Bij opa in de schuur
Link naar dit artikel Op vrijdag 25 augustus 2006 geschreven door Christian
Op bezoek bij opa en oma, dan was het schuurtje van opa een waar kinderparadijs! Dat kleine, slecht verlichte werkplaatsje stond immers vol met allerlei spulletjes waar je goed mee kon spelen. Maar je moest van oma natuurlijk wel uitkijken voor scherpe randjes…
Net als veel Waalwijkers was mijn opa van huis uit schoenmaker. In het schuurtje lapten die zelf nog wel wat schoenen. En opa knutselde er verder ook lustig op los. Regelmatig kregen we een houten modelvliegtuigje of auto mee naar huis. Voor oma had hij al talloze kleine figuureendjes uitgezaagd. Leuk voor op de vensterbank.
Maar wij zaten toch liever gewoon in de schuur. Tenminste als die niet op slot was gedaan! Aan het plafond hingen allerlei glazen potjes met spijkertjes en ander klein spul. Aan de wand waren hamers, tangen, zagen en nog veel meer dingen geklemd. We kenden het allemaal niet, maar het zag er interessant uit.
Als je geluk had, dan mocht je opa ‘helpen’. In een plankje mocht je dan rustig zoveel spijkers slaan als je wilde. Dat was dan voor oma. Wat zal ze blij zijn geweest met het zoveelste ‘kunstwerk’ van ons!
Kwamen jullie ook graag in de schuur bij opa?
20 reacties op “Bij opa in de schuur”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
Mijn opa had geen schuurtje; opa en oma woonden in een benedenwoning in Amsterdam vlak bij de Rijnstraat (nieuw-Zuid); wel hadden ze een kelder waar ik - toen ik nog klein was - met neven en nichten speelde. Pingpongen en met m’n nichtje praten in de “herenkamer” Een muf, vochtige kamer met oud tapijt en nog oudere meubelen. Ik kan de geur nog tevoorschijn toveren. Het was een vertrouwde lucht. De lucht van bij opa en oma op visite…
Mijn Opa was dood toen ik ter wereld kwam, maar mijn Oma had “zijn” schuurtje helemaal in takt gehouden en het heeft er altijd gestaan totdat mijn Oma zelf overleed. We mochten in het schuurtje spelen en “rommelen” zoals Oma altijd zei.
Mijn Opa was handig want die maakte van blik zijn eigen treinen en daar stonden er ook wat van in het schuurtje.
Ach nu ik zo in mijn achtertuin kijk zie ik dat ik toch veel van mijn Opa’s schuurtje heb opgestoken. Ik bewaar ook spijkers en schroeven in oude Hak potjes.
Mooi beschreven, Christian!
Ik waan me zo weer bij opa en oma achter.
Dat daar een schuurtje was is zeker, wat er in stond, ik weet het niet meer.
Ongetwijfeld veel tuingereedschap (opa was hovenier) en - dat weet ik nog wel- een grote bus kippenvoer. Want opa had een kippenhok en wij, de kleinkinderen mochten helpen met kippen voeren. Je kleine handje in de bus en strooien maar.
Opa liet ze dan los op het plaatsje. Ik denk dat hij ondertussen de eieren uit het hok ging halen.
Eens in de zoveel tijd slachtte opa een kip. Daar mochten wij niet bij zijn. Ga maar naar oma, zei hij dan, dat is niet voor kinderogen bestemd.
Opa had trouwens ook duiven in een duiventil hoog tegen de zijmuur van het huis.
Als ik er aan terug denk leefden opa en oma eigenlijk nog in een soort Ot en Sientijd.
Geen warm water, een aangebouwd hokje als toilet achter het huis, koken op een petroleumstel..
Ach, begin over het schuurtje van opa en ik ben weer dat kleine meisje, veilig aan opa’s grote hand, wandelend door het dorp…
Ach ja, ik had ook zo’n opa met schuurtje. Mijn grootouders woonden in Abcoude langs het Gein en hij had daar naast het water zijn werkplaats. Hij was geen schoenmaker maar fietsenmaker en zoals Christian het omschrijft was het precies! Die glazen potjes (maar dan met ventieltjes en zo), tangen en ander gereedschap aan de muren. Ik was er niet weg te slaan. Ook de geur van fietssmeer is me bijgebleven en dat mijn opa op zondag in zijn besmeurde werkjas rondliep en mijn oma daarom steeds op hem mopperde.
