Verlegen…
Link naar dit artikel Op maandag 28 augustus 2006 geschreven door Lia
Een enkele keer kom ik er nog eentje tegen, zo’n verlegen kind als ik vroeger was. Gelukkig zijn de meeste kinderen tegenwoordig een stuk vrijer.
Ik zag bijvoorbeeld al op tegen het bezoek van een oom of een tante.
Die wilden altijd van alles van me weten: of het goed ging op school en of ik een nieuwe jurk had en of die mooie krullen wel echt van mijzelf waren??
En ik, ik zweeg in alle talen, verlegen starend naar mijn schoenen, hopend dat deze bezoeking snel voorbij zou zijn…
Sommige mensen namen daar geen genoegen mee. Die vroegen of ik misschien mijn tong verloren had of ze zeiden -licht verwijtend- tegen mijn moeder: “Wat is ze verlegen, hè?”
Ook bij vreemde mensen thuis voelde ik me niet snel op mijn gemak: ik heb eens een uur lang mijn (o zo nodige!) plas op zitten houden omdat ik niet durfde vragen waar de WC was. Onverwachte situaties, nieuwe mensen in mijn leven, voor mij waren het redenen om in mijn schulp te kruipen en daar bij voorkeur niet meer uit te komen.
Met de jaren sleet de verlegenheid, tegenwoordig kunnen nog maar weinig mensen zich voorstellen dat ik ooit zo’n bedeesd grietje was.
Toch ben ik soms van binnen nog steeds datzelfde kind, dat het liefst zich achter moeders rokken zou verstoppen….
Hoe was jij als kind?
33 reacties op “Verlegen…”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
@Lia, het verhaal zou door mij geschreven kunnen zijn. Zó herkenbaar!
Op visite gaan: tantes en ooms een hand of kus moeten geven brr, de hele tijd bij je moeder op schoot blijven zitten of als je bij de grote tafel zat tussen je moeder en de rugleuning van de stoel. Als je maar niet gezien werd, als er maar niets aan je gevraagd werd en dat je maar niets hoefde te antwoorden.
En als ik niet antwoordde dan antwoordde mijn moeder wel voor mij.
Wat duurde het vroeger lang voordat ik een beetje gewend was en ‘los’ kwam.
Mijn moeder noemde dit niet verlegen maar bleu.
Volgens mij zit dit bleu zijn in de genen, mijn kids waren ook zo.
Bij mij is het gelukkig goed gekomen (alhoewel ik me heel soms nog wel moet toespreken), en omdat ik het gedrag van mijn kinderen zo goed begrijp zal ik ook nooit in het openbaar zeggen dat zij zo verlegen of bleu zijn.
Het verlegen zijn gaat echt over als ze wat ouder zijn.
Vroeger vond ik vaders ook eng. Waarom? Geen idee. Als ik bij een vriendinnetje ging spelen dan vroeg ik altijd of haar vader thuis was. Als de vader thuis was dan ging ik daar niet spelen.
Ook het spelen onder het zicht van een moeder vond ik moeilijk. Voelde me bekeken en kon niet mijzelf zijn of in het spel met bijv. de poppen opgaan.
Net als bij Lia kunnen mensen mij niet voorstellen als een verlegen grietje en ook ik ben dat van binnen ook nog wel. Ben goed in verbergen.
Ook ik heken mij in dit stukje. Ik was ok zooooon superverlegen kind.
Ik durfte nooit iets te zeggen tegen volwassenen (ouders van andere kinderen), en tegen een leraar sprak ik alleen als het echt niet anders kon. Volwassenen waren gewoon niet zo mijn favoriet vroeger(muv opa/oma en vader moeder).
Tegen kinderen daarentegen sprak ik voluit en was ik absoluut niet verlegen. Ik had ook best veel vriendjes/vriendinnetjes daardoor.
Bij dit onderwerp hoort eigenlijk ook het verschijnsel…”niet voor jezelf durven opkomen”
Herinner me nog steeds de nodige akelige opmerkingen van enkele tantes vroeger. Vaak echt supergemeen als ik eraan terug denk. Maar ik durfte ja toch niks terug te zeggen als kind dus ze konden gerust hun gang gaan. Kan ik nu nog ontzettend boos over worden. Wat laf toch om een kind te kleineren.
