Het Ponyconcours
Link naar dit artikel Op woensdag 23 augustus 2006 geschreven door eirrah
Toen ik een jaar of tien was werd in ons dorp de ponyclub opgericht. Aanvankelijk een ongeordend zootje van jongens en meisjes die nog nooit van dressuur hadden gehoord. Maar enkele maanden later namen we met een officieel achttal deel aan het ponyconcours te Eersel.
Onze club had nog geen geld voor echte caps en uniforme kleding, maar dat mocht de pret niet drukken. In de daarop volgende jaren kwamen we steeds keuriger tevoorschijn op de concoursen.
De jaren ’70 waren in Brabant de topjaren voor de ponyclubs. Meestal waren het onderdelen van een zogenaamde landelijke rijvereniging. Je had maar liefst vier klassen die allemaal te maken hadden met de schofthoogte van de pony. De A klasse met die kleine Shetlanders tot 1.17m, de B klassen tot 1.27, de C klasse tot 1.37 en de D klasse tot 1.47 (daarboven waren het paarden).
Een beetje ponyclub had tenminste twee achttallen (A klasse en BCD klasse) die als groep een dressuurproef aflegden (zie foto). Dat had je ook voor viertallen. Daarnaast deden de meeste ruitertjes ook mee aan het individuele dressuur (per klasse apart ingedeeld in Licht, Midden en Zwaar, twaalf klassen dus), sommigen deden mee aan het springen en een enkeling aan het aangespannen rijden voor karretjes.
Het hoogtepunt van zo’n ponyconcours was de parade rond twee uur ’s middags. Alle acht- en viertallen kwamen dan gezamenlijk in marsmuziek het hoofdterrein oprijden om daar te worden opgesteld voor de prijsuitreiking. Het tempo werd bepaald door de BCD achttallen, dus moesten de achttallen met A pony’s alle zeilen bijzetten om de aansluiting te houden en dat gaf vaak een komisch effect.
Zelf was ik tot mijn veertiende lid van de ponyclub en heb ik de nodige concoursen meegemaakt (daarna tot mijn 19 ook bij de grote paarden). Het was een fantastisch gebeuren dat op zaterdag begon met het wassen en invlechten van de pony. Op zondagmorgen vroeg uit de veren om de pony’s in te laden op een grote veewagen (of we gingen te paard als het minder dan 10 km was) zodat je rond half tien op het concoursterrein was waar de wedstrijden meestal om tien uur begonnen. Tussen vier en zes keerde de hele club dan weer huiswaarts met de buit aan bekers en rozetten.
De oranje rozet was voor een eerste plaats, maar de kleuren van de andere rozetten ben ik vergeten. Er is vast nog iemand die weet welke kleur bij de volgende plaatsen hoorde.
19 reacties op “Het Ponyconcours”
Laat een reactie achter
...
@eirrah, leuk om te lezen, je verhaal!
Helaas kan ik je niet helpen met de kleuren van de rozetten.
Ik was/ben een beetje bang voor paarden en pony’s, en heb er dus zelfs nooit op één gezeten.
Het enige dat ik had met paarden was…rookvlees
Zal ik zelf nooit meer kopen.
