen te wekken voor een tafelsom. Sommige kinderen geloofde mij en hadden het thuis verteld
. Zelf had ik altijd moeite met 7×7. En nog steeds vind ik 7×6 en 7×8 lastig. Net als @ sentiment. Breuken is ook niet iets waar ik dol op ben…… gelukkig ga ik nooit hoger dan groep 5 
(tot nu toe dan).
Ik had het me nog niet gerealiseerd maar aankomend jaar zit mijn jongste in groep 5, dus dat wordt dan weer tafels opdreunen thuis. Ook wel weer leuk en ook goed om mijn eigen tafelkennis wat op te frissen.
Ik was een gemiddelde leerling wat betreft rekenen. Sommige tafels waren lastiger dan anderen, vond ik (tafel van 7,8,9). Vooral alle 8 keer….. en 7 keer sommen gingen nogal eens fout.
Hier had ik op de middelbare school vaak last van tijdens de wiskundelessen. Vooral als je sommen op het bord moest maken (paniek…als de rest het maar niet merkt)
Op een gegeven moment kreeg ik een wiskundeleraar, die mijn iets oudere zus (een behoorlijke wiskundekneus) in de klas had gehad.
Toen ik dus bij die leraar in de klas kwam, werd ik al meteen ook bestempelt als kneus. Ik was toen erg beledigd, dat weet ik nog goed. Ik hoefte dan ook nooit voor het bord te komen. Dat vond ik niet zo erg….maar wel de reden. Voor wiskunde had ik vaak gemiddeld een 7, dus nooit voor het bord hoeften komen sloeg eigenlijk nergens op.
Op een goede dag riep deze wiskundeleraar mij toch voor het bord. Het betrof een lastige som, dus ik was vreemd genoeg vereerd dat ik die som mocht uitwerken. Eindelijks werd de wiskundige in mij gewaardeerd, dacht ik nog. Na z’on 5 minuten bezig te zijn geweeest met de uitwerking van de som, riep de wiskundeleraar. Stop maar even Sandra. Kijk eens goed….wat bleek….in het begin over het hoofd gezien dat het antwoord eenvoudig was. Het was een breuk en onder de streep bleek gelijk aan nul. Dus ik had alleen K.n (kan niet) op het bord moeten kalken. Ik was zo boos, dat ik z’on flauwekul som kreeg. Die leraar snapte er niks van dat ik toen hevig gepikeerd naar mijn plaats terug liep!
Mensen kunnen niet zonder dreunen. Vóór het geschreven woord werd kennis al in rijmvorm overgedragen op nieuwe generaties. Door het rijmen dreunde het in de hersenen, waardoor de vitale informatie erin bleef, over de baan van de sterren aan de hemel, de maat van de seizoenen en de sporen van het trekkend wild.
De eerste Griekse dichters gebruikten die dreunende rijm in de vorm van hexameters als ik me niet vergis(Bijvoorbeeld Homerus). Ze namen dit waarschijnlijk over uit de mondelinge traditie. Dreunen is dus zeer edel, dreunen moet, ook bij tafels.
Uiteindelijk moet je zonder boek voor je, al het nodige weten. Zodat je sterft zoals je geboren bent.
@Paul: Mooi zeg! Hoewel ik die laatste zin niet helemaal kan bevatten.
Nee, ik ook niet. Met allemaal kennis in je hoofd sterf je toch echt anders dan dat je geboren wordt.
Eigenlijk best zonde, als je erover nadenkt… Ben je 80 jaar bezig geweest (als je geluk hebt) met het beetje bij beetje steeds meer begrijpen van de wereld, val je om. Wordt er net een nieuw mensje geboren die weer helemaal opnieuw moet beginnen.
Edde: een beetje kringloopachtig misschien? Wel filosofisch natuurlijk.
Je zou er bijna op gaan hopen…
Tja,
De laatste zin(aangaande mijn stukje tekst van 24 augustus); ik wil daarmee alleen zeggen dat alles tussen begin en eind weer weggevaagd wordt.Uiteindelijk wordt je weer teruggebracht tot ultieme eenvoud. Dat dreunen dient alleen het overleven. Daarna komt stilte, al was die al bij het overleven tussen de dreunende regels door te horen. Kus de pasgeborene evenzo als een dierbare dode. Kennis van leven en dood is belangrijk.
Groeten, Paul.
Waar mijn gastlog over simpel “tafels dreunen” allemaal niet toe kan leiden.
“Drie maal drie is negen; ieder zingt zijn eigen lied…”is dat geen kinderliedje? Over tafels dreunen gesproken? Of zit ik nou gewoom wat onzeker te associëreren? Maar goed dat er een website over jeugdsentiment is, anders zou iedereen wat onzeker worden.
Da’s een leuke herinnering, wat zo stonden ze letterlijk in het opgave boekie.
nog steeds moeite met 8 maal 7
Ik kan erg goed leren, maar dan al doende, dus in de praktijk. Het plichtmatig stampen wekt geen enkele interesse bij mij op.
Dit was bij mij ook de oorzaak dat ik een soort van faalangst heb ontwikkeld.
Tafels opdreunen, ja daar voelde ik mij dus helemaal niet prettig bij. Immers vond ik stampen verschrikkelijk en deed dat dus met name kort voor de les. En de tafels moesten natuurlijk en plain public worden opgezegd, dus dit voelde voor mij aan als een kruisverhoor waarbij ik het gevoel had dat iedereen mij als hoofdverdachte aanzag. Ik had hetzelfde bij referaten of als ik voor het bord moest komen om te laten zien wat ik had geleerd. Het liefst zat ik achterin, en bad dat ik niet aan de beurt kwam om een antwoord op een huiswerkvraag te moeten geven. Ik stak ook bijna nooit mijn vinger op. Ik had ook een hekel aan huiswerk en het stampen van geschiedenis- en aardrijkskundetrivia. Uiteindelijk ben ik vanwege mijn desinteresse voor het stampwerk zonder diploma van de middelbare school gegaan (gezakt op 1 onbenullig vak) en toch nog prima terecht gekomen.