Nu ik “volwassen” bent overvalt het verlegen zijn mij nog wel eens onverwachts. Kan soms ineens gaan blozen en dan baal ik daar van. Dan zeg ik altijd maar “ach let maar even niet op mij, ik heb even last van een vlaag van verlegenheid.
Vind het nog steeds vervelend om bijv in een groep te (moeten)praten, zoals bij vergaderingen. Ben ook altijd blij als mijn praatje er weer opzit
Vonden jullie het trouwens ook zo erg om bij anderen te moeten eten? Ik was echt zo verlegen/ bang dat ik zou knoeien. Of erger nog…ik zou het niet lusten. Want dat durfte ik dan helemaal niet te zeggen!
Hoe raar kan het lopen.
Was vroeger best verlegen en kon niet zo goed voor mezelf opkomen.
Een spreekbeurt bezorgde me maandenlang nachtmerries ….
Nu ben ik onderwijzer en praat de hele dag voor een groep zeer kritische ( want pubers ) kinderen.
Ook praten voor een groep volwassenen ( afscheidsavond voor 200 man ) gaat me goed af. Weet niet wanneer het omslagpunt kwam. Ik denk, dat het kwam omdat ik het. met pijn en moeite en lood in de schoenen, deed en dat het werkte.
Kan me wel verplaatsen in kinderen die er moeite mee hebben en zal ze ook niet dwingen tot spreekbeurten ( waarom dat altijd moet snap ik niet ) , ze mogen ook een boekbespreking maken of zo ….
Zij happy … ik happy ….
Mensen die mij nu zien zullen het niet geloven maar ik had ook als kind vlagen van verlegenheid. Bij bekenden (kinderen, kennissen van mijn ouders)kon ik mijzelf zijn maar bij vreemden zei ik niets en deed ik niets. In mij zit ook nog steeds ergens dat verlegen jongetje dat het liefst op zichzelf bezig is in zijn eigen wereldje, maar het grootste gedeelte is mega-extravert en maakt tegenwoordig makkelijk contact. Hoezo tegenstrijdig maar toch echt zo. Misschien is dat extraverte wel een volwassen schild om dat verlegen jongetje af te schermen.
@Sandra67: bij andere eten: vond ik ook erg.
Niet alleen om wat ik moest eten, maar ook om de gewoontes van de mensen bij wie ik at. Eerst het vlees eten, mag je je eten doorelkaar prakken, het eten van je toetje uit hetzelfde bord als waar je de warme maaltijd van had gegeten, moet je je bord leeg eten, bidden voor het eten?
Wat kun je als kind toch onzeker en verlegen zijn.
Gelukkig was ik, zo te lezen, niet de enigste.
Ik was niet verlegen, kon zo lijken, maar sociaal onhandig of minder sociaal intelligent, en daardoor faalangstig. Heb daar meer tijd voor nodig gehad.
Werd geloof ik wel vaak verliefd op verlegen meisjes
Ik was vroeger best introvert en bij spreekbeurten (ook een leuk JS onderwerp!) brak het zweet me uit; ik weet nog bij een spreekbeurt in de brugklas dat er af en toe een stilte mijnerzijds viel. Na afloop mochten leerlingen ook vragen stellen over het onderwerp waarvan je blij was dat de spreekbeurt voorbij was en toen uitgerekend een MEISJE een vraag stelde klapte ik helemaal dicht en begon vreselijk te blozen. Nachtmeries! Met het klimmen der jaren werd ik geleidelijk wat extraverter en wat dat betreft is het roer 180 graden gedraaid. Zelfs durfde ik zoveel dat ik gesproken heb op de begrafenis van mijn oma in 1993 (niet de Zweedse oma). Die speech had ik dan ook heel goed voorbereid; ik had vantevoren de toespraak opgenomen op een bandje, niet om ter plekke af te draaien, want ik heb live gesproken, maar om heel kritisch naar mezelf te luisteren en mijn articulatie te verbeteren. het is trouwens een hele rare ervaring om jezelf te horen spreken. Maar omdat ik het zo goed had voorbereid kwam ik er zonder kleerscheuren af.