Ieder jaar ga ik naar het Concours Hippique in het Haarlemmermeerse bos. Beetje rondkijken en met een uurtje weer naar huis, ik heb niks met paarden, sorry
Maar wel een leuk persoonlijk herinnerings verhaal hoor @eirrah
Nou, dit is nou echt een leuk onderwerp!! Wij hadden nog geen 200 meter verderop van huis een Ijslands ponycentrum, ik zat daar bijna elke dag om te helpen als er weer een groep moest rijden, er zaten voornamelijk meisjes op, waarom weet ik ook nog steeds niet! Ik begon met rijden toen ik een jaar of zeven was en heb dat volgehouden tot mijn zeventiende jaar, toen werd dansles belangrijker! Ook een leuk onderwerp voor jeugdsentimenten misschien? Ik heb wel van die rozetten allemaal gewonnen in die tijd, ik weet helaas niet meer waar ze zijn, ze waren wel blauw en rood en groen, dat weet ik nog wel, maar welke prijzen dat waren????geen idee meer! Wel heb ik ooit mijn B-diploma ermee gehaald en dan kreeg je een rood diploma met zwarte letters erop! Alles hing toen boven mijn bed met de poster van John Travolta ernaast
Ja, die paardjes waren toen heel belangrijk voor mij, nu is dat erg verwaterd maar ik denk er nog met veel plezier aan terug, ook de ponykampen midden in de zomer….helemaal zwart kwam je thuis door de bos-en strandritten, de zomers waren toen nog heet dus je had nog een rijbroek met rijlaarzen aan! Dat ponycentrum heette toen Ijslands Ponycentrum Gladur, misschien dat er nog reacties komen van personen die ook ooit met deze manege te maken gehad hebben? Ik weet zelfs nog een heleboel ponynamen maar dat zijn er zoveel dat ik ze maar voor mezelf hou! Paarden zijn nog steeds wel leuk, behalve als ze op je tenen gaan staan!!!!! groetjes judith
@Judith: er is al een gastlog over Dansles geschreven. Even zoeken in het archief
Nee, zelf nooit op een paard of pony gezeten; was bang dat ik er af zou vallen. Twee jaar geleden was ik met een groepje mensen in midden Frankrijk en daarvan ging een beperkt groepje, ongeoefend paardrijden. Dat je zoiets beslist niet moet doen en zeker niet zonder professionele begeleiding werd duidelijk toen een van de deelnemers door het paard afgeworpen werd. gelukkig heeft hij er niets van overgehouden, maar de schrik zat er goed in. Ik weet eigenlijk niet of dat ook voor pony’s geldt, dat zijn een soort minipaarden.
Om in te haken op Judith; om de een of andere reden zijn het bijna altijd meisjes die aan paard- of ponyrijden meedoen. Mijn zusje zat ook op paardrijden, maar ik heb er geen moment aan gedacht om ook te gaan paardrijden
Ik wilde vroeger altijd heel graag op paardrijden, dat leek me zo leuk (toch zeker als je de Tina las) maar het mocht niet.
Mijn dochter heeft het een aantal jaren geleden geprobeerd en kreeg een D-pony toegewezen, geloof me Frank niks mini aan hoor! ze zijn 1 slag kleiner dan paarden, maar ze vond het toch best wel eng en is ermee gestopt.
Ik denk ook dat in de dorpen meer paard gereden wordt dan in de stad, daar is immers meer ruimte om te rijden, de manege’s die er zijn liggen ook vaak aan de rand van een stad.
Weet je de kleuren van de rozetten zijn nog steeds hetzelfde :
oranje is eerste plaats
rood is tweede plaats
wit is derde plaats
blauw is vierde plaats
groen is vijfde plaats
paars is zesde plaats
bruin is zevende plaats
roze is achtste plaats en lager
Ik organiseer samen met een aantal mensen al een paar jaar een grote paardenkeuring in Exloo ( bij mij om de hoek ) voor Arabische Volbloeden.
Had vroeger niks met paarden maar ben er door wederhelft in gerold. Heb nu zelf ook Arabische Volbloeden, gisteren is mijn nieuwe hengst gearriveerd. Hij is lief ….
Oh ja, om Arabieren hangt een elitair sfeertje maar zoals je ziet kan een gewoon onderwijzertje
er ook mee in de weer zijn.
Herinner me bij dit onderwerp ineens weer een kleurwedstrijd waar ik en mijn vriendin vroeger aan meededen.We waren toen en jaar of 9-10 jaar en hadden enorm onze best gedaan om de kleurplaat zo mooi mogelijk te maken. Immers; de hoofdprijs was een eigen PONY!
De wedstijd werkte als volgt: Iedere week werden er in het centrum van de stad lijsten opgehangen met daarop de namen van de kinderen die waren afgevallen. Mijn vriendin en ik fietsten er speciaal iedere week op uit om (heel zenuwwachtig)te kijken of onze naam op de lijst stond. Daar dit al weken niet het geval was, dachten wij dat de pony zo goed als “in the pocket” was. Maar opeens waren er geen lijsten meer, en niemand die nog repte over het winnen van een pony? De hele wedstrijd bleek uiteindelijk bedrog te zijn.