Ik heb nu bijvoorbeeld dan ook een NTI studie ondernemersvaardigheden MKB liggen, ook alleen maar stampwerk, verschrikkelijk…
Achteraf gezien zou een alternatieve leerweg voor mij beter geweest zijn, maar toen was ‘men’ nog niet zo ver. In al die jaren school heeft geen enkele leraar mij duidelijk gemaakt wat er nu zo leuk of belangrijk was aan al die lesstof, behalve iets in de trant van “dat is belangrijk voor later”. Nou, dat was dus niet echt de motivator waar ik behoefte aan had.
Ik heb een 10 voor taal maar een 4 voor rekenen. En ik heb er ook een moordhekel aan.
Het enige wat een beetje lukt is optellen. Aftrekken is ook al moeilijk want dan zit je weer met lenen en zo.
Ook al heb je een makkelijke methode volgens de montesori of zo, dan snap ik er nog geen biet van. Krijg het niet in mijn kop. En tegenwoordig vergeet ik toch veel, dus, niet alleen van cijfers. Ik blijf maar bij woorden. Daar voel ik me veilig bij.
Tegenwoordig heb je calculators en excellprogramma”s, zodat je niet meer zelf hoeft te denken, maar allerlei eenvoudige sommetjes waren voor mij al “wiskunde”
Ik heb ook niet echt zo een inzicht in getallen en volgens mij heb ik af en toe wel eens het idee dat ik rekenblind ben. Daar is net zo een mooi woord voor als dat je voor leesblind dislyxie hebt, maar ik weet het woord voor rekenblind niet. Ik heb wel een braintrainer aangeschaft, zomaar voor de lol, maar de sodukoprogramma’s en de rekenprogramma’s gaan altijd fout. Misschien dat er van de 20 opdrachten 8 goed zijn. En dan krijg ik gewoon de pest in. Mijn vader was juist heel goed in rekenen. Dus, ik ben een vaderskindje, maar dat talent heb ik toch niet van hem geërfd.
Nu heb ik er geen zin meer in om nog een speciale rekencursus te gaan volgen. Als mijn huishoudboekje maar klopt dan vindt ik het allang goed (en dat hou ik bij met Excell.
Ook ik vond het wel rottig als je in een lesprogramma dan, op de huishoudschool, dat ze dan vroegen, na dat ze de uitkomst van de sommen op het bord hadden gezet, wie hoeveel foute sommen had en als ze dan vroegen wie er 1 of helemaal geen sommen goed had moest ik mijn vinger opsteken. De leraar zei dan wel dat het helemaal niet erg was, maar als je als zo de enigste in de klas maar 1 som goed had, dan voel je je toch belazerd. En dom. En het gekke is, de eerste som gaat meestal goed, maar dan moet je na gaan denken en dan gaat het fout. Net of dan mijn hersens op tilt sloegen en er niks meer door kwam. Ik was ook een middelmaatje wat betreft leren, maar vroeger bestonden er nog geen LOM scholen,en dat was voor mij ideaal geweest, een aparte leraar of lerares die speciaal in dat vak jou wat meer bijbracht en toch geduldig bleef als je het niet gelijk snapte. Maar vroeger , in de jaren zestig, toen moest je, als je niet goed meekon, naar een BLO. Bijzonder Lager Onderwijs. Maar daar zaten allemaal kinderen met het Down Syndroom, en daar is niks mis mee, maar zo zwak was ik nou ook weer niet, het ging maar om één probleem. (Ik geloof trouwens dat rekenblind calculexie heet, als ik het goed heb )
Tafels dreunen? Vond ik altijd heerlijk om te doen en nog steeds wel ja en het lijkt wel idd of het vroeger er meer en beter ingestampt werd dan nu ja!
Ik keek nog naar een filmpje van Andre van Duin met Frans van Dusschoten (r.i.p) op youtube waarbij Frans onderwijzer speelde en Andre kind in de klas en nu komt het:
Frans: Hoeveel is 13 + 7?????? Andre: Ehm…..effe wachten hoor…ehmmmmm Frans: Nou, kom op dat is 20!!!!! Andre: En gisteren zei U nog dat 12 + 8 twintig was…nou ja
Heeft niets met tafels te maken maar wel met rekenen!!!!
Semi-off-topic: Waar ik me aan kan ergeren is dat veel mensen op een kaart hun vakantieplek, de plaats waar ze wonen of een andere willekeurige plaats niet kunnen aanwijzen. Levert wel lachwekkende beelden op maar ik vind het een trieste zaak. Da’s gewoon topografie en dat kreeg je toch op de lagere (nu basis) school? Hou mij een kaart voor en ik wijs zo aan waar welk land ligt en welke plaats. Heel kleine plaatsjes, gehuchten en buurtschappen wordt lastig, de rest lukt prima.
Weet iemand waar ik die tafelpen kan kopen? groetjes barbara
Een tafelpen, niet te koop, althans niet in de winkel, wel misschien op Marktplaats.
@EE; waar blijft dat log over de Tafelpen??
Welke tafel staat er eigenlijk op de afbeelding?
;)
@Joke61: ik denk dat het er niet meer van gaat komen maar dat ik Sentiment ga vragen hier een foto van mijn zeldzame laat moderne tafelpen te plaatsen.
De tafel van 9 3/4….?
En dat staat allemaal in de krant
van Tafeltjesland
van Tafeltjesland
ps:
2 plus 3 is zes
wie oh wie…..