Kon mijn angst en onzekerheid heel goed camoufleren door altijd de grootste mond te hebben maar van binnen helemaal te krimpen bij al te veel aandacht. Afgezien van de grote mond is dit is ook nooit veranderd.
Niet echt verlegen, maar wel onzeker dat was ik niet als kind, maar wel als puber en dat zit er nog steeds in. Diep van binnen ben ik vrij onzeker, maar niemand die het merkt, humor werkt goed als een afleidingsmeganisme
Het is iets wat bij me hoort en waar je wel beter mee omgaat in de loop der jaren.
Joke61: ook bij ons werd het “bleu” genoemd, en ik moest altijd aan blauw denken in het frans dan. Liep je dan blauw aan???
In het openbaar spreken zolang je maar weet waar je het over hebt heb ik tegenwoordig niet meer zo’n probleem mee. Was en ben nog altijd blauw op feestjes waar je eigenlijk niemand kent, vooral als je er op je eentje naar toe gaat. Vroeger was ik me daar altijd erg van bewust, zo van ze zien dat ik hier alleen sta en dat lijkt verdacht…! Daarom vind ik ‘t altijd een beetje tijdverkwistend: als je met iemand praat gaat het toch over “niets”. En dan hebben ze vaak ook niks lekkers te smikkelen.
Ik was vroeger heel erg verlegen naar volwassenen toe, net als Sandra had ik daar bij leeftijdsgenootjes geen last van. Bij het eten bij een vriendinnetje (het schaamrood stijgt me nog naar mijn kaken
ops: ) We aten een broodmaaltijd en bij ons thuis was het gewoon een bordje en mes, boterhammetje snijden en eten maar! Bij mijn vriendin aten ze brood met mes en vork! en dat lukte me echt niet! ik schaamde me dood! mijn vriendin zag me stuntelen en bood aan om ook boterham uit het knuistje te eten, maar ik voelde me erg opgelaten tegenover haar ouders en broers en zussen.
Wij aten overigens ook de warme maaltijd niet met mes en vork, wel mes om vlees te snijden maar vork in het rechtse knuisje, wisselen dus iedere keer! herkenbaar? Heb mijn dochter overigens al heel vroeg geleerd om met mes en vork te eten want je wilt niet dat je kinderen dat ook meemaken.
Grootste fout van volwassenen is altijd de vraag: ”Hoe gaat het op school?”
@ Jaaaa: Neee! Oeps…..ik verzorg de kinderopvang op de basisschool en heb gisteren die vraag wel tig keer gesteld aan een heleboel kindertjes
ops: 
ops:
@ Sentiment: Ik zag vorige week dat je inmiddels heeeeel aardig met vork en vooral mes(sen) kunt omgaan
Oh, zo verlegen als de pest. Veel herkenning in wat anderen schrijven. Voel me nu nog opgelaten in groepen waar ik bijna niemand ken. Word pas levendig als alle onbekenden weg zijn. In mijn werk ben ik tegenovergesteld. Ik praat met iedereen alsof ik ze al jaren ken. En bij mijn kinderen zie ik mezelf terug. Stil en teruggetrokken bij vreemden.
@Sandra67 schreef op 29 augustus 2006 om 10:50
OK, bijv (omdat ze bij jou aanwapperen NA school)
”Was het leuk vandaag op school of stom?”
”Zullen we nu dan iets leuks gaan doen, wat had je gedacht, mooie tekening maken of zo?”
”Wat is er te eten?”
Ik noem maar wat…
Ik ben nooit verlegen geweest, was juist nogal een bijdehandje.
Volgens mij was ik vroeger ook redelijk bijdehand, ik kreeg juist later wat meer last van verlegenheid. Maar weet het aardig te verbergen. Mijn dochter (bijna 4 inmiddels) weet het heel goed van zichzelf: ojee mam, als we daar zijn word ik weer helemaal verlegen. Dat zegt ze zelf. Maar 2 minuten later holt ze overal vrolijk rond, gelukkig.
Tijdje niet geweest, trouwens. Soms moet je even andere prioriteiten stellen, dus vandaar. Maar ik ben de trouwe jeugdsentimentenbezoekers niet vergeten, hoor!