Toen ik klein was woonde mijn opa in Zwitserland, dus dar kwamen we niet dagelijks, maar mijn opa was altijd zeer creatief aan het knutselen, zo heeft hij voor mij toen ik zes was een hele houten poppenkast in elkaar getimmerd compleet met verlichting en gordijntjes. Dat dat ding onverwoestbaar is blijkt wel uit het feit dat hij nog steeds bij mij op zolder staat. Alleen is hij niet meer in gebruik. Waar mijn opa al die creatieve dingen deed weet ik niet, hij had er geloof ik een speciaal kamertje voor en hij bewaarde van alles wat hij wel voor zijn hobby kon gebruiken, zoals inpakpapier en allerlei soorten stukjes karton en noem maar op. Daarnaast kon hij ook niet onverdienstelijk schilderen; in mijn huiskamer hangt een creatie van hem.
Afgelopen maandag heb ik mijn vader begraven. Hij was een opa zoals hierboven beschreven. Zijn kleinkinderen mochten altijd in de schuur rommelen. Lekker met een grote zaag kartonnen dozen doorzagen. Spijkers slaan in een schoenendoos. Figuurzagen. Gevaarlijk riepen bezorgde ouders, oma, tante en oom. Maar nee, “dan leren ze ook hoe dat is…” was het antwoord. De schuur staat er nu verlaten bij. En echt er ligt van alles in. Mijn vader bewaarde alles en kon ook alles gebruiken. Een vindingrijke man! Hij verzon van alles. Jampotjes met de deksel vast geschroefd aan een plank. Laden vol rechtgeslagen spijkers, schroeven, latjes, oude scheerapparaten, noem maar op. Vooral ook veel breed plakband. Daar kan je veel meerepareren. Zelfs een kapotte broekzak werd even met plakband geplakt (en dat voor een kleermaker!) Wat is het voor mij nu herkenbaar en toevallig? dat de web-log nu hier over gaat. Geweldig! Mooie herinneringen.
@Sue Ellen, sterkte met het verlies!
Gelukkig dat jullie wel hele mooie herinneringen aan je vader hebben.
Hoi (Sue) Ellen, wat een lief stukje … over een lieve vader.
Eigenlijk zouden we dit log ‘Bij (o)pa in de schuur’ kunnen noemen.
Mijn opa van moeders kant had ook een rommelschuurtje, niet om te knutselen, maar een schuurtje waar van alles op tuingebied stond. De gekste antieke tuingereedschappen, plantenpotjes, kweekrommeltjes, bamboestokken etc.
Helpen kon of mocht niet, mijn opa tuinde als de kleinkinderen er niet waren. Maar ik vond het wel altijd leuk om daar in die schuur rond te struinen. Heerlijke ouwe geur!
Bovendien stond daar ook de Solex van mijn oma en de brommer van mijn opa. Welk merk? Geen idee. Op die brommer en de solex lagen van die grote zware leren jassen die men vroeger op deze voertuigen aan had. Ook de gekke helm (grijs/wit) ontbrak niet.
Ik mocht er alleen naar kijken en vooral niet aankomen bang dat zij waren dat de brommer of het solexje om zouden vallen.
@ Seu Ellen, gecondoleerd met het verlies van je vader.
En wat je zegt over toeval betreffende het onderwerp van dit log….toevallige dingen komen op JS echt heel vaak voor. Soms vind ik dat wel eens spooky
Bij dit onderwerp moest ik gek genoeg ook eerder denken aan het schuurtje van mijn (jong) overleden vader, ipv aan de schuur van mijn opa.
Ik herinner me de schuur van mijn opa ook niet? Alleen de kolenkit in de tuin en konijnenhokken (deze diertjes verdwenen af en toe ineens, met name rond de kerst
Als ik aan mijn vader denk dan denk ik aan zijn kanariepietjes. Wij hadden maar een heel klein schuurtje, en de helft ervan was omgebouwd tot voliere. Niks geen luxe. Er was een deel van de buitenmuur gesloopt en daar zat gaas voor. Als je het schuurtje binnenkwam rook je de vogels meteen. Eeen geur-mix van schelpenzand en vogelpoep zal ik niet gauw vergeten. Af en toe mocht ik ook in de voliere….om water en voer bij te vullen. Als je er weer uit kwam, moest je altijd uitkijken dat er geen vogeltjes ontsnapten. En al die losdwarelende donsveertjes vond ik als kind ook er leuk.
In het overgebleven stukje schuur had mijn vader een werktafel. Herinner me nog dat ik toen ik een jaar of 3-4 was, druk bezig was om een houten autootje voor mijn broertje te maken, samen met mijn vader. En de wieletjes maakte ik van punaises die ik maar niet in dat houtblokje gedrukt kreeg.
Aan de bankschroef mocht ik natuurlijk nooit komen, maar dat deed ik stiekem toch. En maar open en dicht draaien, geweldig vond ik dat.