Mijn vriendin en ik hadden in gedachte al van alles bedacht wat we met onze eigen pony zouden doen……hoe gemeen van z’on wedstrijdorganisator……Jeugdtrauma
Ik heb als jong meisje nooit paard of pony gereden (muv de pony die je altijd meekreeg in Ponypark Slagharen).Wat een geleur was dat altijd….z’on beest wat niet mee wilde lopen. Gelukkig is dat door het Ponypark nu afgeschaft!
Op de middelbare school voor het eerst (en laatst) op een pony gezeten.
Een nogal sportief klasgenootje ging altijd paardrijden in het buitengebied. Ze nodigde mij en mijn vriendin uit om een middagje met haar mee te gaan rijden door de bossen en weilanden. Ze huurde dan een paard bij een of andere plaatselijke boer. Dat kon toen zomaar? Paardrijervaring werd niet naar gevraagd?
Omdat dit meisje goed kon paardrijden nam ze het mooiste en pittigste paard van stal. Ik en mijn vriendin schrokken nogal van de hoogte van het beest. Daarom wij gauw een pony uitgekozen. mijn pony heette EUREKA…geen flauw idee waarom dat beest die naam had gekregen. Het enigste waar het beest in geinteresseerd was, waren distels ed in de berm en sloot. Terwijl dat sportieve meisje de blits maakte met black beauty, probeerde ik met alle macht op de rug van Eureka te blijven zitten terwijl het beest zich te goed deed aan alle groen in de sloot.
Op een gegeven moment waren de beide vriendinnen uit zicht, terwijl ik al een eeuwigheid met die knol in de berm stond. Toen opeens kwam het…de knol kreeg waarschijnlijk een EUREKA gevoel….zijn kop ging omhoog en daar ging hij, …in gallop en toen staads sneller en sneller (op hol)….ik kon mij nog net aan zijn manen vasthouden. Hij rende zomaar een drukke voorangsweg over…ik deed mijn ogen dicht…en hoorde piepende remmen. Wat er daarna gebeurde. Geen idee. Toen ik weer durfte te kijken, bleek dat de knol mij weer op de boerderij had gebracht.
Ponyrijden…echt niks voor mij.
Ik heb daarna trouwens nog dagen zo gelopen alsof ik nog steeds op dat “paard”zat. Spierpijn!!!!
@Sandra: wat een verhaal! twee jeugdtrauma’s en allebei met pony’s! Dat kan geen toeval meer zijn! Ponyrijden is niet aan jou besteed
@Sandra, hahaha wat een verhaal. Herken er wel bepaalde dingen in, b.v. dat in de berm grazen en het terugkeren naar de stal. Ze voelen het volgens mij gewoon als je (nog) geen overwicht op ze hebt. Wij hadden hier in de randstad Klaas die aan de Weesperzijde zat en waar je Shetland pony’s kon huren voor drie gulden vijftig per uur. Ik was 7, ging met mijn oudere zus mee (een ervaren amazone) maar had zelf nog nooit op zo’n knol gezeten. Enfin, de rest van het verhaal komt redelijk overeen met jouw relaas.
Later, toen ik 11 jaar was, werden we door mijn ouders twee weken op paardenkamp gestuurd in Leende. Ze lagen in die zomer van ‘74 in scheiding en hadden denk ik wat ruimte nodig bij alle perikelen. Tijdens dat paardenkamp heb ik echt in no time leren rijden. Als ik achteraf bedenk hoe dat toendertijd ging, werd gelijk op een groot paard (geen pony) gezet en mocht meteen mee op de buitenritten in het bos. Zonder cap, of rijbroek, ik had alleen een zweepje. Toch was dat een heerlijke vakantie en als ik mijn dagboek uit die tijd bekijk zie ik steeds twee namen met getekende hartjes erbij opdoemen “Sunbeam” en “Donny”. Wat meisjes met paarden hebben begrijp ik wel. Allereerst het feit dat je zo’n groot dier kunt leren bedwingen en sturen (machtig gevoel voor een jong meisje) en inderdaad zeker ook die paardenverhalen uit de Tina.