Nee ik was niet echt verlegen.Spreekbeurten had ik ook helemaal geen moeite mee. Onze oudste zoon (morgen 12)was zo verlegen op de kleuterschool,van af de eerste dag school tot de kerstvakantie heeft hij letterlijk niks tegen de juf gezegt,de juf vroeg hem dan maar zo dat hij kon andwoorden met ja te knikken of nee te schudden ,en op eens na de kerst was het over,maar hij praatte wel met al de kinderen.
@Ruth leuk dat je weer terug bent, och ja de echte diehards blijven gewoon terugkomen omdat het een leuke site met veel herkenning is hè?
Vroeger, als klein kind was ik al erg verlegen. Ook nu heb ik daar nog erg vaak last van. De meeste mensen die mij kennen zullen niet geloven als ik zeg dat ik erg vaak verlegen ben, omdat ik wanneer ik mensen ken altijd erg veel praat en lach en dus helemaal niet verlegen over kom. Maar praaten met onbekende vind ik erg lastig en vervelend. Ik klap dan gewoon helemaal dicht. Ook wanneer ik een spreekbeurt moet houden ben ik erg verlegen. Ik krijg altijd een rood hoofd en vergeet alles. Op de basisschool kon je alles lekker oplezen van een blaadje, maar op de middelbare school staan ze dat natuurlijk niet toe. En.. morgen is het weer zo ver. Ik moet een spreekbeurt houden. In het duits!
hoop dat het lukt.. 
@ Saskia……..ik wens je “hals und beinbruch, morgen
nee, verlegen ben ik nooit geweest; nog steeds niet.
Ik was als kind ook altijd erg verlegen, ik vond het altijd vreselijk als we weg gingen naar familie of naar mensen die ik totaal niet kende, ik zag er altijd tegen op als we weer zondags weg gingen, ik wou altijd thuis blijven. Ik was dan ook nooit bij mijn ouders weg te slaan, ik wou dan ook nooit met andere kinderen spelen, op de een of ander manier was ik gewoon bang voor vreemde mesnen. Mijn verlegenheid heeft eigenlijk ook behoorlijk lang geduurd, pas toen ik van de basisschool ging verdween mijn verlegenheid ook langzaam. Nu inmiddels heb ik er geen last meer van, en maak ik nu gelukkig gemakkelijker contact met mensen, hoe een mens toch kan veranderen als ze ouder worden.
Ik ben ook nooit verlegen geweest maar het lijkt me wel heel lastig hoor! Ik ben een paar jaar oppasmoeder geweest van twee zusjes, twee hele verschillende meiden, de jongste komt nog bij mij regelmatig en praat honderduit, de oudste komt niet meer, die zei niet veel en moest je als het ware alles eruit trekken, dan deed ik heel enthousiast zeggen tegen haar: En, vertel eens hoe ging het op school en dan wist ze niet wat ze moest zeggen maar begon gewoon te lachen. Als ze een snoepje of chips wilde hebben vroeg ze aan mijn dochter van: wil jij even aan je moeder vragen of we chips mogen hebben? Ze vroeg het dus nooit uit zichzelf. Ik bijt niet hoor zei ik dan en op een of andere manier vond ze het antwoord niet leuk ofzo, lastig hoor, ik hoop dat het later anders voor haar wordt want tegenwoordig moet je wel veel mondiger zijn in deze maatschappij van hollen en vliegen.