Herinner me ineens ook, dat ze bij een vriendinnetje ook z’on zelfde formaat schuur hadden. Echter zonder voliere en dus veel ruimer. Die was bovebdien “eng” opgeruimd zodat er nog ruimte was voor een schommel. Dan moest je de schuurdeur open zetten en dan schommelde je vanuit de deuropening van de schuur. Dat was superleuk.
@Sue Ellen: Fijn dat deze log goede herinneringen bij je naar boven bracht. Sterkte met het verwerken van het verlies van je vader!
@Sandra67: Ja, zo’n schommel hadden wij thuis ook! Dat ding ging rakelings langs de kanten van de deur. Samen met mijn broer - de een zittend, de ander staand daarachter - en dan zo hard mogelijk, tot het plafond. Je moet er niet aan denken wat er allemaal met die kleine kinderhandjes had kunnen gebeuren…
Mmmmmm, geen schuur maar een zijkamer en een zolder vol met allerlei dingetjes. Het was een huis met allerlei hoekjes en gaatjes. Een mooie toog met links en rechts servieskastjes met glas in lood raampjes en verlichting. Een oude kat die daarop lag te slapen.
Een oude pickup met singeltjes waarop ik singeltjes draaien die ik normaal niet leuk vond maar het paste in dat donkere bruine huis ( Amsterdam Huilt van Rika Jansen en Take Five van Dave Brubeck ).
Opa schilderde en dus lagen er kwastjes, doeken en verf waarmee ik mocht spelen.
Verstoppertje. En overal boeken …..
Er hing ook een speciale geur …. prettig muf is beste omschrijving.
@ Wat een lieve reacties!
‘k Heb inmiddels foto’s gemaakt van die schuur en de inhoud van wat laden. Ook dat is sentiment.
Sue Ellen: sterkte en dat je de heerlijke herinneringen mag houden. Bewaren en weer gebruiken is een kenmerk voor de “oorlogsgeneratie” niet waar? Niet wat wegdoen, je weet maar nooit.
Ik heb mijn beide opaatjes nooit gekend helaas, mijn ene opa stierf toen ik net twee jaar oud was, ik was zijn oudste kleinkind en dan is het toch wel jammer, maar ik weet niet beter! Mijn vader is pas 67 en heeft 5 kleinkinderen waarvan 2 van mij en 3 van mijn pas overleden broer. Tsja, en dan dat schuurtje van hem he? Nou ja, zeg maar SCHUUR hoor, alles moet staan zoals hij het wil, het is echt zijn schuurtje met zijn rommeltjes, de grasmaaier, zijn werkbank met keurige bakjes gevuld met schroefjes,spijkertjes,moertjes en weet ik wat allemaal,fietsen,spartamet,tuingereedschap,regenlaarzen,compressor (als we langskomen worden de auto- of fietsbanden even opgeblazen!!!)hij kan zich er goed in terugtrekken en lekker gewoon opa zijn in de schuur, jaja, leuk om te zien, en als de kleinkinderen komen houdt hij alles goed in de gaten maar hij is trots om alles te laten zien wat er allemaal staat…..
@Sue Ellen heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van je vader.Gelukkig hebben jullie buiten de tastbare dingen ook mooie herinneringen.
Mijn opa had ook geen schuur maar een zolder en wat voor een. Daar was het een waar kinderparadijs je vond er van alles van een treinbaan tot schommel. Alles kon en mocht we hebben met neefjes en nichtjes heel wat lol gehad daar boven. Later toen we te groot werden voor bepaalde dingen heeft opa de helft van de zolder omgebouwd tot parkieten voliere en ook daar konden we altijd bij helpen. Hij is al heel wat jaartjes overleden maar kan me hem nog precies voor me halen
als ik bij mijn opa kwam die was schoenmaker vroeger werkte ik graag met hem mee kreeg van hem een oude schoen en die mocht ik in mijn belevenis maken elke keer vdat ik bij opa en oma kwam hielp ik opa mee
mijn herinnering aan een schuurtje is een beetje anders,mijn vriendin’s opa riep mij een keer om even te kijken in zijn schuur.ik vroeg nog :”zijn er jonge konijntjes”?dat niet, werd er gezegd.dus ik kijken,en wat was er wel?er hingen GEVILDE konijnen!!!!ik vergeet dat nooit weer.
Kwam weer even hier verzeild …. en las de stukjes nog eens door. Het zijn ook alweer herinneringen geworden. Het schuurtje van mijn vader is nog steeds hetzelfde. Het schuurtje van opa. Vol met troep. Ik ben er niet meer in geweest. Mijn moeder kijkt er af en toe even in. En de kleinkinderen weten er goed de weg in. O, daar bewaarde opa dat en dat. Ze weten het precies. Wat zijn die schuurtjes toch heerlijk! Voorlopig gooien we niets weg uit opa’s schuurtje. Je kan nooit weten ….