Ik rijd na al die jaren nog steeds, hier op de manege. Maar vroeger was ik een echt paardenmeisje: altijd rondhangen op de manegen, stallen uit mestend en hopend dat je even mocht rijden. Daarna had ik verzorgponies. Aangezien ik vlakbij het strand, bos en duinen woonde was dit natuurlijk het summum. Helaas wilden mijn ouders geen pony voor me aanschaffen, dus bleef ik aangewezen op verzorgponies. Was niet heel erg, hoor. Nu begrijp ik het ook wel: het is toch een hele verantwoording en ook de kosten zijn hoog.
Nu rijd ik elke week een uurtje in de manegebak wat ik prima vindt, hoewel de droom van een eigen paard nog altijd bestaat…
Op de boerderij hadden we pre-tractor periode een paard, Avolanda heette ze. Mijn vader vond dat te “mooi” en noemde haar Sietse. Hop Sietse klonk gemakkelijker in de mond dan Hop Avolanda. Ik heb een keer op de rug van Sietse ex-Avolanda gezeten, in de stal, en dat was mijn concours hippique!!
Het is de nationale Groninger dag, 28 augustus. Daar komen altijd paarden bij!! Hop Avolanda en Sietse dan maar.
Ja ik was ook een paardenmeisje, totdat ik 14 was en op dansles ging! Ook deed ik mee aan wedstrijden; jeugdvereniging Kwiksilver, van Manege de Prinsenstad tussen R’dam en Delft. Wel eens wat gewonnen; die rozetten komen me bekend voor! Nog steeds mijn droom een eigen paard…wie weet…
Goh Sandra67 wat heb ik zitten lachen om jou verhaal, ik heb trouwens ook zoiets meegemaakt hoor, je bent echt niet de enige…Ik reed met de groep richting het strand van Bergen aan Zee en reed op mijn lievelingspony Iskander. Ik kon hem heel goed aan alleen die ene keer niet…..Iedereen ging het strand op en die eigenwijze van mij maakte direct rechtsomkeert alsof hij zeggen wilde: ja daaaaaaaaaag, ik heb geen zin vandaag hierin!!! Uiteindelijk toch op het strand gekomen en toen gingen we met zijn allen in galop, hij ging zo snel dat ik hem op een gegeven moment niet meer hield en meneer zelf ging stoppen achter een strandhuisje (remmend)ik kwam met mijn dure paardrijlaarzen langs prikkeldraad en tsja,ik dook er overheen, zo in de strohalmen en meneer stond nog stil voor het prikkeldraad….. huilen daarna natuurlijk van schrik…ik mocht overstappen op een andere pony waar het wel goed mee ging en een ouder meisje nam hem over hen heeft hem een goed standje gegeven hoor! Echt iets om nooooit meer te vergeten….al ben je nog zo ervaren, als een pony iets anders wil dan jij doe je er helemaal niets tegen soms, helaas….net als pubers die niet luisteren willen….maar dat is een ander verhaal!!!!!!
My Kindom for a horse…
Ben mijn hele leven dól op paarden geweest, ik zat eerder op een ponyrug, dan dat ik liep….!!! Ik heb dus ook jaren lang gereden, zowel dressuur, Western, springen, maar mijn hart ging toch het meest uit naar de buitenritten.Ongecompliceerd en vrij, goddelijk. Mijn lievelingsrassen om op te rijden zijn de Friesen,de Tinkers en de Fjordenpaarden. Lekkere robuuste, stoere paarden. Toen ik een jaar of 14 was, mocht ik een pony onderhouden en berijden, dat was een prachtige grijze kruizing Welshmountainpony /Arabisch Volbloedmerrie.Zelden zo’n intens lief dier meegemaakt als zij….
helaas door rugklachten rijdt ik al jaren niet meer, maar mijn liefde voor paarden zit gewoon in mijn bloed en zal nooit weggaan…!!!!
Leuk onderwerp
Wij gaan nog steeds elk weekend op wedstrijd en vlechten en wassen dat het een lust voor het oog is.
En natuurlijk kei trots op dochterlief als zij de ring in komt.
Kijk maar eens op http://www.meierijertjes.nl
Groeten Leon
Ik heb helemaal niets met pony’s of paarden. Ze zijn me te groot en ik vertrouw ze niet.
‘k Heb nog wel een leuke spreuk mbt deze viervoeters:
‘benader een bok nooit van voren, een paard nooit van achteren en een dwaas van geen enkele kant’