Ja ik was een superverlegen kind,als bijv.de meester wat aan me vroeg werd ik zo rood als een tomaat,ik kroop ook altijd weg,achter de rok van mijn moeder,die zei wel eens dat ik mensenschuw was
ops:
Ik heb er erg onder geleden,ben nu bijna 40 en sinds een jaar of drie ben ik er vanaf,ik heb nu echt “schijt“aan de hele wereld,voel me ook vrij,en doe en zeg wat ik wil,soms kan ik daar mensen zelfs mee kwetsen
Hoi Christine, goed van je om door te geven dat je zo verlegen was en nu opeens losbarst laat maar zeggen maar het blijft wel een vervelend iets he? Maar dat je mensen er ook mee kunt kwetsen dat kan gebeuren maar dan moet je ook bedenken dat anderen ook wel eens NIET goed in hun vel zitten en dat het dan niet aan jou ligt hoor!!!!! Daarna gauw wat anders doen en ene oor in en andere weer uit dat is het allerbeste wat je kunt doen
Verlegen ben ik eigenlijk niet geweest. Al zolang ik me kan herinneren ben ik iemand met een uitgesproken mening. Ik ben ook altijd mijn eigen gang gegaan en trek me weinig van anderen aan. Vanwege mijn autisme ben ik erg rechtlijnig en zwart/wit. Ik kan ook ineens omschakelen van praterig en uitbundig tot heel rustig en stil. Dat omschakelen is gekoppeld aan het gezelschap waar ik in verkeer. In het openbaar spreken lukt me best, vooral als ik het kan hebben over iets waar ik veel van weet
Ik was en ben ook altijd nog verlegen. Heel stil kan ik zijn, als ik ergens voor de eerste keer ben. Dan komen mijn lippen niet van elkaar en dan moet ik echt de kat uit de boom kijken.
Ik heb dan ook helemaal geen zin om te praten met iemand en denk: Ik wou dat ik weer thuis was.Al dat gedoe.Als ik het met een knikje of lachje af kan, dan is het voor mij al voldoende. Zeker geen woord teveel ergens aan vuil maken. Maar ben ik eenmaal gewend, dan ben ik echt een lullemeiertje. Als kind zijnde was ik ook op school heel verlegen. Vooral als ik een beurt kreeg, dan kon ik ineens niks meer van hetgeen wat ik geleerd had. Ik durfde ook noit mijn vinger op te steken, al wist ik het antwoord beter dan degene die aan de beurt was.
Rottig is zoiets wel, ergens. Vaak vraag ik me ook af in een bepaalde situatie, of ze me wel leuk of aardig zullen vinden. Een beetje een traumatische ervaring van vroeger, waarin ik gepest werd op school, ik was het trutje en was overal bang voor. Nu heb ik daar nog steeds een angst van overgehouden , een soort faalangst. Maar of je dat verlegenheid kunt noemen weet ik zo niet.
Thea, ik herken wel degelijk wat je hierboven schrjft, ben ook ooit zo’n meisje geweest. Mensen moesten niet te dicht bij me komen, dan kleurde ik tot vér achter mijn oren, stotterde, moest zelfs huilen van de zenuwen dan…vreselijk. Verlegenheid, faalangst: ik denk dat alles met een tekort aan zelfvertrouwen te maken heeft. Alleen wanneer ik zag dat er zich iets onrechtvaardigs voordeed( het pijndoen van een dier, of een zwakker kind dan ik werd gepest) , dan verdween die onzekerheid bij mij als sneeuw voor de zon en dan stond ik niet voor mezelf in. Opkomen voor een ander: prima, maar voor mezelf: HELP!!!!
En nog altijd, wanneer ik van mijn werk een vergadering heb, en ik ben aan de beurt voor een rondvraag ofzo: vuurrooie kop! ( nu klets ik me er onder uit door te zeggen dat ik een opvlieger heb, want ook daar heb ik last van, 
!!!)
Ook ik was best verlegen als kind, maar ik geloof dat het wel per situatie verschilde. Ik voel gauw aan of iemand me ligt of niet.Ik heb ook snel door wat voor sfeer ergens hangt. Is het goed, dan knoop ik zomaar een praatje aan met iemand, voel ik me ergens niet lekker houd ik me op de achtergrond. Een eerste indruk maakt veel verschil.Als iemand in gezelschap heel nadrukkelijk de aandacht op me vestigde en daarbij ook nog eens zo n beetje “geruststellend” tegen me lachte voelde ik me allesbehalve op mijn gemak. Het kon nog zo goed bedoeld zijn maar daar werd ik pas echt verlegen van, net als wanneer ze dan een grappige opmerking maakten. Ook dat zou wel goed bedoeld zijn, maar ik kreeg dan het gevoel dat ze me niet voor vol aanzagen en me in verlegenheid wilden brengen. Eigenlijk vond ik dat dan ook weer stom van mezelf en ik durfde daar nooit goed op te reageren.Af en toe merk ik dat nog wel, maar gelukkig niet vaak meer.